Fanfic Twisted Wonderland }} Helena Ranit | All I Need [ OC ]

ตอนที่ 2 : [ Ep. 1 ] ที่พักพิง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 189 ครั้ง
    25 ก.ย. 63

 

 

 

"หน็อยเจ้าพวกมนุษย์! กล้าเมินท่านกริมม์งั้นเหรอ! เจอนี้ไปซะ หย๊าา"

 

เสียงของเจ้าตัวป่วนดังขึ้นมาเมื่อถูกเมินจากสิ่งรอบด้าน เปลวเพลิงถูกพ่นมาจากตัวกริมม์ทำให้คนอื่นๆนั้นโดนลูกหลงไปด้วย รวมถึงเฮเลน่าที่ดันอยู่ใกล้มอนส์เตอร์ตนนี้ก่อนถูกวงแขนของผอ.โครวลี่อุ้มขึ้นมาแนบกับตัวพาหลบออกไป เพราะเหตุมันสุดวิสัยเขาเลยทำแบบนี้กับเธอก่อนจะโวยวายออกมา พร้อมเสียงของชายหนุ่มผมแดงร่างเล็กจะออกคำสั่งให้ทุกคนหมอบลง

 

"คุณหนูไม่เป็นไรนะครับ ใครก็ได้หยุดเจ้าทานุกินั้นที!" ประโยคแรกโครวลี่พูดกับเธอเสียงอ่อน ส่วนประโยคถัดมาก็บอกให้นักเรียนชายที่เขาภูมิใจจัดการกริมม์ แต่แล้วก็เกิดการเถียงและเกี่ยงกันไปมา คู่ชายหนุ่มรูปงามนั้นเถียงกับคนที่มีใบหูเป็นสัตว์ พร้อมความวุ่นวายจากตัวเด็กหนุ่มผิวแทนที่โดนลูกหลงจากไฟจนมันไหม้ก้นของเขา และคนที่เข้ามาช่วยดึงฮู้ดเฮเลน่าขึ้นอาสาจะช่วยพร้อมพูดเรียบเรียงประโยคอย่างสวยหรูจนเสียงจากแท็บเล็ตลอยได้จะดังเข้าแซะไปเสียงเหน็บหนาบ

 

"คุณผอ.โครวลี่คะ….คือว่าปล่อยหนูหน่อยได้มั้ยคะ"

 

"อ่า ขอประทานโทษนะครับคุณหนู" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคนข้างบนภายใต้หน้ากากนั้น ก่อนจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระไป โครวลี่เปลี่ยนสรรพนามจากคุณรานิตเป็นคุณหนูแทนเพราะว่ามันดูสุภาพและเหมาะกับเด็กผู้หญิงอย่างเธอมากกว่า

 

ส่วนนึงเขาอยากเรียกเธอแบบนั้น บวกปฏิกิริยาที่ดูเก้ๆกังๆตลกปนเอ็นดูรักนั้นด้วย

 

เฮเลน่าหันไปทางที่กริมม์อยู่กำลังหัวเราะร่าสะใจอยู่พร้อมเสนอตัวตนว่าให้เข้าเรียนที่นี่แทนเธอ ดวงตาสีฟ้าใสหลุบลงอย่างสงบภายนอกแต่ในใจร้อนรนไปหมดกับความคิดนี้ของตัวเอง และหันไปออกความเห็นกับชายหนุ่มผู้เป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียนที่มอนส์เตอร์ตัวน้อยนั้นอยากเข้ามากมายกำลังก่อความปั่นป่วนอยู่

 

"คุณผอ.คะ ให้หนูจัดการเขาดีมั้ยคะ?"

 

"ว่าอะไรนะครั — เดี๋ยวก่อนครับคุณหนู!"

