Fanfic Twisted Wonderland }} Helena Ranit | All I Need [ OC ]

ตอนที่ 8 : [ Ep. 5 ] ผู้มาเยือน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 945
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    5 ต.ค. 63

 

 

 

ช่อดอกเดซี่ยังคงอยู่กับตัวเฮเลน่า ดวงตากลมโตสีฟ้ามองภาพสิ่งที่อยู่บนมือและเกลี่ยป้ายห้อยที่มีชื่อของคนที่ให้มา นิ้วเล็กๆนั้นแตะกลีบสีขาวบางอย่างเบาแรงมากที่สุด เพราะดอกไม้เป็นสิ่งที่บอบบางเอามาก แค่จับแรงๆก็ช้ำเอาเสียหมดแล้ว

 

แต่ว่า…ใครเป็นคนวางให้กันนะ?

 

"เฮเลน่าไปเรียนกันได้แล้ว! คาบต่อไปเป็นวิชาพละนะ!!"

 

"คะ-ค่ะ! จะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะค่ะ!!"

 

เสียงที่ดังก้องเรียกหญิงสาวขึ้นมาเพื่อพาไปเรียนวิชาคาบต่อไป เฮเลน่าลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความลนลานพร้อมกับวิ่งไล่หลังตามเอซไป พอนึกขึ้นมาได้ว่าหากจะเปลี่ยนเสื้อผ้าจะมีห้องให้เปลี่ยนอยู่ แต่เธอกลับชะลอความเร็วลงจนดิวซ์ที่รั้งท้ายไว้เอียงตัวหันมาหาสาวผมเงินอย่างสงสัยในตัวเพื่อนร่วมห้อง

 

"คุณเฮเลน่าครับเป็นอะไรรึเปล่า?"

 

"คุณดิวซ์คะ - ที่นี่มีห้องเปลี่ยนเสื้อใช่มั้ยคะ"

 

"ใช่ครับ ทำไมเหรอ"

 

"คือว่า…." ใบหูขึ้นสีแดงเห่อร้อนเข้า สูดลมหายใจเข้าให้ลึกๆก่อนพ่นมันออกมาแรงๆ "ฉันเป็นผู้หญิงน่ะค่ะ…คงไปเปลี่ยนเสื้อกับพวกคุณไม่ได้นัก"

 

"เพราะว่ามันมีแต่ห้องเปลี่ยนเสื้อสำหรับผู้ชายอย่างเดียว…"

 

ใช่ มีแต่ผู้ชายอย่างเดียว

 

สองหน่อที่ได้ยินก็เข้าใจในสถานการณ์ทันที หลังจากโหลดข้อมูลอยู่สักพัก เอซควันออกหู ดิวซ์หน้าแดงล่ามไปยันคอ

 

"ขอโทษนะครับ!!" พวกเขาไม่รู้เลยจริงๆว่าเธอเองก็เป็นผู้หญิง การที่ต้องมาอยู่ในโรงเรียนชายล้วนแบบนี้ย่อมมีอะไรหลายๆอย่างที่ไม่สะดวกกับตัวเฮเลนอยู่แล้ว

 

"เปล่าค่ะๆ ฉันไม่ได้จะโทษอะไรพวกคุณหรอก แค่อยากจะบอกว่าฉันจะไปเปลี่ยนชุดที่ห้องน้ำนะคะ" สะดุ้งตกใจไม่น้อยนักเพราะทั้งคู่ดันก้มหัวขอโทษเธอซะเสียงดังยกใหญ่เลย และบอกสถานที่ที่น่าจะเปลี่ยนได้โดยเป็นการส่วนตัว

 

แต่มันก็มีโอกาสเสี่ยงที่จะถูกถ้ำมองอยู่ค่อนข้างสูงเหมือนกัน

 

ชายหนุ่มผมสีครามมีแววตาเป็นห่วงออกอย่างชัดเจน "ให้พวกผมไปเฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำมั้ยครับ? เดี๋ยวเกิดเรื่องอันตรายกับคุณเข้า"

 

"จริงด้วยตามที่คุณชายว่านั้นแหล่ะเฮเลน่า เดี๋ยวพวกฉันเฝ้าให้เองนะ"

 

"ม-ไม่ดีกว่าค่ะ ยังไงก็น่าจะแค่แป้บเดียว — " คำปฏิเสธความหวังดีนั้นถูกปัดตกไปด้วยคำว่า 'ไม่ได้เด็ดขาด!' ที่ตะโกนอัดหน้าเฮเลนซะเต็มๆ พวกเขาคงรู้สึกโกรธที่เธอทำตัวไม่ระวังแหล่ะนะ แต่แอบแปลกใจคือท่าทีของดิวซ์มากกว่าที่ตอนห้ามเขาดูรุนแรงกว่าเอซยังไงก็ไม่รู้…..

