Daddie'Z Home : คุณพ่อมือใหม่ในแดนซอมบี้

ตอนที่ 5 : EP.4 เผาให้ตายทั้งเป็น 18+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 พ.ย. 61



Note's Story

ณ ห้างสรรพสินค้า....(ภวังค์)

"ทำไมคุณทำแบบนี้?"

หลินในชุดเสื้อฮูดสีดำถือไม้เบสบอลที่เต็มไปด้วยเลือดที่ชี้มาทางผม ผมรู้ว่านี่เป็นภาพหลอน แต่ผมยินดีจะคุยหากเป็นคนที่ผมรัก

"ผมทำอะไรผิด?"

"คุณมาอยู่กับคนพวกนี้ทำไม? คุณก็รู้ว่าพวกมันเลว"

"ผมจำเป็น"

"แล้วทำไมคุณต้องฆ่าคนด้วย!?"

"ถ้าผมไม่ทำอย่างนั้น พวกมันจะฆ่าผม"

"คุณฟาดหัวเค้า..จนเละ ทั้งๆที่คุณบอกกับลูกเมียเค้าว่าเขาจะปลอดภัย คุณฟาดหัวเค้าแบบไม่ลังเล นั่นชีวิตคนทั้งคนนะ คุณนี่มันเหี้ยจริงๆ!!"

เธอตวาดใส่ผม

"ก็มันจะฆ่าผม!! คุณได้ยินมั้ย มันจะฆ่าผม!! ผมยังไม่อยากตาย ผมยังเห็นค่าของชีวิตอยู่ ผมไม่เหมือนคุณ! ที่ยอมตายเพราะไอ้ชั่วอย่างมัน!!"

ผมตวาดกลับ เธองุดหน้าลงและเงียบไปพักนึง

"แกอย่ามาว่าพี่เฟิร์สนะ..."

"ทำไมผมจะว่ามันไม่ได้ ไอ้เหี้ยยนั่น มันทำให้คุณตาย!!!"

"........(เงียบ)......."

เธอไม่พูดอะไร และเธอก็นั่งร้องไห้กอดเขาหลังพิงกำแพง

"เถียงผมสิ ว่าไม่จริง!"

ผมตอกย้ำเธอ แล้วจู่ๆ ภาพเธอจะหายไป เหลือเพียงไม้เบสบอลที่เธอวางทิ้งไว้

"ไอ้หนวด ไอ้หนวด ไอ้หนวด"

ผมได้ยินเสียงผู้ชายคนนึงเรียกผม แล้วตาผมก็เบลอ มองเริ่มอะไรไม่เห็น เปลือกตาของผมปิดลงช้าๆ

"ไอ้หนวด!!"

รู้สึกตัวอีกที ก็พบว่ามีชายชุดแดงคนนึงเขย่าแขนผม เพื่อให้ผมรู้สึกตัว

"ไอ้ตั้ม เพื่อนมึงแม่งเป็นห่าอะไรวะ? ยืนเพ้อคนเดียวตั้งนาน"

นี่ผมเพ้อถึงเธออีกแล้วหรือเนี้ย? อาจเป็นเพราะเวลาเจอกับเรื่องร้ายๆ สมองเราอาจจะสั่งการให้นึกถึงสิ่งที่ทำให้รู้สึกดีที่สุดโดยอัตโนมัติ แต่นี่ผมไม่รู้สึกดีเลย

"เอาละไปทำงานได้แล้ว!!"

ตั้มเพื่อนเก่าผมใช้ปืนสั่งให้พวกลิ้วล้อไปเก็บเอาอาหารที่เหลือมาให้หมด

"เมื่อคืนหลับสบายมั้ย?"

ไอ้ตั้มถามผม

“ก็ไม่เชิง!"

ผมตอบ

"คงไม่สินะ?"

แน่นอนสิ เพราะเมื่อคืนผมไม่ได้นอนเลย มัวแต่เอาเวลาไปเกลี้ยกล่อมสองสาวให้ช่วย แต่ไม่เป็นผล เพราะกลัวความผิดจะเข้ามาถึงตนได้

"เอาละไปมึงไปทำงานได้แล้ว" จะเข้ามาถึงตนได้

"งานไรวะ?"

