Fanfic Twisted Wonderland }} Helena Ranit | All I Need [ OC ]

ตอนที่ 5 : [ Ep. 3 ] โฉมเอย โฉมงาม 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 189 ครั้ง
    1 ต.ค. 63

 

*หมายเหตุ*

ทางปังจะเปลี่ยนชื่อผอ. จากโครวลีไปเป็นคลาวลีย์แทนนะคะ เพื่อสะดวกแก้ความคุ้นเคยชินของคุณนักอ่านค่ะ

 


 


 



 

 


 

เธอกำลังสับสนเส้นทางไปห้องเรียนตัวเองอยู่ ดวงตากลมน่ารักนั้นรี่ลงมองรูปภาพนับหลายรูปประดับติดบนผนังต่างๆ เสียงรองเท้านักเรียนส้นเตี้ยย่ำลงบนพื้นกึกกักเดินวนไปมาราวกับต้องการให้มีใครสักคนมาช่วยเฮเลน่าพาไปยังคลาสเรียนที

 

[ แม่หนู ให้ฉันช่วยอะไรมั้ย ]

 

"เหวอ — !" จู่ๆโสตประสาทการได้ยินของร่างบางมีบางอย่างสอดแทรกมา พอเธอหันไปทางต้นตอก็พบว่ารูปภาพนั้นกำลังขยับปากพูดกับเฮเลน่าอย่างพิศวง

 

ริมฝีปากนั้นเอ่ยขึ้นต่อ ราวกับรู้ว่าเธอต้องการอะไรและดูถ้าจะรู้จักเธอดีเลย

 

[ แม่หนู…ใช่ คนที่ไม่มีเวทย์อะไรเลยแต่กลับถูกกระจกแห่งความมืดบอกว่าเหมาะสมกับทุกหอสินะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่วิทยาลัยชายล้วนมีสตรีมาร่ำเรียนด้วย ]

 

เขาพูดเหมือนกับเป็นสิ่งแปลกใหม่

 

[ ว่าแต่ฉันเห็นแม่หนูเดินวนไปวนมาพักใหญ่แล้ว รึว่ากำลังหลงห้องหลงเส้นทางอยู่งั้นเหรอ? ]

 

ชายในรูปภาพกล่าวราวกับผู้ใหญ่ถามเด็กน้อยเมื่อพลัดหลงกับพ่อแม่ ใบหน้าหวานพยักหน้าบอกว่าใช่ตามที่เขาว่ามา [ อยู่ห้องไหนกันล่ะ เดี๋ยวฉันบอกทางไปให้เอง ]

 

"ห้องเอค่ะ"

 

[ ไปทางนั้นนะ ] เสียงนั้นกล่าวและบอกทางไปยังห้องเรียนเด็กสาว เธอไม่ลืมที่จะส่งยิ้มให้พร้อมขอบคุณอย่างดีใจ สาวเจ้าทำทีจะวิ่งไปเพราะเหมือนว่าจะล่าช้าเต็มทนแล้ว รูปภาพๆหนึ่งก็โผล่งขึ้นมาบอกสาวผมหิมะให้เปลี่ยนเป็นเดินเร็วดีกว่าเพราะมีกฎห้ามวิ่งบนอาคารเรียนจนเธอชะงักฝีเท้าสับเปลี่ยนไปเดินเร่งแทน

 

ประตูหน้าห้องปีหนึ่ง เอถูกเปิดอย่างเบามือที่สุดปรากฏร่างสาวน้อยวัย 17 ปี ร่างเล็กค่อยๆแหง่มชะโงกหัวออกมา เหล่าชายหนุ่มมากมายทั้งหลายต่างเงียบไปเมื่อเห็นดวงหน้าน่ารักนั้น เฮเลน่ารู้สึกประหม่าและเกร็งมาก แต่ไม่เท่าตอนอยู่กับฟลอยด์และเจดเมื่อเช้านี้ สองขาก้าวฉับไวไปนั่งตรงที่ว่างเมื่อเริ่มสัมผัสถึงการสนทนาของผู้คนที่มีเธอเป็นหัวข้อของเรื่อง

 

เนื่องจากอยู่โรงเรียนหญิงล้วนมาค่อนข้างนานทำให้ไม่ค่อยคุ้นชินกับบุรุษมากหลายตาเช่นนี้เท่าไร เว้นคุณพ่อของเธอไว้คนนึงนะ

 

"..เฮ้อ….." ลมหายใจถูกผ่อนถอนมาอย่างเบาบาง นัยน์ตาสีท้องฟ้าก้มมองมือที่รวมไว้แล้ววางอยู่บนตัก มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เธอต้องชินกับมันให้ได้ แม้จะแอบหวั่นเกรงแต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องอาศัยอยู่ที่นี่พร้อมเรียนสิ่งที่ไม่เคยรู้ไปด้วยจนกว่าจะมีหนทางกลับบ้านได้

 

คุณพ่อจะเป็นยังไงนะ? คุณแม่ด้วย จะตกใจรึเปล่าที่เธอหายไป? ไหนจะคุณย่าอีก ให้ตายสิทำไมวันนี้ถึงรู้สึกคิดมากเรื่องนี้จัง….

 

"เอ่อ….."

 

เสียงหนึ่งดึงสติที่กำลังจมอยู่กับความคิดขึ้นมา

 

"คะ?"