 

ท้ายสุดแล้วเด็กสาวก็สามารถเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดพละได้อย่างอยู่รอดปลอดภัยดี ไร้ซึ่งมีคนมาถ้ำมองใดๆเพราะสองหนุ่มโพธิ์แดงโพธิ์ดำเฝ้าระวังอยู่หน้าประตูห้องน้ำแทบทุกย่างก้าว เรือนผมสีขาวสะอาดถูกมัดขึ้นเป็นหางม้ายาวอย่างทะมัดทะแมง จัดปกคอเสื้ออะไรให้เรียบร้อยแล้วก็เดินไปเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ

 

ไม่ลืมเอ่ยขอบคุณทั้งสองที่อุตส่าห์มาเฝ้าระวังให้

 

"ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงกันแบบนี้"

 

"เป็นหน้าที่ของลูกผู้ชายล่ะนะ"

 

"ถึงไม่ใช่หน้าที่ผมก็ต้องทำนั้นแหล่ะครับ เพราะคุณเฮเลน่าเป็นผู้หญิงคนเดียวในไนท์เรเวนคอลเลจด้วย…"

 

ดิวซ์เริ่มพึมพัมตีหน้าเครียด จนต้องวางมือบนบ่าของเขาบีบแก้ความคิดมากหนุ่มผมสีคราม "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อย่าคิดมากเลยคุณดิวซ์ ฉันเองเห็นแบบนี้ก็พอเอาตัวรอดเองได้บ้างนะคะ"

 

"แต่ว่าเฮเลน่า — "

 

"เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นผู้หญิงยุค 4.0 นะคะ เรื่องอะไรที่จะต้องให้ผู้ชายปกป้องอยู่ตลอดกันล่ะค่ะ"

 

รอยยิ้มนั่นฉีกออกมาอย่างเบาบางแสดงถึงความไว้วางใจและเชื่อมั่นด้วยว่าเธอเองก็สามารถพึ่งตัวเองได้เหมือนกัน ดิวซ์เห็นเข้าก็เผลอใจอ่อนตามพร้อมกับเอซด้วย

 

พวกเขาถอนหายใจออกมาเป็นลูกคู่ เมื่อรู้ว่าถึงจะเถียงเธอต่อก็คงไม่ชนะอยู่ดี

 

"ผมยอมก็ได้ครับ แต่! ถ้าเกิดเรื่องใหญ่จริงๆขึ้นมาผมจะรีบมาช่วยนะครับ" น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสัตย์จริงต่อหัวใจ

 

"อย่าฝืนตัวก็แล้วกันล่ะ เธอยิ่งแห้งๆและตัวเล็กพอๆกับหัวหน้าหอด้วย" มือหนาขยุ้มผมของเธอจนเสียทรง สร้างเสียงร้องโวยวายใส่เอซ "คุณเอซคะ! ผมฉันยุ่งหมดแล้วนะคะ!!"

 

"ฮ่าๆๆๆ"

 

"นายควรเบามือกับผู้หญิงบ้างนะรู้มั้ย"

 

"เรื่องของฉันสิ ก็ยัยนี้น่าแกล้งนี่น่า~" ร่างสูงประชิดเข้าข้างหลังพล่างแกล้งดึงแก้มเนียนของเธอ ยกยิ้มเข้าด้วยความสนุกขณะที่อีกคนตีมือเขารัวๆแล้ว พูดไม่เป็นศัพท์ออกมา จนสถบออกมาแรงๆว่าน่ารักมากจริงๆ

 

"อะไรนะ? อยากให้ทำอีกเหรอเฮเลน่า"

 

"คุณเอซ!!"

 

"เอาอีก?"

 

"เอซพอเถอะ"

 

หากถามว่ากริมม์ไปไหนล่ะก็ เอ่อ….รายนั้นกำลังวิ่งหาทั้งสามอยู่เพราะทุกคนลืมเจ้าตัวที่นอนกลางวันในสวนการ์เด้นแล้วไปเรียนต่อโดยไม่ปลุกเขานั้นเอง

 

"ฟุนา — ! พวกเจ้ากล้าลืมข้างั้นหรอเจ้ามนุษย์!! เฮเลน! อย่าลืมข้าด้วยสิ! เนี๊ยน แง — !!"

 

 

 

 

 

 

 

 

"ขอโทษด้วยนะคะคุณกริมม์….นี่ ทูน่ากระป๋องค่ะ หายงอนฉันเถอะนะคะ…."

 

"เชอะ - !"

 

หลังจากกลับจากโรงเรียนมาแล้วเจ้าแมวดำก็งอนตุ้บป่องใส่เฮเลน่าเลย เธอพยายามง้อเขาด้วยทูน่ากระป๋องที่ชอบแต่กลับไม่สำเร็จเพราะดูถ้าเขาคงจะไม่ยอมง่ายๆเลย เด็กสาวยกมือขึ้นขมับข้างเบาๆอย่างคิดหนัก จะทำยังไงให้คุณกริมม์หายงอนเธอกันนะ เพราะดูแล้วเจ้าตัวจะมาหลงที่เธอหนักสุด

 

ในห้องนั่งเล่นที่หอแรมแชตเกิลมีหนึ่งมอนสเตอร์กำลังหันหลังกอดอกไม่คุยอะไรกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่ยื่นทูน่ากระป๋องพร้อมเอ่ยคำง้อสารพัดต่างๆ เจ้าตัวปัญหาไม่แม้แต่จะคุยอะไรด้วยสร้างความลำบากใจแก่คนผมเงิน ก่อนมานึกได้ว่าต้องไปทำความสะอาดบนชั้นสองต่อ

 

"คุณกริมม์คะ ถ้าหิวเมื่อไรก็บอกนะคะจะลงมาเปิดให้ ถ้าอยากกินกับบิสกิตด้วยก็อยู่บนตู้ห้องครัวค่ะ"

 

"……."

