รักป่วนใจ ... ( ใคร? คือคนที่ใช่ ) Lizkook / [ จบแล้ว ]

ตอนที่ 64 : อึนซอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    15 ก.ย. 60

ห้องประธานหยาง


            ***************     [[     ฮันบิน     ]]     ***************


ก๊อกก๊อก! ก๊อกก๊อก!


ฮันบิน    :  หยางซาจางนิมครับ


ก๊อกก๊อก! ก๊อกก๊อก!


ฮันบิน    :  ผมฮันบินนะครับ ขอผมเข้าไปหน่อยได้มั้ยครับหยางซาจางนิม


ผมยืนเคาะประตูห้องท่านประธานหยางอยู่ 2-3 รอบแต่ด้านในก็ยังคงเงียบกริบ ' รถหยางซาจางนิมก็จอดอยู่หน้าตึกนี่นา แล้วเขาไปไหนของเขา ' ผมคิดในใจด้วยความสงสัย ก็ถ้าท่านประธานอยู่ในห้องก็น่าจะได้ยินเสียงเคาะประตูของผมบ้างสิ


จุนฮเว   :  เป็นไงบ้างฮยอง

ฮันบิน   :  เงียบว่ะ สงสัยไม่อยู่ในห้อง

บ็อบบี้   :  อยู่โรงอาหารชั้นใต้ดินหรือเปล่า?

ฮันบิน   :  จริงด้วยตอนนี้มันเที่ยงครึ่งแล้วนี่นา

จุนฮเว   :  งั้นก็ลงไปชั้นใต้ดินกัน

ฮันบิน   :  กูลงไปคนเดียวดีกว่า มึงกับบ็อบบี้ฮยองไปรออยู่ที่ห้องซ้อมกับคนอื่นๆก่อนเถอะจุนเน่

บ็อบบี้   :  แน่ใจนะว่าจะไปคนเดียว

ฮันบิน   :  ครับฮยอง

บ็อบบี้   :  งั้นก็ตามใจ เดี๋ยวกูกับคนอื่นๆจะไปรอมึงที่ห้องซ้อมได้เรื่องยังไงก็อย่าลืมบอกพวกกูด้วย

ฮันบิน   :  ได้ครับ งั้นผมไปแล้วนะ


ผมเอ่ยบอกพี่บ็อบบี้ก่อนจะเดินแยกจากพวกเขา 2 คนตรงไปที่บันไดที่อยู่ลึกเข้าไปสุดทางเดิน ผมต้องการพบท่านประธานเพื่อเคลียร์เรื่องข่าวของผมกับน้องลิซ่าครับ เพราะดูเหมือนกับว่าตอนนี้ทุกคนกำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่เเล้ว ตอนที่ผมเห็นข่าวชี้แจงจากทางค่ายผมก็ตกใจมากเหมือนกัน ' เฮ้อ~~ ไม่มีใครคิดจะถามผมกับน้องลิซกันบ้างหรือไงนะว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง ' ผมคิด


ตึก! ตึก! ตึก!


ผมเดินลงบันไดมาก็เห็นท่านประธานกับเฮียเท็ดดี้กำลังนั่งกินข้าวและกำลังคุยเรื่องเพลงกันอยู่ ที่ผมรู้ก็เพราะผมเห็นกระดาษโน๊ตเพลงวางอยู่ข้างๆพวกเขาด้วยนั่นเอง


เท็ดดี้              :  อ้าว! ฮันบิน ลงมากินข้าวหรอ?

ฮันบิน             :  เปล่าครับเฮีย ผมมีเรื่องอยากคุยกับหยางซาจางนิม

ประธานหยาง  :  มีอะไร?

ฮันบิน             :  ผมอยากจะคุยเรื่องข่าวของผมกับลิซ่าครับ

ประธานหยาง  :  มีอะไรต้องคุยอีก ฉันก็ให้คนเเจ้งความจริงกับนักข่าวไปแล้วนิ่

ฮันบิน             :  แต่มันไม่ใช่........

ประธานหยาง  :  นี่ฉันก็ยอมให้พวกนายมากแล้วนะฮันบิน ฉันสั่งให้นายเลิกยุ่งกับลิซ่าแต่นายก็ยังไม่เลิก พอเรื่องมันแดงขึ้นมาฉันก็อุตส่าห์ตัดใจจะไม่ขัดขวางนายกับลิซ่าอีกแล้วนายยังไม่พอใจอีกหรือไง?

ฮันบิน             :  แต่ผมกับลิซ่าเลิกติดต่อกันหลายปีแล้วนะครับ

ประธานหยาง  :  แล้วรูปที่เป็นอยู่ในข่าวนั่นมันคืออะไร นายจะบอกว่าคนในรูปนั่นก็แค่คนหน้าคล้ายนายกับลิซ่างั้นหรอ?

ฮันบิน             :  เปล่าครับ ในรูปนั่นคือผมกับลิซ่าจริงๆ แต่.........

ประธานหยาง  :  ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก เรื่องนี้ทำฉันปวดหัวมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เฮ้อ~~ ฉันต้องขอตัวก่อนนะเท็ดดี้พอดีต้องรีบไปธุระข้างนอก


ท่านประธานเอ่ยบอกผมก่อนจะหันไปพูดกับเฮียเท็ดดี้ต่ออีกนิดหน่อย จากนั้นท่านประธานก็ลุกขึ้นยืนและเดินผ่านหน้าผมไป


ฮันบิน       :  เดี๋ยวครับหยางซา........

เท็ดดี้        :  พอเถอะฮันบิน! พูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก

ฮันบิน       :  แต่ทุกคนกำลังเข้าใจผิดนะครับเฮีย ผมกับน้องลิซ่าไม่ได้กำลังคบกันอยู่

เท็ดดี้        :  เรื่องนี้เฮียรู้ แต่เฮียว่านายควรอยู่เงียบๆสักพักก่อนแล้วค่อยมาอธิบายให้หยางซาจางนิมฟังทีหลัง

ฮันบิน       :  แล้วเมื่อไหร่ละครับ?

