รักป่วนใจ ... ( ใคร? คือคนที่ใช่ ) Lizkook / [ จบแล้ว ]

ตอนที่ 9 : มันฝรั่งถุงสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    9 มี.ค. 60

            ******************     [[     วี     ]]     ******************



วี     :  ที่บอกว่าคิดถึงคนที่อยู่ญี่ปุ่นนั่น โอปป้าคนนั้นที่น้องหลุดปากออกมาคือใคร ? ( เอ่ยถามเสียงเบาหวิว )

ลิซ่า :  ห๊ะ!!!! วะ...ว่าอะไรนะคะ

วี     :  คนที่บอกว่าอยู่ญี่ปุ่นอ่ะใคร แฟนของน้องหรือเปล่า?



ไม่รู้ว่าอะไรดนใจให้ผมยื่นมือออกไปขว้าข้อมือของคนตรงหน้าเอาไว้ ผมรู้สึกสับสนไปหมดแล้วว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอมากจนเกินไป ทั้งๆที่ผมเองก็ไม่ได้มีสิทธ์อะไรในตัวน้องเลยด้วยซ้ำ แต่มือและปากของผมมันเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ มันไปไวยิ่งกว่าความคิดของผมซะอีก



ลิซ่า         :  เอ่อ....คือ รุ่นพี่ถามทำไมคะ?

เจโฮป      :  เฮ้ย! ไอ้วี  ฉันว่านายปล่อยข้อมือน้องก่อนเถอะ ดูซิน้องตกใจจนหน้าซีดหมดแล้ว

วี              :  แต่ฮยองครับ ผมก็แค่อยากจะรู้ว่า..........

แร็ปมอน  :  รู้แล้วนายจะทำอะไรได้ แล้วนายมีสิทธ์อะไรในตัวของน้องเค้าว่ะ



ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธ์อะไรในตัวของเธอ แต่....แต่ผมก็แค่อยากจะมั่นใจว่าเธอมีเจ้าของแล้วหรือยัง ผมจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะเดินหน้าสานความสัมพันธ์กับเธอต่อหรือจะหยุดความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่ความรู้สึกของผมมันจะถลำลึกไปมากกว่านี้



โรเซ่  :  ลิซ่าฉันว่าเราควรจะรีบกลับไปห้องแต่งตัวได้เเล้ว รีบไปกันเถอะ
( รีบเดินเข้ามาคว้าแขนอีกข้างของเพื่อนตัวเองและออกแรงดึงให้ลิซ่าเดินตาม )

ลิซ่า   :  อ่ะ...โอ๊ยย~ เบาๆ

โรเซ่  :  ลิซ่า!! เฮ้! นี่รุ่นพี่วีช่วยเอามือออกจากแขนเพื่อนฉันด้วย



แต่.....แต่พี่ยังไม่ได้รู้คำตอบที่อยากจะรู้เลยนะ ตอบพี่ก่อนไม่ได้หรือไงน้องลิซ่า ถือว่าพี่ขอหละพี่อยากรู้มากจริงๆ



วี      :  น้องลิซ่า คือช่วยตอบคำถามผมก่อนได้มั้ย ?

โรเซ่ :  แล้วทำไมรุ่นพี่ต้องอยากจะรู้เรื่องของเพื่อนฉันด้วย โรคจิตหรือเปล่า คนดีๆที่ไหนจะกล้าถามเรื่องส่วนตัวคนอื่นทั้งๆที่แทบจะไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ
( ฮรึ่ย~~ โรเซ่คนนี้เริ่มจะโมโหขึ้นมาแล้วน่ะ )

จีมิน  :  ใจเย็นครับน้องโรเซ่ คือเจ้าวีก็แค่.........

โรเซ่  :  รุ่นพี่จีมิน ฉันขอร้องหละอย่าเข้ามายุ่ง!!!