 

"งั้นฉันไปทำความสะอาดต่อบนชั้นสองนะคะ ส่วนพวกคุณผีๆก็อย่าแกล้งหรือทำอะไรเขานะคะ" เจ้าก้อนกลมๆที่ดำนั้นกระตุกเข้าเมื่อพูดถึงผีบ้านผีเรือนในหอนี้ เธอยังจำเมื่อวานได้ดีเลยที่กริมม์เอาแต่เกาะตัวเธอจนไม่เป็นอันทำอะไรเพราะกลัวพวกเขา

 

จะว่าไปมันก็เหมือนกับเธอที่เคยทำผอ.คลาวลีย์ไว้นี้…..

 

คุณกัสต์ลอยมาหาเธอ

 

"ดักทางทันนะยัยหนูเฮเลน"

 

"ก็พวกคุณขี้แกล้งนี่คะ อย่าทำอะไรเกินเลยไปล่ะค่ะ"

 

เฮเลน่าบอกไว้แค่นี้ ขาเรียวเดินขึ้นตามขั้นบันได้ไปยังชั้นสอง มือบิดลูกกลอนเปิดห้องที่ยังไม่ทำความสะอาด ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องเสียจนเธอไอออกมาพร้อมยกมือปัดๆ ดวงตาสีนภาสว่างเหลือบเห็นหน้าต่างเข้าก่อนที่จะตรงเข้าไปเปิดเพื่อให้ฝุ่นออกไปข้างนอกบ้าง

 

"เรียนพละวันนี้เกือบตกขาหักตายแล้วมั้ยล่ะ….ยังดีนะคะที่คุณดิวซ์มารับทันไว้" หวนนึกถึงวิชาที่สาวเจ้าไม่ถนัดอย่างแรงเช่น การขี่ไม้กวาด เธอก็บอกอยู่ว่าตัวเธอไม่มีเวทย์ห่าเหวอะไรเลย อาจารย์แกก็บอกให้ลองดูเผื่อบินขึ้นมาได้

 

ผลสุดท้ายเกือบตกลงมาคอหักตาย ได้กลายเป็นผีในโรงเรียนแล้วมั้ยล่ะ

 

"..แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่าล่ะ…."

 

เอ๊ะ — ?

 

ใบหน้าหวานเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อพบเห็นบุรุษไม่คุ้นหน้าโผล่มาจ๊ะเอ๋กับเธอ เขาสีดำที่โค้งเว้าอย่างสวยงามนั้นสร้างความแปลกประหลาดใจให้แก่เฮเลน่าเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มผมสีดำสนิทยาวแสดงสีหน้านิ่งเฉยโดยกำลังส่งออร่าบางอย่างที่ชวนน่าอึดอัดใจแบบบอกไม่ถูก ถึงกระนั้นเฮเลน่าก็ใจดีสู้เสือไป

 

"อะ-เอ่อ คุณมาจากไหนกันคะ แต่เดี๋ยวนี้มันชั้นสองนะคะ!!" คนตัวเล็กกว่ารีบเกาะมือตามราวหน้าต่างแล้วมองลงไปข้างล่างที่มีแต่พื้นหญ้าแห้งๆ กับสภาพรอบหอแรมแชตเกิลที่ดูรกร้องสุดๆ สลับกับชายปริศนาที่กำลังนั่งอยู่บนไม้กวาด….

 

"ผมลอยเอานะ"

 

"รู้แล้วค่ะ…ฉันเห็นแล้วอย่างชัดเจน ว่าแต่คุณมาที่หอแรมแชตเกิลมีอะไรรึเปล่าคะ?"

 

เจ้าตัวขยับไม้กวาดเข้ามาใกล้และนั่งลงบนขอบหน้าต่างราวกับไม่กลัวตก ท่าทางดูน่าเกรงขามและดุดัน นัยน์ตาคมสีมรกตนั้นทอดมองลงมาที่เธอ ริมฝีปากสีเทาอ่อนเอ่ยอย่างแช่มช้า

 

"ผมแค่อยากมาถามน่ะ….ว่าเธอชอบรึเปล่า"

 

"ชอบหรอคะ?"

 

"ดอกไม้ที่ผมให้ไปเมื่อกลางวันตอนนั้น….ดอกเดซี่สีขาว"

 

เฮเลน่านึกทบทวนก็ทำมือทุบลงราวกับนึกมันออกแล้ว ที่แท้ก็ใคร เป็นเขาหรอกหรอที่เป็นคนเอามาให้

 

"ชอบค่ะ เป็นดอกไม้ที่ฉันชอบด้วย"

 

"งั้นหรอ ถ้าชอบก็ดีใจด้วยนะ"

 

"ขอบคุณมากนะคะ คุณ…"

 

"มาเลอุส….ผม มาเลอุส ดราโกเนีย"

 

