Daddie'Z Home : คุณพ่อมือใหม่ในแดนซอมบี้

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 พ.ย. 61

10 ปีที่แล้ว....

ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง...



"เฮ้ย พวกมึงกลัวผีอะไรมากที่สุดวะ"

เสียงของเพื่อนรักของผม ไอ้เปา ลูกคนจีนร้านทอง กำลังเอ่ยถามผมและไอ้แซ็ค หนุ่มหล่อสุดเห่ยที่ทำอะไรก็ไม่ถนัด เรียกง่ายว่า โง่ นั่นเอง ตอนพักกลางวันเราสามคนมักจะมานั่งคุยเล่นกันหน้าห้องคอมเสมอ ก็ไม่เชิงมานั่งคุยหรอก เรียกว่ามานั่งเล่นไวไฟดีกว่า แต่ผมไม่ได้มาเล่นหรอกนะ ผมแค่คิดว่าที่นี่มันเงียบดี ปลอดสิ่งรบกวนก็เลยมานอนพักสมอง ส่วนไอ้พวกนี้ มันมาเชื่อมต่อไวไฟทางมือถืออะไรนี่แหละ มันบอกจะมาโหลดคลิปสอนเล่นกีต้าร์ เพราะมันขอเงินแม่มันซื้อกีต้าร์มา แต่มันยังเล่นไม่เป็นเลย มันบอกจะใช้ให้คุ้ม เออๆ ไอ้นี่มันเปลี่ยนแนวบ่อย เดี๋ยวอยากหัดเต้น เดี๋ยวอยากแต่งนิยาย อีกหน่อยผมว่ามันคงหัดทำหมวกไหมพรมแน่ๆ ส่วนไอ้แซ็คหนะเหรอ มันก็มาดูคลิปมอร์ไซต์วิบากท์ อะไรนี่แหละ ตามใจมันแล้วกัน

"เฮ้ยย!! กูถามว่ามึงกลัวผีอะไร!!"

เปาถามอีกครั้ง เพราะไม่มีใครตอบ

"มึงถามใคร? มึงก็เอ๋ยชื่อหน่อยสิวะ!!"

แซ็คตอบกลับ

"กูถามพวกมึงอะ!"

"กูนึกว่าพูดคนเดียว"

ผมพูดเชิงกวนประสาท ให้ไอ้เปาหัวร้อน เพราะเวลาเวลาที่ไอ้เจ๊กนี่มันหัวร้อนหน้าตามันตลกดี

"พูดคนเดียว นั่นมันมึงและไอ้ประสาทหลอน"

"เออๆ พอๆๆ"

แซ็คยกมือห้ามไม่ให้ทะเลาะกัน พลางโยงเข้าประเด็นเดิม

"ส่วนตัวกูนะ กูกลัวผีเปรตว่ะ"

"มึงไปกลัวมันทำไมผีเปรตวะไอ้แซ็ค?"

ไอ้เปาถาม

“กูว่าตัวมันสูง วันๆเอาแต่ร้องโหยหวนขอส่วนบุญจากคน ปากก็แหลม มือก็ใหญ่ ไอ้เวร น่ากลัวป้ะละ?”

แซ็คตอบพลางเอามือสองข้างลูบที่หัวไหลขึ้นลงเบาๆ

"ส่วนกูนะ กูกลัวผีกระสือว่ะ"


และเขาพูดสิ้นคิดก็ออกมาจากปากไอ้เปาเจ้าเพื่อนยาก ทำให้ผมอดที่จะย้อนแย้งไม่ได้

"ปัญญาอ่อนชิบหาย คนอะไรกลัวผีกระสือ"

"ปัญญาอ่อนป้ามึงดิ!! ไอ้ฟายย!! มึงนั่นแหละปัญญาอ่อน ไอ้ประสาท"
ไอ้เปามันแหกปากด่าซะแรง เกิดมาพึ่งเคยโดนด่าว่าเนิร์ดลาวนี่แหละ แต่ผมชอบโดนมันด่านะ ฮาดี วันไหนไม่โดนด่านอนไม่หลับ วันไหนไม่โดนด่าก็นอนไม่หลับอยู่ดี แต่อย่างน้อยก็ได้ฮา

"แล้วมึงละโน๊ต?"

ไอ้แซ็คถามผมกลับ

"กูไม่กลัวอะ กูไม่เชื่อเรื่องผี เชิญพวกมึงปัญญาอ่อนกันไปเถอะ"

"พอเถอะแซ็ค อย่าไปคุยกะมัน ไอ้นี่มันติสแดก ทำเป็นไม่เชื่อเรื่องผี อะโด้วววว~!"

เปาแสยะปากพูดประชดประชัน

"มันต้องมีดิวะ ไม่เอา อย่ากวนตีนสิ"

แซ็คถามผมอีกรอบ

"ก็ได้ๆ กูกลัวซอมบี้"

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้ปัญญาอ่อนเอ้ย กลัวซอมบี้!? เดินช้าชิบหาย แรงก็ไม่มี มันจะไปทำอะไรมึงได้ ถ้ามันมีจริงๆนะ กูจะฆ่ามันเล่นทุกวันเลย"

ไอ้เปาเยาะเย้ยความคิดของผม

"มึงลองคิดดูนะ ไอ้สมองสังคัง มันช้า มันอ่อนแอก็จริง แต่มันมาไม่มีหยุด  แล้วถ้ามันหน้าตาเหมือนพ่อแม่มึงละ มึงจะฆ่าลงไหม? แล้วถ้ามันมาเยอะๆแล้วล้อมรอบมึงไว้ล่ะ มึงจะหนีไปทางไหน? สิ่งเดียวที่มึงทำได้คือดูมันกัดกินมึงอย่างช้าๆ เขี้ยวมันจะฝังในตัวมึงแล้วกระฉากเนื้อสดๆของมึงออกมา แล้วมันก็จะ...."

"พอแล้วไอ้ห่า กูเริ่มหลอนแล้ว เดี๋ยวกูนอนไม่หลับ มึงนี่โรคจิตจริงๆเลยนะ”

ไอ้เปาทำหน้าเจื่อนแล้วบอกให้ผมหยุดพูด

"ไม่ต้องกลัวหรอกสหาย ถ้าเชื่อซอมบี้ระบาดจริงๆ ถึงจุดนั้นกูจะตามหามึงแล้วจะพามึงก่อตั้งกองกำลังป้องซอมบี้"

"แล้วกูล่ะ?"

แซ็คถาม

"ถึงจุดนั้นมึงคงตายไปแล้วละ"

"ทำไมวะ?"

"ก็มึงโง่ไง"

"โอ๊ยย!! พอดี ไอ้สัสเอ้ยยย ไร้สาระว่ะ ไอ้เหี้ยเปานี่แม่งไม่รู้จะเปิดประเด็นทำไม ไร้สาระวะ"

แซ็คหัวเสีย แล้วเบิร์ดกระโหลกไอ้เปาหนึ่งที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

2 ความคิดเห็น