Daddie'Z Home : คุณพ่อมือใหม่ในแดนซอมบี้

ตอนที่ 4 : EP.3 ยังไงก็ต้องฆ่า 20+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 พ.ย. 61



Note's Story

"ตื่นได้แล้ว..ที่รัก"

อ๋อ เสียงที่คุณเคย กระซิบอย่างแผ่วเบาหูข้างผม ผมลืมตาด้วยความสลึมสลือ มองไปที่ต้นเสียงนั้น ผมเห็นภาพลางๆเป็นผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาล กำลังส่งยิ้มหวานให้ผม นั่นคือหลิน อดีตคนรักของผม ผมรู้สบายใจอย่างบอกไม่ถูก หรือว่านี่จะเป็นสวรรค์นะ

"นี่ขาคุณเจ็บใช่มั้ยคะ?"

ผมอยากตอบว่าใช่แต่ผมพูดไม่ได้ ผมขยับตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ

"คุณคงทรมานมากสินะในโลกที่ไม่มีฉัน?"

ผมตอบว่าใช่แต่ ก็อย่างที่บอก ผมขยับไม่ได้

"ฉันอยู่นี่แล้ว..ที่รัก คุณจะไม่เดียวดายอีกต่อไป"

เธอเอามือมาลูบที่ใบหูของผม แล้วเธอก็ใช้มือประคองที่ใบหน้าผมอย่างแผ่วเบา เธอโน้มตัวเข้าผมเพื่อที่จะจูบผมอย่างช้าๆ กลิ่นกายของเธอชั่งหอมเหลือเกิน นี่มันสวรรค์จริงๆใช่ไหม? นี่มันอย่างกะความฝันเลย ฝันเหรอ! นี่ผมใช่มั้ย!? เธอหยุดและผละตัวออกจากผม สีหน้าเธอเปลี่ยนเริ่มไป จากรอยยิ้มที่สดใส กลายเป็น สีหน้าที่เกรี้ยวกราด

"ในที่สุดแกก็รู้ความจริง... ใช่แล้ว! แกฝันอยู่! เพราะว่าฉันไม่มีวันเรียกแกว่าที่รัก แน่นอนนน!!"


เพี้ยะ!!

ว่าแล้วเธอก็ตบผมอย่างแรงไปหนึ่งฉาด แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนแต่ผมไม่รู้สึกเจ็บสักนิด

"ดูแกสภาพแกสิ แกมันโสโครก สกปรก หนวดรกรุงรัง แถมตัวเหม็นอีกต่างหาก ฉันไม่มีวันรักแกหรอกโว้ยย!!"

เธอถอดเท้าส้นสูงออกแล้ว ใช้ด้านฝ่าเท้าฟาดมาที่หน้าผม เธอด่าผมไปด้วย และเธอก็รองเท้าส้นสูงตีปากผมไปด้วย ในทุกๆท้ายประโยคที่เธอด่า

"เลิกส่องเฟสกูสักที"


เพี๊ยะ!

"เลิกเพ้อหากูสักที"


เพี๊ยะ!

"เลิกฝันถึงกูสักที"


เพี๊ยะ!

เธอเดินไปหยิบถังน้ำที่ว่างอยู่บนพื้น และเธอก็สาดมาที่ผม

"ตื่นสักที ไอ้โง่!!"

[ฉ่าาาาา]



"เฮื้อออก!!"

ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เปลือกตาผมเปิดออกได้แค่ครึ่ง ผมพยายามกรอกลูกตาไปรอบๆ และผมก็พบว่าตัวผมเปียก และผมกำลังนอนอยู่ในห้องที่มีลักษณะคล้ายคุกไต้ดิน กับชายใส่ชุดสีขาวรูปร่างท่วม ที่นอนอยู่ข้างๆ เขามีเลือดเป็นกระจุกที่ขอบปาก คิ้วเค้าแตกและมีเลือดไหลเต็มไปหมด ตาเค้าถล่นออกมา ร่างกายของเขาดูบอบช้ำไปหมด ดูเหมือนเค้าจะโดนซ้อมมาอย่างหนัก ช่างน่าสงสารเสียจริง ไม่นานก็มีชายเสื้อแดงลากเราออกไป ผมพยายามขัดขืนแต่ผมไม่มีแรงพอจะดิ้นได้ เขาจับเราทั้งคู่มัดมือไขว้หลังไว้ อย่างชำนาญ แล้วก็ทิ้งเราไว้บนดาดฟ้าของตึก ผมยังมึนๆอยู่แต่ผมพยายามรวบร่วมสติค่อยๆกระดึบไปหาเพื่อนร่วมชะตากรรม



30 นาทีต่อมา.......

หลังจากที่เบลอมานานผมได้สติพื้นคืนฟื้นกลับมาพอสมควร ผมพยายามสื่อสารกับเพื่อนร่วมชะตากรรม ที่นอนหายใจพะงาบๆอยู่ เผื่อจะหาทางรอดไปด้วยกันได้

"คุณ คุณครับๆ พอลุกไหวมั้ย!?"

"ไม่ไหว..หรอก ขาผมหัก"

เขาตอบเสียงแผ่วเบามาก ผมแทบไม่ได้ยินเสียงเขาเลย เสียงลมหายใจของเขาดัง ฮืดๆ คล้ายคนจะสิ้นลม

"ธีรพงษ์ คุณชื่อธีรพงษ์ ใช่มั้ย?"

"คุณรู้ได้ใง ครอก!! ครอก!!"

เขาถามผมพลางกระอักเลือดในเวลาเดียวกัน

"คุณ คุณเป็นอะไรมั้ย!?"

"ชั่งผมเถอะ อะหัวาาาห์~!(ไอ) ผะ ผะ ผมอยากรู้ คุณรู้จักผมได้ไง?"

"ก็ผมมาตามหาคุณนี่แหละ"

"คะ..คุณ เป็นใคร?"

"ผมชื่อโน๊ต ผมเจอเมียคุณกับลูกสาวที่ห้าง และเธอบอกให้ผมมาตามหาคุณ"

"ลูกผมเป็นไงบ้าง? อะหว้าา!(ไอ)"

"ลูกคุณปลอดภัยดี ผมบอกให้รออยู่ในห้องน้ำ ผมว่าตอนคุณอย่าพึ่งพูดดีกว่า เดียวจะกระอักเลือดตายซะก่อน"

"ผมคะ..คะ..คงไม่รอดหรอก ผมหมดสภาพแ..ล้ว ถ้าคุณรอดไปได้ ฝากคุณดูแลลูกกับเมียผมด้วย สัญญากับผมนะ"

"ผมสัญญา"

ผมตอบรับความสัญญาทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าตนเองจะรอดออกไปรึป่าว แต่ถ้านั่นเป็นคำสั่งเสียสุดท้าย ผมจะรับปาก

"เอาละ ได้เวลาสนุกแล้ว"

ชายฉกรรจ์ 7-8 คน เดินเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ แต่ละคนดูท่าทางคึกคนองเหมือนจะเมายา

"จับไอ้เสื้อขาว ออกมาก่อน"

ไอ้คนอ้วนๆ ดำๆ หัวฟูๆ ซึ่งน่าจะเป็นหัวหน้า สั่งการให้ลูกน้องลากร่างอันไร้เรี่ยวแรงของธีร์ไปตรงจุดตรงกลางของดาดฟ้า

"ตั้ม! เอาไม้มา"

คนผอมกระร่องยื่นไม้เบสบอลให้มัน

ผัวะ!!

"อาาาห์"

มันฟาดไปหัวเขาของเขาอย่างจัง ทำให้เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

"ฮ่าๆๆๆๆ"

ลูกน้องของมันหัวเราะร่า ด้วยความสะใจ ทำเหมือนเป็นเรื่องตลก

ผัวะ!! ผัวะ!! ตุ๊บ!