จีมิน  :  คะ...ครับ ครับผมไม่ยุ่งครับ

ลิซ่า   :  รุ่นพี่วีฉันไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ถึงถามฉันออกมาแบบนี้ แต่ฉันอยากจะบอกว่ามันไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นแหละ โรเซ่ก็แค่แซวฉันเล่นเพราะเห็นว่าช่วงนี้ฉันติดซีรี่ย์ญี่ปุ่นเอามากๆก็เท่านั้นเอง

โรเซ่  :  เออ! ใช่ๆ ก็อย่างที่ลิซ่าบอกนั่นแหละ ฉันก็แค่แซวๆเรื่องพระเอกซีรี่ย์ญี่ปุ่นที่ยัยลิซ่าเพ้อฝันถึงบ่อยๆแค่นั้นเอง แล้วรุ่นพี่นี่เป็นอะไรมากป่ะ แอบชอบเพื่อนฉันป่ะเนี่ย?

ลิซ่า   :  เฮ้ย! ยัยอึโรเซ่พูดบ้าอะไรของเธอ รุ่นพี่จะมาแอบชอบฉันได้ยังไง ฉันพึ่งเคยเจอรุ่นพี่ครั้งแรกเองนะ
( ไม่นับตอนอยู่ที่ร้านอาหารเพราะตอนนั้นฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลุ่มผู้ชายพวกนั้นคือหนุ่มๆ bts พึ่งมารู้ตอนที่พี่จีซูเม้ามอยเรื่องโรเซ่ให้ฟังนั่นแหละ )

วี       :  จริงหรอครับน้องลิซ่า  ^____^

ลิซ่า   :  ค่ะ  เอ่อ.....ว่าแต่รุ่นพี่ไม่คิดจะปล่อยแข..........



" ห้าวววววว~~~ "






         *********************     [[   จองกุก   ]]     *********************



จองกุก  :  ห้าวววว~~~ เมื่อยตัวชะมัด
( ตื่นขึ้นมาลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่หลับตาพริ้มอยู่ พร้อมบิดขี้เกียจแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเค้าเลย )


ควับ!!


เอ๊ะ! รู้สึกเหมือนกำลังโดนจ้องมองเลยแฮะ ทำไมในห้องแต่งตัวมันเงียบผิดปกติแบบนี้ละ ปกติต้องเปิดเพลงเล่นกันเสียงดังกว่านี้นี่นา ว่าแล้วก็ลืมตาดูสักหน่อยดีกว่า


ชิ้งงงงง!!!!       ชิ้งงงงง!!!


เด๋วๆๆ ตาฝาดไปเปล่าว่ะ ทำไมยัยลิซ่าขี้วีนของผมถึงมายืนอยู่ข้างหน้าผมแบบนี้ล่ะ แถมเธอยังมองมาที่ผมอีกด้วย ฝันแน่ ผมต้องฝันไปแน่ๆเลย ( เอาว่ะถ้าเจ็บก็ไม่ได้ฝัน ถ้าไม่เจ็บแสดงว่าผมคิดถึงเธอถึงขนาดเก็บมาฝันถึงแน่ๆ )


เพี้ยะ! เพี้ยะ!   ( ว่าแล้วก็ทำการตบหน้าตัวเองสองที )



จองกุก  :  อ่ะ... ซี๊ดส์ ทำไมมันเจ็บว่ะ งั้นก็แสดงว่านี่ นี่......นี่เธอ.....

ลิซ่า      :  นะ...นาย นายตัวซวย!!!

จองกุก  :  เฮ้! ยัยลิซ่าขี้วีน ทำไมเธอถึงได้............
( เงียบไปเมื่อสังเกตเห็นวีจับแขนของลิซ่าอยู่ )



เอ๊ะ! แล้วทำไมยัยนี่ถึงมายืนให้พี่วีจับมือถือเเขนอยู่แบบนี้ล่ะ ( เธอนี่มัน ฮึ่ย!! หงุดหงิดโว๊ยยย~~ ) นี่ขนาดผมจ้องที่แขนของเธอขนาดนี้แล้วเธอยังจะนิ่งเฉยอยู่อีก ไม่รู้หรือไงว่ากำลังทำให้ผมหงุดหงิดอยู่  ( ไรท์  : แล้วใครมันจะไปรู้อารมณ์เธอละกุกกี้ )

ไม่ได้การแล้วผมต้องทำอะไรสักอย่าง จะปล่อยให้เธอกับพี่วีอยู่แบบนี้ไม่ได้ ( ว่าแต่จะทำยังไงดีว่ะ ) คิดสิคิด คิดสิกุกกี้



ลิซ่า   :  นี่อย่าบอกนะว่านายก็เป็นหนึ่งในวง bts ด้วยเหมือนกันอ่ะนายตัวซวย!