อีกฝ่ายเผยรอยยิ้มเบาบางออกมา นึกว่าจะรังเกียจหรือรู้สึกอึดอัดกับคนแบบเขากัน เพราะไม่ว่าเมื่อไรก็มักจะถูกทุกๆคนวิ่งออกห่างไปเสมอ พอได้ข่าวว่าจะมีเด็กผู้หญิงเข้ามาเป็นนักเรียนเข้า หัวหน้าหอเดียซอมเนียก็อยากจะไปพบเห็นหน้าเหมือนกัน

 

แต่ไม่นึกว่าจะเป็นคนที่บริสุทธิ์และบอบบางเหมือนดอกไม้แบบนี้ ทีแรกมาเลอุสไม่กล้าหรอกที่จะเข้าไปคุยด้วย แต่ถูกคนในหอทรีตซะจนกล้าขึ้นมาได้

 

โดยการให้ดอกไม้เป็นของขวัญกับการขอเป็นเพื่อน เฮเลน่า รานิต

 

"คุณมาเลอุสสินะคะ ชื่อเพราะจังเลยค่ะ"

 

มันเหมือนกับชื่อที่แสนคุ้นเคยจัง

 

ใบหน้านั้นฉีกยิ้มหวานออกมา เป็นครั้งแรกที่ชื่อของเขาถูกชม มันรู้สึกดีใจจนก้อนเนื้อมันเต้นในอก ชายหนุ่มจากหอเดียซอมเนียไม่รู้จะแสดงสีหน้าอย่างไรต่อดีแล้ว

 

"ว่าแต่ มาที่นี่ทำไมเหรอคะ"

 

"ผมมาเดินเล่น"

 

เขาตอบตามความจริง ใช่ เขามาเดินเล่นจริงๆ

 

"เดินเล่นแถวหอหรอคะ?"

 

"ที่รกร้าง"

 

………..

 

หอแรมแชตเกิลรกร้างมั้ยนะ ก็ไม่ค่อยเท่าไร แต่ฝุ่นเขรอะพอตัวเหมือนกันเลย

 

ฮัดเช้ย — ! มือปิดปากได้ทันอย่างท่วงที มาเลอุสที่อยู่ใกล้ด้วยสะดุ้งตกใจตามเสียงจามเธอมือก็พล่างยกขึ้นมาเหมือนจะเข้ามาช่วยเช็ดให้ก็ชะงักกลับไปอย่างลืมตัว เขากับเธอยังไม่สนิทกันพอที่จะเป็นห่วงและแตะตัวกันได้เกินกว่าคนที่พึ่งรู้จักกัน

 

เฮเลน่าเช็ดคราบเปื้อนออกเสร็จเรียบร้อยแล้ว กลับมาขอโทษชายหนุ่มที่เผลอทำตัวเสียมารยาทต่อหน้าไป เขาส่ายหัวบอกไม่เป็นไร ก่อนจะไปนั่งบนไม้กวาดที่ลอยคออยู่แทน ดวงตาสีมรกตสบตากับสีฟ้าอ่อนของเธอ

 

"ไว้ผมจะมาหาใหม่ตอนที่ว่างนะ…เฮเลน"

 

เรียกชื่อต้นครั้งแรกแบบนี้คงจะไม่ดูน่าเกลียดไปนะ เรายังไม่ขอเธอเลยด้วยสิ

 

"ค่ะๆ ไว้มาตอนฉันทำความสะอาดเสร็จแล้วเถอะนะคะ คุณมาเลอุส"

 

ปฏิกิริยานั้นตอบกับเขาว่า เธอไม่คิดมากเรื่องอะไรกับชื่อต้นนี้ แม้เจ้าตัวจะไม่ได้คิดอะไรแบบเขาเลย

 

มือค้นหาของใต้เสื้อออกมาก่อนวางลงบนมือเฮเลน่าที่ยื่นรับออกมาพอดี

 

ดอกเดซี่

 

"ผมให้"

 

ถึงจะแค่ดอกเดียว เด็กสาวก็กลับยิ้มรับมันอย่างยินดีใจเป็นอย่างมาก

 

"ขอบคุณค่ะ คุณมาเลอุส"

 

"คือ….เฮเลน"

 

"คะ?"

 

เสียงสูดลมหายใจเข้าปอดดังเบาๆ

 

พูดออกไปสิมาเลอุส นายทำได้นะ แค่พูดออกไป

 

"เราเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ย?"

 

…….

 

อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปนั้นทำเอาพ่อหนุ่มมังกรดำแอบใจสั่นเบาๆ

 

ก่อนหัวใจดวงนี้จะเต้นเร็วขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อเธอมอบรอยยิ้มแสนสวยงามมาให้

 

"ได้สิค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกันได้นี่ค่ะ"

 

มาเลอุส ดราโกเนีย ไม่เคยรู้สึกสัมผัสถึงความอบอุ่นของหัวใจที่แสนเฉยชานี่เลย พอเห็นหน้าสตรีสาวคนนี้

 

ช่างเป็นรอยยิ้มที่ใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนดอกไม้เสียจริง….เฮเลน่า รานิต

 

 

 

[  6 0 %  ]

 

 

 

ในช่วงคืนนี้เธอฝันเห็นอะไรบางอย่าง ภาพทหารไพ่กำลังชุลมุนวุ่นวายหอบแปรงสีมาทาดอกกุหลาบสีขาวให้ย้อมเป็นสีแดงอย่างวุ่นวาย ดวงตาสีฟ้าอ่อนชำเลืองเห็นเด็กสาวผมบลอนด์ผูกโบว์ดำและชุดสีฟ้าอันแสนคุ้นตานั้นเดินเข้าไปถามอย่างสงสัย

