Fanfic Twisted Wonderland }} Helena Ranit | All I Need [ OC ]

ตอนที่ 6 : [ Ep. 4 ] ดอกเดซี่....? 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    4 ต.ค. 63

 

 

 

เฮเลน่านั่งสงบจิตสงบใจ พล่างทำตัวลีบที่สุด เลี่ยงห่างจากพวกผีบ้านผีเรือนทั้งหลายที่บินลอยวนเวียนไปมาว่าเล่น ใกล้ตัวร่างสูงที่นั่งติดกันด้วยมีอาการเก้กังอย่างชัดเจนเมื่อทุกๆครั้งที่สาวเจ้าจะตื่นกลัวขึ้นมาและกระเถิบมาใกล้


 

เขากระแอ่มไอเสียงในลำคอขัดๆพอให้คนที่ตายไปแล้วหยุดหยอกหยุดแกล้งเด็กสาวผมพิสุทธิ์เสียที

 

พร้อมกับรู้สึกหูฝาดไปเองมั้ยว่าเจ้าผีพวกนี้แอบจิ๊ปากไม่พอใจอะไร….

 

"คุณหนูครับ ผมว่าเรามาคุยเรื่องที่จะต้องคุยกันให้ได้เถอะนะครับ" เสียงนั้นกล่าวอย่างค่อยๆที่พอสามารถทำให้เฮเลน่ากลับมามีสติสตังอีกครั้ง "เข้าใจแล้วค่ะ…ขอโทษที่วุ่นวายและกอดคุณไปเมื่อกี้นะคะ ผอ.คลาวลีย์…."

 

"ไม่ครับ ไม่เป็นไร เพราะผมใจดียังไงล่ะ"

 

แต่ตัวนิ่มจริงๆเลยนะเนี่ยครับ คุณรานิต

 

"งั้นหรอค่ะ….ส่วนเรื่องที่จะพูดก็" เธอทำหน้าเข้าใจความเป็นตัวของตัวเองจากผู้อำนวยการคนลัลล้าแทบทุกอย่าง แต่พอจริงจังก็เป็นคนที่น่าหวั่นเกรงไม่น้อยนัก


 

"เรื่องที่คุณไม่มีเวทย์ประจำตัวนี่แหล่ะครับ ที่เราเคยพูดกันตอนเช้าน่ะครับ" คลาวลีย์ลูบไม้เท้าในมือไปมา ฉีกยิ้มให้เหมือนทุกที


 

"ถึงผมจะอนุโลมให้เรียนด้วยพร้อมกับคนอื่นๆ แต่ผมก็เห็นว่าคุณหนูเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนเดียวในชายล้วนที่มีคนหลากหลายประเภทและนิสัย….ซึ่งอาจเกิดผู้ไม่ประสงค์ดีทำอะไรมิดีมิร้ายกับคุณหนูนะครับ"

 

ที่เขาพูดมามันก็จริงแทบทุกอย่าง ถึงเฮเลน่าจะเจอคนดีหรือเพี้ยน ไม่ก็ไปสุดจนกู่ไม่กลับเลยมาแล้วบ้าง ก็ยังคงต้องระวังภัยคุกคามที่น่าจะตามมาทีหลังอย่างไม่รู้ตัวก็ย่อมได้

 

"ผมเลยมีของบางอย่างจะมาให้ครับเผื่อในยามฉุกเฉินที่ตกอยู่ในอันตราย"

 

มือแกร่งวางบางอย่างตรงหน้าเฮเลนที่จากนั่งข้างเขา กลับไปนั่งตรงข้ามแทนเพื่อความสะดวกต่อการมองหน้าและคุยกัน ดวงตาสีฟ้าใสกระพริบสะท้อนภาพตุ้มหูเล็กจิ๋วสีนิลหม่นหนึ่งคู่อยู่ตรงหน้า ดีไซต์มันเรียบง่ายมาก….แต่เธอกลับรู้สึกสนใจมันไม่น้อย เสียงนั้นเอ่ยต่อ

 

"เป็นตุ้มหูที่ทำมาจากคริสตัลพิเศษโดยเฉพาะสำหรับผมเลยครับ มันจะมีแสงสะท้อนออกมาเมื่อคุณตกอยู่ในอันตรายโดยอยู่ตัวคนเดียว"

 

"แล้วผมจะวาร์ปมาช่วยคุณหนูทันทีนะครับ"

 

หญิงสาววัย 17 ปีหยิบเครื่องประดับใบหูนั้นขึ้นมามองมันรอบๆอีกที ฟังคำอธิบายที่ดูห่วงใยและเป็นห่วงเฮเลน่ามากพอควร เธอมองหน้าคลาวลีย์ที่ยิ้มและมีหน้ากากปิดปังส่วนครึ่งหน้าบนอยู่ ก่อนจะวางมันลงที่โต๊ะอีกครั้ง

 

"ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงนะคะคุณผอ.คลาวลีย์ แต่หนู….เกรงใจค่ะคงรับไว้ไม่ได้"

 

