จอมเวท เด็กวิทย์ใจศิลป์ เกิดมาอ่อนแล้วไง? ในเมื่อมีสมองโกงอยู่

ตอนที่ 59 : Unknown Talking

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

สถานที่...

หรือเปล่า...

เพราะที่นี่มีอยู่... แต่ก็ไม่มี เป็นช่องว่างที่ไม่ว่างที่แทรกอยู่ในทุกมิติ โลกอันมมากมายที่มีอยู่นับไม่ถ้วน ที่นี่ไม่ใช่ทั้งศูนย์กลาง แต่ก็ไม่ใช่ส่วนประกอบ ที่นี่เป็นเหมือนกับความกลมกลืน

เป็นเหมือนกับกาวที่คอยประครองทุกมิติเอาไว้...

ถามว่าที่นี่มีสิ่งใดอยู่

ไม่มี แต่ก็มี...

ชายผมสีขาวรุ้ง.... เส้นผมยาวปรกไหล่เล็กน้อย พลังงานที่ไหลไปตามผมอันยุ่งๆ แต่ก็ดูเรียบร้อยได้อย่างน่าประหลาด...

ใบหน้าดูงดงาม สีหน้าก็สงบอย่างที่ไม่อาจจะเข้าถึงได้ ไม่ได้ยิ้ม แต่ก็มีความสุขได้...

“***** เอ๊ะ”

มีคนมา แต่เมื่อจะเรียกชื่อของชายคนตรงหน้ากลับไม่อาจออกเสียงมาได้ และความเป็นธรรมชาติของเสียงก็หายไป ก่อนที่จะกลับมาเหมือนเดิน

“มีอะไรงั้นเหรอ?”

ชายคนนั้น ลืมตาขึ้น พร้อมกับทักผู้ที่เข้ามาพบ...

เขาซึ่งเหมือล่องลอยได้ในสถานที่แห่งนี้ ก็ได้ถามอย่างตรงไปตรงมา

“เจ้าทำให้ชื่อของเจ้า ไม่อาจเอ่ยได้ในที่นี่งั้นรึ?”

ผู้มาเยือนถาม...

“ใช่ ถ้าเพราะที่นี่มันเข้าถึงง่ายสำหรับพวกที่มีพลังพิเศษน่ะนะ... ต้องไม่ให้ชื่อของฉันมันหลุดออกไปได้... ถ้าดันมีพวกพิเศษ ที่มีพลังย้อนเวลาแล้วไปฆ่าฉันตอนที่อ่อนแอมันจะเป็นปัญหาน่ะ แล้วฉันก็ต้องค่อยไปตามเช็ดตามล้างอีก”

“ก็นั้นสินะ *****... ***** ***** *****”

ผู้มาเยือนลองพูดชื่อของคนที่เกี่ยวข้องดู แต่ดูเหมือนว่าก็จะไม่สามารถพูดได้เหมือนกัน...

“ชื่อของคนรักของนายด้วยงั้นเหรอ?”

“ก็นะ... มันเป็นสิ่งที่จะสืบไปหาตัวฉันได้น่ะ ฉันเลยกันเอาไว้ทุกคนเลย...”

“เอาเถอะ ข้าไม่ได้จะมาคุยเรื่องนี้อยู่แล้ว”

ผู้มาเยือนกล่าวด้วยน้ำเสียงรำคราญเล็กน้อย

“ข้ามีเรื่องจะคุย... เกี่ยวกับเรื่องของเด็กที่เจ้าส่งไป”

“รู้แล้วเหรอ... รู้สึกว่าชื่อใหม่ของเขา คือยารุณสินะ”

ชายผมสีขาวรุ้งกล้าวอย่างสบายใจ...

“ใช่ เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”

“อืม... เตรียมกองกำลังเอาไว้ล่ะมั้ง”

“พูดอะไรของเจ้า เด็กคนนั่นไม่ได้พิเศษอะไร หากจะรวบรวมกองกำลัง ก็ใช้ลูกๆของเจ้า....”

“ไม่”

ชายผมสีขาวรุ้งตอบอย่างชัดเจน

“พวกเขาน่ะไม่จำเป็นต้องแบกรับหรอก ครั้งที่แล้วทุกมิติรอดพ้นจากการล้มสลายมาแล้ว พวกเขาควรได้ใช้ชีวิตของพวกเขา”

“เจ้าเนี่ยหัวดื้อจริงๆ...”

“งั้นเหรอ แต่ฉันก็ว่าจริงแหละนะ เรื่องราวนั้นเหมือนพื้นผ้า มีเรื่องราวของผู้คนเป็นด้าย... จะเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่หรือเล็กน้อยก็ไม่ต่างกัน”

เขาค่อยเฝ้ามองดูตลอด...

ค่อยมองดูยารุณ...

“ดูเหมือนจะเป็นเด็กเกรียนใช้ได้เลยล่ะ”

“แต่ข้าว่าก็มีส่วนที่คล้ายเจ้านะ”

ผู้มาเยือนกำลังกล่าวอย่างเหนื่อยใจ

แต่ชายผมสีขาวรุ้งกลับหัวเราะออกมา

“อา แน่นอน.....”

เข้ามีพลังมาก เรียกได้ว่ามากที่สุดเท่าที่จะมากได้แล้ว มันออกจะเป็นเรื่องน่าตลกที่เขาเคยเป็นมนุษย์มาก่อน เขาเคยอ่อนแออ ร้องไห้อยู่หลายครั้ง สูญเสียก็หลายครั้ง มีเรื่องราวมากมายที่เขาได้พบเจอ จนเขาต้องมาอยู่ที่นี่

แต่ยารุณไม่ใช่

เขายังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนไป เขายังเหมือนเดิม ตอนที่ชายผมสีขาวรุ้งจับตาดูก็ได้เห็นแล้ว

“เรื่องราวของเด็กคนนั้นก็ดีจริงๆนั่นแหละ”

“แต่จิตใจไม่เคยพบกับเรื่องโหดร้าย...”

“นั่นมันก็จริง ยารุณรู้ถึงการมีอยู่ รู้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น.....”

“คิดว่าเด็กคนนั้นจะพังไหม?”

“หึ ก็ต้องรอดูต่อไปแหละนะ”

เขากล่าวพร้อมกับหลบตาลงอีกครั้ง.....

“ให้ข้าได้เห็นหน่อยเถอะ..... {เรื่องราว}ในบทต่อไปของเจ้าน่ะ...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

422 ความคิดเห็น

  1. #337 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 16:44

    ใครฟะคับhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-02.png

    #337
    0
  2. #328 Bookhero141 (@Bookhero141) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:17
    อืมมีพลังแบบเปิดคีย์เวิร์ดแล้วย้อนเวลาได้จริงด้วย
    #328
    0
  3. #280 RainbowintheSky (@RainbowintheSky) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 11:08
    อิหยังวะ มีซัมธิงงง
    #280
    0