แสนรักเล่ห์ลวง

ตอนที่ 9 : ดื้อรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 425 ครั้ง
    2 ส.ค. 61

โหลดอีบุ๊ค แสนรักเล่ห์ลวง ที่ hytexts ได้แล้วนะคะ 
ปกเป็นแบบนี้นะคะ   ตามลิ้งก์นี้ค่ะ  https://m.hytexts.com/ebook/B015921-แสนรักเล่ห์ลวง


แสนรักเล่ห์ลวง
9.

ผล็อยหลับไปตอนไหนไม่แน่ใจ ตื่นอีกทีราวหกโมงเช้า แอบดูที่ช่องม่านหน้าต่างเห็นรถเขายังจอดอยู่ ด้านคนขับลดกระจกลงเกือบหมด เมื่อตอนตีสอง เขากดกริ่งประตูเรียก แต่เธอไม่ใจอ่อนอีกแล้ว คิดว่าเดี๋ยวก็คงกลับไปเอง

...คนบ้า...ทำแบบนี้ทำไม...นอนบริจาคเลือดให้ยุงทั้งคืน...

ไม่อยากสนใจคนบ้าคนห่ามมากนัก ความเจ็บมันสอนให้ต้องใจแข็ง...เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในรถเมื่อวาน...มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก... 

รีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เพราะถ้าออกสายกว่านี้รถจะติดมาก และต้องเจอกับผู้คนยืนเบียดเสียดกันในรถสาธารณะ  ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ขอรับผิดชอบงานให้ดีที่สุด วางเรื่องส่วนตัวไว้ข้างหลัง หากมีลู่ทางใหม่ สัญญากับตัวเองว่าจะลาออกทันที

พยายามปั้นหน้าเฉยเมยที่สุดขณะเปิดประตูออกจากบ้าน เขาโผล่พรวดออกมาจากรถ ในมือถือชุดเสื้อผ้าและอุปกรณ์โกนหนวดพร้อมสรรพ กางเกงในผู้ชายวางหราอยู่ด้านบน เธอหน้าแดงเรื่อทันที

...คนห่าม...ทำไมไม่รู้จักพับเก็บให้มิดชิด...คงไปค้างคืนที่อื่นบ่อยๆสิ...ถึงได้มีเสื้อผ้าใหม่เตรียมพร้อมไว้ในรถ...

เขายิ้มพึงใจ เมื่อเห็นหญิงสาวอยู่ในชุดทำงานสุภาพเรียบร้อย เป็นชุดแส็คสีกรมท่าเข้ารูปความยาวเสมอเข่า สวมสูทสั้นทับ 

"คุณจะรีบไปไหน" คนถามยิ้มเห็นฟันขาววาววับ พลางผลักประตูเปิดกว้างแทรกตัวเข้ามา จังหวะนั้นแกล้งเฉียดสัมผัสร่างเล็ก

ชบาหลบฉากออกห่าง "ไปทำงาน"

บดีศรหัวเราะ "ยังไม่ต้องไป พาผมไปอาบน้ำก่อน"

เธออุทานเสียงดัง "จะบ้าเหรอ"

"คุณคิดไรอะ ผมหมายถึงอยู่รอผมก่อน ผมขออาบน้ำแป๊บนึง ไม่เสียเวลางานของคุณหรอกน่า ผมซะอีกต้องทำเวลา สิบโมงเช้ามีนัดสำคัญ"

ใบหน้าเรียวมนที่แดงอยู่แล้วแดงจัดยิ่งขึ้น "อืมม์" เดินกลับไปไขประตูด้านในให้เขาเข้าไปใช้ห้องน้ำ "เชิญค่ะ"

"ห้องน้ำข้างล่างนี่เหรอ" คนบริจาคเลือดให้ยุงทั้งคืนทำตาปรอย

"ค่ะ"

"ห้องน้ำข้างบนดีกว่ามั้ย ผมไม่ชินข้างล่าง..."