 

ภายในภาพที่เธอเห็นตอนนี้คือเด็กหนุ่มผมสีครามฟ้า ใต้ตาข้างขวาแต้มสีน้ำเงินรูปโพธิ์ดำ ใบหน้าองค์ประกอบทุกอย่างล้วนดูดีเป็นผู้ชายที่คาดว่าคงจริงจังพอสมควร กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง

 

"ค-คือว่า เห็นทำหน้าเครียดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วน่ะครับ….มีอะไรรึเปล่า ผ-ผมดิวซ์ สเปดครับ"

 

ท่าทางล่นแก้มแต้มสีนั้นชวนทำเอาเฮเลน่าอมยิ้มเบาๆให้ เธอปรับเปลี่ยนสีหน้ากลับมามีชีวิตชีวาเมื่อรู้ว่าเผลอทำหน้าแปลกๆออกไป จนคนที่นั่งข้างเธอถึงกับทัก

 

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณดิวซ์ ขอบคุณที่เป็นห่วงกันนะคะ ฉันเฮเลน่า รานิตค่ะ"

 

รอยยิ้มที่เป็นมิตรนั้นฉีกกว้างเล็กน้อยอย่างน่ารัก จนก้อนเนื้อข้างซ้ายของหนุ่มผมฟ้าเข้มเต้นตึกตัก อาจเป็นเพราะความไร้เดียงสาตัวเขามั้ยนะที่คุณแม่บอกถึงอาการใจเต้นแรงๆมันเป็นเช่นไร ดิวซ์สะบัดหน้าหนีมือแนบแก้มตัวเองสองข้างราวกับไม่ชำนาญการถูกผู้หญิงยิ้มหวานๆมาให้นอกจากคุณแม่

 

กลืนน้ำลายเข้าอึกนึง หน้าเริ่มร้อนทั้งที่อุณหภูมิในห้องกลับปกติดี จนเด็กสาวเพียงนึงเดียวขยับตัวมาใกล้ร่างสูงที่หันหลังให้ว่าเป็นอะไร "คุณดิวซ์คะ ปวดหัวเหรอคะ?"

 

"ปวดใจมากกว่าครับ…คุณเฮเลน่า"

 

นี่เขารักผู้หญิงคนอื่นนอกจากคุณแม่งั้นหรอ แบบนี้ผมต้องทำยังไงดีครับคุณแม่…

 

ส่วนตัวเฮเลน่าที่ได้ยินเข้าถึงกับยิ้มค้าง ร้องเอ๊ะ?ในใจ เมื่อกี้เป็นมุกขำๆล้อเล่นรึเปล่านะ….คงใช่แหล่ะ เพราะดูเขาน่ารักมากในสายตาเธอเลยล่ะ พอเห็นแบบนี้ก็อยากรู้สึกแกล้งแหย่สักหน่อยแต่คงจะไม่ได้เพราะกลัวเสียมารยาทกับอีกฝ่ายมากเกินไป เลยหันมาตั้งใจเรียนอย่างใจจดใจจ่อพอๆกับคนข้างๆเมื่อเห็นครูประจำวิชามาแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้เฮเลนกำลังประสบปัญหาอีกครั้ง

 

..เธอหลงอีกแล้ว….

 

จากที่คิดว่าจะเดินไปโรงอาหารสักหน่อยเพื่อหาอะไรมาลงท้องเตรียมเรียนในช่วงบ่ายต่อนิดหน่อย พร้อมไปหากริมม์กับเด็กหนุ่มผมสีคาราเมลนั้นที่โดนทำโทษให้เช็ดกระจก 100 บาน อันเนื่องจากวิทยาลัยไนท์ เรเวน คอลเลจนั้นมีชื่อเสียงมาก จึงมีผู้คนต้องการที่อยากจะเข้า ซึ่งมีตั้ง 7 หอ แน่นอนว่าปริมาณพื้นที่ในการใช้สอยย่อมมีมาก แต่ไม่คิดว่าจะกว้างมากขนาดนี้

 

บนมือเด็กสาวมีขนมปังทูน่ากับนมสักกล่องที่เพียงพอต่อสารอาหารในท้องของเธอ เมื่อรู้ว่าต่อให้เดินไปหามอนสเตอร์ตัวน้อยนั้นมากเท่าไรก็ยิ่งห่างไกลไปใหญ่ เฮเลน่าเลยมาเจอสวนการ์เด้นที่มีที่นั่งให้พักผ่อนและป่าไม้เขียวชะอุ่ม พอสูดดมเข้าไปก็รู้สึกหายใจปลอดโปรงเป็นอย่างมาก

 

สาวผมสีดอกเดซี่นั่งลงบนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นนึง จัดการแกะที่ห่อขนมปังมากัดเข้าไป มองท้องฟ้าที่มีสีเฉกเช่นเดียวกับดวงตาของสาวเจ้า หมู่ก้อนเมฆาเลื่อนลอยไปมาไม่รู้จบสิ้น บางก็มีรูปร่างสิ่งต่างๆให้เฮเลน่าเดาเล่นว่ามันคืออะไรอย่างเพลิดเพลิน จนไม่รู้ตัวว่ามีคนมานั่งอยู่ข้างๆเธอด้วย

 

"ก้อนเมฆนั้นเหมือนรูปแมวเลยนะครับ น่ารักจัง"

 

"นั่นสิค่ะ — เอ๊อะ?!"