เหตุผลที่เธอไม่รับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมาย เธอแค่เกรงใจในสิ่งที่เขามอบให้เพราะห่วงความปลอดภัยของเฮเลน่า มันรู้สึกเหมือนการที่เธออยู่ที่นี่จะทำให้เขาลำบากขึ้น จนก่อเกิดความรู้สึกผิดในอกนี้

 

"น่า นะ ครับ ผมไม่คิดมากอีกอย่างผมเต็มใจช่วยด้วย เพราะผมเป็นคนใจดียังไงล่ะ"

 

"แต่ว่า — "

 

"รับไปเถอะครับ ในฐานะผอ.ที่เป็นห่วงศิษย์ของตัวเอง"

 

น้ำเสียงทุ้มใหญ่ต่ำลงและจริงจังเป็นอย่างมาก เพื่อที่เขาจะใช้ไม้นี้ให้สาวผมหิมะยอมอ่อนข้อลง และมันได้ผล เธอมีสีหน้าหงอยเล็กน้อยก่อนจะรับมันมาเก็บไว้กับตัวไม่สวมใส่ทีเดียว กระทั่งคลาวลีย์รับรู้ได้ถึงสัญญาณอะไรบางอย่างขึ้น

 

เขาหันหน้ามาคุยกับเธอ

 

"ผมคงต้องไปแล้วล่ะครับคุณหนู หวังว่าคงจะอยู่ที่นี่ได้ไม่มีปัญหาอะไรนะครับ"

 

"หนูอยู่ได้ค่ะ….และพยายามไม่กลัวถ้ายังอยากจะอยู่ที่นี่ต่อนะคะ……" ท่ากำหมัดสองข้างราวกับจะสู้และใบหน้าหวานที่ซีดลงเล็กน้อยนั้นสร้างความขบขันให้แก่ร่างสูง ฝ่ามือใหญ่วางบนกลุ่มผมยาวนั้นลูบให้เบาๆ

 

"ถ้าอย่างงั้นก็ขอให้โชคดีนะครับ นักเรียนของผม"

 

คำพูดสุดท้ายนั้นแฝงนัยอะไรได้หลายๆอย่างตามคนที่ตีความมันออกในความคิดตน

 

หลังจากคลาวลีย์หายวาร์ปไปเรียบร้อยแล้ว ณ ตอนนี้เธอก็เผชิญหน้ากับผีทั้งสามตน เสียงน้ำลายกลืนลงคอดังแผ่วๆ ตั้งมั่น ตั้งจิต ใจแข็งสู้ผีจอมแกล้งไป เฮเลน่าพูดเสียงอย่างตะกุกตะกักไป

 

"อย่าแกล้งกันนะคะหนูกลัวผีแบบพวกคุณแล้ว ถ้ามาหลอกแบบเมื่อกี้นี้อีกหนูสาดน้ำมนต์ใส่จริงๆนะคะ"

 

ตอนแรกกลัวจนร้องไห้ ตอนนี้ห้าวด่องๆเลยหรอลูกสาว

 

 

 

[  3 0 %  ]

 

 

 

เธอบอกพวกผีๆดังนั้นด้วยความกล้าที่จะต่อกรให้ดูน่ากลัวที่สุดว่าเธอเองก็สู้นะ แต่มันกลับสร้างรอยยิ้มเสียงหัวเราะเอ็นดูแทนเสียมากกว่า

 

"แหม พวกเราแค่แกล้งหยอกไปเล่นๆนั้นแหละยัยหนู อย่าสาดน้ำมนต์ใส่เลย~ ยังไงก็ยินดีต้อนรับนะ"

 

"พวกเราแค่ตื่นเต้นเฉยๆที่จะมีคนมาอยู่ด้วยเท่านั้นแหละ เลยทักทายสักหน่อย"

 

"แต่สงสัยทักแรงไปหน่อย พวกฉันเองก็พึ่งรู้ว่ายัยหนูกลัวผีแบบพวกเรามากแบบนี้"

 

ทั้งสามตนว่าแล้วลอยวนไปมารอบตัวเด็กสาว พวกเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่แรกแล้วเพราะคลาวลีย์นั้นถึงกับต้องมาดูหอแรมแชตเกิลและบอกกับพวกเขาว่าผู้มาใหม่นั้นเป็นคนอ่อนไหวในสิ่งที่เหนือธรรมชาติ เลยบอกให้เพลาๆการแกล้งทำให้ตกใจนี้

 

ตอนแรกนึกว่าล้อเล่นกัน เลยเผลอทำหัวหลุดตอนที่สัมผัสว่ามีคนเข้ามาในหอนี้ พอรู้อีกทีก็เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักน่าเอ็นดูไม่หยอกนี้เอง ในที่สุดหอที่รกร้างนี้จะมีสีสันขึ้นมาแล้วสินะ

 

"ขอโทษด้วยล่ะ ยัยหนู" เสียงนั้นกล่าวด้วยความรู้สึกผิด เฮเลน่าเข้าใจมันว่าทำไม เธอไม่ถือโทษโกรธพวกเขาอะไรด้วยจึงยิ้มให้บางๆ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณย่าบอกไว้ว่าถ้าเราเข้ามาในถิ่นของใครก็เป็นธรรมดาที่จะมีคนหวงที่"