เท็ดดี้        :  ก็จนกว่าเรื่องข่าวเดทของนายกับลิซ่าจะเงียบลงนั่นแหละ ไปอธิบายอะไรตอนนี้จะยิ่งทำให้หยางซาจางนิมโมโหซะเปล่าๆ

ฮันบิน       :  แต่ผมเป็นห่วงความรู้สึกของน้องลิซ่าครับเฮีย

เท็ดดี้        :  ลิซ่าเข้มแข็งอยู่แล้วแหละน่า~ อีกอย่างเดี๋ยวพี่ๆของเธอก็คอยดูแลเธอเองนั่นแหละ ช่วงนี้นายก็อยู่เงียบๆไปก่อนละกัน

ฮันบิน       :   ครับเฮีย


ผมรับคำเฮียเท็ดดี้เสียงอ่อย ก่อนจะกลับหลังหันและเดินขึ้นบันไดตรงไปที่ห้องซ้อมของ IKON  พอคิดดูอีกทีทำตามที่เฮียเท็ดดี้แนะนำน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วในตอนนี้ พอเรื่องเงียบไปแล้วค่อยออกข่าวว่าเรายุติความสัมพันธ์กันก็น่าจะไม่มีปัญหา  ' ห่วงความรู้สึกของน้องลิซจัง จะเสียใจมั้ยนะที่มีข่าวว่าเดทกับพี่ ' ผมคิด


แกร๊ก!
( ฮันบินเปิดประตูเข้ามาในห้องซ้อม )


จุนฮเว     :  ฮยองมาแล้ว!!

ชานอู      :  เป็นไงบ้างครับฮยอง หยางซาจางนิมว่ายังไงบ้าง?

ฮันบิน      :  ไม่ได้ว่าอะไร

บ็อบบี้      :  หมายความว่าไงว่ะที่บอกว่าไม่ได้ว่าอะไร?

ฮันบิน      :  ก็ไม่ได้ว่าอะไรไงครับ

ดงฮยอก  :  แบบนี้ก็แสดงว่าหยางซาจางนิมเข้าใจแล้วใช่มั้ยครับว่าทั้งหมดมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด

ฮันบิน      :  ไม่เข้าใจ

บ็อบบี้      :  อ้าว! อะไรของมึงว่ะเนี่ย กูงง!!

ฮันบิน      :  ผมยังไม่ได้อธิบายอะไรให้หยางซาจางนิมฟังทั้งนั้นแหละครับ

จุนฮเว      :  ไง๋เป็นงี้ล่ะฮยอง ทำไมไม่อธิบายให้หยางซาจางนิมฟังล่ะ

ฮันบิน      :  กูก็พยายามจะอธิบายแล้วเว้ยไอ้จุนเน่ แต่หยางซาจางนิมไม่ยอมฟังกูเลย

ยุนฮยอง  :  แล้วแบบนี้จะเอายังไงต่อล่ะ?

ฮันบิน      :  คงต้องอยู่เงียบๆรอให้เรื่องมันเงียบลงก่อน หลังจากนั้นค่อยไปอธิบายความจริงกับหยางซาจางนิมอีกที

บ็อบบี้      :  ก็ดีเหมือนกัน เดี๋ยวค่อยมาหาทางออกกันอีกที

จินฮวาน   :  งั้นวันนี้ไปกินข้าวที่ร้านเฮียซึงรีกันดีกว่า เลิกคิดมากเรื่องข่าวได้แล้ว

ชานอู      :  นั่นสิครับฮยอง ตอนนี้ไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า

ฮันบิน      :  อืมๆ ไปก็ไป


ผมตอบทุกคนออกไปโดยไม่คิดจะคัดค้าน เพราะผมรู้ว่าเพื่อนๆเป็นห่วงผมมากผมเลยไม่อยากจะทำให้พวกเขาไม่สบายใจ อีกอย่างตอนนี้ผมก็หิวแล้วเหมือนกันเพราะตั้งแต่เช้าผมยังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่าแก้วเดียว


จุนฮเว        :  วันนี้จินฮยองเลี้ยงผมด้วยนะครับ

จินฮวาน     :  ทำไมกูต้องเลี้ยงมึงด้วยว่ะไอ้จุนเน่?

จุนฮเว        :  ก็เมื่อวานฮยองใช้ผมนวดขาให้อ่ะ

จินฮวาน     :  แค่นี้ก็ต้องทวงบุญคุณด้วยเน่าะ จิ๊! กูเลี้ยงก็ได้ว่ะ

ทุกคน        :  เย้ๆ มีคนเลี้ยงข้าวแล้ว

จินฮวาน     :  พวกมึงจะดีใจทำไม กูเลี้ยงแค่ไอ้จุนเน่คนเดียวเว้ย

ทุกคน        :  โห~~ อะไรว๊า~


ผมได้แต่เดินตามหลังทุกคนลงไปหน้าตึกและพอได้ฟังพวกพี่ๆเพื่อนๆในวงคุยกันไปเรื่อยผมก็อดจะยิ้มขำออกมาไม่ได้ เวลาอยู่กับเพื่อนๆแบบนี้มันก็ทำให้ผมสบายใจขึ้นได้เหมือนกันนะครับ อย่างน้อยก็ทำให้หยุดคิดเรื่องข่าวนั่นไปได้สักพัก




            ***************     [[     จองกุก     ]]     ***************


เอี๊ยดด!!


เมื่อมาถึงหน้าตึก YG ผมก็รีบจอดรถและเดินตรงเข้าไปที่ประตูทางเข้าตึกทันที แต่ปัญหาก็คือยามที่เฝ้าหน้าตึกเขาไม่ยอมให้ผมเข้าไปนี่แหละครับ


ยาม 1    :  เข้าไม่ได้นะคุณ!! ห้ามเข้านะ!!

จองกุก   :  จะห้ามอะไรนักหนาว่ะก็บอกไปแล้วว่าผมมีธุระกับคนข้างใน!