 

ตวัดสายตาที่โฟกัสจากข้างบนฟ้ามามองบุคคลที่กำลังส่งยิ้มระรื่นมาให้ ใบหน้าคมคายนั้นสะกดตาเธอพอๆกับหนุ่มหน้าสวยในวันวาน เพียงแค่รู้สึกแตกต่างกันออกไป มือหนานั้นจับปีกหมวกใบยักษ์ลงมาทาบกับอกตน พร้อมโค้งตัวลงราวกับจะทักทายเธอที่กระเถิบห่างออกมาเล็กน้อยด้วยความตกใจว่าเข้ามาตอนไหนกัน

 

เรือนผมที่ตัดสั้นสีบลอนด์สวยไหวตามลมอุ่น

 

"ผมรูค ฮันต์นะครับ อยู่ปีสามหอพอมฟิโอเร่ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับแม่คนงามเพียงหนึ่งเดียวของไนท์ เรเวน คอลเลจ…."

 

รูค ฮันต์ว่าพร้อมนำหมวกกับมาสวมใส่เหมือนเดิม ใบหน้านั้นยังคงประดับยิ้มเหมือนเคยขณะที่เธอมองเขาตั้งแต่หัวจร่ดเท้าอย่างเกร็งๆ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นสนทนากับเฮเลน่าอย่างนุ่มนวลไม่อยากให้มองเขาเป็นคนน่ากลัวหรือไม่ดีอย่างไรที่มานั่งข้างๆโดยไม่บอกกล่าวขอ

 

"ผมทำคุณตกใจสินะครับ …ใบหน้าตอนตกใจยังน่ารักและงดงามมากเลยนะครับ…."

 

"อ-อ่า ค่ะ" เฮเลน่าอื้ออ่อไป โดยชายหนุ่มผู้มาจากหอพอมฟิโอเร่นั้นนั่งยิ้มพร้อมพร้ำชมความงดงามของเธออย่างขัดไม่ได้

 

ถึงเขาจะดูเป็นคนแปลกหน่อยก็เถอะ….แต่สวยแหะ

 

ที่คิดในใจนั้นเธอคิดจริง แต่กลับมีหนึ่งคนที่คิดว่ามีคนงดงามกว่าเขาอีกก็คือภาพของ เฮเลน่า รานิต ที่นั่งอยู่บนใต้ต้นไม้เหม่อมองท้องฟ้าสีครามสว่างพร้อมทานอาหารเที่ยงอยู่

 

โฉมเอย….โฉมงาม ของข้า

 

 

[  4 0 %  ]

 

 

 

สายตาที่จับจ้องมายัเด็กสาวแทบทุกวินาที พร้อมเอ่ยชมเธอไม่หยุดหย่อนราวกับว่าโลกใบนี้นั้นไม่เคยพบเจอสตรีคนไหนมาก่อน จนนมกล่องรสจืดที่เฮเลน่ากินไปเมื่อครู่รู้สึกถึงความหวานอมคอเบาๆอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

เสียงของระฆังบอกเวลาหมดพักเที่ยงดังขึ้นมา เธอเก็บเศษซองขนมปังกับกล่องนมขึ้นแล้วลุกเตรียมจะไปทิ้ง พร้อมกับรุ่นพี่ปีสามจากหอพอมฟิโอเร่ที่ตามสาวผมดอกเดซี่มาด้วย ใบหน้าน่ารักหันมาหาเขาราวกับมีความสงสัยอยู่ไม่น้อย

 

"คุณรูค มีเรียนคาบบ่ายรึเปล่าคะ?"

 

เฮเลน่าไม่มีเรียนต่อในช่วงบ่ายนี้ เลยว่าจะวิ่งไปดูกริมม์ที่โดนทำโทษอยู่พอดี พ่อหนุ่มนายพรานป่ายิ้มหวานชวนมีลับลมคมในขึ้นมา ยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมาเชิงบอกไม่มีตอบสาวเจ้า เธอร้องอ้อในลำคอทำหน้าตารับรู้ในสิ่งที่เขาสื่อมาอย่างชัดเจน จากนั้นก็หมุนตัวหันหลังให้กับรูคจะไป ไม่ลืมเอียงตัวมาเล็กน้อยพร้อมค่อมตัวให้เบาๆเป็นการบอกลาเขา

 

หลังจากแผ่นหลังบางเล็กนั้นจากไปไกลและเล็กลงเรื่อยๆ บวกกับชายหนุ่มรองหัวหน้าหอพอมฟิโอเร่ที่ยื่นโบกมือบายๆให้กับเด็กสาวเพียงหนึ่งเดียวในสถาบัน จังหวะการย่ำเท้าที่งดงามทุกฝีก้าวแสนคุ้นเคยหูของพรานหนุ่มกำลังใกล้เข้ามา นัยน์ตาเรียวสีมรกตหลุบลงพร้อมเสียงทรงอำนาจนั้นเอ่ยขึ้น

 

"นายไปไหนมา รูค?" วิล เชนไฮท์ ถามรองหัวหน้าหอ ใบหน้าแสนงดงามนั้นหักคิ้วลงราวกับขุนเคืองใจอยู่ คนถูกเรียกเพียงแต่ยิ้มรับตอบไป ส่งเสียงทีเล่นและเอิ่นอวยไปอย่างปกติ

 

"องค์ราชินีผู้งดงามของข้า~ ข้าน้อยแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศมานั่งเล่นรับลมในสวนนี้เท่านั้นเองครับ"

 

ร่างสูงผมสีไฮท์ไลท์กอดอกเชิงให้อธิบายมากกว่านี้โดยไม่ต้องปริปากสั่งใดๆ รูคยักไหล่ขึ้นราวกับยอมแพ้ต่อท่าทางราวกับราชินีผู้เล่อโฉมนั้น "ผมเจอเด็กผู้หญิงในวันปฐมนิเทศน์พอดีน่ะครับ เลยลองเข้าไปทักทาย เธอน่ารักมากเลยนะครับ"

 

"แม่หนูมันฝรั่งต้มคนนั้นงั้นหรอ…."