"ก็แบบที่พวกมันทำไง หาอาหารกระป๋องอาหารแห้ง ของใช้ต่างๆ อะไรพวกนี้ แต่ถ้ามึงเจอคนให้จับเป็น"

"กูต้องจับคนด้วยหรอ?"

"ใช่"

"ทำไม"

"มึงก็เห็นแล้วนี่ ถ้าเป็นผู้ชายจะจับมาทรมาน ส่วนผู้หญิงก็จับมาเป็นเมียกองกลาง มันเป็นกฏ"

นี่มันกฏบ้าอะไรวะ(คิดในใจ)

"แล้วถ้ากูไม่ทำละ?"

"มึงจะไม่ทำก็ได้นะ แต่มึงโดนกูยิงตาย"

เขาชักปืนมาจ่อหัวผม ผมเดินเข้าไปไกล้ๆ เอาหน้าผากแนบกับปากกระบอกปืน

"กูว่ามึงไม่กล้า"

"กล้าสิ ถ้าจำเป็น"

ผมจ้องตามันเขม่ง และผมก็รู้ว่ามันเอาจริง สายตานั่นดูไร้ความรู้สึก นี่มันไม่ใช่สายตาที่มองเพื่อนรักสมัยประถมอีกต่อไป

"มึงเปลี่ยนไปมากเลยนะเพื่อน"

"ใช่"

ผมถอยออกจากปากกระบอก

"หาของ กับจับคนมาทำร้ายใช่มั้ย? ได้..กูจะทำ"

"ถ้ามึงเข้าใจแบบนั้นก็ดี และถ้ามึงเจอชุดนักเรียนละก็เอามาด้วย"

"เอาไปทำไมชุดนักเรียน?"

"พี่แม๊กเค้าออกเปลี่ยนบรรยากาศ"

คนพวกนี้ช่างจิตใจหยาบกระด้างเสียจริง ถ้ามันไปเจอแม่ลูกคู่นั่นจะเป็นยังไงหนอ

10 นาทีต่อมา.....



ผมอยู่ในแผนกเสื้อผ้าเด็กที่อยู่ชั้น2เพื่อมาหาชุดนักเรียนตามที่ไอ้ตั้มมันสั่งอะนะ โดยมีไอ้เขียวลูกน้องคนสนิทของมันถือมีดสปาต้าร์เล่มยาวคอยเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

"มึงรีบเลย!! เดียวผีมาแดกกู"

ไอ้เขียวตะคอกผม

"มึงก็ยืนหันหน้าข้างนอกสิวะ จะได้เห็นว่าผีมา"

"กูรู้ ไม่ต้องเสือกมาสอนกู!!"

และมันก็ทำตามที่ผมบอก มันหันหน้าไปทางประตูของแผนกเสื้อเพื่อเฝ้าระวังพวกผีดิบ

"มึงรีบเลยไอ้หนวด"

ผมแกล้งทำเป็นซอกหาชุดนักเรียน ขณะที่ก็เหลือบมองมันเรื่อยๆเพื่อหาจังหวะที่มันเผลอผมจะได้จัดการมันซะ อืม... ในที่สุดผมก็เจอ

"เสร็จรึยังวะไอ้หนวด เฮื้อ...!?"

ผมใช้เชือกลูกเสื้อรัดคอมันจากด้านหลัง หัวมันของมันแดงฝาดเพราะเลือดไม่ไปเลี้ยงสมอง มันพยายามดิ้นทุรนทุราน ขณะที่มือของมันก็พยายามเอื้อมไปหยิบมีด ในที่สุดมันก็ขว้ามีดได้ แต่ก็สายไปแล้ว มันสิ้นลมไปก่อนที่มันจะมันจับมีดมาฟันผมขึ้น

"คร๊อก คร๊อก..."