ยาม  1   :  ใครครับ?

จองกุก   :  ก็ไอ้คนที่มันให้ข่าวเรื่องเดทของลิซ่ากับฮันบินนั่นไง มันอยู่ที่ไหน?

ยาม  1   :  พอสักที!! ถ้าคุณไม่หยุดผมจะโทรเเจ้งตำราวจแล้วนะ

จองกุก   :  โว๊ยย~~ อยากจะเรียกก็เชิญเลย ยังไงวันนี้ผมก็ต้องเจอคนให้ข่าวนั่นให้ได้


ผมบอกออกไปอย่างหัวเสียเมื่อยามพวกนี้ไม่ยอมฟังที่ผมพูดเลยสักนิด นอกจากเขาจะไม่ยอมฟังที่ผมพูดเเล้วเขายังจับตัวผมเอาไว้ไม่ยอมให้ผมเข้าไปข้างในอีกด้วย


ยาม 1    :  อยู่นิ่งๆ!!  เฮ้ยช่วยโทรแจ้งตำรวจหน่อยมีคนบ้ามาอาละวาด

จองกุก   :  มึงนะสิบ้า!!

ยาม 2    :  นี่คงจะเป็นแฟนบอยของน้องลิซ่าละสิ ทำใจซะเถอะน้อง

จองกุก   :  ทำใจเหี้ยอะไรอีก กูไม่ใช่แฟนบอยของลิซแต่กูเป็นแฟนจริงๆเว้ย!!

ยาม 1    :  พูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้ไปสงบสติอารมณ์ที่โรงพักก่อนเถอะ

จองกุก   :  ก็กูบอกว่ากูเป็นแฟนของลิซ่าไงไอ้พวกหน้าโง่!!

ยาม 3    :  อ้าวเห้ย!! พูดแบบนี้อยากโดนดีหรือไง กูอุตส่าห์อยู่เงียบๆแล้วแท้ๆ

ยาม 2    :  ปากดีแบบนี้คงไม่ต้องส่งโรงพักแล้วมั้งพวกมึง ลากไปหลังตึกดีกว่า

จองกุก   :  แน่จริงพวกมึงอย่าหมาหมู่สิว่ะ!! ไอ้พวกเวรเอ้ย~

ยาม 1    :  เห้ย!! มึงจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย! เป็นแค่แฟนบอยที่คลั่งไอดอลแล้วไม่หัดเจียมตัว

จองกุก   :  กูบอกว่ากูเป็นแฟนลิซ!! กูจองกุก BTS นะเว้ย!

ยาม 3    :  กูว่ามันเล่นยามาแน่ๆเลยว่ะพวกมึง 

จองกุก   :  โถ่เว้ย!


ผมสบถออกมาด้วยความไม่พอใจ ทำไมยามพวกนี้ถึงเอาแต่กล่าวหาว่าผมเป็นแฟนบอยที่คลั่งลิซ่าอยู่ได้ ' กูบอกว่ากูเป็นแฟนลิซทำไมไม่มีใครเข้าใจบ้าง ' ผมคิด




" 5555 "


แกร๊ก!!


ในขณะที่ผมกำลังหัวเสียกับพวกยามอยู่นั้นหูของผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากด้านในตัวตึก ไม่นานประตูหน้าตึกก็ถูกเปิดออกและมีผู้ชาย 7 คนเดินตามกันออกมา ผมที่เห็นแบบนั้นก็รีบสะบัดตัวอย่างแรงจนหลุดจากการจับกุมของพวกยามมาได้และรีบวิ่งตรงเข้าไปหาพวกเขาทั้ง 7 คน


จองกุก  :  ไอ้ฮันบิน มึง!!!


พลั้ว! พลั้ว!
( จองกุกซัดหมัดลงบนหน้าของฮันบินไป 2 ที )


บ็อบบี้  :  เฮ้ย! ไอ้ฮันบินเป็นไงบ้างว่ะ

ฮันบิน  :  ผมไม่เป็นไรฮยองแค่ไม่ทันได้ตั้งตัว

จุนฮเว  :  แต่ปากฮยองมีเลือดไหลออกมาด้วยนะครับ


ผมยืนมองฮันบินที่ล้มอยู่ที่พื้นเพราะถูกผมต่อยเข้าไปที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยความโกรธ ฮันบินจ้องหน้าผมกลับก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืนและเช็ดเลือดที่มุมปากของตัวเองออกอย่างลวกๆ 


จองกุก  :  ไอ้ฮันบินมึงมายุ่งกับแฟนกูทำไม!!

ฮันบิน   :  หึหึ~~ มึงยังจะกล้าเรียกน้องลิซว่าแฟนอีกหรอว่ะ ไอ้เลวเอ้ย!!

จองกุก  :  ไอ้ฮันบิน มึง!!


หมับ!


จองกุก  :  ไอ้พวกเวรเอ้ยปล่อยแขนกูเดี๋ยวนี้นะ กูบอกให้ปล่อยกู!!


ผมตะคอกออกมาเสียงดังเมื่อถูกยามวิ่งเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้างเอาไว้ในขณะที่ผมกำลังจะพุ่งเข้าไปต่อยหน้าฮันบินซ้ำ


ยาม 1   :  ขอโทษด้วยนะครับคุณฮันบินพอดีไอ้หมอนี่มันเป็นแฟนบอยของน้องลิซ่าหน่ะครับ

จองกุก  :  กูบอกว่ากูเป็นแฟนลิซไงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอ กูเป็นแฟนไม่ใช่แฟนบอย!!

ยาม 2   :  หยุดแหกปากพูดจาไร้สาระสักที ตำรวจกำลังจะมาที่นี่แล้ว

จองกุก  :  โถ่เว้ย!!