"ไม่สะดวกค่ะ เชิญข้างล่างนี่แหละ หรือไม่งั้นก็กลับไปอาบที่บ้านคุณ" ชบาเสียงแข็งให้เขาเลือก ในหัวใจยังเจ็บแปลบ พอคู่รักไม่อยู่ก็มาทำก้อร่อก้อติก

"ก็ได้" เขายอมโอนอ่อน 

เธอออกไปนั่งรอที่เก้าอี้ชิงช้าบริเวณโรงจอดรถ ไม่นานได้ยินเสียงดังตะโกนออกมา

"คุณ...ยาสีฟัน..."

ฝ่ายรอถอนหายใจเฮือก กลัวเพื่อนบ้านได้ยินเสียงแปดหลอดของเขา ถ้ายังแข็งขืนไม่เข้าไป คนบ้ายิ่งแกล้งเปล่งเสียงหนักขึ้น

เขานุ่งผ้าเช็ดตัวปิดท่อนล่างไว้เท่านั้น โชว์แผงอกกล้ามเป็นมัดๆ  ชบามายืนอยู่หน้าห้องน้ำ ประตูเปิดกว้าง...ต้องเสมองไปทางอื่น ไม่หลงกลสบสายตาผู้ชายเจ้าเล่ห์...

"ก็วางอยู่มุมซ้ายของอ่างล้างหน้าไงคะ" บอกเสร็จกลับออกไปรอที่ชิงช้าข้างนอกเหมือนเดิม

นาทีถัดมา เขาตะโกนเอ็ดตะโรออกมาอีก "คุณ...คุณ...ครีมนวดผมล่ะ..."

"เฮ่อ..." พ่นลมหายใจอีกหลายเฮือก รู้สึกอิดหนาระอาใจกับเขาจริงๆ  คิดผิดที่ยอมให้เข้ามาใช้ห้องน้ำ 

ถ้าไม่โผล่ไปให้เห็น เขาก็จะตะโกนอยู่นั่นแล้ว

แต่คราวนี้เธอต้องหลับตาปี๋ เพราะเขายืนโทงๆตรงกับช่องประตู ไม่นุ่งอะไรเลย เนื้อตัวยังมีฟองสบู่  ฟองยาสระผมฟูฟ่องอยู่บนหัว

...คนบ้า...หน้าด้าน...ร้องด่าเขาในใจ...จะมาโชว์ให้ดูทำไม...โรคจิต...

หญิงสาวรีบถอยห่างออกมาตั้งหลัก ปากก็บอกเขาว่า "ครีมนวดผมหมดค่ะ ยังไม่ได้ซื้อ"

"ห้องน้ำข้างบนละ...คุณช่วยขึ้นไปหยิบลงมาก่อน..."

"ไม่มีค่ะ" บทเรียนจากคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาสอนให้เธอไม่ตกหลุมพรางง่ายๆอีก

"ใจร้าย" ปากว่า แต่นัยน์ตาพราวระยับ

...ก็ใครใจร้ายก่อนละ...อยากเถียง แต่ห้ามตัวเองได้ทัน ไม่มีประโยชน์ที่จะตัดพ้อ...ขืนพูดออกไป มันก็คงกลับเข้าตัว...

ห้านาทีต่อมา เขาออกจากห้องน้ำ เช็ดตัวจนแห้งสนิท นุ่งผ้าเช็ดตัวโผล่หน้าออกมาเรียก "คุณ...ไดร์เป่าผม..."

ชบาสะดุ้งโหยงจากเก้าอี้ชิงช้า...ตายแล้ว...ออกมาแบบนี้...เพื่อนบ้านอาจจะเห็นก็ได้...เพราะหลายหลังมีผู้สูงอายุอาศัยอยู่ด้วย แม้ว่าลูกหลานออกไปทำงานกันตั้งแต่เช้า...จึงรีบก้าวยาวๆเข้าไปด้านใน...หยิบไดร์เป่าผมจากลิ้นชักเก็บของส่งให้ และทำท่าจะหนีออกไปนั่งรอข้างนอกอีก...ก็ถูกเขารวบตัวไว้...