มันฟาดซ้ำไปตามอวัยวะเพศของเขา แขนของเขา แล้วก็ใช้ไม้กระทุ้งไปที่ท้องของเขา เขาเจ็บมากจนร้องไม่ออก ไม่นานนักเค้าสลบไป นี้มันนรกบนดินชัดๆ มีคนระยำขนาดนี้ด้วยหรือ เหตุใดจึงโหดร้ายเช่นนี้ มันง้างไม้เตรียมจะฟาดที่หัว

"เดี๋ยวก่อนพี่ เดี๋ยวมันตาย เหลือไว้ให้พวกผมเล่นบ้าง"

ลูกน้องมันห้ามไว้ ทำให้มันเปลี่ยนใจที่จะไม่ฆ่าเขา แต่ถ้าผมเป็นเขาผมคงอยากตายให้มันจบๆไปดีกว่าต้องทนทรมานแบบนี้ นอนหงายหมดสภาพร่างกายเขียวปูด ช่างเป็นภาพที่เวทนาเหลือเกิน

"คิวมึงแล้ว..ไอ้หนวด!!"

ไอ้อ้วนชี้มาทางผม ลูกน้องมัน 2 คนเดินมาลากผมไปตรงจุดธีร์โดนฟาด พยายามรวบรวมสติหาทางออกถึงแม้จะกลัวมากก็ตาม บอกตรงๆชีวิต ไม่เคยกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อน ผมมองไปรอบๆ เพื่อหาทางออก แล้วก็เจอคนคนนึงหน้าคุ้นๆ ใช่แล้วนั้นเพื่อนเก่าผมสมัยเรียนนี้นา

"ตั้ม ตั้ม กูเองเพื่อน มึงจำกูได้มั้ย? บอกหัวหน้ามึงให้ปล่อยกูที"

"เดี๋ยวๆ ก่อนพี่แม๊ก นั่นเพื่อนเก่าผมเอง"

"ไอ้หน้าหนวดนี่เหรอเพื่อนมึง!?"

"ไอ้นี่มันโหดนะพี่ มันเป็นพวกเราได้ มันหาของให้เราได้ ผมรู้จักมันดี "


เพื่อนเก่าออกอุบายหาทางรอดให้ผม ในฐานะลูกน้องคนสนิท

"เฮ้ย!! แก้มัดให้มัน"

ไอ้หัวหน้าสั่งให้ลูกน้องคลายหมัดผมออก จากนั้นผมก็ยืนขึ้น แล้วมันก็ใช้ปืนพกสั้นจ่อที่หัวผม

"เอางี้ถ้ามึงเจ๋งจริง มึงฆ่าไอ้นี่ให้กูดู แล้วกูจะรับมึงเข้าพวก"

มันยื่นข้อเสนอให้ผมพร้อมกับไม้เบสบอลเปื้อนเลือดที่มันถืออยู่ ผมจะต้องฆ่าธีรพงษ์เพราะมันเป็นทางเดียวที่ผมจะรอด

[ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!!]

ผมไม่ลังเล ผมรีบคว้าไม้จากมือมันและฟาดไปที่หัวเขาอย่างแรงและเร็วจนหลายหน จนหัวเขาเละ แต่ไม่ใช่เพราะผมโหดแต่ผมเห็นเขาทรมานมามากแล้ว ผมอยากทำให้เขาตายเร็วๆ จะไม่ได้ทรมานมากไปกว่านี้ บวกกับ ข้อเสนอของมันที่ยื่นให้ ซึ่งมันจะทำให้ผมไม่ถูกทรมาน ผมถือว่าโอเค ผมหันไปมองหน้ามัน แต่ไอ้ร่างอ้วนพูดว่า

"กราบตีนกู"