ยาม 3   :  คุณฮันบินไปทำแผลหน่อยดีมั้ยครับ ดูเหมือนปากจะแตกนะครับนั่น

ฮันบิน   :  ไม่เป็นไรครับ

จองกุก  :  ไอ้ฮันบินมึงเลิกยุ่งกับลิซเลยนะ! ลิซเป็นแฟนกู!! มึงได้ยินมั้ยว่าลิซเป็นแฟนกู

ฮันบิน   :  เอาตัวเองตอนนี้ให้รอดก่อนเถอะจองกุก อย่ามัวแต่พร่ำไปเรื่อยเลย

จองกุก  :  ไอ้ฮันบิน!! พวกมึงก็ปล่อยแขนกูสักทีสิว่ะกูจะไปเอาเลือดหัวไอ้ชั่วฮันบินออก


ฮันบิน   :  จองกุกกูว่ามึงดูแลน้องลิซไม่ได้หรอก กูขอคืนนะ ( ฮันบินเดินเข้ามากระซิบบอกจองกุก )


ผมอึ้งไปทันทีที่ได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากฮันบิน มันกล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าผมดูแลลิซไม่ได้ ผมเนี่ยนะดูแลลิซไม่ได้ แต่นั่นก็ยังไม่ทำให้ผมโมโหเท่ากับประโยคที่ว่า " กูขอคืนนะ " นั่นเลยสักนิด


ฮันบิน   :  ไปเถอะพวกเราอย่าสนใจหมาบ้าแถวนี้เลย

จองกุก  :  ฮรึ่ม~~ ไอ้เหี้ยฮันบิน ลิซเป็นเมียกู!! มึงได้ยินมั้ยว่าลิซเป็นเมีย......อั๊ค!


พลั้ว! พลั้ว! พลั้ว!.......
( ฮันบินพุ่งเข้าต่อยจองกุกไม่ยั้ง )


จินฮวาน  :  พอแล้วไอ้ฮันบิน พอ! พอได้แล้ว

บ็อบบี้     :  ไอ้จุนเน่ ไอ้ชานอูมาช่วยกูล็อกตัวไอ้ฮันบินไว้หน่อยเร็ว


หมับ! หมับ!
( บ็อบบี้พูดจบทุกคนต่างก็กรูกันเข้ามาล็อคตัวฮันบินเอาไว้ )


ฮันบิน      :  ปล่อยกู ไอ้จองกุกมึง!! มึงอย่ามาพูดจาหมาๆแบบนี้..

จองกุก    :  ถุย~~ ทำไมกูจะพูดไม่ได้ในเมื่อมันคือความจริง หึ~ ( ถุยเลือดในปากลงพื้น )

ฮันบิน      :  ไอ้จองกุก~~

ยุนฮยอง  :  พอทั้งสองคนนั่นแหละ!! ไอ้ฮันบินพอได้แล้ว

ฮันบิน      :  ก็ดูที่มันพูดดิฮยอง แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

บ็อบบี้      :  แค่นี้หน้ามันก็แหกหมดแล้ว พอแล้วฮันบิน

จินฮวาน   :  พวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ ทางนี้ปล่อยให้ยามเขาจัดการเอง


' หึ~ แน่จริงมึงก็อย่าหนีสิว่ะไอ้ฮันบิน ไอ้เวรเอ้ย~~ ' ผมสบถต่อว่าฮันบินอยู่ในใจเมื่อเห็นฮันบินถูกเพื่อนๆลากตัวออกไป ผมมองตามรถของพวกเขาที่ขับออกไปด้วยความเจ็บใจเพราะถ้าผมไม่ถูกยามจับตัวไว้ผมก็ไม่ต้องมายืนนิ่งให้มันต่อยอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้หรอก

ผมยืนมองจนรถของพวกเขาแล่นหายไปจนลับสายตา สายตาของผมที่จ้องไปบนถนนมันรู้สึกฟ่าฟางขึ้นมาแปลกๆ ผมเห็นทุกอย่างซ้อนทับกันไปหมด ก่อนจะรู้สึกปวดตึบๆที่ศรีษะและอยู่ดีๆภาพทุกอย่างมันก็ก็ดับวูบไป




หอพัก BTS


จองกุก   :  อ๊ะ! อือ~ โอ๊ยย~~


ผมตื่นขึ้นมาด้วยความงงๆ ทำไมผมถึงเจ็บหัวเจ็บหน้าไปหมดแบบนี้ล่ะ แล้วที่นี่มันคือที่ไหนกันผมจำได้ว่าผมอยู่ที่หน้าตึก YG นี่นา

ผมมองไปรอบๆห้องที่ตัวเองนอนอยู่ก่อนจะรู้ตัวว่าตอนนี้ผมนอนอยู่ในห้องตัวเองที่หอพักของวงนั่นเอง ผมมองไปที่ข้างๆเตียงก็เจอกับท่านประธานที่นั่งหน้านิ่งมองผมอยู่


จองกุก    :  บังพีดีนิม~

ประธาน   :  รู้สึกตัวสักทีนะ

จองกุก    :  ผมเป็นอะไรไปครับ แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่?

ประธาน   :  เฮ้อ~~ ทำไมนายนี่ขยันก่อเรื่องจังเลยนะจองกุก ทำอะไรทำไมไม่รู้จักคิดให้ดีๆก่อน

แร็ปมอน  :  ใจเย็นๆก่อนครับบังพีดีนิม ไอ้กุกมันพึ่งฟื้นให้มันได้ตั้งตัวก่อนดีกว่านะครับ

ประธาน   :  พวกนายทุกคนก็เหมือนกันนั่นแหละแทนที่จะห้ามน้อง แล้วเป็นยังไงล่ะทีนี้จะทำยังไงกัน

จองกุก    :  มีเรื่องอะไรกันหรอครับ?

ประธาน   :  จะเรื่องอะไรล่ะ ก็เรื่องที่นายไปอาละวาดแล้วมีเรื่องกับบีไอ IKON นั่นไง ตอนนี้ข่าวของพวกนายสองคนก็กำลังเป็นที่สนใจของทุกคนเลยด้วย ทำไมทำอะไรไม่ระวังตัวเลยนะจองกุก นายเป็นไอดอลเป็นคนที่มีชื่อเสียงทำไมทำตัวเหลวไหลขนาดนี้

จองกุก    :  ผมขอโทษครับบังพีดีนิม ผมก็แค่......