 

"ดังนั้นเราอย่าระรานกันและกันนะคะ หนูก็จะพยายามไม่ทำอะไรพวกคุณด้วย"

 

สิ้นคำร่างที่ไร้กายหยาบก็บินมาส่งยิ้มกว้างให้ราวกับเจอสิ่งอบอุ่นที่ไม่เคยเจอมาก่อน

 

"นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครต้อนรับและพูดดีกับเราแบบนี้"

 

"ฉันก็จำไม่ได้แล้ว"

 

"ชักชอบแม่หนูคนนี้แล้วสิ ชื่ออะไรล่ะเรา?" ผีร่างผอมคนนั้นพูดขึ้นมาเมื่อต้องการจะถามชื่อสาวผมเงิน เธอตอบไปด้วยเสียงอ่อน "เฮเลน่าคะ…เฮเลน่า รานิต เรียก เฮเลนเฉยๆก็ได้นะคะ"

 

"หนูเฮเลนสินะ อืมๆ ส่วนพวกฉันไม่มีชื่อหรอก จะตั้งให้ใหม่เลยก็ได้นะ"

 

"งั้นหรอค่ะ…." มือแตะเข้าริมฝีปากดังเช่นเคยที่เวลาคิดอะไรเข้า เฮเลนตวัดสายตาตัวเองมองไปยังผีร่างผอมตนแรกและขยับปากเอ่ย

 

"คุณกัสต์"

 

ผีร่างท้วมตนที่สอง

 

"คุณโกสต์"

 

ผีร่างผอมแห้งตนที่สาม

 

"คุณเกสต์"

 

สิ้นคำจบดูพวกเขาถ้าจะชอบชื่อที่เธอตั้งให้ค่อนข้างมาก บวกกับที่เฮเลนตั้งไปเพราะจะได้คล้องจองกับคำว่า Ghost ที่แปลว่า ผี เหมือนกันโดยการเล่นคำให้มันหลากหลาย เลยดูเป็นการตั้งชื่อที่ดูเรียบง่ายและเรียกได้ไม่ยุ่งยากที่สุด

 

สาวน้อยเพียงหนึ่งเดียวค่อมหัวให้เมื่อพูดจบ

 

"ขอฝากตัวด้วยนะคะ หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันได้"

 

พร้อมมือที่แตะสิ่งไหนก็ทะลุผ่านทุกเมื่อทำท่าลูบหัวเฮเลนราวกับผู้ใหญ่เอ็นดูเด็กๆ หลังจากนี้พวกเขาเชื่อว่าเธอคงจะเป็นที่รักของทุกๆคนแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพราะรู้สึกกังวลและเป็นห่วงกริมม์ เอซและดิวซ์ หลังจากเฮเลนเดินไปดูสำรวจรอบๆหอแรมแชตเกิลพร้อมทำความสะอาดนิดหน่อยกับเลือกห้องนอนตัวเอง จัดข้าวจัดของให้เรียบร้อยตามที่เธอต้องการเสร็จ ก็มานั่งขยับขาไปมาบนโซฟาในห้องนั่งเล่น สามคนนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ จะเอาหินเวทย์กลับมาได้ตามที่ผอ.สั่งไว้ก่อนพรุ่งนี้เช้ามั้ย หวังว่าคงไม่เจออะไรที่ต้องเสี่ยงตัวอันตรายหรอกนะ

 

ความกังวลและเครียดแผ่ซานออกมาจนมีออร่ามาคุตุ้ยๆ มือบางกุ่มเข้าหากันเท้าบนเข่าแตะหน้าผากหม่นไว้เหมือนรูปปั้นนักคิด จนบรรดาผีบ้านผีเรือนลอยมาตรวจดูอาการเจ้าบ้านคนใหม่ที่ดูวิตกอะไรชอบกล พอถามเธอก็ตอบมาว่า ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย

 

ท้ายสุดเหมือนจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว ร่างบางลุกขึ้นจากโซฟาพรึ่บคว้าเสื้อคลุมนักเรียนมาสวมทับวิ่งออกจากหอไปห้องผอ.ราวกับมีเคาลางว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 

"ยัยหนูเฮเลนจะไปไหนนะ?!"

 

"มีที่ที่ต้องไปค่ะ คุณกัสต์!"