นี่มันหยามกันชัดๆ ไอ้ตั้มพยักหน้าเบาๆให้ผม บอกนัยๆว่า ผมควรทำตามที่ไอ้สาระเลวนี่สั่ง ผมตัดสินใจก้มกราบลงไป

"ฮ่า ฮ่า มึงนี้เจ๋งจริงๆ ฆ่าคนแบบไม่คิด แถมยังเชื่อฟังกูอีก ยินดีด้วยมึงได้เป็นหนึ่งสมาชิกแก๊งค์ red devil แล้ว"

red devil เหรอ ตั้งชื่อโคตรเชยอะ มึงให้กูกราบตีนใช่มั้ย ไอ้ระยำเอ้ย เดียวมึงจะทำให้มึงเจ็บจนร้องขอชีวิต อีกไม่นานหรอก

"เฮ้ยย!! วันนี้ตอนรับสมาชิกใหม่โว้ยยย ไอ้เขียว..ไปเอาเหล้ามา!! และมึงไปบอกคนมาเก็บกวาดด้วย ไป! "


30 นาทีต่อมา......

ผมนั่งอยู่บนโซฟาสีครีมและก็โต๊ะสี่เหลี่ยมอันนึง บนโต๊ะนั้นมีทั้งเหล้าทั้งเบียร์และกับแกล้ม ดูๆไปเหมือนร้านสะดวกซื้อที่ถูกดัดแปลงให้เป็นรังโจร โดยมีพวกลูกน้องของมันนั่งบนพื้นข้างล่างคอยจ้องผมอยู่ และไอ้อ้วนสาระเลวนั่นก็อยู่ข้างๆผม มันเอาแขนมันโอบไหล่ผม ทำเหมือนสนิทสนมกัน

"มึงนี่โหดไอ้จริงๆ..ไอ้หนวด ไหนเล่าวีรดรรมมึงให้กูฟังสิ"

"คือผมเคยอยู่ในกลุ่มเคยอยู่ปล้นสดมหนะครับ แต่วันนึงซอมบี้ พวกผมเลยตายหมด แต่ผมรอดมาได้"

"ทำไมมึงหนีมาได้วะ?"

"ผมฟันยิงเพื่อนให้มันวิ่งไม่ทัน แล้วผีก็กินมัน ผมเลยอาศัยช่วงนั้นหนีมา"

ผมจำใจต้องโกหก เพราะว่าไอ้แก๊งค์นี่มันชอบคนโหดๆ ถ้าทำตัวปวกเปียกคงโดนฆ่าแน่ๆ

"แม๊~! มึงนี่เจ๋งจริงๆ (เอามือลูบหัวผม แล้วหันไปด่าลูกน้อง) นี่พวกมึงเห็นมั้ย!? กูต้องการคนแบบนี้"

"เดี๋ยวครับพี่ ที่นี่มีห้องน้ำมั้ยครับ? ผมเริ่มปวดขี้แล้วอะ"

"มีสิ เห็นไอ้ตั้มพามันไปสิ"

ว่าแต่ครอบครัวนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ ปานนี้จะเป็นไง พวกเขาจะตายรึยัง เขาจะรู้ไหมว่าผู้นำครอบครัวของพวกเขาต้องตายแบบทรมาน


ขณะเดียวกัน ณ ห้างสรรพสินค้า.....



สองแม่ลูกนั่งอิงพนังรอชายที่พวกเธอพึ่งรู้จักเพียงไม่นาน โดยหวังว่า เค้าจะพาสามีตนกลับมา แต่จริงๆแล้ว เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าถ้าเขาไปหายนานขนาดนี้ โอกาสที่จะรอดกลับมาคงน้อยมาก

"แม่.. แม่ว่าลุงหนวดจะพาพ่อกลับมาได้มั้ยคะ?"