 

เฮเลน่าจำได้ นี่เป็นฉากตอนที่อลิซได้เข้ามาในอาณาจักรของราชินีโพธิ์แดงในช่วง [ ปาร์ตี้ที่ไม่มีใครได้เกิด ] ที่หลังจากตัวเอกในเรื่องดิสนีย์ได้ถามไถ่ออกไป เหตุการณ์ตั้งต่างก็ฉายไปราวกับม้วนเทปที่ตอนเป็นเด็กเธอเคยเปิดดูมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

กว่าจะรู้อีกทีสาวผมเงินก็ตื่นขึ้นมากลางดึกเสียแล้ว มือพยายามไม่ขยี้ตาที่กำลังตีกับความง่วงอยู่ เปลี่ยนเป็นลูบๆมันแทน พลันมองมอนสเตอร์หน้าเดิมๆที่นอนอยู่ข้างๆกันกลิ้งไปกลิ้งมา ปากมีน้ำลายยืดไหลย้อยอุ้งมือแมวขยับด้วยความละเมอ เสียงหัวเราะใสดังออกมาเบาๆเมื่อเห็นภาพน่าเอ็นดูตรงหน้านี้ก่อนที่จะได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา

 

ใครมาตอนดึกในเวลาแบบนี้กัน?

 

เธอลุกขึ้นจากเตียงนอนมา พร้อมกับกริมม์ที่สัมผัสถึงเสียงที่มารบกวนการนอนหลับของเขาก็สะดุ้งตื่นขึ้น

 

"ใครมาทำอะไรดึกๆตอนเที่ยงคืนแบบนี้กัน! ข้าจะเผามันให้ยับเลย ฟุนา — !"

 

"อาจเป็นผอ.หรือไม่ก็พวกคุณผีก็ได้นะคะคุณกริมม์ จะมาด้วยรึเปล่าคะหรือว่าจะนอนต่อ?" น้ำเสียงหวานเอ่ยถามเจ้าหน้าแมวที่มีทางเลือกอยู่สองทาง เขาสะบัดหางทีนึงก่อนจะดีดตัวมาเกาะบนไหล่ของเธอเป็นคำตอบ

 

เด็กสาวไม่ว่าอะไรเพียงแค่ยิ้มอ่อนๆให้คนเอาแต่ใจแบบเขาแทน สองขาเดินออกจากห้องนอนมาเปิดประตูหน้าหอแรมแชตเกิล แก้วตาใสสะท้อนภาพชายหนุ่มคนรู้จักกำลังถูกอะไรก็ไม่รู้ล็อคคอไว้ เอซมีสีหน้าเป็นซังกะตายสุดๆ

 

"ต่อไปนี้ฉันจะไม่ไปเป็นเด็กหอฮาร์ทสลบิวอีกแล้ว ฉันจะมาอยู่หอนี้แทน!!"

 

หา — ?!

 

 

 

 

 

 

 

นมอุ่นร้อนถูกวางตรงหน้าชายผมสีคาราเมลน้ำตาลโดยในตอนนี้ยังคงมีอารมณ์ฉุนเฉียวกับอะไรบางอย่างอยู่ เจ้าของหอแรมแชตเกิลหย่อนก้นลงนั่งตรงข้ามกับหนุ่มโพธิ์แดงเข้า ก่อนที่เครื่องดื่มที่เธอทำมาให้จะถูกอีกฝ่ายยกขึ้นมาจิบนิดๆพอคลายอารมณ์ได้บ้าง

 

เอซ แทรปโพล่าดื่มนมอุ่นจนหยดสุดท้ายเสร็จ เขาวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยแรงกระแทกเบาๆ ดวงตาเรียวนั้นตวัดมองขึ้นมายังเฮเลนราวกับจะฟ้องอะไรกับสิ่งที่เจอมา

 

"นี่ เฮเลน่าฟังฉันนะ!"

 

"ค่าๆ ฟังอยู่ค่ะ คุณเอซ"

 

"เจ้าเป็นอะไรของเจ้ากัน  ทำไมดูเกรี้ยวกร้าดกว่าเดิมเนี่ย ต้องสุขุมและใจเย็นแบบข้านี่สิ"

 

"ทานุกิอย่างนายนะเขาเรียกว่าสุขุมใจเย็นหรอ! ไม่มีทางซะหรอก!!"

 

"หา! นี่เจ้ากล้าว่าท่านกริมม์ผู้นี้เลยเหรอ!!"

 

"ทั้งสองคนคะ….นั่งลงค่ะ.."