ประธาน   :  ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เฮ้อ~~ พวกนายก็ดูแลจองกุกต่อด้วยละกัน ฉันต้องไปจัดการเรื่องที่โรงพักอีก

BTS        :  ครับ


ผมได้แต่มองตามท่านประธานเดินออกจากห้องไปด้วยความงงๆ ' อะไรกัน บ่นๆๆเสร็จแล้วก็ไป ' ผมคิด


จองกุก    :  บังพีดีนิมไปทำอะไรที่โรงพักครับฮยอง

จิน          :  ไม่น่าถามเลยนะไอ้กุก ก็ไปทำเรื่องประกันตัวมึงไงล่ะ

จองกุก    :  ผม? ผมก็อยู่นี่แล้วไงครับ

ซูก้า        :  ก็เพราะบังพีพีนิมไปพาตัวนายมาจากโรงพยาบาลไง นายคงไม่รู้เพราะสลบไปแต่นายถูกแจ้งความจับโทษฐานบุกรุกและทำร้ายร่างกายฮันบิน

จองกุก    :  แล้วข่าวของลิซกับฮันบินล่ะครับ ทางค่าย YG เคลื่อนไหวบ้างมั้ย? 

วี             :  ข่าวนั้นช่างมันเถอะเพราะข่าวของมึงกับฮันบินดังกลบข่าวนั้นไปแล้ว แถมตอนนี้ชาวเน็ตบางคนยังโยงประเด็นชู้สาวแล้วด้วย เฮ้อ~~ ยุ่งเข้าไปอีก

จองกุก    :  ผมจะไปหาลิซที่หอพัก BLACKPINK!

แร็ปมอน  :  หยุดเลย!! อยู่นิ่งๆ! ปล่อยให้ทุกอย่างมันสงบกว่านี้ก่อน

จีมิน        :  ถ้าคนเห็นมึงอยู่แถวๆหอพักของน้องลิซ่ามันจะยิ่งเป็นหลักฐานมัดตัวพวกมึงไปอีกนะว่ามีเรื่องกันเพราะน้องลิซ่าอ่ะ

จองกุก    :  ผมไม่สนหรอกว่าคนจะคิดยังไง เพราะถึงยังไงความจริงที่ว่าลิซเป็นแฟนผมสักวันทุกคนก็ต้องรู้อยู่แล้ว

วี             :  มึงไม่สนแต่กูสน กูเป็นห่วงความรู้สึกของน้องลิซ

จีมิน        :  กูว่ามึงอยู่เฉยๆก่อนดีกว่านะจองกุก

จองกุก    :  แต่.......

แร็ปมอน  :  ทำตามที่ทุกคนบอกเถอะจองกุก เรื่องของมึงกับน้องลิซ่าเดี๋ยวบังพีดีนิมจะหาทางคุยกับประธานหยางให้เอง ตอนนี้มึงอยู่นิ่งๆไปก่อนอย่าพึ่งเคลื่อนไหวอะไรทั้งนั้น

จองกุก     :  ก็ได้ครับ~




1 สัปดาห์ต่อมา


            ***************     [[     วี     ]]     ***************


วันนี้ก็เป็นอีก 1 วันที่พวกเราว่างงานครับ ตั้งแต่เกิดข่าวอื้อฉาวของจองกุกที่บุกรุกค่าย YG แถมยังไปทำร้ายร่างกายฮันบินจนถูกแจ้งความจับ นับจากวันนั้นวงพวกเราก็แทบจะไม่มีงานเข้ามาให้ทำกันเลย วันนี้ผมเลยออกมาปั่นจักรยานเล่นสักหน่อย

ผมปั่นจักรยานจากที่หอพักมาไกลจนถึงแม่น้ำฮันเลยครับ ผมเลยกะว่าจะหยุดพักรับลมเย็นๆที่นี่สักพักแล้วค่อยกลับหอ


วี      :  เย็นสบายดีจัง~~ 


ผมพึมพำออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อมีสายลมอ่อนๆพัดมาปะทะเข้ากับหน้าของผม ผมกางแขนออกทั้งสองข้างก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วจึงเดินไปนั่งเล่นที่ริมฝั่งแม่น้ำฮัน


" ลิซรอฉันอยู่ที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวไปซื้อน้ำมาให้ "

" อืม~ "


เสียงสนทนาที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ผมต้องหันกลับมามองเพราะเสียงนั้นมันชั่งคุ้นหูซะเหลือเกิน ก่อนที่ผมจะเห็นน้องลิซ่าที่กำลังเดินตรงมาทางผมและถ้าผมดูไม่ผิดคนที่พึ่งปั่นจักรยานออกไปนั่นคงจะเป็นน้องโรเซ่แน่ๆ

จะว่าไปแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องทั้งสามคนก็ไม่มีใครพูดถึงลิซ่าเลย ไม่ว่าพี่ซูก้า พี่จินหรือแม้กระทั่งจีมินหลอกถามเท่าไหร่พวกเธอก็ไม่ปริปากบอกพวกเราเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับน้องลิซ่ากันแน่


พรึ่บ~
( ลิซ่าเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่วีนั่งอยู่ )


ผมเห็นน้องลิซ่าเดินเข้ามานั่งอยู่ที่เก้าอี้ใกล้ๆเลยตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอ แค่เห็นจากด้านหลังยังรู้เลยว่าเธอผอมลงมากๆ ปกติน้องลิซ่าก็ผอมมากอยู่แล้วแต่ตอนนี้เธอผอมลงกว่าเดิมอีก ' คงจะเครียดเรื่องข่าวมากแน่ๆ ' ผมคิด


วี      :  น้องลิซ~


ผมเอ่ยเรียกชื่อเธอออกมาเบาๆ เธอหันกลับมามองหน้าผมก่อนจะลุกขึ้นยืนและทำท่าทางเหมือนจะเดินหนีไป ผมเลยรีบยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของเธอเอาไว้


วี       :  เดี๋ยวก่อนสิครับน้องลิซ

ลิซ่า  :  แทแทมาที่นี่ได้ยังไงค่ะ?