ลูกสาวนั่งกอดเข่าเอ่ยถามแม่

"ไม่ต้องห่วงนะป๊อบอาย เขาต้องพาพ่อกลับได้แน่ๆ"

"แม่ไม่ต้องปลอบใจหนูหรอก หนูโตแล้ว แม่บอกตรงๆก็ได้ หนูโตพอที่จะรู้ความจริงแล้วนะ"

ผู้เป็นแม่ถอนหายใจ พลางเอามือกุมขมับ

"ความจริง..ก็คือ..แม่ไม่รู้ แม่ไม่รู้จริงๆ พ่ออาจจะโดนผีดิบกิน หรือ อาจจะโดนฆ่า หรือไม่ก็ไอ้หนวดนั่นอาจไม่ใช่คนดีอย่างที่เราคิด"

"ถ้าเขาเป็นคนไม่ดี เขาคงฆ่าเรา หรือไม่ก็ฆ่าเราไปแล้วละคะ"

"แม่ก็ว่างั้นแหละ แต่ถ้าพรุ่งนี้เค้าไม่มา เราจะไปจากที่นี่กัน"


กลับมาที่รังโจร........

Note's Story

ระหว่างที่ผมกำลังเข้าห้องน้ำ ผมก็ใช้เวลานั้น ถามรายละเอียดของกลุ่มนี้กับไอ้ตั้มเพื่อนผมที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ

"กลุ่มนี้มีกี่คน?"

"แปด ถ้ารวมมึงด้วยก็เก้า"

ตั้มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"แล้วทำไมมึงมาอยู่นี่ได้?"

"กลุ่ม red devil คือกลุ่มคนที่ ไม่ได้อพยพไปเหมือนคนอื่น พวกเราอยากใช้ในโลกเสรีที่ไม่มีกฏหมาย พวกเราจะทำชั่วแค่ใหนก็ได้ ไม่มีใครว่า"

"แล้ว... หัวหน้ามึงละ? ทำไมมีแต่คนนับถือมัน"

"อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลยเพื่อน"


5 นาทีผ่านไป…



ผมกลับเข้าไปหามันที่โต๊ะเหล้าตามเดิม

"มานี่ไอ้หนวด เพื่อเป็นการตอนรับสมาชิกใหม่ กูจะให้ปลดปล่อยมึงอารมณ์เต็มที่ มาๆ ตามกูมา ไอ้หนวด"

ไอ้อ้วนพาผมไปที่ห้องๆนึง มันเปิดประตู แล้วดันผมเข้าไป

กรึบๆ

มันล็อกประตูแล้วตะโกนไล่หลังผม

"เต็มที่ไอ้น้องงง คืนนี้กูยกให้มึง"



มองไปรอบๆผมเห็นเตียงใหญ่ๆเตียงหนึ่ง และก็ถุงยางทั้งที่ใช้แล้วและยังไม่ได้ใช้ และของเล่นเซ็กซ์ทอยมากมาย ไอ้อ้วนนี่มันเถื่อนได้อีกมั้ยวะ ผมไม่รู้จะทำอะไรเลยเข้าไปนั่งที่เตียง แล้วจู่ก็มีผู้อายุราวยี่สิบต้นๆสองคนเดินมาที่ผม เธอเริ่มถอดเสื้อและชุดชั้นในออก และผมก็พบว่า พวกหล่อนมีแผลเป็นเต็มไปหมด เธอขึ้นมาค่อมที่ตัวผม

“เดี๋ยวๆ คุณเดียว”

“อะไรอีก?"

หญิงสาวผมแดงคนหนึ่งพูดขึ้น

“คุณจะทำอะไร?”

“อย่าพูดมากน่า ทำให้มันจบๆไป”

“ไม่ๆ ผมไม่ทำ ผมทำไม่ได้”


“ตามใจละกัน”

เธออุทานแล้วหยิบไฟแช็คขึ้นมาจุดบุหรี่สูบ ดูเหมือนว่าพวกเธอจะเป็นหญิงบำเรอที่คนพวกนี้ขังไว้ เลวทรามได้ใจจริงๆ


“นี่พวกเขาบักคับคุณใช่ไหม?