 

ภาพจำตอนเมื่อวานยังคงติดตาวิลไม่หายไปชั่วข้ามคืน ใบหน้าเด็กสาวผู้จิ้มลิ้มแว้บเข้ามาในสมองเขาชั่วครู่ แก้มสีขาวที่แดงพ่องระเรื่อนั้นที่ได้ยลโฉมหน้าลีดเดอร์พอมฟิโอเร่นั้นทำเอาเกิดความขบขันเอ็นดูและสนใจไม่น้อย

 

ถ้าหากเจี่ยระไนสักหน่อย พามาแต่งหน้า ทำผม ใส่ชุดกระโปรงสวยๆสักนิดคงดูดีไม่หยอก…

 

"สนใจเธออยู่หรอครับ?"

 

"ก็พอตัว…..น่าเสียดายที่แม่หนูนั้นไม่เลือกหอเราเลย"

 

"แต่ตอนนั้นที่เห็นหน้าองค์ราชินีเข้า เธอก็มีท่าทางเขินม้วนมากจนไม่กล้าเลือกเองนั้นแหละครับ"

 

ดวงตาสีม่วงอ่อนนั้นเหลือบเหล่มองคนที่อยู่ข้างๆ ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นก็กลับคิดขึ้นมาได้ ว่าเธอเขินเขามากจนไม่กล้าหันมาสบตาอีก

 

เฮเลน่า รานิต ช่างเป็นผู้หญิงที่เข้าถึงและเข้าใจความงามของเขาจริงๆ….ชักอยากได้มาอยู่หอพอมฟิโอเร่ซะแล้วสิ

 

 

 

 

 

 

 

 

"ฮัดเช้ย!"

 

เธอยกมือขึ้นปิดปากรองรับเสียงไอจามดังๆนั้นได้หวุดหวิด พร้อมซับๆให้หายคันจมูกและเช็ดคราบเปื้อนออกเบาๆ มีใครสักคนนินทาเธออยู่ รึไม่ก็กำลังพูดถึง เฮเลน่าไม่ได้ใส่ใจการจามเมื่อครู่นี้เพราะกำลังหากริมม์อยู่ ซึ่งในที่สุดก็เจอกับมอสเตอร์น้อยตนนั้นพอดีเข้า

 

ริมฝีปากที่จะเรียกแมวดำเพลิงฟ้าเข้าถูกหุบลงเป็นร้องว้ากตกใจเสียแทน แท่นอะไรบางอย่างลอยขึ้นอยู่บนอากาศพร้อมหนึ่งคนและหนึ่งตัวอยู่บนนั้นหล่นลงมาดังตุ้บจนมันหักเสียรูปทรง เฮเลน่าเห็นเพื่อนร่วมห้องผมครามคุ้นเคยเข้าและพ่อหนุ่มผมคาราเมลด้วยอีกคน

 

"คุณกริมม์! คุณดิวซ์!"

 

"ฟุเนี๊ยน — ! เฮเลน!!"

 

"คุณเฮเลน่า!"

 

"เธอ!"

 

สาวผมเงินพุ่งตรงวิ่งไปยังพวกเขาทั้งสามเมื่อเห็นเป็นเช่นนี้ และมองซากแชนเดอเลียที่พังจนไม่รู้จะพังยังไงแล้วด้วยแววตาละห้อย สองบุรุษโพธิ์แดงโพธิ์ดำที่อยู่หอเดียวกันและมอนสเตอร์เจ้าปัญหารายเดิมมองมายังเฮเลน่าที่มาตอนไหนก็ไม่รู้ไปดูอาการของเอซกับกริมม์ที่ดูถ้าจะโดนกระทบกระทังมากสุด

 

"ไม่เป็นอะไรกันนะคะ เมื่อกี้ใจฉันหายไปอยู่ตาตุ่มเลยค่ะที่เห็นพวกคุณตกลงมาแบบนั้น" ว่าแล้วลองทาบหัวใจตนเองอยู่ก็พบว่ามันยังเต้นแรงไม่หายเลย

 

พึ่งเข้ามาวันแรกก็จะเห็นคนตกแชนเดอเลียกระดูกหักต่อหน้าแบบนี้มันก็ไม่ได้นะ

 

"ข้าไม่เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ! ท่านกริมม์คนนี้ไม่มีทางตกลงพื้นแบบโง่ๆได้หรอก!!"

 

เจ้าแมวดำหูไฟว่าแล้วกอดอกเบ่งตัวยืดขึ้น พอเฮเลนยกนิ้วจิ้มจึ้กลงบนหลังก็สลบเหมือดลงไปเลยราวกับแตะโดนรอยร้าวถูกจุดพอดี เอซถึงกับทำตากลมรูปไข่สีขาวเสมือนเป็นไซตามะมองใส่กริมม์เข้าอย่างเอือมระอา มือประคองคนที่หลับไปแล้วเข้ามาพิงอยู่บนแขนอุ้มประคองไว้พร้อมส่งเสียงหัวเราะใสๆดังในลำคอ

 

ดวงตาสีฟ้าครามสบตากับสีเพลิงอีกฝ่ายเข้า

 

"เอซ แทรปโพล่า ส่วนชื่อเธอฉันรู้จักอยู่แล้วล่ะไม่ต้องบอกหรอกเพราะเธอดังจะตายไป อีกอย่างฉันไม่เป็นไรมากหรอก" เขาว่าอะไรๆจบจนเฮเลน่าไม่มีอะไรจะถามเขาในหัวต่ออีกเลย จึงทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งเหือดเบาๆมา

 

ดูเป็นคนที่มีความเป็นตัวเองดีจัง กระตือรือร้นมากด้วย

 

"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะคุณเอซ คุณดิวซ์ล่ะคะ?"