วี       :  พี่ว่างๆเลยมาปั่นจักรยานเล่นหนะครับ ว่าแต่น้องลิซก็มาปั่นจักรยานเล่นเหมือนกันใช่มั้ยครับเมื่อกี้พี่เห็นน้องโรเซ่ปั่นจักรยานออกไปทางโน้น

ลิซ่า  :  อยู่แต่ในห้องมันเบื่อหนะค่ะ ลิซเลยอยากออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้าง

วี       :  นั่งก่อนนะครับน้องลิซ


ผมเอ่ยบอกเธอก่อนจะปล่อยมือที่จับแขนเธอเอาไว้ออก เธอจึงนั่งลงที่เดิม ผมเห็นแบบนั้นก็เลยนั่งลงข้างๆเธอด้วย


วี       :  น้องลิซเป็นยังไงบ้างครับ?

ลิซ่า  :  ก็อย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ

วี       :  น้องลิซครับพี่ไม่รู้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถ้าน้องลิซไม่ว่าอะไรพี่อยากจะให้น้องลิซบอกพี่ได้มั้ยว่าน้องลิซเป็นอะไร ทำไมอยู่ดีๆถึงมีข่าวพวกนั้นออกมาได้?

ลิซ่า  :  เรื่องข่าวของลิซกับฮันบินโอปป้าทางค่ายเป็นคนจัดการทุกอย่างเองค่ะ

วี       :  แล้วระหว่างน้องลิซกับไอ้กุกนี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ?

ลิซ่า  :  ลิซไม่อยากจะนึกถึงมันอีกแล้วแทแท

วี       :  อย่างน้อยก็บอกพี่สักคนนะน้องลิซว่ามันเกิดอะไรขึ้น?

ลิซ่า  :  จองกุกเขานอกใจลิซค่ะ

วี       :  ห๊ะ!! ไอ้กุกเนี่ยนะนอกใจน้องลิซ

ลิซ่า  :  จริงๆลิซคิดว่าแทแทไปถามกุกเองน่าจะดีกว่า เขาน่าจะตอบได้ดีกว่าลิซ

วี       :  พี่ว่าคงไม่ใช่หรอกมั้งครับ มันจะเป็นไปได้ยังไง

ลิซ่า  :  แต่มันก็เป็นไปแล้วค่ะ! ลิซเห็นมากับตา


เธอเอ่ยบอกผมเสียงเเข็งก่อนที่เธอจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผมฟัง แววตาของเธอดูเศร้ามากๆ แต่เธอไม่ร้องไห้ออกมาเลยนะครับ ผมคิดว่าเธอคงจะร้องมามากพอแล้ว


ลิซ่า   :  ลิซไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจองกุกจะตอบแทนความรักของลิซด้วยการนอกใจแบบนี้

วี        :  มันไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้พี่ฟังเลย พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันกับน้องอึนซอแอบทำเรื่องเลวๆแบบนี้

ลิซ่า   :  ถ้าลิซไม่ได้เห็นกับตาก็คงจะโง่ไปอีกนาน

วี        :  ไอ้กุก!


ผมได้แต่กำมือแน่นด้วยความไม่พอใจจองกุก แค่ได้ฟังเรื่องราวจากปากน้องลิซ่าผมยังช็อกเลยแล้วน้องลิซ่าจะไม่ช็อกได้ยังไง แล้วตลอดเวลามันก็ปิดเรื่องเลวๆของมันเอาไว้เงียบเลย ' มึงนะมึงไอ้กุก ' ผมคาดโทษจองกุกอยู่ในใจ


ลิซ่า   :  ลิซขอตัวก่อนดีกว่านะแทแท ป่านนี้โรเซ่ยังไม่มาเลยลิซว่าจะไปดูโรเซ่สักหน่อย

วี        :  ให้พี่ไปเป็นเพื่อนมั้ย?

ลิซ่า   :  ไม่ค่ะลิซอยากไปคนเดียวมากกว่า

วี        :  ครับ


ผมยืนมองลิซ่าเดินออกไปแล้วก็นึกสงสารเธอขึ้นมาจริงๆ เมื่อก่อนเธอเป็นคนน่ารักและร่าเริงแต่ดูตอนนี้สิเธอดูเงียบไปเลย แววตาที่เคยสดใจของเธอก็เศร้าสร้อยอยู่ตลอดเวลา


วี      :  เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้กุก!


ผมพึมพำออกมาอย่างโมโหก่อนจะเดินตรงไปที่รถจักรยานของตัวเองและปั่นมันกลับหอด้วยความรีบร้อน




หอพัก BTS 


ปัง!!


วี          :  จองกุก!! มึงอยู่ที่ไหน!!

เจโฮป  :  กลับมาถึงหอก็โวยวายเลยนะมึง ไอ้วี

วี          :  ฮยองไอ้กุกมันอยู่ไหน?

เจโฮป  :  บนโซฟาหน้าทีวีโน่นไง

วี          :  ไอ้จองกุก~


ผมรีบตรงปลี่เข้าไปหาจองกุกที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟากับพี่ซูก้าทันที เมื่อเดินไปถึงผมก็ไม่รอช้ารีบปล่อยหมัดใส่หน้าของมันเข้าอย่างจัง


พลั้ว!


จองกุก   :  โอ๊ย~~ เป็นอะไรไปเนี่ยวีฮยอง ต่อยผมทำไม?

ซูก้า       :  ไอ้วีมึงเป็นอะไรไปว่ะ?

วี            :  มึงยังจะมีหน้ามาถามกูว่าต่อยมึงทำไมอีกหรอว่ะไอ้กุก มึงนี่มันเลวจริงๆ

จองกุก   :  อะไรของฮยองเนี่ย ต่อยผมแล้วยังมาว่าผมเลวอีก

วี            :  แล้วมึงไปทำเลวๆอะไรไว้กับน้องลิซ่าว่ะ 

จองกุก   :  ฮยองพูดเรื่องอะไรผมไม่เข้าใจ?