"จะหนีไปอีก..." เขาก้มหน้าลงมาหมายสูดดมกลิ่นแก้มสาว แต่เธอขัดขืนไม่ยอม ก็เลยเปลี่ยนมาไซ้ซอกคอแทน เม้มติ่งหูเบาๆ "ใช้สบู่อะไร ตัวหอมจัง"

หญิงสาวดิ้นหนีขลุกขลัก เขาจึงขู่อย่างอารมณ์ดี "ถ้าดิ้นมาก ผ้าเช็ดตัวผมหลุดนะ"

เหมือนเป็นประกาศิต เธอหยุดดิ้นทันที และร้องบอกให้เขาปล่อย แต่อ้อมแขนอย่างกับคีมเหล็กกล้ากลับรัดแน่นขึ้น ทรวงอกหยุ่นนุ่มในเสื้อแส็คเบียดบดกับแผงอกเปลือย ท่อนล่างก็เช่นกันยังดีที่มีผ้าเช็ดตัวผืนหนาคลุมอยู่

"รู้ตัวมั้ยคุณมีความผิดหลายกระทง" เขาไม่ได้พูดเฉยๆ ขโมยหอมแก้มเธอฟอดใหญ่จนได้

"อะไรอีก" ชบาถามด้วยความเหนื่อยใจ เขาหาเรื่องจับผิดเธอได้ทุกวัน

มือไม้อ่อนๆพยายามผลักไส ก็เลยถูกมือใหญ่รวบไพล่หลังทำให้ต้องแอ่นอกมากขึ้น สะโพกแนบชิดกัน

"เมื่อวานทำไมไม่บอกไอ้ฝรั่งนั่นว่าผมเป็นอะไรกับคุณ แถมไปนั่งคุยจ๊ะจ๋าหน้าระรื่น...ระวังเถอะ...ไอ้นั่นน่ะเสือใบ...กินได้หมด..."

"หยาบคาย...ยังไงเขาก็เป็นเพื่อนฉัน..."

"เพื่อนงั้นเหรอ...เป็นเพื่อนก็ไม่ได้...ผมไม่อนุญาต..." ออกคำสั่งเสียงเด็ดเดี่ยว

รู้สึกมันเขี้ยวเจ้าหล่อนนักจึงจูบปากอย่างหนักหน่วง อีกฝ่ายดิ้นหนีสุดชีวิต เมื่อหนีไม่พ้น ตัดสินใจกัดลิ้นเขาเข้าเต็มเปา จนอีกฝ่ายร้องโอ๊ย! ต้องคลายอ้อมกอดนั้นโดยอัตโนมัติ 

ความจริงถ้าหักหาญเสียก็ย่อมได้ แรงสมันน้อยหรือจะสู้คชสาร แต่เมื่อนึกถึงภาพเจ้าหล่อนเป็นลมเมื่อวานก็รู้สึกสงสาร...แล้วยังเหตุการณ์ในรถที่เขากระทำต่อเธอเมื่อวานอีก...ที่ทำไปไม่ได้มีเจตนาให้อับอาย แต่ต้องการสั่งสอนให้จดจำ...อย่าได้แต่งตัวล่อเสือล่อจระเข้แบบนั้นอีก...เพราะเขาไม่ได้อยากแบ่งปันให้คนอื่นดูด้วย...ขอเก็บไว้ดูคนเดียวพอ...

เจ้าหล่อนอายุปาเข้าไปยี่สิบห้าก็จริง แต่ยังอ่อนต่อเล่ห์เหลี่ยมเพศตรงข้ามมากมาย ประสบการณ์เรื่องผู้ชายเท่ากับศูนย์ จนกระทั่งเขาเข้ามาในชีวิต...เป็นผู้ชายคนแรก...และต้องเป็นผู้ชายคนเดียว...ตลอดไป... 

"อ้ะๆ ผมยอมแพ้ ไม่ทำอะไรแล้วก็ได้..." เขายกสองมือขึ้น คล้ายยกธงขาว "ขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือ...แต่ช่วยไดร์ผมให้หน่อยนะ..." ประโยคหลังนี้มีลูกอ้อน "ผมทำไม่ถนัด ไม่อยากหัวฟูไปพบผู้ใหญ่...เป็นนัดสำคัญจริงๆ...นะจ๊ะ...จะไม่แตะต้องคุณเลย..."