 

บรรยากาศมาคุแผ่ออกมากดดันเอซและกริมม์เข้า เจ้าตัวสะดุ้งด้วยความผวาก่อนจะนั่งลงอย่างสงบเสงี่ยมเลยทีเดียวเพราะรู้สึกกลัวเด็กสาวในตอนนี้ขึ้นมา บทสนทนาของทั้งคู่ที่ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็มีแต่หาเรื่องชวนตีมีปากเสียงกันอยู่เรื่อย จนบางทีหากเธอไม่ห้ามหรือทำเสียงดุใส่สักครั้งก็คงคิดว่าเฮเลน่าเป็นพวกปล่อยผ่านการทะเลาะกันเล็กๆแบบนี้ไป

 

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เธอก็ดุเป็น โกรธเป็นนะ ที่พวกเขาไม่ควบคุมอารมณ์กันแบบนี้

 

ร่างเด็กสาวในชุดนอนแขนขายาวสีฟ้าลายก้อนเมฆขาวปุกปุยทอดสายตามายังคนที่มาหายังหอดึกๆดื่นๆแบบนี้

 

"คุณเอซคะ มาที่นี่มีปัญหาอะไรกับที่หอรึเปล่าคะถึงได้มาที่นี่กัน? แล้วไหนจะปลอกคอนั้นอีก"

 

"ไอ้นั้นมันเหมือนปลอกคอที่เจ้าเด็กนักเรียนดีเด่นหัวแดงนั้นให้ข้าใส่หลังจากเฮเลนไปนี่น่า!!"

 

เสียงโวยวายของเขาสร้างจุดชนวนเรื่องราวให้บังเกิด

 

"ใช่ หัวหน้าหอเป็นคนทำแบบนี้กับฉันเอง"

 

"แล้วไปทำอะไรให้ ถึงเป็นแบบนี้กันคะ?"

 

"แอบกินทาร์ตของหัวหน้าหอนะ"

 

เห๋ —

 

เด็กหนุ่มเพียงคนเดียวในหอแรมแชตเกิลลูบท้ายทอยอย่างหัวเสียไม่ใช่น้อย และเล่าทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกจนมาถึง ณ ปัจจุบันนี้ว่าเขาละเมิดกฎของหอไปที่บอกว่า ห้ามกินทาร์ตก่อนองค์ราชินีโดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งไม่น่าจะเป็นกฎที่มีในโลกนี้ได้ แต่มันก็มีมาแล้ว

 

"แล้วฉันก็ต้องมาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา แถมยังใช้เวทมนตร์ไม่ได้อีก!"

 

เธอมองท่าทางโอดครวญไปมาของเพื่อนร่วมห้องชายที่ดูจะค่อนข้างเริ่มไม่ชอบใจในตัวหัวหน้าหอฮาร์ทสลาบิวแล้ว ก่อนจะเอาน้ำเย็นมาชโลมบนหัวเอซที่ร้อนดั่งไฟอยู่

 

"แต่ว่าคุณเอซก็ผิดนะคะที่ไปแอบกินของๆเขากัน แต่ว่าเล่นร่ายเวทย์ใส่กันแบบนี้ก็เกินไปหน่อยจริงๆนั้นแหล่ะค่ะ…." ใบหน้าน่ารักของเด็กหนุ่มผมสีชาดที่ฉายแววจริงจังและเคร่งครัดแทบตลอดเวลานั้นผุดขึ้นมาในสมองเธอ พร้อมประโยคที่เฮเลน่าเคยกล่าวชมเขาไปก็วนเวียนมาหาด้วย

 

ไม่นึกว่าจะเจ้าระเบียบและเข้มงวดขนาดนี้

 

"มันก็จริงอย่างที่เฮเลนบอกนั้นแหล่ะ เจ้าก็ผิดด้วย" กริมม์ยกอุ้งเท้าขึ้นมาชี้หน้าใส่เอซตอกย้ำเขาไป

 

"เอาเป็นว่าวันนี้ฉันให้คุณเอซมาพักที่หอฉันก่อนนะคะ จนกว่าจะหาทางขอให้คุณหัวหน้าหอคล้ายเวทย์ให้"

 

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหล่ะ….ชิ"

 

"คุณเอซ?"

 

"คร้าบๆ เข้าใจแล้วครับ จะหาทางทำให้ปลอกคอบ้าๆนี้หลุดไปสักทีครับ"

 

เพราะความเป็นเด็กวัยรุ่นในตัวเขามันสูงค่อนข้างมากเลยยากที่จะคุมหน่อย สาววัย 17 ปีลุกขึ้นจากโซฟาขึ้นมาหยิบแก้วนมอุ่นที่ถูกอีกฝ่ายซัดจนเกลี้ยงไปวางไว้ในซิงค์ล้างจาน ก่อนจะทำการชำระล้างมันไปด้วยในขณะที่กำลังเอ่ยพูดกับเขาต่ออยู่

 

"ไปนอนที่ห้องบนชั้นสองได้เลยนะคะ ฉันทำความสะอาดไว้เรียบร้อยก่อนแล้ว มีอะไรที่ไม่สะดวกก็ลงมาหาฉันได้นะคะ"

 

"ไม่เอาอ่ะ อยากนอนกับเธอด้วย"

 

ฝ่ามือที่เปิดก็อกน้ำล้างแก้วอยู่ชะงัก พล่างส่งสายตาประมาณบอกว่า อะไรนะคะ? พร้อมเจ้าแมวสร้างปัญหาที่ตามเกาะเธอเสมอยังกับติดตั้นไปด้วย

 

"ฉันนอนคนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวจะมีอะไรก็ไม่รู้โผล่มาก็ได้" เขาพูดพร้อมทำหน้าตาผวาสิ่งรอบตัวที่ไม่มีอะไรเลย เฮเลนเดินมาใกล้โซฟาที่ร่างสูงนั่งอยู่โดยมือก็เช็ดกับผ้าไปด้วยมาหา

 

"เดี๋ยวฉันบอกให้คุณกัสต์กับคุณโกสต์และคุณเกสต์อย่ารบกวนคุณก็แล้วกันค่ะ"

 

"นี่เธอสามารถควบคุมภูติผีได้ด้วยเหรอ?"