วี            :  ก็เรื่องที่มึงนอกใจน้องลิซ่าไง มึงทำแบบนี้ได้ยังไงวะ!

จองกุก   :  เดี๋ยวๆๆ ฮยองพูดบ้าอะไร ผมเนี่ยนะนอกใจลิซ

วี            :  เออ!  ก็มึงนั่นแหละ

จองกุก   :  ฮยองอย่ามากล่าวหาผมมั่วๆนะ ผมไม่เคยทำเรื่องเลวๆแบบนั้น

วี            :  แล้วที่มึงกับน้องอึนซอมีอะไรกันนั่นล่ะ มึงจะแก้ตัวว่ายังไง?

จองกุก   :  ห๊ะ!!

เจโฮป    :  ไอ้กุก!! ที่ไอ้วีพูดเป็นความจริงงั้นหรอ นี่มึง......

จองกุก   :  พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ผมไปมีอะไรกับอึนซอตั้งแต่เมื่อไหร่

วี            :  ก็คืนวันเกิดมึงนั่นไง

จองกุก   :  เห้ย!! ฮยองมั่วแล้ว ฮยองลองนึกดูดีๆสิวันนั้นไม่ใช่เจโฮปฮยองหรอที่เป็นคนพาน้องอึนซอมาที่คอนโดผม แล้ววันนั้นผมก็เมามากๆ ผมจำได้ว่าผมขอตัวเข้าห้องนอนก่อนที่พวกฮยองจะแยกย้ายกันกลับด้วยซ้ำ


ผมที่ได้ฟังคำพูดของจองกุกก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในคืนวันเกิดของจองกุกตามไปด้วย คืนนั้นพี่เจโฮปพาอึนซอมาที่คอนโดของจองกุกด้วยจริงๆ


.....

          ก๊อกก๊อก! ก๊อกก๊อก!

          แร็ปมอน  :  ไอ้กุกอยู่มั้ยว่ะ เปิดประตูให้พวกกูหน่อยไอ้กุก!


          จองกุก     :  แป๊บนึงนะครับฮยอง!!  ( ตะโกนออกมาจากในห้อง )


          เมื่อได้ยินเสียงของจองกุกตอบกลับมาแบบนั้นพี่แร็ปมอนก็หันมาบอกให้ทุกคนเตรียมตัวจุดเทียนบนเค้ก ไม่นานประตูห้องจองกุกก็เปิดออก


          แกร็ก!


          ทุกคน   :  happy birthday to you........ happy birthday to you...........

          จองกุก  :  นั่นอะไรครับฮยอง? ขนอะไรมาเต็มเลย

          จีมิน      :  เป่าเทียนก่อนสิว่ะไอ้กุก เออ! อย่าลืมอธิษฐานก่อนด้วยนะ


          จองกุกพนมมือและหลับตาอยู่สักครู่ก่อนที่มันจะลืมตาขึ้นมาเป่าเทียนบนเค้ก พวกเราทุกคนต่างก็ส่งเสียงดีใจเมื่อเทียนดับหมดทุกเล่มแล้ว


          จองกุก   :  เข้ามาข้างในกันก่อนครับฮยอง  อ๊ะ! เจโฮปฮยองนี่.......

          อึนซอ     :  สุขสันต์วันเกิดนะคะรุ่นพี่จองกุก นี่ของขวัญจากอึนซอค่ะ

          จองกุก   :  ขอบใจมากนะ

          เจโฮป    :  พอดีน้องอึนซอเขาขอตามกูมาด้วยหน่ะ มึงคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยไอ้กุก?

          จองกุก   :  ครับฮยอง เข้าไปนั่งในห้องก่อนดีกว่าครับ


          วี            :  ไอ้กุกแล้วนี่น้องลิซจะมามั้ยว่ะคืนนี้?

          จองกุก   :  ลิซติดงานอยู่ญี่ปุ่นอ่ะ

          ซูก้า       :  ดีแล้วๆ คืนนี้จะได้จักหนักกันสักหน่อย ขืนน้องลิซ่าอยู่ไอ้กุกมันก็ไม่กล้าดื่มเยอะ มันกลัวเมีย

          ทุกคน    :  5555


          พอดีกับที่โทรศัพท์ของผมมีสายเข้าพอดี ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นน้องลิซ่าโทรเข้ามาเลยขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ น้องลิซ่าก็แค่โทรมาถามผมว่าทำอะไรกันอยู่แล้ววันเกิดจองกุกมีเซอร์ไพรส์อะไรกันบ้างมั้ย ผมก็ตอบเธอไปตรงๆว่าตอนนี้ผมอยู่ที่คอนโดของจองกุกกำลังปาร์ตี้วันเกิดจองกุกกันอยู่ แล้วเธอก็วางสายไป

          ผมเดินกลับเข้ามาในวงปาร์ตี้อีกครั้งก็เห็นว่าพี่แร็ปมอนกับพี่ซูก้ากำลังร้องเชียร์ให้จองกุกดื่มเหล้าทั้งขวดอยู่ ย้ำนะครับว่าเหล้าสี 1 ขวด ' คอแข็งขนาดไหนก็คงมีน็อคกันบ้างหละว๊าา~ ' ผมคิดในใจ


          จิน     :  มาพอดีเลยไอ้วี มาๆชนแก้วกันหน่อย

          วี        :  เอาสิครับฮยอง


          ผมตอบก่อนจะนั่งลงข้างๆฮยองและดื่มเหล้ากับทุกคนต่อไปเรื่อยๆ ผ่านไปสักเกือบ 2 ชั่วโมงได้จองกุกก็เริ่มจะนั่งไม่นิ่ง ตัวของมันเอนไปเอนมาเหมือนคนที่พร้อมจะหลับได้ตลอดเวลา จนพวกผมต้องบอกให้มันเข้าไปนอนในห้องนอนก่อน