เอาว่ะ เดินไปชนมันเลยละกัน ( ทำเนียนๆไปมีเรื่องกับยัยขี้วีนสักหน่อย ) โฮะๆๆ เรานี่มันฉลาดจริงๆ


" ปึก! " ( เดินเข้าไปชนแขนของลิซ่าอย่างแรงจนมือของวีหลุดออก )



วี           :  เฮ้!! จองกุก
( ไม่พอใจที่จองกุกเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างตัวเองกับลิซ่า แถมยังชนแขนของลิซ่าอย่างแรงจนมือของตัวเองหลุดออก )

จองกุก  :  ใช่ เธอจะทำไมไม่ทราบยัยผู้หญิงขี้วีน
( ไม่สนใจอาการไม่พอใจของวี แต่กลับมาต่อล้อต่อเถียงกับลิซ่าแทน )

ลิซ่า      :  ฉันก็ไม่ทำอะไรหรอกย่ะ แค่คิดว่าคงต้องรีบๆไปไกลๆจากที่นี่แล้ว เพราะนายมันเป็นตัวซวยสำหรับฉัน นายจองกุก!

จองกุก  :  งั้นก็รีบๆออกไปเลยไป๊ยัยขี้วีน

ลิซ่า      :  ฉันไปแน่ย่ะ ไม่อยากจะอยู่ใกล้นายหรอก ชิส์

จองกุก  :  คิดว่าฉันอยากอยู่ใกล้เธอนักหรือไง
( จริงๆก็อยากอยู่ใกล้น่ะถ้าอยู่กันแค่ 2 คน อิอิ )

ลิซ่า     :  นายนี่มัน.... โว๊ยยย~~ โรเซ่กลับ!! ดันมาเจอตัวซวยอย่างนายนี่ซะได้ นี่มันวันซวยอะไรของฉันนะ
( บ่นๆ ก่อนจะลากเเขนโรเซ่เดินออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน )



"  55555 "


โอ๊ย! แกล้งยัยลิซ่าให้อารมณ์เสียนี่มันสนุกเป็นบ้าเลย คนอะไรไม่รู้เวลาโกรธแล้วน่ารักชิบหาย ( ก็ตาโตๆของเธอนะสิครับเวลาโกรธนี่ยิ่งโตขึ้นไปอีก 555 ทั้งขำ ทั้งน่ารัก )


ปัง!!!!!


เฮือก! ตกใจหมดเลย แหม~~ สงสัยเธอจะโมโหผมมากเลยนะครับเล่นปิดประตูห้องซะดังลั่นเชียว เอ่อ...ว่าแต่ทำไมรู้สึกแปลกๆว่ะ รู้สึกเสียวสันหลังยังไงก็ไม่รู้บอกไม่ถูก ( นี่ผมลืมอะไรไปรึเปล่านะ )



วี  :  จอน จองกุก!!!!