 

คนตรงหน้าเอ่ยอย่างเหลือเชื่อ

 

"ไม่เชิงหรอกค่ะ แค่เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ระรานกันแค่นั้น"

 

"สรุปให้ฉันนอนกับเธอได้?"

 

"ไม่ได้ค่ะ"

 

เฮเลน่าแทบปฏิเสธอย่างทันควัน เธอก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมเขาถึงอยากนอนกับเธอด้วย แต่คนผมสีพิสุทธิ์คิดว่าคงไม่เหมาะสมเท่าไรที่พวกเราจะนอนด้วยกัน

 

"โธ่ ฉันเหงานะ ใจร้ายจัง"

 

"ขอโทษด้วยค่ะ แต่ยังไงก็ไม่ได้"

 

ใบหน้าหล่อเหลานั้นเริ่มเม้มปากคิดหนักเข้า(?) เพราสาวเจ้าดูจะไม่ยอมอ่อนข้อให้เลย เลยปิ๊งอะไรขึ้นมาได้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีจิตใจชั่วช้าอะไรแบบนั้นสักหน่อยที่อยากนอนด้วยกันกับเธอด้วยเหตุผลไม่ดีนี้

 

เขาแค่อยากนอนข้างๆเธอดูสักครั้งว่ามันจะอุ่นใจมากมั้ย

 

"งั้นฉันนอนบนฝูกข้างๆเตียงเธอนะ!"

 

หญิงสาวมีอาการติดตั๊นไปชั่วชณะ "คะ?"

 

"ตามนั้นแหล่ะ! คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ!"

 

รอยยิ้มกว้างถูกฉีกออกมาอย่างร่าเริง สร้างดาเมจทำให้ความใจอ่อนให้เฮเลนลงไม่ใช่น้อย พอมานึกทบทวนคิดอีกที เขาก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรมากขนาดนั้น ออกจะขี้แกล้งไม่เหมือนฝาแฝดจากหอออคตาวิเนลล์ด้วย

 

ริมฝีปากสีพีชแห้งกร้านเล็กน้อยจนเธอต้องลอบเลียมันเบาๆ

 

หวังว่ามันคงจะเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดหรอกนะ? เอาเป็นว่าคุณย่าคะ เฮเลนขอโทษที่เป็นผู้หญิงใจง่ายแบบนี้ แต่คุณเอซยิ้มน่ารักมากค่ะ หนูขอโทษ

 

"ก็ได้ค่ะ"

 

นัยน์ตาสีแดงแพร่วพร่าวระยับ

 

"เย้ — !"

 

เสียงโห้ร้องดีใจดังขึ้นมาราวกับเด็กๆ เธอแอบอมยิ้มให้กับท่าทางนั้นก่อนจะไปหาฟูกหาหมอนมาให้เขาโดยไม่ลืมบอกให้เอซไปแอบน้ำแต่งตัวเป็นชุดสบายๆแทน ผ่านมาได้ราวๆสักห้านาทีร่างสมส่วนของชายหนุ่มผู้แอบลักลอบทานทาร์ตจนต้องโดนลงโทษเพราะทำผิดกฎก็เดินออกมาในสภาพกมือกำลังเช็ดผมที่เปียกอยู่

 

ดวงตาสีน้ำทะเลมองตาปริบ ริมฝีปากบางกล่าวขึ้นมาพร้อมลุกไปหยิบบางอย่างในเก๊ะเครื่องแป้ง

 

"มาไดร์ผมก่อนมั้ยคะคุณเอซ?"

 

เธอชูเครื่องไดรเป่าผมขึ้นมา บุรุษชายจ้องมองสิ่งนั้นอยู่ชั่วครู่

 

"อะไรนั้น ขีปนาวุธหรอ?"

 

"ไม่ใช่ค่ะ มานั่งลงตรงนี้เลยนะคะ" คำบอกแกมสั่งบังคับนั้นทำให้เอซต้องลงไปนั่งบนพื้นที่มีเด็กสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ก่อนจะทำการเป่าผมของเขาให้แห้งด้วยลมร้อน เส้นผมสีน้ำตาลไหม้กระจายไปตามแรงของทิศลม บวกถูกหวีผมลงมาให้อยู่ทรงเรื่อยๆจนหายเปียก พร้อมความรู้สึกหวิวๆในหัว

 

"เสร็จแล้วค่ะ"

 

"ฉันรู้สึกเหมือนหัวมันโล่งๆยังไงไม่รู้แหะ?"