นั้นคือเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินจากมัน แล้วมันก็แน่นิ่งไป ผมคลายเชือกออก ชายโฉดตายแล้ว ผมยิ้มเยาะหยันด้วยความสะใจ

“หัวหน้ามึงคือรายต่อไป ไอ้หน้าหนังหมา"

ผมหยิบเอามีดสปาต้าร์ของมันและผมก็เดินลงไปชั้นล่าง  เพื่อไปตามหาสองแม่ลูกนั่นเพราะถ้าพวกเธอยังรอผมอยู่ ต้องมีมันสักคนพบเธอแน่ๆ   แต่ถ้าเธอไม่อยู่แล้วก็ไม่เป็นไร ว่าแล้วผมรีบตรงไปห้องน้ำทันที


ผมเปิดประตูห้องน้ำเข้าและก็พบชายชุดแดงที่ยืนล้างยืนล้างมืออยู่ซึ้งเป็นพวกกุ้ยนั้นเอง

“เอ่า.ไอ่หนวดมึงเห็นไอ้เขี....!?”


ฉับ!!

ไม่ทันที่มันได้พูดจบ ผมก็ใช้สปาต้าร์สับไปที่กลางกระโหลกของมัน ร่างของมันร่วงลงกับพื้นขณะที่มีดยังคาที่หัวของมันอยู่เลย

ฉึบ!

ผมใช้ใช้ยันที่หน้าอกของมันเพื่อถอนใบมืดออกจากหัวมัน

"ถุ้ยย!! หนวดพ่อง"

ผมถุยน้ำลายใส่ร่างไร้วิญญาณของมัน


ขณะเดียวกัน ณ โซนอาหารแห้ง.....


ตั้มถือปืนเดินไปรอบๆโซนเพื่สำรวจหาข้าวของที่จำเป็น โดยมีลูกน้องถือถุงปุ๋ยเดินตามไปด้วย

"เอาไปเท่าที่เอาไปได้นะลูก"

ทันใดนั่นเค้าก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคุยกันอยู่ไม่ไกล เขาหันไปจุ๊ปากให้ลูกน้องเงียบ เขาสืบเท้าก้าวใหญ่เข้าไปหาต้นเสียง และสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเค้าก็คือหญิงวัยทำงานและเด็กสาวหน้าตาน่ารักกำลังหอบเอาบะหมี่สำเร็จรูปอยู่ เขายกปืนขึ้นจ่อหัวทันที

"อย่าขยับ"


ขณะเดียวกัน ณ อาหารสด...


ผมหลบอยู่ที่ซิงค์วางของที่มีแค่นมบูดๆ และน้ำปลาโง่ๆวางเรียงรายอยู่ ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครต้องการน้ำปลา ผมแอบมองพวกมันอยู่ลิบๆ เห็นและพยายามนับพวกมันอยู่มีกี่คน

“มา 8 กูฆ่าไป 2 เหลือ 6 เดียวนะ”


แป๊ะ! (ตบหัวตัวเอง)


“มึงจะนับตัวเองทำไมไอ้สัส”

เป็นเรื่องปกติที่ผมพูดคนเดียว เพราะผมมีอาการทางประสาท โปรดเข้าด้วยว่าผมจะเป็นแบบนี้ทั้งเรื่อง โอเค ตอนนี่ผมรู้แล้วว่าพวกมันมีอยู่ 5 และสองคนอยู่แผนก อุปกรณ์การช่าง ส่วนอีกสามคนที่เหลือร่วมไอ้ตั้มด้วย อยู่ที่โซนอาหารแห้ง

"เอาไงดีวะ?"

"กูไม่รู้"

ผมพยายามชะเง้อคอมองระหว่างช่องว่างสินค้าไปทุกๆช่องเท่าที่มองได้

"โอ่...ไม่!!"

แย่แล้วสิ!! ผมเจอแม่ลูกคู่นั้นแล้ว แต่เธอโดนไอ้ตั้มเอาปืนจ่ออยู่ไม่ห่างนัก ผมพยายามเงี่ยหูฟัง

"วางบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนั่นลงซะ มันเป็นของลูกพี่ของผม และตัวคุณก็ด้วย"

ลูกสาวเธอไม่ควรเจอเรื่องแบบนี้ ผมจะทำอย่างไงดีคิดสิคิดๆ คิดๆๆ ในที่สุดผมก็คิดออก

"ฮึบ!!"

[เปรี้ยง!]

[ผลั๊กๆๆๆๆ!]