 

ผีทั้งสามตนที่ลอยตามเฮเลนที่จู่ๆก็พุ่งพรวดเดินเร็วจะออกจากหอไปไถ่ถามเข้า ดวงหน้าหวานตอบอย่างเร่งรีบก่อนจากไปไม่ลืมปิดประตูสร้างความงงให้แก่วิญญาณประจำหอ สองเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องกระจกที่เธอควรจะไปเหมืองคนแคระกับพวกเขาด้วยแต่ถูกสั่งห้าม มือนั้นบิดกลอนประตูเปิดออกมา พลันกับที่เพื่อนร่วมห้องกลับมาแล้ว เสื้อผ้าเนื้อตัวมีรอยฝุ่นเปรอะเปื้อนแต่กลับไม่ได้เป็นอะไรมาก

 

รอยยิ้มกว้างถูกวาดบนใบหน้าเด็กสาว เมื่อเห็นพวกเขาปลอดภัยดีและหินเวทย์นั้นที่เป็นตัวตัดสินว่าทั้งสามจะโดนไล่ออกรึไม่โดนกัน แน่นอนว่าเพื่อนชายสองและมอนสเตอร์หนึ่งหามันเจอ แสดงว่าจะไม่ถูกไล่ออกแล้ว กริมม์เห็นหน้าเฮเลนที่มารออยู่หน้ากระจกก็ลอยมาหาอย่างดี้ด้า

 

"นี่ๆ เฮเลน - ข้าทำได้แล้วนะ! ข้าหามันเจอแล้วเก่งมั้ยล่ะ!!" มันดูเหมือนเด็กน้อยที่ทำดีแล้วต้องการคำชมจากผู้ใหญ่ เธอลูบหัวของเจ้าแมวแสนวุ่นวายตัวนี้เป็นการให้รางวัล "เก่งค่ะ เก่งมากๆเลยนะคะคุณกริมม์ คุณเอซกับคุณดิวซ์ด้วยนะคะ"

 

อุ้มตัวมอนสเตอร์ให้มาซบกับไหล่ มือลูบหลังที่มีขนสีนิลนุ่มนิ่มนั้นไปมา สร้างความผ่อนคลายให้แก่กริมม์ไม่น้อยก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับหนุ่มโพธิ์แดงและโพธิ์ดำ

 

"ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ"

 

แค่ประโยคสั้นๆ กลับทำเอาสองหนุ่มมีรอยฝาดแดงบนแก้มเล็กๆ มันรู้สึกอบอุ่นบางอย่างยังไงก็ไม่รู้เลย

 

"พูดเหมือนพวกฉันหายไปนานเลยนะ ยังไม่ตายสักหน่อย"

 

"กลับมาแล้วครับคุณเฮเลน่า หินเวทย์นี้ก็ด้วย" เธอขำให้กับเอซ และจ้องมองหินเวทย์ที่ว่าแพร่วพร่าวบนมือดิวซ์

 

"เอาไปให้ผอ.กันเถอะ"

 

"นั้นสิคะ"

 

ต้องทำให้ไม่ถูกไล่ออกไปโดยเด็ดขาด!

 

เคลื่อนย้ายไปยังห้องผอ.เพื่อยื่นสิ่งนั้นให้ดู ซึ่งผู้อำนวยการโรงเรียนไนท์เรเวนนั่นถึงกับต้องร้องเสียงหลงออกมา เมื่อรู้ว่าพวกเขาต้องเผชิญหน้าและรวมมือจัดการกับสัตว์ประหลาดในเหมืองนั้น จนถึงกับต้องหลั่งน้ำตาร้องไห้ออกมาสร้างความงุนงงให้

 

"ผมเป็นผอ.มาตั้งหลายปี….ก็มีวันที่นักเรียนไนท์เรเวนคอลเลจลงไปต่อสู้ เผชิญหน้ากับศัตรูสักที!"

 

"อ่ะ!? ผมขอไม่จับมือกันคนๆนี้นะ!!"

 

"ฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก น่าขยะแขยงชะมัด! แล้วนี่ผอ.อายุเท่าไรกันเนี่ย!! อีกอย่างที่ต้องทำเพราะเธอเป็นคนบอกพวกเราเองแหล่ะ" จุดนี้ชายสวมหน้ากากอีกาย้ายจุดโฟกัสมาที่เฮเลน่า เธอเหงื่อตกเล็กน้อย "หนูแค่บอกพวกเขาว่าอย่าทะเลาะกันก็พอค่ะ….เห็นว่าน่าจะไม่ค่อยถูกกันเท่าไร"

 

ถึงจะทะเลาะและแตกคอกันจริงๆ แต่สุดท้ายก็มาร่วมมือกันเพราะเธอเคยบอกไว้ ถ้าตอนนั้นนึกออกไม่ทันล่ะก็คงทำไม่สำเร็จแล้วหาไม่เจอแน่ๆ

 

เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มร่างสูงร้องออกมาอย่างซาบซึ้งใจ "ตอนนี้ข้างในของผมเต็มไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น"

 

"เหตุการณ์ในครั้งนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าคุณหนูไม่ได้ตักเตือนพวกเธอ! ช่างเป็นพรสวรรค์ที่สามารถควบคุมสัตว์ร้ายได้จริงๆ"

 

คะ…?