 

เผินหน้ามองบุคคลที่เงียบมาได้สักพักแล้ว เจ้าตัวมีอาการร้อนรนอย่างชัดเจนที่เสียงหวานนั้นพูดถึงเขา ดิวซ์ส่ายหัวไปมาพร้อมแก้มที่แต้มสีจางๆ บวกกับเสียงที่ยิ่งใหญ่กำลังโกรธเกรี้ยวอยู่ด้านหลังพวกเขาทั้งสามคนอยู่โดยกำลังจะพูดว่าจะเอายังไงดีกับแชนเดอเลีย

 

คลาวลีย์กำไม้เท้าในมือแน่นเป็นอย่างมากเมื่อเห็นสภาพของๆโรงเรียนเช่นนี้

 

" พ ว ก เ ธ อ ทุ ก ค น กํ า ลั ง ทำอะไรอยู่ครับ!!!"

 

 

 

[  6 0 %  ]

 

 

 

การมาของผู้อำนวยการโรงเรียนที่มักจะชอบเดินเที่ยวเล่นไปทั่วเสมอปรากฏตัวขึ้น สามหน่อกับอีกหนึ่งตัวที่หลับไม่ได้สติอยู่สะดุ้งเฮือกแรง ดวงตาต่างสีของพวกเขาค่อยๆปะทะกับอารมณ์ที่เดือดปุดๆขของคลาวลีย์อย่างกล้าๆกลัวๆ ชายสวมหน้ากากคนนี้เคาะไม้เท้าลงเข้ากึกๆเมื่อฟังเหตุที่มาที่ไปของแชนเดอเลียพังแบบนี้ เขาหันมาสบตาสีฟ้าใสเฮเลน่าว่าสมรู้ร่วมคิดด้วยมั้ย หัวทุยนั้นส่ายหัวไปมาอธิบายว่าพอมาถึงมันก็ห้ามไม่ทันแล้ว

 

เหลือเพียงสองหนุ่มที่เหงื่อตกพลั่กๆ และต้องร้องตกใจไปเมื่อเสียงทุ้มต่ำนั้นประกาศกร้าวว่าจะไล่พวกเขาออกไป เฮเลนก็ตะลึงไม่ใช่น้อยกับคำพูดของผอ.โรงเรียนไนท์เรเวน ไหนจะราคาของแชนเดอเลียที่แพงเป็นหลักล้านนั้นด้วย ปัญญาเอซกับดิวซ์มารวมเงินกันมันก็คงไม่พออยู่แล้ว พอยิ่งเห็นใบหน้าพ่อหนุ่มโพธิ์ดำที่ร้อนรนกว่าใครเพื่อนเด็กสาวถึงกับต้องหันไปพูดเพื่อช่วยพวกเขาในฐานะเพื่อนร่วมห้องกัน

 

"คุณผอ.คะ ไม่มีทางอื่นเลยเหรอคะที่จะไม่ทำให้ทั้งสองถูกไล่ออกเลยนะ" ใบหน้าคมคายใต้หน้ากากนั้นเลิกคิ้วสูงขึ้นเล็กน้อย "ก็พอมีทางนะครับ แต่พวกเขาจะทำได้มั้ยนั้นก็ไม่รู้หรอกครับ"

 

"แค่ต้องไปหาหินเวทยมนต์ในเหมืองคนแคระที่เป็นหัวใจหลักของแชนเดอเลียครับ"

 

คราวนี้ทุกคนต่างหูผึ่งขึ้นอาสาบอกจะทำมันแทบทันทีเมื่อมีโอกาส คลาวลีย์เห็นเช่นนี้ก็ยังมีความลังเลใจอยู่ไม่น้อยแต่ก็ต้องยอมไป เขาบอกให้ทุกคนไปยังห้องกระจกเพื่อให้มันพาไปยังเหมืองคนแคระโดยให้เวลาถึงเช้านี้ สาวผมเงินกำลังจะตามเพื่อนชายทั้งสองไปด้วยบวกกริมม์ที่ถูกอุ้มยังหลับไม่รู้เรื่องราวอะไรอยู่ถูกมือแกร่งนั้นรั้งไหล่ไว้

 

เธอหยุดชะงักและตวัดตามองคนที่จับไหล่อยู่

 

"คุณหนูไม่ต้องไปหรอกนะครับ มันเสี่ยง"

 

คำๆนั้นทำเอาเฮเลน่าแสดงสีหน้าไม่เข้าใจขึ้นมา

 

"แค่ไปหาหินเวทย์นี่คะ มันไม่น่าจะเสี่ยงอะไ — "

 

