จอมเวท เด็กวิทย์ใจศิลป์ เกิดมาอ่อนแล้วไง? ในเมื่อมีสมองโกงอยู่

ตอนที่ 65 : บทโบสถ์ดาเรีย 3 สิ่งที่ได้รับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    18 พ.ย. 61

ยารุณเดินเข้าไปด้านหลังร้าน

ไม่ว่าใครก็ต่างปฏิบัติกับเขา อย่างยำเกรง เงินที่ได้จากเขาเก็บทั้งชีวิตก็คงจะไม่มีทางหาได้ ถึงจะสงสัยว่าไปเอาเงินขนาดนั้นมาจากไหน แต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปาก

“เชิญด้านในครับ”

ยารุณไม่กล่าวสิ่งใดๆ

แล้วเดินต่อไป....

กรงขัง... มีประดับไปด้วยสีเทา เป็นเหมือนกับงานฝีมือ ที่หาได้ยาก ข้างในนั้นมีหญิงสาว ตัวเล็ก ผิวสีเข้ม... มนุษย์กระทิง เป็นเผ่าที่ถูกรังเกียจจากมนุษย์สัตว์ เพราะดันมีรูปร่างคล้ายกับปีศาจ

พวกเขาจึงถูกรังเกียจ

เป็นชนชั้นรอง

เป็นทาส

เป็นตัวต่ำต้อย และแทบจะสูญพันธุ์อยู่แล้ว

“ไง สบสายดีไหม...”

“.....”

ไม่กล่าวสิ่งใดๆ

มีเพียงแววตาที่ว่างเปล่าเท่านั้น...

ทำไม... ทำไมจะต้องตอบสนองด้วยในเมื่อตอบไป ก็จะถูกตบตี ถูกหาว่าพูดแทรก กรีดร้องก็ถูกหาว่าหนวกหู...

แล้วจะตอบสนองไปทำไม

จะยังไงก็เหมือนกันนั้นแหละ...

ไม่มีอะไรเปลี่ยนได้หรอก...

“นี่แก เมินเจ้านายของแกงั้นเหรอ!

พนักงานตะโกนออกมา เพราะถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ชายคนนี้อาจจะเปลี่ยนใจ ไม่ซื้อทาสคนนี้ หรืออาจจะไม่มาที่นี่อีกเลยก็ได้

แต่ยารุณก็ห้ามเอาไว้

“ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร...”

ยารุณกล่าวเบา...

“จากนี้ไปฉันจะช่วยเธอเอง...”

ยารุณลูบหัวของเด็กสาว ถึงจะสัมผัสเขาแล้ว แต่ยารุณก็ไม่ได้มีความรู้สึกรังเกียจอย่างไร...

ก็คนเรามันเลือกเกิดไม่ได้นิ...

ไม่มีใครยากเกิดมาในชนชั้นต่ำหรอก...

ไม่มีใครอยากเกิดมาโดยที่มีครอบครัวทั้งหมด เป็นคนไม่ดีหรอก สุดท้ายแล้ว... บางทีเราก็เลือกอะไรไม่ได้

คนที่ตายพูดอะไรไม่ได้ แต่คนที่อยู่แต่ไม่มีสิทธิที่จะพูด มันเจ็บปวดกว่า

“จะ......จ...”

“อยากพูดก็พูดเถอะ”

ยารุณมองจากแววตา...

เขารู้ได้...

ทำไม... ทำไมเด็กคนนี้... ถึงมาอยู่ที่นี่...

แล้วทำไมถึงมาถูกประมูล ปลอกคอทาสไม่ใช่สิ่งที่จะทำกันได้ง่ายๆ คนที่ใส่มันให้กับเธอ ต้องมีอำนาจมาก... แล้วเป็นปกติของพวกผู้มีอำนาจ มักจะทำทุกอย่างเพื่อแสวงหาผลประโยชน์...

และสิ่งนั้น...

ต้องแลกมากับ...

“เจ็บ......”

“อืม... ฉันได้ยินแล้ว”

“ทุกคน... ทุกคนน่ะ... ทำให้หนูเจ็บ...”

น้ำตา

เสียงสะอื้นดังขึ้น

ลมหายใจที่พยายามเก็บเอาไว้...

“คนเราเลือกที่จะเกิดไม่ได้.......”

ยารุณเอง เมื่อตอนที่อยู่โลกที่แล้วเขาก็เข้าใจ เขาไม่ใช่คนที่เรียนดีมาตั้งแต่ต้น แต่พอทำท่าทางเป็นตั้งใจก็ถูกแบ่งแยก ถูกคนรอบข้าง... ทำท่าแปลกๆ...

โชคดี ที่ยังมีคนที่ไม่เปลี่ยนไปอยู่

แต่สำหรับเด็กคนนี้แล้ว...

เธอไม่มีใครเลย...

“แต่คนเรามีสิทธิที่จะเลือกทำอย่างไรได้ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็มีสิทธิแล้วนะ...”

ยารุณกล่าวพร้อมกับปาดหยดน้ำ ที่หลั่งไหลออกมา จากดวงตาที่อัดแน่ไปด้วยอารมณ์

แล้วความรู้สึกก็คงไม่อาจจะเก็บได้อีกแล้ว...