ผมกระโดดผลักซิงค์วางของทำให้ซิงค์ล้มลงเรียงกันเป็นโดมิโน ทำให้ไอ้ตั้มและลูกน้องโดนทับ

"โอ้ยยย!!"

ผมร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ลืมไปเลย ว่าผมเจ็บขา ผมวิ่งกระเพกๆ ไปหาคู่แม่ลูกนั่น

"คุณพร!! คุณพร..ผมมาแล้ว!!"

"เย้ๆ ลุงหนวดมาแล้ว"

ลูกน้อยของเธอวิ่งโผลมากอดผม เอ่อ..คือ เราสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ

"โอเคๆ"

ผมผละตัวเธอออก

"หนูบอกว่าลุงหนวดเป็นคนดี"

เห้อ..เรียกกูลุงอีกแล้ว

"สามีฉันละ?"

ผมพูดอะไรไม่ออกได้แต่กลืนน้ำลายตัวเอง

"คุณ..ระวัง!!!"

เธอใช้มือชี้ไปด้านหลังผม ผมกันควับไปมองและพบว่ามีผีดิบตัวเมียตัวนึง เดินแหวกกองซากปรักผักพังของซิงค์วางของมาหาผม

"เห้ออ..! ป๊อบอายปิดตาไว้ลูก ปิดหูด้วยยิ่งดี"

จวก...จอก...

ผมเดินเข้าไปใช้มือซ้ายจิกผมเอาไว้ แล้วมือขวาก็เฉือนที่ลำคอของมันช้าๆ เลือดสีดำสุดเน่าเหม็นของมันไหลออกมา ในที่สุดหัวมันก็หลุดออกมา ผมหิ้วหัวเดินไปหาพวกที่โดนซิงค์ทับอยู่ มองดูแล้วอีกคนน่าจะตายไปแล้ว ส่วนอีกสองคนก็โดนซิงค์ทับอยู่ น่าจะแขนหักด้วยนะนั่น

"อ่าาห์~! ช่วยด้วย!!"

ชายคนหนึ่งนอนโหยหวนขอความช่วยเหลือด้วยความเจ็บปวด ผมไม่สนใจแต่อย่างใด ผมเอาหัวซอมบี้วางทาบบนอวัยวะเพศมัน

"อ่าาห์~!! อ่าาห์"

มันร้องโหยหวนด้วยความทรมาน เพราะโดนผีดิบกัดลงไปที่น้องชายมัน สร้างความสะใจให้ผมยิ่งนัก ผมเดินหนีหันกลับมามองที่เพื่อนเก่าผม ที่นอนหายใจพะงาบๆอยู่

"ไงเพื่อน?"

"ฆ่ากูซะ...ได้โปรด"

"แขนมึงหักนิ เจ็บมั้ย?"

"ฆ่ากูเถอะได้โปรด!!"

"ไม่.. กูจะฆ่ามึงได้ไง เมื่อคืนมึงช่วยกูไว้นะเพื่อน กูรู้มึงยังมีความดีหลงเหลืออยู่ เมื่อคืนมึงไม่ให้ไอ้อ้วนนั่นฆ่ากู เพราะมึงไม่อยากเห็นกูทรมาน กูขอบคุณวะ"

"ฆ่ากูเถอะ ได้โปรด!!"

ผมหยิบเอาปืนที่อยู่ในผามือเขาอย่างง่ายดาย

"ไม่จำเป็นอะ กูว่าเสียงดังขนาดนี้พวกผีคงได้ยินกันหมดแล้ว อีกสักพักก็แห่กันมา มึงได้ตายสมใจแน่"

ผมหันไปหาแม่ลูกคู่นั่นแต่เธอหายไปซะแล้ว สงสัยจะไปรอที่หน้าประตู ดีแล้วที่พวกเธอไม่เห็นอะไรแบบนี้ จากนั่นผมก็เดินหนีไปพร้อมกับปืนของเขาโดยทิ้งเค้าไว้ให้นอนรอความตายอยู่เบื้องหลัง

"ไม่...ม๊าาาายยยยยย!!!"