"ผมบอกไม่ไปก็คือไม่ให้ไปครับ ส่วนเจ้าทานุกินี้ก็ต้องไปกับพวกเขาด้วยครับโทษฐานเป็นตัวก่อความวุ่นวายแต่เริ่ม" เขาดีดนิ้วขึ้นมา ร่างของเจ้ามอนสเตอร์ลอยขึ้นจากตัวเด็กสาวและพุ่งเข้าไปชนหน้าเอซอย่างจัง ทางด้านเธอก็ตาโตอ้าปากเหวอ ก่อนจะมาเอ็ดใส่คลาวลีย์ที่ทำแรงมากไปจนหนุ่มโพธิ์แดงและกริมม์ชนกัน

 

"รุนแรงเกินไปนะคะ! ส่งให้ดีๆก็ได้นี่คะ"

 

"ผมว่าแบบนี้ใจดีที่สุดแล้วนะครับ ในฐานะผู้อำนวยการแสนใจดีไงล่ะครับ"

 

เอ๊อะ —

 

"อีกอย่าง คุณหนูก็ต้องไปดูหอแรมแชตเกิลที่เราคุยกันเมื่อเช้านี้กับผมนะครับ"

 

พอคลาวลีย์อ้างเหตุผลนี้มาทำเอาเฮเลน่าไม่ต่อไม่ถูกหน่อยๆ ใจหนึ่งก็อยากตามเพื่อนไปดูแลถ้าเกิดอะไรขึ้นมา อีกใจก็อยากจะไปดูที่พักพิงเหมือนกัน

 

"เอาไงล่ะครับ คุณหนู? จะไปกับกระผมมั้ย ถึงจะอยากตามแทรปโพล่าคุงกับสเปดคุงไปผมก็ไม่อนุมัติหรอกนะครับ"

 

"เจ้ากี้เจ้าการจังนะคะ….เฮ้อ"

 

ความรู้สึกเซ็งแบบนี้ก่อตัวขึ้นในตัวเฮเลน่า สรุปจะให้ไปหรือไม่ให้ไปกัน บีบบังคับกันชัดๆเลย ท้ายสุดเธอก็จำยอมให้แก่ความช่างตื้อนี้ของผอ.จอมวาร์ปได้ ก่อนไปสองเท้านั้นวิ่งไปหาเอซและดิวซ์เพื่อพูดให้กำลังใจทั้งคู่

 

"ทั้งสองขอให้หาหินให้เจอนะคะจะได้ไม่ถูกไล่ออก ฝากดูแลคุณกริมม์ด้วยนะคะและอย่าแตกคอกันอีกนะ"

 

"อันแรกฉันเข้าใจนะ แต่อันสองนี้คงไม่น่าจะได้ ส่วนสามคือ….."

 

"อย่าแตกคอ? อย่าทะเลาะกัน?" ดิวซ์ผู้เริ่มแปลความหมายต่อจากเอซด้วยท่าทางหนุ่มคราบเคร่งขรึมแสนใสซื่อเรียกยิ้มเล็กๆจากสาวผมหิมะขาวได้

 

"อย่าตีกันก็พอค่ะ เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นด้วย…."

 

นัยน์สีท้องนภานั้นหลุบลง และ รอยยิ้มเอ็นดู

 

"ขอให้โชคดีนะคะ"

 

 

 

 

 

 

เสียงที่ของหญ้าแห้งถูกเหยียบย่ำลง กำลังเดินตรงมาเข้าทางเข้าสู่หอที่ดูสภาพเก่ากึกนิดๆ บวกบรรยากาศอึมครึมรอบกายด้วยพลันทำเอาจิตใจเฮเลน่าหวาดเสียวไม่น้อยว่ามันจะมีอะไรโผล่ออกมา คลาวลีย์เป็นคนเปิดประตูเชิญเธอเข้าคนแรกข้าวของภายในนั้นถูกจัดอย่างสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย ให้คงความสไตล์บ้านคุณปู่คุณย่าที่ชวนน่าคิดถึง

 

"ที่นี่ไม่ได้ถูกใช้นานมากแล้วกระผมไม่รู้ว่าคุณหนูจะชอบแบบนี้รึเปล่านะครับ หรือให้ผมทาสีเป็นชมพูสวยๆเอามั้ยล่ะครับเผื่ออึดอัดไป" ว่าแล้วก็ยกกระป๋องทาสีบ้านขึ้นมาโชว์ให้เห็นด้วยรอยยิ้มลัลล้า

 

"ม-ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็พออยู่ได้แล้วไม่ต้องแต่งเติมอะไรมากหรอกค่ะ"

 

"งั้นเหรอครับ….น่าเสียดายจัง ส่วนพวกผีที่วนเวียนในหอนี้ผมบอกพวกเขาแล้วล่ะครับว่าอย่าแกล้งอะไรคุณ — !"

 

 

"..นี่…..เห็นหัวฉันมั้ย…?"

 

 

ไม่ทันได้โล่งใจอะไรสิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้วโผล่มาลอยเหนือพื้น พร้อมร่างที่ไร้ศีรษะนั้นอย่างน่าหวาดกลัว เสียงชวนน่าขนลุกนั้นเอ่ยอย่างเหน็บหนาบ….

 

เฮเลน่าร้องกรี๊ดในใจอย่างดัง ทั้งนอกและในไปพร้อมๆกัน

 

"กรี๊ดดด — !!!!"