"ใช่ มันจำเป็นหนะ เพื่อความอยู่รอด"

"มันขู่จะฆ่าคุณเหรอ?"

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ ฉันก็ไม่อยากอยู่แล้วเหมือนกัน"

"ทำไมเหรอ?"

"ยังจะถามอีก ก็อย่างที่เห็นนี่ไง ฉันต้องยอมเป็นเครื่องมือทางเพศให้พวกมัน เพื่อให้ฉันมีข้าวกินและไม่ต้องโดนทรมาน"

เธอว่าไปพร้อมกับใส่เสื้อ

"ผมพอจะเดาออก ผมเห็นแผลคุณเยอะมาก"

"ผมช่วยคุณได้ ถ้าคุณช่วยผม"

"คุณช่วยฉันไม่ได้หรอก เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ"


เธอพูดเหมือนถอดใจ

"ทำไม! คุณจะกลัวอะไรมันนักหนา!?"

"มันโหดก็กว่าคุณคิด"

“ผมก็โหดกว่าที่คุณคิด”

เธอสายหัวเบาๆ

"คุณชื่ออะไร?"

“คุณจะอยากรู้ไปทำไม?”

“ผมแค่อยากรู้จักคุณ..ในฐานะมนุษย์ ไม่ใช่เครื่องมือทางเพศ”

"ฉันชื่อพิมพ์ ส่วนยัยผมสั้นนี่ ชื่อตาล"

"เอาละ ฟังผมนะพิมพ์ ผมจะล่อพวกมันออกไปใหญ่เยอะที่สุด แล้วคุณก็.."

"ไม่"

"โอเค ไม่ก็ไม่ แต่อย่างไรซะ ผมจะฆ่ามัน ไม่ว่าคุณจะเอาด้วยหรือไม่ก็ตาม"

"เรื่องของคุณแล้วกัน"

เธอเอนตัวนอนลงข้างๆผม บทสนทนาจบลง ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ

“ว่าแต่ทำไมคุณถึงไม่ทำ?”

“ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ความรัก ผมจะนอนเฉพาะกับคนที่ผมรัก”


“เห้ออ”

เธอถอนหายใจหนึ่งครั้ง

“มันมีจริงด้วยหรอ ผู้ชายที่บูชาความรักกว่าเรื่องอย่างว่า..”


“ผมไม่รู้ แต่ถ้าผมศรัทธาในสิ่งที่ถูก สักวันสวรรค์จะเมตตาผม”


“พูดไปเรื่อยนะคุณ.. สูบมะ?”


เธอส่งบุหรี่ให้ผม


“ตามสบายเลย”


คืนนั้นจบลงที่การคุณกันทั้งคืนโดยไม่ได้มีอะไรกัน บทสนทนาส่วนใหญ่ว่าด้วยเรื่องที่ผมกล่อมให้เธอช่วย

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้างสรรพสินค้า....



"เอาเฉพาะอาหารแห้งนะลูก จะได้ถือไปง่ายๆ"

พรและลูกสาวกำลังพยายามเก็บเอาอาหาร เท่าที่เธอจะแบกไปได้ แล้วก็จะรีบออกไปจากห้างนี้ เธอเลือกที่จะไม่รอใครอีกต่อไปแล้ว

"ยกมือขึ้น"

จู่ๆก็ปรากฏร่างชายคน ถือปืนจ่อที่หัวของเธอ เธอหันไปช้าๆ และเธอก็พบกับ.........

TO BE CONTINUED.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 17:46

    POT ตอนนี้ดีมากครับ ชอบทุกประเด็นตั้งแต่ตอนจนจบ ทั้งบทสนทนาและการดำเนินเรื่อง แต่การบรรยาย เน้นคำสรรพนามมากเกินไปนะครับ ใน 3-4 บรรทัดแรก


    ...โดยรวมสนุกครับผม

    #1
    0