ไอ้ตั้มตะโกนไล่หลังผม และซอมบี้เป็นฝูงก็กรูเข้ารุมฉีกเนื้อเขาในไม่ช้า ผมพยายามไม่เห็นไปมอง แล้วออกจากห้างทางประตูหลังไป ตามที่คาดไว้ ผมก็ไปเจอแม่ลูกคู่นั้นที่ประตูหลัง

"ป๊ะ เราไปกันเถอะ"

"แล้วสามีฉันละ?"

ผมว่าเธอรู้อยู่แล้ว แต่เธอคงหวังลึกๆในใจว่าตัวเองคิดผิด

"ผมว่าคุณรู้อยู่แล้ว"

ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากเธอ เธอก้มมองพื้นและไม่พูดอะไร สีหน้าเธอดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ๆๆ คุณอย่าพึ่งร้องไห้!! ผมเข้าใจว่าคุณเสียใจ แต่ไม่ใช่ตอนนี้! พวกผีดิบมันไล่หลังเรามาแล้ว..เราต้องรีบหนี!! แต่ผมขับรถไม่เป็น และผมต้องการคนขับ"

เธอสะบัดความเศร้าทิ้งและพยายามรวบรวมสติ

"รถอยู่ไหน?"

"รถคันสีแดง อยู่ตรงนั้น"



ผมชี้นิ้วไปทางรถกระบะที่ผมขึ้นมากับพวกนั้น เรารีบวิ่งขึ้นไปบนรถ โดยเธอให้ผมนั่งเบาะหน้ากับเธอเพื่อลูกสาวของเธอให้นั่งเบาะหลัง เธอสตาร์จและรีบบึงรถ ไปตามเส้นทางผมบอก ระหว่างทางเธอขับรถชวัดเชวี่ยงและไม่พูดอะไรสักคำ ซึ้งผมก็เข้าใจอะนะ

"แม่คะ คุณพ่ออยู่ใหนอะค่ะ?"

เธอไม่พูดอะไรสักคำ แม้กระทั้งกับลูกสาวของเธอ

"คือแม่เขาต้องใช้สมาธิในการขับรถหนะอีหนู มีอะไรคุยกะน้าก่อนก็ได้"

"ลุงหนวดเจอพ่อหนูไม่ค่ะ?"

โอ้ยย.. ลุงอีกแล้ว

"เจอสิลูก.."

"พ่ออยู่ไหนคะ"

"เป็นความลับหนะเดียวพอถึงบ้านลุง เดียวแม่เขาบอกจะบอกหนูเอง"


5 นาทีผ่านไป......



"เอาละถึงแล้วบ้านทีผมอยู่ คุณจะบ้านก็ได้นะ แต่ผมไม่แนะนำ"

"นอนหลังเดียวกันนี่แหละ"

ในที่สุดเธอก็ยอมพูด แต่สีหน้ายังดูไม่ดีเท่าไร

"ชั้นสองมีอยู่สองห้อง คุณจะอยู่ห้องไหนเลือกเอา ไม่ต้องกลัวที่นี่ผีน้อย"

น้องป๊อบอายดูร่าเริงขึ้นเยอะ ในที่สุดเธอก็ได้มีบ้านจริงๆสักที

"แม่ค่ะ ดูสิบ้านหลังนี่สิคะสวยเป็นบ้าเลย เราขึ้นไปข้างบนกันเถอะคะ"

เด็กน้อยดึงมือแม่เดินอย่างไร้เดียงสา

"หนูขึ้นไปเลยจ๊ะ"

เธอบอกให้ลูกสาวขึ้นไปก่อนและเธอยืนคุยกับผมที่หน้าบ้าน

"เขาตายยังไง?"

เธอถามผมด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ผมไม่กล้าพูดเพราะถ้าผมบอกว่า ผมเป็นคนฆ่าเค้าเองเธอคงสติแตกแน่

"สามีฉันตายยังไง?"

"คุณไม่อยากรู้หรอก"

"อยากสิ!!ได้โปรด..บอกฉันที"

"ก็ได้.. เขาโดนคนพวกนั้นจับไปทรมานจนตาย"

"อืม..."

เธอไม่พูดอะไร

"คุณจะบอกลูกสาวคุณมั้ย?"