 

"ปกติของคนพึ่งไดร์ผมครั้งแรกค่ะ เอาล่ะ นอนได้แล้วนะคะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว"

 

มันดึกมากแล้วจริงๆ แถมตอนเช้าพวกเธอก็มีเรียนต่อด้วยยังไงก็ต้องรีบเข้านอนให้ไวก่อน

 

เอซได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าลงไปแผ่ตัวบนฟูกที่เธอเตรียมไว้แล้ว กอดหมอนพร้อมซุกลงราวกับเป็นสวรรค์ ใบหน้าหวานน่ารักเหล่มองตามแล้วค่อยๆวาดยิ้มขึ้นมา

 

ดวงตาต่างสีสบตาเข้าหากัน

 

"ยังไงก็ ฝันดีนะเฮเลน่า"

 

"ฝันดีค่ะ คุณเอซ"

 

พร้อมไฟที่ปิดลงในวันนี้ ก่อนเข้าสู่ห้วงนิทราอันยาวนาน

 

 

 

[  1 0 0 %  ]

 

━━━━━━━━━━━━━━

04-10-2020

Talk 1

พี่มาเลอุสของเราออกมาแล้วนะคะ! ทั้งคู่ได้คุยกันแล้วมันนุ้บนั้บหัวใจปังมาก;-; เป็นซีนที่อยากเขียนมากด้วยค่ะ

ตอนนี้ไม่มีอะไรมากแค่พี่แกอยากเป็นเพื่อนกับน้องเขาค่ะ ส่วนสองหนุ่มด้านบนก็เป็นห่วงเป็นใยน้องดีจริง ส่วนกริมม์งอนยัยน้องค่ะ55555

ไม่รู้รวบรัดตัดตอนจบเร็วหรือรีบสรุปมากไป ยังอธิบายอารมณ์ตัวละครได้ไม่ดีพอยังไงก็ขอโทษนะคะTT

ตอนนี้ดึกมากแล้วนะคะ พรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ด้วยคุณนักอ่านก็รีบเข้านอนซะล่ะค่ะ!

ฝันดีและรักนะคะ(●´з`)♡

 

05-10-2020

Talk 2

ตาน้องกับยัยเอซล่ะค่ะ ในที่สุดก็เข้าถึงช่วงบทที่หนึ่งสักที ถึงจะแค่นิดเดียวก็เถอะ

ส่วนเรื่องนิสัยคาร์น้องนี้ปังแอบรู้สึกว่ามันเปลี่ยนไปนิดๆนะคะ เอ๊ะ

ช่วงหลังไม่มีอะไรมากค่ะ แค่เด็กๆมาค้างบ้านเพื่อนแล้วบอกนอนหลับฝันดีแค่นั้นนะคะ

ทางนู้นบอกฝันดีแล้วทางนี้ก็บอกฝันดีอีกครั้งนะคะ (๑ơ ₃ ơ)♥

ฝันดีค่ะ!

 

SNAP
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #139 Tusemi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2564 / 20:49
    ขอโทดคุณแม่ด้วยนะคะที่หนูดูแลลูกไม่ดี เฮเลน่าเลยกลายเป็นเด็กใจง่ายเพราะผู้ยิ้มแล้วหล่อค่ะ
    #139
    0
  2. #95 Tawanok1208 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 21:27
    อบอุ่นมากๆเลย
    #สู้ๆนะไรท์สุดน่ารัก
    #95
    0
  3. วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 21:26
    เอซนายมันร้ายยยยย~ ดีต่อใจมากเจ้าค่ะ!!!
    #94
    0
  4. #93 soping506 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 13:24
    เอช นายมันแน่มากๆ
    #93
    0
  5. #91 pang49 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 05:42
    มันดีต่อใจ มากๆเลยค่ะยัยน้อนนน
    #91
    0
  6. #90 fuhiru (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 05:30
    ตอนนี้นุ่มฟูมากกกกกกก
    #90
    0
  7. #89 Lovely sparkle ♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 11:03
    งื่อออ มันดีต่อใจอ่าาาา
    #89
    0
  8. วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 06:04
    ถถถถ----คุณชายมาเลอุสยินดีด้วยนะเจ้าคะ มีเพื่อนแย้วววว แต่คุณชายก็เข้ามาซะเหมือนบุกรุกเข้ามาเลยคร่ะ!! เข้ามาดีก็ได้ น้องเฮเลน่าเขาเป็นผู้หญิงแต่มันก็มีซัมติงนะ2คนนี้อ่าาา~
    #88
    1
  9. #87 pang49 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 05:43

    ว้าวคุณมาเลอุสยินดีด้วยค่ะ คงต้องใช้ความกล้าเยอะสุดๆเลย
    #87
    1
  10. #86 CatherinecatJan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 23:46

    ขอแสดงความยินดีนะคะคุณมาเลอุส คุณได้เพื่อนมา 1 คน จนได้
    #86
    2
  11. #85 Tawanok1208 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 23:44
    ยาบำรุงหัวใจก่อนนอนดีๆนี้เอง//รีดเดอร์ที่พึ่งจะทำการบ้านเสร็จ ขอบคุณมากนะคะไรท์
    #สู้ๆนะไรท์สุดสวย
    #85
    1
  12. #84 fuhiru (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 23:33

    ขอแสดงความยินดีให้กับคุณชายมาเลอุสด้วยค่าาาในที่คุณคุณชายก้มีเพื่อนแล้ว//ปรบมือร้องไห้เพราะเป็นปลื้มที่น้องเฮเลนยอมเป็นเพื่อนกับคุณชาย555
    #84
    1