"งั้นนั่งเฉยๆค่ะ"

ชบาช่วยเป่าไดร์ผมสั้นๆให้เข้าทรงด้วยแปรงเล็ก หน้าตาเฉยเมยจริงจัง ขณะที่คนเหลี่ยมจัดนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวนั่งยิ้มสงบเสงี่ยม แต่อ้าขาซะกว้าง รอยแยกของริมขอบผ้าเช็ดตัวหมิ่นเหม่เหลือเกิน...ตั้งอกตั้งใจจัดทรงผมเขาให้เสร็จไวไว...

พอแต่งตัวเสร็จ ร้องเรียกให้เธอช่วยผูกเนคไทอีก  หญิงสาวต้องบอกอย่างอ่อนใจ "ผูกไม่เป็นค่ะ"

"งั้นดู ผมสอนให้..." เขาทำให้ดูรอบหนึ่ง แล้วก็คลี่ปมออกเพื่อให้เธอช่วยผูกใหม่

เนื่องจากว่าเขาตัวสูงกว่ามาก เธอเขย่งเท้าแล้วก็ยังทำไม่ถนัด เขาจึงช้อนใต้อกเธอทั้งสองมืออุ้มขึ้นนั่งบนโต๊ะอเนกประสงค์ มันเร็วมากจนหญิงสาวห้ามไม่ทัน

"เอ้า แบบนี้คงถนัดกว่า ผูกเร็ว ผมเสียเวลามากละ" ทำทีเป็นขู่สุ้มเสียงดุ

สาวเจ้าคงไม่รู้ว่าเขาต้องนับหนึ่งถึงร้อยวนหลายรอบ ต้องข่มใจมากแค่ไหน ที่ไม่จูบหรือแตะต้องเนื้อตัวเธออีก เพราะประเมินจากใบหน้าที่มึนตึงอย่างเอาเรื่องแล้ว เขากลัวลิ้นขาดซะก่อน

...ก็ใครกันแน่ทำเสียเวลา...คนบ้า...ชบาแอบเถียงในใจ...

♡♡♡

ทั้งคู่กลับออกมาที่รถ เธอเป็นฝ่ายบอกเขาว่า "คุณส่งฉันลงแถวป้ายรถเมล์หรือรถไฟฟ้าก็ได้ค่ะ ฉันไปบริษัทเองได้"

"ทำไมต้องไปเอง" บดีศรหันมามองแวบหนึ่ง

"คุณบอกเองว่าคุณมีนัดสำคัญนี่คะ คุณจะเอาฉันไปเกะกะทำไม"

"เป็นเลขาก็ต้องเดินตามนาย"

"ฉันไม่ใช่เลขาคุณ"

"เอาเถอะ นั่งไปด้วยกัน..." เขาเหลียวมองอีก "คุณหวีผมหน่อยดีมั้ย มันยุ่งไปหน่อย...เดี๋ยวคนที่ไปเจอเค้าอาจจะคิดว่าผมทำอะไรเลขามาก่อน..."

"บ้า" ชบาค้อนเขาอย่างลืมตัว พลางหยิบแปรงเล็กๆขึ้นมาแปรงผม มีเศษเส้นผมร่วงเล็กน้อย "อุ้ย ขอโทษค่ะ ทำรถคุณสกปรก" พลางก้มลงเก็บเศษผมสองสามเส้นนั้น

ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ ปล่อยพวงมาลัยข้างหนึ่งมาลูบหลังเธอ "ชอบจัง เวลาคุณค้อนผม ค้อนบ่อยๆนะ" 

"จะบ้าแล้วคุณ ใครจะค้อนบ่อยๆ...นี่ปล่อยมือซะที คุณขับรถอยู่นะ..." เงยหน้าเอ็ดเขาจริงจัง

บดีศรยอมปล่อยมือ เพราะกำลังขับผ่านสี่แยกข้างหน้า การจราจรค่อนข้างวุ่นวาย

"คุณกำลังไปที่ไหน"

"เดี๋ยวก็รู้"

นั่งเงียบกันไปสักพัก...ชบาหวนนึกถึงคำพูดของเขา...

"...ทำไมไม่บอกไอ้ฝรั่งนั่นว่าผมเป็นอะไรกับคุณ..." 