อุ๊ย! ว่าแล้วเชียวว่าลืมอะไร มาซะเต็มทั้งชื่อและสกุลเลยทีเดียว ( นี่ฮยองคงไม่ได้โมโหผมหรอกใช่มั้ย? ) แต่ดูจากลักษณะแล้วคงจะโมโหชัวร์ๆแล้วละนาทีนี้


พรึ่บ~~~   ( วีเดินตรงเข้ามากระชากคอเสื้อของจอกกุกขึ้นอย่างแรง )



จอกกุก   :  เฮ้! ฮยอง จะทำอะไรผมเนี่ย

จิน          :  วีใจเย็นเว้ยมีอะไรค่อยพูดค่อยจากันก็ได้

วี            :  ยังจะให้ผมต้องใจเย็นอะไรอีกจินฮยอง เมื่อกี้ฮยองก็เห็นว่าเจ้ากุกมันจงใจเดินมาแทรกกลางผมกับน้องลิซ่า

จีมิน       :  เจ้ากุกอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้วี ใจเย็นดิว่ะ พวกนายจะทะเลาะกันเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยน่ะ

แร็ปมอน :  พอๆๆ แยกย้ายกันไปอยู่คนละมุมเลย ไอ้กุกไปอยู่ข้างประตูโน่นเลย ส่วนนายตามฉันมานี่วี เราคงมีเรื่องต้องพูดกันสักหน่อยแล้ว

วี            :  ฉันหวังว่านายจะไม่พยายามทำแบบนี้อีกนะ จอน จองกุก
( กัดฟันบอกจองกุกก่อนจะเดินตามแร็ปมอนเตอร์ไปที่มุมด้านหลังของห้องเเต่งตัว )



อะไรกันนี่พี่วีทำไมต้องโกรธผมขนาดนี้ด้วย  ( ผมก็ไม่ได้ทำเรื่องใหญ่โตอะไรสักหน่อย ) เรื่องแค่นี้ถึงกับจะลงไม้ลงมือกับผมเลยหรือไง


" แปะ แปะ "  ( จีมินเดินเข้ามาตบไหล่จองกุกเบาๆ )


จีมิน     :  เฮ้อ~~ นายก็ทำเกินไปเจ้ากุก รู้ทั้งรู้ว่ามันรักมันหลงของมันมากขนาดไหน

จองกุก :  แต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะจีมินฮยอง แล้วอีกอย่างวีฮยองกับยัยลิซ่าขี้วีนนั่นก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แล้วแบบนี้จะมาโกรธผมได้ยังไง

เจโฮป  :  โอ๊ะ! เจ้าบ้านี่ นายไม่รู้หรือไงอาการของเจ้าวีน่ะ เค้าเรียกว่าหึง หึงหวงอ่ะเข้าใจป่ะ

ชูก้า     :  เจ้าวีนี่ก็ทำเกินไปแค่เรื่องผู้หญิงคนเดียวถึงกับจะมีเรื่องกับน้องกับนุ่งแบบนี้

จองกุก :  นั่นซิครับชูก้าฮยอง ผมหละไม่เข้าใจวีฮยอ.......

ชูก้า     :  นายหุบปากไปเลยจองกุก อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันนายนะว่านายคิดอะไรกับลิซ่า ฉันเตือนด้วยความหวังดี นายควรถอยออกมาห่างๆจากเธอซะ ฉันไม่อยากเห็นพวกนายต้องมาฟาดฟันกันเองเพราะเรื่องผู้หญิง

จองกุก :  โว๊ะ~~ ฮยองพูดอะไร ผมไม่ได้สนใจเธอสักหน่อย

จิน       :  แววตาของคนมันไม่เคยโกหกใครหรอกโว๊ยยยเจ้ากุก



อะไร? มาแววตงแววตาอะไรแถวนี้อีกพี่จินนี่ก็ ฮึ่ย~~ ทำไมทุกคนหันมารุมใส่ผมกันหมดเลยละทีนี้ ( ผมผิดอะไรนักหนา )



จองกุก :  แววตงแววตาอะไรของฮยอง เหลวไหล

จิน        :  หึหึ  แล้วฉันจะคอยจับตาดูนาย ระวังตัวไว้เถอะจองกุก

จองกุก  :  โว๊ะ~~ ฮยองนี่ท่าจะเพี้ยน ผมไม่คุยกับพวกฮยองแล้วไปนอนต่ออีกสักตื่นดีกว่า ยังพอมีเวลาอีกตั้ง 20 นาที






            *******************     [[     โรเซ่     ]]     ********************

     

โรเซ่  :  นี่ยัยอึลิซ่า เธอไม่คิดว่ามันแปลกๆหรอ

ลิซ่า   :  แปลก อะไรที่ว่าแปลกอ่ะ ?