 

มือเล็กนั้นไขว้คว้าหาสิ่งใกล้ตัวที่สุดเพื่อซุกหน้าลงเข้าให้มิดปกปิดสิ่งที่มองเห็นเมื่อครู่ไปจากสมอง คนที่อยู่ใกล้ตัวเธอสุดมีเพียงคนเดียวคือ คลาวลีย์ เขาถูกเด็กสาวกอดและจิกเนื้อผ้าแน่นเสียจนรับรู้ว่าร่างบางคงหวาดกลัวมากจริงๆ ใจคนเป็นผอ.เต้นดังดุ้มๆ ตัวดันนิ่มและหอมซะด้วยสิ

 

เกิดมาพึ่งโดนสาวกอด จะบอกว่าโชคดีมั้ยมันก็ใช่ แต่อายุที่ห่างระหว่างกันมันไม่ใช่ว่าจะดีใจได้ไม่นานเว้ย!!

 

"คะ-คุณหนูครับ ใจเย็นๆก่อนนะครับ"

 

"ให้ใจเย็นได้ไงคะ! คุณไม่เห็นหรอว่าเขาไม่มีหัวเลยนะ!!" รอยหยาดน้ำตาน้อยๆหยดลงบนเสื้อสูทตัวโปรด ตัวสั่นทิ่มที่ยังคงกลัวต่อสิ่งที่เรียกว่า ภูติผี วิญญาณนั้น คลาวลีย์หน้าแดงเล็กน้อยมือไม้ไม่รู้จะจับจะวางตรงไหนดี


เฮเลน่าไม่สนว่าจะเป็นผู้ชายหรืออะไรแล้ว เธอกลัวผี!

 

"อุ๊ยตาย…." ผีตนนั้นที่หัวขาดไปเอากลับขึ้นมาต่ออุทานเบาๆพร้อมยกมือขึ้นแตะปาก นี่มันฉากโรแมนติกที่เขาว่ารึเปล่านะ? บวกผีตนอื่นๆที่ลอยขึ้นตามมาด้วยพอเห็นสภาพหนึ่งผอ.และนักเรียนหญิงเข้าก็ยิ้มกรุ่มกริ่มส่งสายตาเป็นเชิงว่า 'ฝีมือนายช่ะ?' 'เยส เพื่อนผี'

 

"คุณหนูครับ มันไม่มีอะไรหรอก พวกเขาแค่หยอกคุณเท่านั่นครับ"

 

ยิ่งพูดเหมือนสาวเจ้าจะยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม กว่าจะปลอบให้คนตัวเล็กเลิกกลัวได้ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักบรรดาผีๆผู้ชมเลิฟซีนกุ๊กกิ๊กๆอยู่ก็นานพอควร… ส่งเสียงกวนใจวนเวียนไปรอบข้างว่าให้กอดกลับเลยคลาวลีย์แทบยิงเลเซอร์ออกจากเบ้าตาใส่ จนมีผีตนนึงเข้าไปเป่าหูเฮเลน่าทีนึง เธอสะดุ้งไหล่โหย่งซุกหน้าลงกับอกเขาเข้าไปใหญ่


...........

 

…..ติดสินบนพวกผีนี้เอาเป็นอะไรดีนะ?

 

 

 

[  1 0 0 %  ]

 

━━━━━━━━━━━━━━

28-09-2020

Talk 1

โฉมเอย~ โฉมงาม~ อร่ามแท้แลตะลึง---//ไม่รู้ถูกผิดมั้ยนะคะ ปังร้องมั่ว

เขียนตอนนี้แล้วรู้สึกสัมผัสถึงกลิ่นฟีลกู๊ดบางๆค่ะ ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดีมั้ยนะคะสำหรับสตอรี่ในตอนนี้555555

เปิดตัวน้องดิวซ์กับพี่รูคเราค่ะ! ตาดิวซ์คือน่ารักมาก ความเขินน้องเล็กน้อย กับ พี่รูคที่แอบเนียนมานั่งดูก้อนเมฆกับยัยน้อง---

อันนี้มีประเด็นเรื่องความคิดถึงบ้านเบาๆของน้องเฮเลนนะคะ คือตรงนี้ปังพยายามจะใส่มันลงไปไม่ให้ความรู้สึกนึกคิดของน้องให้มันมีอยู่ด้านเดียวนะคะ

น้องคิดถึงบ้าน ใช่ค่ะ เพราะจู่ๆก็โผล่มาในที่ไหนก็ไม่รู้ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนทั่วไปค่ะที่คิดถึงและอยากจะกลับบ้าน หวังว่าจะไม่รำคาญนิสัยน้องกัน เพราะน้องเฮเลนเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาๆคนนึงนะคะ

รออีก60%กันค่ะ! เอาใจช่วยปังแต่งเรื่องนี้ต่อไปเรื่อยๆนะคะ~ ถ้ามีความผิดพลาด เนื้อเรื่องคลาดเคลื่อน ครต.ไม่เป๊ะ ก็สามารถติชมเพื่อให้ปังนำปรับไปใช้ได้นะคะ!!

อนึ่ง--- รูปของบนสุดนั้นปังวาดเองค่ะ น้องเฮเลนเอง เผาไปหน่อยเพราะรีบนิดนึง อย่านำไม่คัดลอกหรือเลียนแบบนะคะ! หวง!!