เธอหรือจะกล้าบอก...หากบอกไปแล้ว...เขาไม่รับรองสถานภาพละ...เธอจะอับอายอีกสักแค่ไหน...

เมินมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อเลี่ยงหลบน้ำตา... 

บดีศรปรายตามองแวบเดียวก็เห็นเจ้าหล่อนอยู่ในอารมณ์เศร้าอีกแล้ว...เขาคิดว่าเธอยังคงทำใจเรื่องป้าที่ด่วนจากไปไม่ได้...จึงเอื้อมมือไปกุมมือไว้...แต่เธอบิดหนีการเกาะกุมนั้น แถมยังเขยิบตัวชิดติดประตูรถซะอีก...

*กระทั่ง BMW เลี้ยวผ่านประตูใหญ่เข้าสู่คฤหาสน์ทรงยุโรปรูปแบบโคโลเนียล เน้นสีเหลืองตัดขาวโดดเด่น มีหมู่เรือนไทยประยุกต์เยื้องทางด้านหลังอย่างงามเหมาะเจาะ...

"คุณพาฉันมาที่ไหน"

"บ้านผมเอง"

"พามาทำไม!" หญิงสาวใจวับหวำ หน้าซีด นี่เขาจะ 'หิ้ว' เธอเข้าบ้าน ไม่พาเข้าโรงแรม แต่พามาบ้าน...!

"เดี๋ยวก็รู้ ลงจากรถได้แล้ว" 

"ไม่! คุณต้องพาฉันกลับออกไปเดี๋ยวนี้" ชบาคอแข็ง เสียงแข็ง หน้าเชิดตรง

ชายคนสวนวิ่งเหยาะๆเข้ามาหา 

เขาลดกระจกลงถามออกไป "คุณผู้หญิงละ"

"อยู่ในห้องเปียโนครับ สังสรรค์กับเพื่อนๆ"

"อ้อ" เขาพยักหน้ารับ

ชายคนสวนสำรวมกิริยาพินอบพิเทาเขาเหลือเกิน

บดีศรกดปุ่มเลื่อนกระจกขึ้นปิดตามเดิม "ไปคุณ ลงได้แล้ว"

"ไม่!" 

เขาจะมาออกคำสั่งกับเธอเหมือนสั่งชายคนสวนไม่ได้

ชบาน้ำตาคลอเบ้า นี่เขาพาเธอมาแนะนำตัวกับเมียเขาใช่ไหม...เหมือนสามีบางคนที่พานางเล็กๆเข้าบ้านมาให้เมียหลวงรู้จัก...เขาต้องเกรงใจเมียมาก...แต่ก็ไม่รู้จักอิ่มไม่รู้จักพอ...

"ถ้าคุณไม่ยอมลงดีๆ ผมจะอุ้มคุณลงเองต่อหน้าไอ้บิ๊กนี่แหละ"

"อย่านะ..คุณไม่เห็นแก่ฉัน ก็น่าจะเห็นแก่เมียคุณเองบ้าง"

"อะไรนะ" เขางงกับเจ้าหล่อน ตั้งแต่เหตุการณ์ในรถเมื่อวาน ชบาดื้อขึ้นเยอะ เขาคาดการณ์เจ้าหล่อนผิดหมด

"คุณพาฉันมานี่ ก็เพราะต้องการเลี้ยงเป็นนางเล็กๆ..."

บดีศรหัวเราะพรวด "ไปกันใหญ่แล้วคุณ ไข้ขึ้นเพ้อรึเปล่า" ประกอบคำพูด อังหลังมือกับหน้าผากเธอด้วย

หญิงสาวปัดมือเขาออก

"ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดเลยซักนิด...ผมยังไม่เคยเข้าพิธีแต่งงานหรือจดทะเบียนสมรสกับใคร...ทีนี้จะลงจากรถได้รึยัง...หรืออยากโดนแบบเมื่อวานอีก...ฟิล์มรถผมมันมืดสนิทซะด้วย..."