 

"เพราะนักเรียนไนท์เรเวนคอลเลจทุกคนต่างถูกกระจกแห่งความมืดเรียกตัวมาที่นี่ด้วยเวทยมนตร์"

 

"แต่ว่าเพราะพวกเขาเหนือกว่า จึงทำให้กลายเป็นคนที่มีนิสัยหยิ่งยโสและมีความทิฐิสูง"

 

"ดังนั้นการที่จะร่วมมือกันเป็นไปได้ยากมาก อีกอย่างก็มีหลายคนที่เห็นแก่ตัว ชอบเอาตัวเป็นจุดศูนย์กลางของโลกอยู่ด้วยครับ"

 

"ไม่เห็นต้องพูดอะไรแย่ๆออกมาก็ได้นี่น่า" กริมม์รู้สึกเหมือนตัวเองโดนพาดพิงเลยส่ายหางไปมาบนตัวเฮเลน่า จากนั้นคลาวลีย์ก็พูดถึงเรื่องว่าจะไม่ไล่เอซกับดิวซ์ออก พวกเขาทั้งสองดีใจเป็นอย่างมาก บวกกับเจ้าแมวนิลหูเพลิงฟ้าที่ได้รับการยอมรับให้มาเป็นนักเรียนด้วย

 

เขาดีใจมากจนแทบกระโดดโลดเต้นออกมา ส่วนหินเวทย์นี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นคริสตัลวิเศษตามหลักทั่วไปนักเรียนจะมีปากกาเวทมนตร์ แต่พึงตัวกริมม์ที่เป็นมอนสเตอร์ไม่ใช่คนจึงทำเป็นโบว์ผูกคอแทน ร่างแมวน้อยหมุนตัวไปมา โพสต์ท่าให้เฮเลนดูที่ปรบมือให้ว่า ดีใจด้วยที่ได้เป็นนักเรียนและคริสตัลนี้มันเหมาะกับเขามาก ทำให้คลาวลีย์ที่พูดอยู่โดนกลบไป

 

"อะแฮ่ม ส่วนหอที่กริมม์คุงอยู่นั้นจะเป็นหอเดียวกับคุณหนูนะครับ"

 

"จริงดิ! ฟุนา~ ข้าจะได้อยู่กับเฮเลนแล้วล่ะ!" คนๆเดียวที่มอนสเตอร์ตนนี้ยอมเชื่อฟังได้คงมีแค่เธอคนเดียว แถมดูท่าจะติดแจเลย เฮเลนยิ้มให้ด้วยความดีใจเช่นกันที่จะได้อยู่ด้วยกับกริมม์

 

"อีกอย่าง คุณหนูครับผมมีของบางอย่างจะมอบให้"

 

"อะไรงั้นหรอคะ….กล้องถ่ายรูป?"

 

รูปทรงสีเหลี่ยมที่เป็นกล้องถ่ายรูปสีโทนเหลืองดูเก่าที่มีอายุนั้นมอบให้แก่เธอ เด็กสาวรับมันมาใช้สายตาตรวจสอบ คลาวลีย์อธิบายว่ามันคือ โกสต์คาเมร่า เพื่อที่จะขอให้เฮเลน่าถ่ายรูปภาพเป็นความทรงจำภายในโรงเรียนนี้ให้ เขาบอกรายละเอียดต่างๆให้ฟังถึงการใช้งานของมันอยู่ครู่นึง

 

"ยังไงก็ขอฝากด้วยนะครับ….คุณหนู"

 

"ทราบแล้วค่ะ"

 

เธอจับและมองที่มัน เงื่อนไขการใช้งานมันขึ้นอยู่กับจิตของคนใช้และตัวกล้องนี้ที่ต้องเชื่อมสื่อถึงกัน…

 

"นี่ๆ เฮเลนถ่ายรูปเท่ๆให้ข้าสักหน่อยสิ! พวกเจ้าสองคนก็ด้วยนะ!!"

 

"ให้ถ่ายกับเจ้านี้หรอ ไม่มีทางหรอก!" เอซโวยไม่เอาด้วย

 

"ผมเองก็ไม่เอาด้วยหรอกนะ" ดิวซ์แย้ง

 

"นี่พวกเจ้ารังเกียจข้างั้นหรอ!!"

 

กริมม์ที่ดูคึกคักกว่าใครเพื่อนเขาเร่งเร้าร่างเล็ก แต่กลับถูกสองหนุ่มจากหอฮาร์ทสลาบิวปฏิเสธทันควันจนเกิดความวุ่นวายตรงหน้า เสียงถอนหายใจดังออกมาแผ่วๆจากเฮเลน่าพล่างอมยิ้มให้กับภาพนี้ ใช้โอกาสยกกล้องขึ้นมาพร้อมรู้สึกว่าสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างจากสิ่งๆนี้

 

เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้น

 

ภาพที่ถูกปริ้นเด้งออกมา ลอยบนฟ้า เธอรับมันและสะบัดออกเบาๆเพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น

 

นี่คือรูปแรกของวันแห่งมิตรภาพทั้งสามคนนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อรุณสวัสดิ์เฮเลน่า!"