โรเซ่  :  เอ๊ายัยนี่ ก็เรื่องที่รุ่นพี่วีถามเธออ่ะ เธอไม่อยากรู้หรือไงว่าทำไมรุ่นพี่ถึงสนใจเรื่องโอปปงโอปป้าของเธอนักหนา

ลิซ่า   :  ก็เพราะเธอไม่ใช่หรอยัยอึโรเซ่ที่แซวฉันเรื่องนี้อ่ะ คราวหลังอย่าหลุดปากเรื่องของฉันกับฮันบินโอปป้าอีกนะ เธอก็รู้ว่าฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ ยิ่งคนรู้มากทั้งฉันและโอปป้าต้องซวยแน่ๆ

โรเซ่  :  ฉันรู้แล้วแหละน่า ไม่ต้องมาโวยวายใส่ฉันหรอกย่ะ ชิส์! น่ารำคาญ
( จิ๊ปากใส่ลิซ่าอย่างกวนๆ ก่อนจะออกวิ่งหนีลิซ่าลงไปห้องแต่งตัวที่ชั้น 1 )

ลิซ่า   :  หนอยยัยบ้านี่ ตัวเองก่อเรื่องไว้แท้ๆ มานี่เลยน่ะยัยอึโรเซ่ เฮ้! หยุดเลยนะมาให้ฉันจับตัวซะดีๆ

โรเซ่  :  เรื่องอะไรจะยอมให้จับ แบร่ๆ แน่จริงจับฉันให้ได้ซิยัยอึลิซ่า 555



" ตึก ตึก ตึก ตึก "


" ตึก ตึก ตึก ตึก "



ลิซ่า   :  หยุดเลยนะยัยอึโรเซ่ หยุดวิ่งซิโว๊ยย~~ ฮรึ่ย!

โรเซ่  :  หยุดให้โง่หรอจ๊ะ 555



ปึก!!!!!!!!
( โรเซ่วิ่งชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ? เพราะเธอมัวแต่หันไปยั่วโมโหใส่ลิซ่าอยู่ จึงไม่ทันเห็นว่าข้างหน้าตัวเองมีใครยืนดักรออยู่)



โรเซ่   :  อ่ะ....โอ๊ยย~~ หนอย!! กล้าดียังไงมายืนขวางทางฉะ.......อุ๊ย! เจนนี่ออนนี่

เจนนี่  :  อืมฉันเอง แล้วเมื่อกี้เธอกำลังจะว่าอะไรนะโรเซ่

โรเซ่  :  ปะ...เปล่าว่าอะไรนะออนนี่ ฉันแค่ด่าตัวเองอ่ะ ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆดันวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือ ดูซิเนี่ยชนออนนี่คนสวยเลยอ่าาาา แฮร่ๆๆๆ

เจนนี่  :  หรอออออ?

โรเซ่  :  จร้าาาาา



" ตึก ตึก ตึก ตึก "



ลิซ่า    :  ยัยอึโรเซ่มาให้ฉันจะ......... อุ๊ย! เจนนี่ออนนี่ก็อยู่ด้วยหรอคะ แฮร่ๆ

เจนนี่  :  ไม่ต้องมาทำเป็นยิ้มกลบเกลื่อนเลย พวกเธอ 2 คนตามฉันเข้ามาในห้องเลยเร็วๆ เราคงต้องได้เคลียร์กันยาวๆแล้วหละคราวนี้



ตาย ตายแน่ๆ หูฉันจะระบมอีกมั้ยเนี่ย ก็ไอ้คำว่าเคลียร์ของพี่เจนนี่มันหมายความว่าพวกเราต้องโดนเธอบ่นนั่นเอง ( เคลียร์ธรรมดาก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่ออนนี่ถึงกับบอกว่าเคลียร์ยาวๆเลยนี่..... บอกเลยเซ็งสุดๆ )