คำขู่นั้นทำให้เธอรีบลนลานเปิดประตู แต่ก็ไม่ทัน เขาเอื้อมมาเปิดให้ ทำให้อกนุ่มๆสัมผัสกับแขนแข็งแกร่ง

เขาบอกยิ้มๆ "คุณเอามาชนผมเองนะ"

...คนบ้าชอบหาเศษหาเลย...ได้แต่ว่าเขาในใจ ไม่กล้าพูดออกมาหรอก...

♡♡♡

ขอบคุณที่ติดตามค่าา
อีบุ๊ค แสนรักเล่ห์ลวง 30 ตอนจบบริบูรณ์ + ตอนพิเศษ เพิ่ม 22 หน้า
แสนรักเล่ห์ลวง
มณีดิน
www.mebmarket.com
จู่ๆเขาเข้ามาทวงสิทธิ์  เธอต้องตกเป็นภรรยาของนักธุรกิจหนุ่มร้อยเล่ห์  หัวใจแตกสลาย  แต่เขาตามหวงก้างเหลือเกิน  แถมได้ลูกแฝดสามคนเชยชม....*ติดชาร์ต TOP10 รวมทุกหมวดในเว็บเด็กดี*


หัวใจรักทระนง
ศุภานัญ
www.mebmarket.com
“หัวใจรักทระนง”  นิยายรักโรแมนติก...ดราม่าเล็กๆ อัญมณี - หญิงสาวกำพร้าไร้สกุล ได้รับการเลี้ยงดูจากคู่สามีภรรยาใจบุญผู้มีฐานะมั่นคง  ชีวิตของเธอคล้ายปูด้วยกลีบกุหลาบถ้าไม่ต้องผจญความรังเกียจชิงชังของสองมนุษย์ป้า (พี่สาวของแม่บุญธรรม) ซึ่งงกเค็มอย่างร้ายกาจ  ซ้ำต้องตกกระไดพลอยโจนเจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ราวกับพระเจ้าอยากพิสูจน์ว่าหัวใจอ่อนนุ่มของเธอนั้น แท้จริงแล้วแข็งแกร่งดุจ ‘ทองแท้ย่อมไม่แพ้ไฟ’ จริงหรือไม่...    พฤทธิ์ - อาจารย์หนุ่ม เสน่ห์แรง ดีกรีปริญญาโทจากอเมริกา เป็นลูกชายแท้ๆของพ่อบุญธรรมของอัญมณี หากนับตามศักดิ์แล้ว เขาจึงคือ “พี่ชาย” (กำมะลอ) ของหญิงสาว  ยังไม่มีประวัติว่าสาวอเมริกันคนไหนพิชิตหัวใจชายหนุ่มได้สำเร็จ จนกระทั่งเหยียบแผ่นดินไทยถึงได้พบว่าเขาหลงรักน้องสาวกำพร้าเข้าเต็มเปา!....พี่ชายกำมะลอ และ น้องสาวบุญธรรม หลีกเลี่ยงกันไม่พ้น  ชายหนุ่มหญิงสาวต่างขั้วกันอย่างสิ้นเชิง ต้องมาอยู่ภายใต้ร่มไม้ชายคาเดียวกัน…  ความใกล้ชิดก่อเกิดขึ้น… ในที่สุด อัญมณีจะฝ่าฟันปมต่างๆไปได้อย่างไร...ไหนจะปัญหาหัวใจกับพี่ชายกำมะลอผู้เป็นดั่ง “รักแท้” ที่เธอโหยหาและต่อต้านในเวลาเดียวกัน...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 425 ครั้ง

842 ความคิดเห็น

  1. #826 Phingthing (@Phingthing) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 02:49
    นางเอกขี้ร้องเกิน
    #826
    0
  2. #563 เอ็มมะ (@0850191456) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 17:22
    คนบ้า..เฮ้อ=_=
    #563
    0
  3. #228 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 11:27

    ทำไมไม่บอกน้องดีๆ หล่ะคะ ทำให้เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว

    #228
    0
  4. #14 berrybobie (@bobie999) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 23:04
    พาเมียมาหาแม่เเน่ๆเลย
    #14
    2
    • #14-1 ม ณี ดิ น (@Nott88) (จากตอนที่ 9)
      13 พฤษภาคม 2561 / 23:09
      55 ไม่สปอยดีก่า ขอบคุณค่าา
      #14-1