 

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเอซ"

 

เจ้าของน้ำเสียงร่าเริงประจำตัวเอ่ยทักหญิงสาววัย 17 ปีที่กำลังเดินผ่านทางรูปปั้น เกรท เซเว่น อยู่ พลันดวงตาสีน้ำตาลแดงสะดุ้ดเข้ากับร่างของเธอ และแมวนิลที่ลอยอยู่ข้างกายเฮเลน่าด้วย เอซ แทรปโพล่าก้าวเท้าเดินมาใกล้ๆเธอเพื่อที่จะคุยกันได้อย่างสะดวก

 

"วันนี้ไม่ทำผมแบบเมื่อวานแล้วหรอ?" ทรงผมก้อนซาลาเปานั้นหายไปเปลี่ยนเป็นปล่อยยาวลงมา ส่วนโบว์สีน้ำเงินนั้นที่หัวหน้าหอออคตาวิเนลล์ให้ก็ถูกผูกเข้ากับเปียข้างแทน ซึ่งดูว่าจะเร่งรีบไม่ใช่น้อยนักเพราะมันเบี้ยวแปลกๆ

 

"ทำไม่ทันน่ะค่ะ เลยทำทรงนี้เอา" เธอจับเส้นผมสีเงินของตัวเองลูบมันเบาๆ กระทั่งกริมม์โพล่งขึ้นมา

 

"เพราะเจ้ามัวทำข้าวกล่องนั้นแหล่ะ"

 

"ก็ฉันอยากทำนี่คะ"

 

"เธอทำมาด้วยหรอ?" ก็ว่าอยู่ทำไมถึงถือถุงผ้ามาด้วย โดยปกติในวิชาเรียนจะไม่ค่อยมีใครพ่กอะไรมาเท่าไร "ค่ะ พอดีคิดว่าทำกินเองน่าจะอร่อยเลยทำมา แต่กะเวลาตื่นพลาดไปหน่อยเลยทำแค่แซนด์วิชมาน่ะค่ะ"

 

เธออ้าปากหาววอดออกมาเล็กน้อย สงสัยเป็นเพราะเมื่อคืนนี้จัดเตรียมกับทำความสะอาดหอทั้งหลังล่ะมั้งเลยล้ากับเพลียนิดหน่อย หนุ่มโพธิ์แดงเห็นท่าแบบนั้นจึงคว้าถุงผ้ามาจากเฮเลนมาถือให้แทน สาวผมสีขาวเหลือบตาตามคนที่เอาของๆเธอไปหน้าตาเฉย

 

"ช่วยถือนะ"

 

"จะดีเหรอคะ"

 

"ดีสิ ทำไมจะไม่ดีล่ะ อุตส่าห์มีหนุ่มหล่อแบบฉันมาช่วยถือของให้เลยน่า~"

 

"แหวะ/หลงตัวเองจังนะ นายน่ะ"

 

บุคคลคนที่สามส่งเสียงแทรกขึ้นมาเสริมกับกริมม์แขวะชายหนุ่มผมคาราเมลดังกล่าว ดวงตาสีฟ้าใสสบตากับสีน้ำเงินครามของดิวซ์ สเปด

 

"นายมัน!!"

 

"คุณดิวซ์ — "

 

"อรุณสวัสดิ์ยามเช้านะครับ คุณเฮเลน่า ส่วนนายก็…."

 

เฮเลนสัมผัสได้ถึงสายฟ้าที่ฟาดฟันกันไปมาระหว่างชายหนุ่มสองคน

 

เชอะ!/ชิ!

 

สะบัดหน้ากันไปคนละทาง สงสัยคงไม่ถูกกันเหมือนเมื่อตอนนั้นเลยสินะ "เฮเลนๆ ข้าอยากเรียนแล้วนะไปสักทีเถอะ!"

 

บวกกับคนที่ดี้ด้าที่สุดเพราะได้มาเรียนโรงเรียนในฝันแล้วอย่างกริมม์เร่งเร้าให้เธอไปเข้าห้องเรียนเสียที เด็กสาวโดนมอนสเตอร์ตัวน้อยจูงไปพล่างเดินตามแรงดึงพร้อมหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางน่ารักนั้น เอซและดิวซ์เห็นเพื่อนสาวที่ไปแล้วจึงสาวเท้าตามหลังด้วย

 

วันนี้ไม่มีวิชาเรียนอะไรที่ซีเรียสสักเท่าไร แต่มาหนักใจก็ช่วงวิชาปรุงยากับพละ ในส่วนปรุงยานั้นแทบทำเอาเฮเลน่าเรียนไม่รู้เรื่องเลยเพราะ เดวิส ครูเวล หรือ อาจารย์ครูเวล ชอบมากระซิบข้างหูเธอและดูจะสังเกตเธอเป็นพิเศษกว่าใครเลยด้วย เขาเป็นคนที่แฟชั่นจัดจ้านมาก ไหนจะมาบอกเด็กสาวด้วยว่า 

 

"เป็นขนสีขาวล้วนที่ช่างน่าจืดชืดซะไม่มี มาให้ฉันแต่งแต้มซะ"

 

"อาจารย์ครูเวลคะ หนูเข้าใจว่าสีขนของหนูมันขัดตาแต่นี้อยู่ในชั่วโมงเรียนนะคะ เพราะงั้นไม่ได้ค่ะ"

 

"อาจารย์ครับ! สมุนไพรนี้เป็นแบบมีพิษหรือไม่มีพิษกันครับ!"