โรเซ่  :  เพราะเธอนั่นแหละยัยอึลิซ่า บอกให้รีบกลับๆ ( พูดเบาๆกับลิซ่า )

ลิซ่า   :  ก็ผิดทั้งคู่นั่นแหละ เธอก็มัวแต่เถียงกับรุ่นพี่จีมินอยู่ตั้งนานอย่ามาโทษฉันคนเดียวนะ

โรเซ่  :  ก็ไม่ใช่เพราะเธอหรือไงที่เป็นคนเริ่มเรื่องอ่ะ ถ้าเธอไม่วิ่งไปชนรุ่นพี่วะ............


เจนนี่  :  จะยืนซุบซิบกันอีกนานมั้ย? รีบๆเข้ามาในห้องเลยยัยตัวแสบ

โรเซ่ / ลิซ่า : ค่ะออนนี่
( ทั้งคู่ได้แต่เดินหน้าเศร้าตามเจนนี่เข้าไปในห้องแต่งตัว )



หลังจากนั้นเรา 2 คนก็โดนพี่เจนนี่จัดชุดใหญ่ไฟกระพริบใส่ไม่มียั้ง ( นี่เอาตรงๆหูฉันแทบดับแน่ะ เฮ้อ~~ คราวหลังต้องซื้อสำลีมาเผื่อไว้เวลาฉุกเฉินซะเเล้ว ) โชคดีนะคะที่มีพี่ทีมงานมาขัดจังหวะเอาไว้ในช่วงที่ฉันกำลังจะหูแตกพอดี 555 ( เวอร์ไปนิสนึง ) แต่ก็นั่นแหละคะต้องขอบคุณพี่ทีมงานคนนั้นจริงๆที่ช่วยให้ฉันกับลิซ่ารอดตัวไปได้ ( ถึงจะโดนใส่ไม่ยั้งไปก่อนหน้านี้แล้วก็เถอะ )






เช้าวันเสาร์ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต



         ***********************     [[     เจนนี่     ]]     ********************** 


เฮ้อ~~ พี่จีซูนะพี่จีซู ทั้งๆที่วันนี้เป็นเวรทำอาหารของเราแท้ๆ แต่พี่จีซูดันไม่ยอมตื่นมาช่วยฉันซื้อของนี่สิ ( ขอฉันบ่นสักหน่อยเถอะ )

ฉันก็บ่นไปเข็นรถเข็นดูวัตถุดิบต่างๆในซุปเปอร์มาร์เก็ตไปด้วยอย่างเซ็งๆ เพราะฉันต้องออกมาซื้อของคนเดียวนี่แหละที่ทำให้ฉันเซ็ง



เจนนี่  :  ว่าแต่วันนี้เราจะทำอะไรให้ทุกคนกินดีน๊าาาาา  สปาเก็ตตี้ดีมั้ยนะ โอ๊ะไม่ดีกว่าคราวที่แล้วก็สปาเก็ตตี้ สเต็กก็ไม่น่าจะดี แล้วจะทำไรดีอ่ะ



นี่ทุกคนอย่าพึ่งคิดว่าฉันสติไม่ดีนะคะที่เห็นฉันเดินบ่นงุมๆงำๆอยู่คนเดียว ก็คนมันมาคนเดียวอ่าาา ถ้าไม่คุยกับตัวเองจะไปคุยกับใครที่ไหนละ ( รู้สึกร้อนตัวขึ้นมาซะงั้น กลัวคนจะหาว่าฉันไม่เต็มนี่นา )



พนักงานขาย  :  เชิญทางนี้เลยค่ะคุณลูกค้า วันนี้ทางซุปเปอร์มาเก็ตของเรามีโปรโมชั่นพิเศษ แค่คุณลูกค้าซื้อมันฝรั่ง 1 ถุงใหญ่ก็มีสิทธ์ได้รับคูปองส่วนลดถึง 20 %  แต่บอกไว้ก่อนเลยนะคะว่ามันฝรั่งของเรามีจำนวนจำกัดถ้าไม่รีบหมดแล้วหมดเลย ทางเราไม่รู้ด้วยนะคะคุณลูกค้า