 

 

30-09-2020

Talk 2

มาต่ออีก20%นะคะ! พอดีเกิดตันนิดหน่อยบวกกับลงแดงมากเลยเขียนเท่าที่เขียนได้ค่ะTT

ตอนนี้แม่วิลของปังออกมาแล้วค่ะ! คนสวยของปัง ราชินีของนุ---//สลบ

ส่วนหมายเหตุตัวหนาๆข้างบนนั้นก็ตามที่เห็นเลยนะคะ จะเปลี่ยนชื่อผอ.สุดเฟียสเป็น คลาวลีย์ แทนนะคะ;—;

รู้สึกภาษาเปลี่ยนจังเลยค่ะ แถมนิสัยน้องเองก็ด้วยนิดนึง พยายามคุมไม่ให้น้องเป็นจำพวกนางเอกจ๋าจนน่ารำคาญอยู่นะคะYY

ฝันดี ฝันหวานนะคะ!! คอมเม้นท์ กดใจ กดเฟบกันเพื่อเป็นแรงผลักดันให้ปังด้วยนะคะ!! กู๊ดไนท์คิสค่ะ(●´з`)♡

 

 

01-10-2028

Talk 3

พาร์ทสุดท้ายนี้คือ ผอ.วินไปเลยค่ะ--- มีจะติดสินบนให้ผีด้วย5555555

น้องกลัวผีอย่างยืนยันและหนักแน่นจริงๆค่ะ เลยแกล้งสนุกมาก5555

ตอนต่อไปเป็นบทสุดท้ายของบทนำแล้วนะคะ!! พยายามแบ่งบทให้ทุกๆคนอยู่ค่ะ น้องเอซกับน้องดิวซ์ที่ไม่ออกมาเด่นนักจะเฉิดฉายในตอนต่อไปเองค่ะ!

ดีไม่ดียังไงสามารถติชมปังได้ค่ะ! ไม่กัด---

เจอกันตอนหน้านะคะ! ซียู(´∀`)♡

 

 

SNAP
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 189 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น

  1. #144 Akiko'^' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 15:21
    พวกนายทำได้ดี!!
    #144
    0
  2. #92 littlefoolmoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 09:06
    อิริชัยมาเต~ ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวอบอุ่นค่ะผ.อ.
    #92
    0
  3. วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 20:58
    ง่าาาาาา!!!อยากเป็นผอ.ง่ะอยากกอดน้องเฮเลน่า เปลี่ยนจากผอ.เป็นอีนี่แทนเถอะ5555 หยอกๆ คุณผอ.คลาวลีย์ก็ไม่เบานะคะ
    ปล.ไรท์แต่งเรื่องนี้ได้ถูกใจอีฉันมากๆๆๆๆขอบคุณที่แต่งนิยายสนุกๆมาให้อ่านนะคะ😘ร้ากกกกก
    #70
    1
  4. #69 ♠︎Quinn♠︎ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 18:50

    คุกก็แค่ห้องสี่เหลี่ยม<<5555

    #69
    1
  5. #68 Tawanok1208 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 13:29
    หยุดอย่าขยับนี้FBI
    #68
    2
  6. #67 pang49 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 05:40
    หยุดอย่าขยับ FBIได้บ้อมไว้หมดแล้ว
    #67
    1
  7. #66 ARikaSayuki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 02:27
    ผอ.โครวลีย์คะ คุกรอคุณอยู่ค่ะ//ชี้คุกพร้อมFBIที่ยืนข้างๆกัน(อยู่ๆก็ไอออกมาเป็นคำว่าคุก)
    #66
    1
  8. #65 fuhiru (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 23:27

    ผอ.คะกินเด็ดเค้าว่าเป็นอมตะแต่ตอนนี้..//ยิ้มไม่ถึงดวงตาก่อนจะโทรหาเจ้าหน้าที่FBI 555หยอกน้าา
    #65
    1
  9. วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 05:50
    แม่วิลล์อ้ากกกกก!! เขินนนนนนน ผอ.น้องเฮเลน่าไม่เกี่ยวน้าาาา~ อย่าทำอะไรน้องเชียวนะ
    #64
    1
  10. #63 pang49 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 05:45
    ผ.อ อย่าทำน้อน น้อนไม่เกี่ยวว
    #63
    1
  11. #62 fuhiru (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 05:27

    ผอ.น้อนไม่เกี่ยวนะคะ!!
    #62
    1
  12. #60 soping506 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 12:37

    ดาเมจรุนแรงมากๆUwU
    #60
    1
  13. #59 Lovely sparkle ♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 08:10
    เอ็นดู~
    #59
    2
    • #59-1 soping506(จากตอนที่ 5)
      29 กันยายน 2563 / 20:00
      เธอรู้ไหม~
      #59-1
  14. #58 Tawanok1208 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 06:13
    เราเห็นภาพตอนที่เจอพี่รูคออกเลยทำไมนุ้งถึงน่ารักอย่างนี้
    #สู้ๆนะไรท์สุดสวย
    #58
    1
  15. #57 pang49 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 05:40

    เอ็นดูน้องอ่ะน่าร้ากกกก
    #57
    1
  16. วันที่ 28 กันยายน 2563 / 23:23
    อ้ากกกกก~ทำไมในเกมอีคุณพรี่จินตาหราไม่ยอมออกมาเลยเกลือๆๆๆ🥺 พออ่านนิยายเรื่องนี้เขินจนยิ้มปากจะฉีกอยู่แหละ😘
    #56
    1
  17. #55 fuhiru (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 22:55

    โอ๊ะคุณพรี่จินตาหรานี่เอ-//ธนูปักคาหัว
    ตอนนี้จินตนาการน้อนเดินเข้าห้องแบบดุ้กดิ้กแล้วเอ็นดู

    น้อนมากเลยย
    #55
    1
  18. #54 CatherinecatJan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 22:36

    น่ารักจังน้อง
    #54
    1