 

"อาจารย์ครับ! กริมม์เขากินสมุนไพรอะไรเข้าไปไม่รู้แล้วก็ชักไปครับ!"

 

"ให้ตายสิเจ้าเด็กพวกนี้นี่!!"

 

แน่นอนว่าสาวผมเงินปฏิเสธแบบไม่มีอะไรมากั้น บวกเอซและดิวซ์ที่อยู่ด้วยกันมาช่วยเรียกความสนใจจากอาจารย์ประจำวิชาปรุงยาไปอย่างหวุดหวิด แต่ต้องแลกกับการที่กริมม์นอนชักไม่ได้สติเพราะกินสมุนไพรประหลาดเข้าไปพอดีล่ะนะ….

 

ได้เวลาทานข้าวเที่ยงกันแล้ว เด็กสาวมาอยู่ที่จุดเดิมคือสวนการ์เด้นนั้นเอง แต่มีหนุ่มสองคนจากหอฮาร์ทสลาบิวตามมากินข้างนอกโรงอาหารด้วยกันด้วย เธอเปิดกล่องแซนด์วิชที่ทำไว้เมื่อเช้าขึ้นมาที่มีสี่ชิ้นอันใหญ่ๆเต็มคำพออิ่มได้

 

"หู้ว — น่าอร่อยจังนะ"

 

"เหมือนที่คุณแม่เคยทำให้เลยตอนเด็กๆ"

 

"กินได้รึยัง! ข้าหิวแล้วนะ!!"

 

"ตามสบายเลยค่ะ"

 

หลังให้คำสัญญาณพวกเขาก็หยิบออกมาคนละชิ้นกัน พร้อมเสียงบอกถึงความอร่อยกับของที่เฮเลน่าทำมันขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าอ่อนหยียิ้มตามด้วยความรู้สึกสงบสุขสงบใจ หยิบแซนด์วิชชิ้นสุดท้ายขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อยท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายแต่ไม่น่ารำคาญนี้

 

เป็นวันที่สงบสุขอีกวัน สายลมอุ่นพัดผ่าน กลิ่นของธรรมชาติที่หอมอ่อน

 

..และการที่ต้องคิดบ้านครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้แล้วของเธออีก…

 

"เฮเลน่า เอาน้ำอะไรมั้ยพวกฉันจะไปซื้อกัน?" เสียงของเอซดึงภวังเธอกลับมา เพราะพวกเขาคอแห้งเลยว่าจะไปซื้ออะไรมาดื่มที่โรงอาหาร

 

"ขอเอาเป็นนมจืดนะคะ"

 

สาววัย 17 ปีตอบสิ่งที่ต้องการไป เด็กหนุ่มพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินไปพร้อมกับหนึ่งคนหนึ่งตัวด้วย เหลือเพียงเฮเลนคนเดียว เมื่อรู้ว่าอยู่ตัวคนเดียวแล้วร่างเล็กก็เอนพิงหลังเข้ากับต้นไม้อย่างอิดโรยไม่ใช่น้อย นัยน์ตากลมโตค่อยๆริบรี่ลงก่อนจะหลับนอนฝันไปหนึ่งตื่นด้วยความเหนื่อยล้าจากภาควิชาเรียน

 

โดยไม่ทันได้รู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมใดๆ เสียงเท้าที่ย้ำหญ้าเข้ามาใกล้เด็กสาวที่กำลังหลับใหลอยู่คุกเข่าลงตรงหน้าของเธอ ดวงเนตรคมสีเขียวนั้นเรืองรองทอแสงประกายเบาบาง พร้อมของที่อยู่ในมือวางลงบนหน้าตัก ก่อนนิ้วเรียวนั้นจะค่อยๆเกลี่ยเส้นผมที่ปรกแก้มขึ้นมาทัดหูเธออย่างเบามือที่สุด

 

และจบลงแค่ตรงนี้ก่อนที่จะมีใครเดินมาหา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ลน่า — คุณเฮเลน่าครับ" แรงสั่นตัวทำให้สาวเจ้าตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ยืดเส้นยืดสายไปชั่วครู่ก่อนหันมาหาดิวซ์ที่เป็นคนปลุกเธอเอง

 

"มีอะไรหรอคะคุณดิวซ์ แล้วนมกล่องของฉันล่ะคะ?"

 

"อยู่ข้างๆเธอนี่แหล่ะ ว่าแต่ใครเอาดอกไม้มาให้ล่ะนั่น?" เป็นเอซเองที่ตอบแทนหนุ่มโพธิ์ดำ เขากระดกน้ำเปล่าในมือใส่และมองลงบนหน้าตักเฮเลน่า หญิงสาวงงใจไปอยู่ชั่วนึงก่อนจะก้มดูด้านล่างก็พบกับช่อดอกไม้ช่อนึงเล็กๆ

 

"ไม่นึกว่าตอนที่พวกผมไม่อยู่จะมีคนแอบเอามาให้นะครับ"

 

"สงสัยเป็นพวกขี้อาย ชอบแอบซ่อนตัวล่ะมั้ง"

 

พวกเขาว่า ส่วนกริมม์นั้นก็ดูถ้าจะไม่ค่อยสนใจดอกไม้ที่อยู่ในมือสาวผมหิมะเท่าไรนักเลยไปนอนกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้าแทนอย่างสุขอารมณ์

 

"ดอกเดซี่….?"