เสียงมาจากล็อกไหนน๊าาาาา ( ส่วนลดตั้ง 20 % เลยนะ ประหยัดเงินไปได้ตั้งเยอะ ) ว่าแล้วฉันต้องรีบซิ่งรถเข็นไปหาต้นตอของเสียงเมื่อสักครู่ก่อนเเล้วหละ พอฉันได้ยินเสียงประกาศก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าจะทำซุปมันฝรั่งของโปรดของยัยลิซ่า พร้อมข้าวผัดกิมจิสูตรต้นตำรับของฉันสักหน่อย ( รับรองต้องอร่อยเหาะแน่ๆ ฝีมือเจนนี่คนซิคซะอย่าง อิอิ ) ไม่ค่อยจะหลงตัวเองเลยเรา



เจนนี่   :  โอ๊ะ! นั่นไงเจอแล้ว



ว่าแต่คนจะเยอะไปไหนเนี่ย ( คนพวกนี้คงเห็นว่ามีส่วนลดถึงได้แห่มาแย่งกันขนาดนี้ งกชะมัดเลย ) อุ๊ย!! ลืมไปว่าฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย แฮร่ๆๆ ว่าแต่อย่าพึ่งหมดนะพี่มันฝรั่งรอคนสวยก่อน

ว่าแล้วฉันก็ไม่รอช้าแล้วค่ะตอนนี้ รีบปล่อยรถเข็นแล้วพุ่งเข้าไปคว้าถุงมันฝรั่งถุงใหญ่ที่เหลืออยู่ถุงสุดท้ายพอดีเอาไว้


" หมับ / หมับ "


เยส!!!! ได้แล้วค่ะทุกคน ( ดีใจอย่างกับถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่ 1 ) ในที่สุดฉันก็คว้ามันฝรั่งถุงสุดท้ายมาอยู่ในมือจนได้

แต่.......แต่ทำไมเรามีสองมือว่ะ ( เฮ้ย!! ไม่ใช่ซิ มือใครอ่ะ ? ) ดันมีมือใหญ่ๆของใครก็ไม่รู้มาจับถุงมันฝรั่งถุงนี้อยู่ด้วยเหมือนกัน เลยกลายเป็นว่าฉันและเค้า (?) กำลังจับถุงมันฝรั่งถุงนี้อยู่คนละข้าง


เจนนี่  :  เฮ้! นี่นาย มันฝรั่งถุงนี้ฉันจองแล้วและอีกอย่างฉันก็คว้ามันไว้ได้แล้วด้วย


" (?) แต่ผมก็คว้าถุงได้เหมือนกับคุณ งั้นมันฝรั่งถุงนี้ก็ต้องเป็นของผมด้วยเหมือนกัน "


เจนนี่  : เฮ้ย! ทำไมพูดแบบนี้ละ ฉันคว้ามันได้ก่อน!!


" (?) แต่ผมคิดว่าผมคว้ามันได้ก่อนคุณ "




      ___________________________________________________


///  เอ๊า!!! ซวยแล้วชายปริศนาคนนี้คือใครกันนะ แล้วแบบนี้เจนนี่จะสามารถคว้ามันฝรั่งถุงนี้มาครองได้สำเร็จหรือไม่? ต้องรอติดตามตอนต่อไปนะคะ ( โว๊ะ!! ไรท์ก็พลางลุ้นไปกับเจนดึกกี้เลยนะเนี่ย 5555 )  ///

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

632 ความคิดเห็น

  1. #586 bacon776 (@bacon776) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:07
    ยุนกิเเน่เลยย
    #586
    0
  2. #9 KesineeChumsri (@KesineeChumsri) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 12:28
    อยากให้เป็นชูก้าอ่ะ
    #9
    0
  3. #8 gammyyyyyyy (@gammyyyyyyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 23:03
    ขอเจนี่เยอะนะคะ
    #8
    0