"ไม่ต้องห่วงเดียวฉันบอกลูกฉันเอง"

นี่ชั่งเป็นบรรยากาศที่ชวนให้ปวดตับเหลือเกิน กลุ่มคนไร้ค่าจิตใจหยาบกระด้างทำให้ครอบครัวหนึ่งต้องสูญเสียคนเป็นพ่อไป กูไม่ไหวแล้วโว้ยยย!! ไอ้อ้วนมึงตาย

"ล็อคบ้านดีๆละ เดี๋ยวผมมา"

"คุณจะไปไหน!?"

"ผมลืมของ ต้องไปเอาคืนซะหน่อย"

[บรื้นๆ]

ผมสตาร์จมอร์เตอร์ไซต์

**ฉากนี้ห้ามเด็กอ่านนะครับ ผมเตือนแล้วนะ

10 นาทีต่อมา..... ณ รังโจร

ผมมาที่บ้านพักของไอ้โจรระยำนั่น มือขวาผมถือปืนที่ได้มาจากลูกน้องมัน ส่วนมือซ้ายผมถือแกลลอนน้ำมันมาด้วย เดี๋ยวได้เห็นดีกันนะไอ้อ้วน

ปัง! ปัง! ปัง!


ผมเคาะประตู

"พี่แม๊กครับ เปิดประตูหน่อยคร้าบบ"

ครืดดด~!


เสียงประตูเปิดออก

"มาๆ เข้ามาก่อน"

"ครับพี่"

"แล้วไอ้พวกนั่นละ?"

"ตายหมดแล้ว"

"กูว่าแล้วมึงไว้ใจไม่ได้

ไอ้อ้วนชักปืนชี้มาทางผม ผมก็ควักออกมาลั่นไกลในทันที

แก่กๆ

ส่วนบนของปืนเด้งมาด้านหลังนั่นหมายความว่าปืนไม่มีลูก ทำไมผมถึงซวยอย่างนี้

"เสร็จกูละมึง"

[ปัง!!]

มหาโจรลั่นไกลใส่ผม กระสุนฝังเข้าไปที่ต้นแขนซ้ายของผม

"โอ้ยยย~!!"

ผมร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดพลางเอามือกุมต้นแขนที่บาดเจ็บไว้ ร่างยักษ์เดินเข้ามาหาผมช้าๆ

"มึงคิดว่ากูให้ปืนที่มีกระสุนกับพวกสวะนั่นหรอ? ถ้ามันเกิดแค้นกูขึ้นมาแล้วยิงกูตายจะทำยังไง?"

"ไปตายซะ!! ไอ้สถุนถ่อย"

ผมด่ากลับ

"5555 ปากดีไปเถอะมึง เดียวสักพักเดียวมึงต้องร้องขอชีวิตจากกู"

ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าผมคิดถูกหรือคิดผิด ที่กลับมาแก้แค้น รู้งี้นอนอยู่บ้านกินขนมเกรียบกุ้งดีกว่า

"มึงเก่งมากเลยนะ ที่ฆ่าลูกน้องกูได้ 7 คน และรู้มั้ยทำไมกูไม่ยิงให้มึงตาย เพราะกูจะได้ทรมานมึงไงละ"

มันหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาและกรีดลงตรงแผลเก่าที่มันยิงผม

"เอื้ออออ~~!!"

ผมร้องอย่างทรมาน มีดเย็นๆแทรกเข้าในบาดแผลฉกรรจ์ลากลงเป็นเส้นตรง เลือดผมพุ้งกระฉูดออกเป็นฝอยๆ ผมพยายามขัดขืน แต่ผมควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เพราะเสียเลือดมากเกินไป

"ฮ่าๆๆๆๆ เป็นไงละไอ้หนว...[ตุบ!]"