 

ดวงแก้วตาใสสะท้อนพรรณไม้ในมือและเอ่ยถึงชื่อของมัน พลิกอีกด้านเข้าก็มีกระดาษเล็กๆห้อยติดอยู่ มือบางจับขึ้นมาอ่านเพื่อมีข้อความอะไร ที่มีเพียงแค่ตัวอักษรย่อว่า

 

 

Malle Dra

 

 

 

 

[  1 0 0 %  ]

 

━━━━━━━━━━━━━━

02-10-2020

Talk 1

น้องสู้แล้วนะ น้องไม่ยอมหรอก มาแกล้งอีกทีสิสาดน้ำมนต์ใส่เลยนะ----

อีกอย่างตอนช่วงนี้ผอ.วินบ่อยจังเลยค่ะ--- แค่ก

ปังอาจมาต่อช้าต่อน้อยไปบ้างถ้ามันน่ารำคาญหรืออะไรไปหน่อยก็ต้องขออภัยด้วยนะคะที่ไม่เคยมาแบบเต็มตอนยาวๆบ้างเลยTT

ชื่อตอนว่าเดซี่นี้มีความหมายแฝงอะไรอยู่นั้นคุณนักอ่านก็สามารถเอาไปตีความกันเล่นๆได้นะคะ!

บทสองหน่อหอฮาร์ทสลาบิวมาแน่ค่ะในตอนนี้! จะไม่ทำให้ผิดหวังเด็ดขาดค่ะ! รอกันก่อนนะคะ!!!

 

04-10-2020

Talk 02

ใบ้ขนาดนี้คงรู้กันหมดแล้วล่ะนะคะว่าเป็นใครกัน 555555

มาอัพดึกไปหน่อยค่ะ--- หวังว่าคงไม่มีใครนอนดึกเหมือนปังนะคะ!!

70%หลังนี้ยาวมากกกค่ะ กลัวคุณนักอ่านเบื่อด้วยค่ะว่าทำไมเนื้อหามันยาวแบบนี้กัน;-;

ต่อไปก็จะถึงบทหอฮาร์ทแล้วนะคะๆ เขียนสองหนุ่มนี้สนุกมากค่ะ555555

ในเนื้อหาอาจไม่ตรงตามในเกมหรือนิสัยตัวละครไม่เหมือนกันเท่าไรเพราะปังไม่ได้เล่นนะคะ หาอ่านเว็บที่แปลเนื้อเรื่องเอาค่ะTT

หวังว่าน้องเฮเลนคงจะไม่ดูน่ารำคาญเกินไปนะคะ;; พยายามคุมคาร์น้องให้ไม่ขาดไม่ล้นไม่เกินอยู่ค่ะ

ยังไงก็ฝากคอมเม้น กดใจ กดเฟบกันด้วยนะคะ(づ ̄ ³ ̄)づ

รักคุณนักอ่านที่สุดมากๆค่ะที่สนใจนิยายเรื่องนี้ของเรา!

 

 

 

SNAP
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #83 Louis12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 16:56

    รอค่าาา
    #83
    1
  2. วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 08:19
    พิมาเลอุสสสสส //โบกธง
    #79
    2
  3. #78 pang49 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 07:53

    เนื้อเรื่องยาวมันไม่ได้น่าเบื่อเลยค่ะออกจะได้อ่านเยอะ สนุกมากค่ะ
    #78
    1
  4. #77 Tawanok1208 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 07:13
    อ๊ากกกกฉันสัมผัสได้ถึงความรัก//กลิ้งไปกลิ้งมา
    #สู้ๆนะไรท์สุดสวย
    #77
    1
  5. #76 A little of Magi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 06:33
    น่าร้ากกกกกกก สู้ๆน้าาาาไรท์
    #76
    1
  6. #75 fuhiru (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 06:16

    คุณพี่มาเลอุสคะน้องเฮเลน

    น่ารักน่าเอ็นดูใช่ไหมล่ะ~
    #75
    1
  7. #74 ♠︎Quinn♠︎ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 20:19

    สถานะอะไรนะ อาจารย์ลูกศิษย์ไม่ใช่ม๊างงงงง~


    #74
    1
  8. #73 fuhiru (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 04:19

    เอาน้ำมนต์สาดมันเลยลูก
    #73
    1
  9. #72 CatherinecatJan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 00:19

    ผอ.มีแววติดคุกที่สุด แต่ว่าผอ.คงเห็นเห้องเฉยๆหรือคุกกี้ก็ได้
    น้องก็ยังน่ารักเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยค่ะ
    #72
    1
  10. วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 23:23
    หืมมมมมม สถานะชั่วคราวละม๊างงงงง ลูกศิษย์กับอาจารย์หร๊อออออ หืมมมมมม
    #71
    1