          จองกุก  :  โผมม่ายหวายล้าว เอิ๊ก! อย่าลืมล็อกห้องห้ายโผมด้วย  ( ผมไม่ไหวแล้ว เอิ๊ก! อย่าลืมล็อกห้องให้ผมด้วย )


          จองกุกเอ่ยบอกก่อนจะคลานเข้าห้องนอนไป หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งดื่มกันต่อจนตอนนี้ทุกคนเมากันมากแล้ว อยู่ๆน้องอึนซอที่นั่งเงียบอยู่นานก็เปิดปากพูดออกมา


          อึนซอ   :  โอปป้าค่ะอึนซอกลับหอก่อนนะคะ

          เจโฮป  :  เดี๋ยวพี่ปายส่ง

          อึนซอ   :  อึนซอกลับเองดีกว่า โอปป้าเมาขนาดนี้จะไปส่งอึนซอไหวได้ยังไง

          เจโฮป  :  กลับเองด้ายแน่นา~


         ผมอยู่ฟังได้แค่นั้นก็ลุกออกไปเอาน้ำเปล่าในครัว เพราะผมรู้สึกอยากดื่มน้ำ ตอนอยู่ในครัวผมก็ได้ยินเสียงประตูปิดดังอยู่นะครับ พอเดินออกมาผมก็ไม่เจอน้องอึนซอนั่งอยู่แล้ว


          วี          :  ฮยองน้องอึนซอกลับปายหนายแล้วล่ะ ?

          เจโฮป  :  กลับปายแล้วม้าง กูก็ม่ายทันด้ายมอง

          จิน        :  กลับปายแล้วหละ เสียงปิดประตูโคตรดังมึงไม่ได้ยินหรอว่ะอ้ายวี

.....


ผมนึกมาถึงตอนนี้ก็เอะใจขึ้นมา ' จะว่าไปวันนั้นอึนซอกลับหอไปแล้วจริงๆหรือเปล่านะ ' ผมคิดก่อนจะมองหน้าพี่ๆทุกคนที่เดินเข้ามามุงดูตั้งแต่ที่ผมต่อยหน้าจองกุกโน่นแล้ว


วี             :  คืนวันเกิดไอ้จองกุกมีใครเห็นน้องอึนซอเดินออกไปจากห้องบ้างมั้ย? เจโฮปฮยองเห็นมั้ยครับ?

เจโฮป     :  ไม่เห็นแต่กูคิดว่าน้องอึนซอกลับหอไปแล้วแน่ๆ

จีมิน        :  จะว่าไปก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน วันนั้นมึนๆนึกไม่ออก

ซูก้า        :  กูๆๆ กูได้ยินเสียงปิดประตู

วี             :  แล้วเห็นตอนน้องอึนซอเดินออกจากห้องไปมั้ยซูก้าฮยอง?

ซูก้า        :  ไม่เห็นหรอก ก็กูไม่ได้สนใจนี่หว่า

วี             :  งั้นสรุปว่าวันนั้นก็ไม่มีใครบอกได้ว่าน้องอึนซอกลับหอไปจริงๆหรือเปล่าใช่มั้ยครับ

แร็ปมอน  :  ถ้าเรื่องมันเป็นแบบนี้คนที่จะให้คำตอบกับพวกเราได้ก็มีแค่คนเดียว


"  น้องอึนซอ  "


ทุกคนต่างก็เอ่ยชื่อน้องอึนซอออกมาพร้อมๆกัน ก่อนที่พวกเราจะหันไปหาพี่เจโฮปที่ยังคงยืนหน้าซีดๆอยู่ด้านหลัง ' คงต้องให้เจโฮปฮยองช่วยแล้วหละ ' ผมคิด




________________________________________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

632 ความคิดเห็น

  1. #555 num2546 (@num2546) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 17:45
    นังอึนซอ ฉะนเกลียดเธอมากๆๆๆ
    #555
    0
  2. #554 TONGTONG14573609 (@TONGTONG14573609) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 07:33
    เดี่ยวแม่งก็ฆ่าตายเลย
    #554
    0
  3. #553 Yisa6208 (@Yisa6208) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 07:22
    นังอึนซอ ฉันเกลียดเธอ!!! อย่ามายุ่งกับทุกคนอีก เข้าใจมั้ย!? หัวร้อนมากอ่ะ5555555 ต้องขอบคุณพ่อเทพบุตรวีวี่ของฉันที่หาตัวคนผิดได้//หวังว่าจะเข้าใจกันเร็วๆนะ ชูป้ายไฟ ทีมกัปตันกุกค่าาา
    #553
    0
  4. #552 RaineYLovelY (@boruhima) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 05:03
    วีดีจังเลยอ่ะ คอยเป็นตัวประสานให้กุกกับลิซ
    ส่วนนังอึนซอ แกตายแน่ หวังว่าเจโฮปจะเลิกกับนางนะ หึ
    #552
    0
  5. #551 Sari0704 (@sar912) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 02:33
    เกลียดนาง โอย...โมโหอ่ะ แต่เอาตรงๆชั้นรักวีมากเรย คือดีอ่ะ แคร์ลิซจิงๆ ไม่ขี้โวยวายเปนเด็กๆ ด้วย(โวยวายกะลิซอ่ะนะ) แถมแคร์ลิซมากๆ อ่านตอนนี้แล้วอยากเปลี่ยนเมน อาเมน....
    #551
    0
  6. #550 Kanokpun (@Kanokpun) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 00:49
    นังอึนซอ วีละมุนมาก ฮือออ เมื่อไหร่เธอจะเลิกนกฮะวี 55555
    #550
    0
  7. #549 jutatipaom (@jutatipaom) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 23:42
    สงสารลิซ อึนซอทำไมร้ายขนาดนี้
    #549
    0
  8. #548 nuhava13 (@nuhava13) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 23:17
    สงสารน้องTT
    #548
    0
  9. #547 Worapan Penjun (@playai) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 22:29
    สงสารลิส จังเลย
    #547
    0