ไม่ทันที่ไอ้อ้วนได้พูดจบ สาวหัวแดงก็โผล่มาใช้ไม้เบสบอลฟาดไปที่หัวมัน ร่างหนาใหญ่วูบลงในทันที ในที่สุดเธอก็คิดได้ว่าควรทำอะไร

"ผมว่าแล้วคุณต้องมาช่วยผม"

ผมยิ้มแห้งๆ แล้วพูดกลับเธอ

"คุณอย่าพึ่งขยับ!! เดียวแผลฉีก"

เธอโผลเข้ามาอย่างรีบร้อน เธอถอดเสียของเธอมาห้ามเลือดผมเอาไว้ แต่เลือดผมกลับไหลไม่หยุด เสื้อสีขาวกลายเป็นสีแดงไปด้วยเลือดของผมที่สาดกระเซ็นออกมา

"ไม่ได้การแล้ว"

"เดี๋ยวคุณจะทำอะไรหนะ เดี๋ยวๆ อ่าาาาห์~!"

เธอเอามีดไปรนกับไฟ แล้วก็เอามีดร้อนๆมาแนบที่แผลฉกรรจ์ของผม

"โอ้ยยยย~! เจ็บกว่ามันทำเมื่อกี้อีก"

"อย่าพูดมากน่าา"

5 นาทีต่อมา...

ถึงจะโคตรเจ็บและโคตรร้อน แต่มันก็ได้ผล เลือดผมหยุดไหล แต่ผมยังมึนๆอยู่ เพราะเสียเลือดมาก

"มันเรียกว่าการจี้แผล ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้นคุณคงตายไปแล้ว"

ผมค่อยผ่อนลมหายใจลงช้าๆ ให้ใจเย็นๆลง

"คุณไม่เอาความรู้แบบนั้นมาจากไหน?"

"คือ.. เมื่อก่อนฉันเคยเรียนที่ ภักดีบริบาลหนะ"

"แล้วทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ได้อะ?"

"อย่าพึ่งถามเลย เรารีบไปดีกว่า.. ก่อนไอ้ระยำมันจะฟื้น"

"ฟื้นก็ดีสิ ผมจะได้ล้างแค้นมัน คุณจะไปก่อนก็ได้นะ ผมไม่ว่า แต่ถ้าคุณจะไปกับผม ก็รอผมฆ่ามันให้เสร็จก่อน"

"แล้วทำไมคุณไม่ฆ่ามันซะตอนนี้ไปเลยละ"

"ไม่ ฆ่ามันตอนมันหลับ มันจะไปสะใจได้ยังไงละ"

เธอผนักหน้างึกๆ

"แล้วสรุปคุณจะไปกับผมมั้ย?"

"คุณมีที่พักมั้ยละ?"

"มีเยอะกว่าที่คุณคิดอีก"

"โอเค งั้นฉันจะรอคุณ"

"แล้วเด็กผู้หญิงผมสั้นเมื่อคืนละ หายไปใหนแล้ว?"

"นังตาลอะเหรอ นางพึ่งเอาเศษกระจกกรีดข้อมือตัวตายไปเมื่อเช้านี่เอง"

"โถ่... ให้ตายสิ"

ผมส่ายหัวเบาๆ เธอทนรับชีวิตแบบนี้ไม่ไหวสินะ ทำไมไม่รอผมก่อนสักแปบนึง ถ้าเธอยังไม่ตาย ป่านนี้เธอคงรอดออกไปได้แล้ว

"คุณๆ มันฟื้นแล้ว!!"

"เอาละ คุณไปหยิบปืนมา"

เธอเดินไปหยิบปืนที่มันทำร่วงไว้มายื่นให้ผม ก่อนที่มันจะคว้ายิงผม

ปัง!!

ผมยิงไปที่แขนของมันข้างเดียวกับที่มันยิงผม

"ตื่นแล้วเหรอพ่อมหาโจร?"

"เก่งจริง ก็ฆ่ากูเลยเซ่!!"

"ปากดีจริงๆ"

ปัง!!

ปัง!!


ผมเดินเข้าไปไกล้ๆ แล้วยิงไปที่ขาขวาและขาซ้ายของมัน

"ไอ้...หนวด มึง!!"

ปัง!!