เสียงร้องไห้ที่ดังออกมา น้ำตาที่ทะลักออกมาเหมือนกับเขือนแตก เด็กสาวที่ไม่รู้จะหาสิ่งใดเกาะยึด ก็คงได้แต่กอดร่างของชายที่อยู่ตรงหน้า

“ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร.....”

ยารุณกล่าวซ้ำๆ...

เด็กคนนี้...

“หนูชื่อว่าอะไร?”

ยารุณถาม...

“รินเดีย... แม่หนูเป็นคนตั้งให้ค่ะ.....”

“รินเดีย... จากนี้ไป หนูเป็นของๆฉันแล้ว... จากนี้ไป เธอต้องการสิ่งใด ต้องการความรัก... หรือที่เพิ่ง ก็ให้มาบอกฉัน... เพราะจากนี้ไป เธอคือครอบครัวของฉันแล้ว...”

 

รินเดีย...

เธอยังเด็ก เป็นเพียงเด็กที่มีจิตใจอ่อนโยน แต่เพราะเธอเกิดมาในเผ่ากระทิง เป็นที่รังเกียจของมนุษย์สัตว์...

จะยังไง...

ก็เป็นความจริง

วันหนึ่งเมื่อเธอใช้ชีวิตอยู่ในป่า กับพ่อแม่และพี่ชายอีกคน... พวกเธอไม่ได้มีความเป็นอยู่ที่ดีนัก แต่ถึงอย่างนั้นรินเดียก็ยังคงยิ้มได้ทุกวัน ไม่มีมีอะไรเป็นพิเศษ วันๆก็จะได้กินผลไม้บ้าง ผักบ้าง เนื้อบ้าง ไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับของที่จะพบเจอในวันนั้น

แต่จนกระทั้ง...

เธอได้เห็นบ้านของเธอที่ตั้งอยู่กลางป่า

ลุกไหม้....

ไฟครอบคลุมบ้านที่ทำจากไม้อย่างที่เธอต้องใจสลาย ไม่มีอะไรจะทำให้เธอรู้สึกกลัวได้เท่าที่เคยเจอมาในชีวิต

จากนั้นเหล่าครอบครัวของเธอก็ถูกจับลามโซ่

พี่ชายของเธอขัดขืน เอาตัวเข้าชนกับคนชั่วที่ทำเรื่องทั้งหมด แต่พี่ชายของเธอก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไร และยังไม่ใช่วัยสมบูรณ์ด้วย

เขาเลยถูกสังหารต่อหน้าต่อตา

ไม่มีอะไรจะทำให้เธอเจ็บปวดไปมากกว่านี้ได้แล้ว

รินเดียก็ได้แต่ร้องไห้... ร้องไห้และร้องไห้...

เพราะเธอเอาแต่กอดศพของพี่ชายอยู่ จึงไม่ได้หลบหนีไป เธอถูกจับไป เป็นทาส เพราะว่าร่างกายของเธอยังไร้ตำหนิอยู่ เธอจึงไม่ถูกทำร้ายมาก

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี มีคนที่จับเธอไป เอาไปทรมาน ให้กรีดร้องออกมา แล้วก็ใช้เวทมนตร์รักษาเธอ อย่างสบายอารมณ์

จะบอกว่าหลังจากที่ผ่านคืนวันอันโหดร้ายทั้งหลาย เธอคงจะพังไปแล้ว...

ทั้งความเจ็บปวดในตอนนี้

ทั้งสัมผัสของศพของพี่ชยที่ยังติดค้างในใจของเธอ

ทั้งหยาดน้ำตา ที่เหือดแห้ง...

จนกระทั้งก็มีชายคนหนึ่ง เป็นชายที่เปล่งประกาย ราวกับแสงสว่าง ราวกับผ้าห่มที่แม่เคยมอบให้ อ้อมกอดที่อ่อนนุ่ม นั้นเป็นสิ่งที่ดึงเธอกับมา...

เธอร้องไห้...

แต่นั่นเป็นสิ่งที่ต่างออกไป

ไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความกลัวหรือความเจ็บปวด

แต่เป็นหยาดน้ำตาแห่งความหวัง..

แสงสว่างนั้นยังคงเปล่งประกาย แม้ว่าจะเป็นในความฝันของเด็กน้อยก็ตาม








คนเราเลือกเกิดไม่ได้ และบางทีก็อาจจะเลือกไม่ได้ว่าจะเป็นสิ่งใด และจะทำอะไร แต่ยังไงความหวังและความฝัน ก็คือสิ่งที่ทำให้ตัวเราเป็นตัวเรา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

422 ความคิดเห็น

  1. #374 enthalia (@enthalia) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:20
    พระเอกเราจะกินเด็กรึเปล่าคะเนี่ย
    #374
    1
    • #374-1 Rainbow Nova (@Nova1004) (จากตอนที่ 65)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 18:17
      ก็ไม่รู้สิ อยากให้กินหรือเปล่า?
      #374-1
  2. #372 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:57

    โคตรกินใจ

    #372
    0
  3. #371 BrokenToaster (@SealTV) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 17:13
    คิดถึงเกม life with a slave เลยนิ
    #371
    0
  4. #369 River no off return (@rattyas) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 10:33
    เศร้าเลย สงสารอะ
    #369
    0
  5. #368 tim0013 (@tim0013) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 10:30

    หล่อเลย
    #368
    0