ผมยิงไปที่แขนอีกข้างอีกของมัน เลือดของมันไหลนองไปทั่วพื้น ร่างใหญ่ยักษ์ของมหาโจรนอนหงายจมกองเลือดตัวเองอยู่ เขาไม่สามารถขยับแขนขาได้แม้แต่นิด มันเป็นภาพที่น่าเวทนาแต่ก็สะใจอย่างบอกไม่ถูก

"มึงจับผู้หญิงมาเป็นทาสทางเพศ!! มึงใช้อาวุธขมขู่ลูกน้อง!! มึงทำให้คนหลายคนต้องตายอย่างทรมาน!! มึงทำให้กูฆ่าเพื่อนสนิทสมัยประถม!! มึงทำให้เด็กสาวตัวเล็กๆต้องเสียพ่อไป!! มึงทำกับคนเหมือนไม่ใช่คน!! และล่าสุด มึงยิงแขนกู และเอามีดกรีด อย่างเลือดเย็น!! มึงมันไม่ใช่คน ไอ้เหี้ย!!"

ผมตะโกนด่ามันด้วยความฉุนเฉียวแบบสุดๆ

"ฆ่า..กู...ซะ"

"รู้มั้ยทำไมกูถึงไม่ฆ่ามึง? เพราะกูจะได้ฆ่ามึงตายอย่างทรมานไงละ ถุ้ย!"

ผมโยนปืนทิ้ง

"เดียวๆ ให้กูเดานะ เมื่อก่อนมึงคงเป็นขาใหญ่ประจำโรงเรียนสินะ ตอนเด็กๆมึงคงชอบรังแกเด็กเนิร์ดที่ไม่มีพิษมีภัยกับใคร ขู่เอาเงินเค้า แย่งของเล่นเค้า โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเค้าเลย พอโตขึ้นหน่อย มึงก็หัดสูบบุหรี่ แต่งรถซิ่ง ท้อดัง ระเบิดหู ไล่กระทืบคนอื่น ทำตัวต่อต้านสังคม ทำให้แม่มึงร้องไห้บ่อยๆ มึงคิดว่ามันสนุกหรอ สนุกมากใช้มั้ย!! ไอ้สัตว์นรก!!"

ไม่รู้ผมไปเก็บกดจากไหนมาอารมถึงเกี้ยวกราดขนาดนี้ ผมเอาน้ำมันราดไปทั่วทั้งตัวมัน กลิ่นน้ำมันคละคลุ้งไปหมด

"อย่า.. อย่า... ผมยอมแล้วพี่"

มันพูดเสียงสั่นเครือน้ำตามันไหลออกมา ไม่ได้สร้างความสงสารให้ผมแม้แต่นิดเมื่อเทียบกับความเลวที่มันทำ

"อ๋อนี่มึงร้องไห้หรอ? เมื่อคืนคุณธีร์ก็ร้องแบบนี้แหละ ทำไมมึงไม่สนใจฮะ?"

"หืออ ผมยอมแล้ว ผมจะกลับตัวเป็นคนดี"

"จริงเหรอ?"

"จริงครับ"

"สัญญานะ?"

"ผมสัญญา"

"กูไม่เชื่อ"

"อ่าาาาาห์~!"



ผมทิ้งไม้ขีดไฟลงไปที่ตัวของมัน ไฟลุกท่วมร่างของมหาวายร้ายผู้เหี้ยมโหด ก่อนนั้นเค้าเป็นทำร้ายคนอื่น แต้ตอนนี้เขากลับเป็นโดนกระทำซะเอง กรรมได้ตามสนองคนชั่วแล้ว คุณธีร์ ผมอยากให้คุณเห็นภาพนี้จัง เขาดิ้นอยู่สักพัก ไม่นานนักร่างเขาก็กรอบแห้งและตายในที่สุด

"เอาละ.. เราไปกันเถอะ"

ผมหันไปคุยกับพิมพ์

"...(เงียบ)...."

เธอไม่พูดอะไร และเอาแต่มองไปที่ร่างของคนระยำที่มอดไหม้และแห้งเกรอะกรัง

"พิมพ์! พิมพ์! คุณได้ยินผมมั้ย?"

เธอพยักหน้า

"เราไปกันเถอะ! พิมพ์"

เธอพยักหน้าอีกที ผมเลยถือวิสาสะคว้าข้อมือเธอและพาเธอวิ่งขับมอร์เตอร์ไซต์ที่ผมขับมา


TO BE CONTINUED......


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น