 

เธอไม่ได้ฟังอะไรที่โครวลี่พูดอยู่เลย อีกด้านของนักเรียนชายที่ดูเหมือนกำลังจะตกลงกันได้แล้วว่าใครจะเป็นคนจัดการกริมม์เห็นร่างเล็กนั้นเดินตรงไปหาเจ้าแมวจอมแสบก็ตกใจกันเกือบหมด พลางคิดกันว่าเธอกำลังทำบ้าอะไรของเธออยู่กันแน่ ถึงได้ใจบ้าบิ่นไปหามอนส์เตอร์มีพลังเวทย์แต่สาวเจ้านั้นไม่มีแม้แต่อะไรเลยตามคำบอกเล่าจากกระจกแห่งความมืด

 

เจ้าแมวพูดได้ส่งเสียงกวนซ่าออกมา "เจ้าบังอาจมาท้าทายท่านกริมม์เชียวรึ! เจ้ามนุษย์!" เฮเลน่าไม่ตอบอะไรเขา มีเพียงมือบางนั้นเอื้อมไปแตะบริเวณหัวของกริมม์พร้อมลูบมันเบาๆ แน่นอนคนที่ทะนงตนอย่างหนักแน่นแบบกริมม์ขัดขืนใส่แรง

 

"นี่เจ้ากล้าลูบหัวข้าแบบนี้งั้นเหรอ! ฟุเนี๊ยว — " เลื่อนจากตรงหัวมาเกาใต้คางแทนเบาๆ ตัวกริมม์ที่จากเดือดๆอยู่ก็รู้สึกอ่วนยวบลงส่งเสียงเหมือนอย่างลูกแมวน้อยไป "คุณกริมม์คะ ช่วยลดไฟลงหน่อยจะได้มั้ยคะ ทุกคนเขาเดือดร้อนกันหมดเพราะคุณแล้ว"

 

เสียงนั้นเอ่ยบอกอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน มือยังคงเกาคางของกริมม์อยู่และใบหน้าที่เหมือนเขาจะรู้สึกไม่น้อยเป็นอย่างมาก

 

"ม-ไม่! จนกว่าข้าจะเป็นจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่กว่าใครให้ได้!!"

 

เจ้าแมวน้อยแสนดื้อรั้นตอบเสียงแข็ง เธอถอนหายใจออกมาก่อนเปลี่ยนจากลูบคางมาเล่นอุ้งมือแทน

 

คุณย่าบอกว่าถ้าแมวดื้อให้เล่นแบบนี้จะได้สงบลง…

 

"จอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่จะไม่ทำให้ใครเดือดร้อนนะคะ….หากทำตัวแบบนี้จะไม่มีคนเคารพหรือเชิดชูคุณ" หูของกริมม์ตั้งขึ้นมาราวกับตั้งใจฟังในสิ่งที่เฮเลน่าพูด แน่นอนรวมถึงทุกคนก็แอบทึ้งไม่น้อยนักกับประโยคของเธอ ราวกับเด็กสาวผมสีบริสุทธิ์คนนั้นกำลังปลอบประโลมสัตว์ร้ายให้เชื่องลง ใบหน้าหวานนั้นเรียบนิ่งใส่ ดวงแก้วตาใสจ้องมองหน้าแมวน่ารักนั้นของเขา

 

"คุณกริมม์คะ ฉันขอถามคุณนะคะว่าคุณอยากเป็นจอมเวทย์ที่สร้างเรื่องเดือดร้อนให้คนอื่นหรือเป็นจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่มีคนเคารพบูชากันคะ….."

 

ประโยคนั้นทำเอามอนส์เตอร์ตัวน้อยชะงักกึก

 

ส่วนตัวชายหนุ่มสวมหน้ากากก็พลันแอบตกใจไม่น้อยก่อนลอบยิ้มในใจน้อยๆ

 

เธอคนนี้มีวาจาที่กล่อมคนให้เชื่องได้อย่างนุ่มนวลและง่ายดายพอๆกับหัวหน้าหอออคตาวิเนลล์เลย

 

"คุณกริมม์เป็นมอนส์เตอร์ที่ฉลาดและมีความคิดเป็นของตัวเองนะคะ แม้การกระทำของคุณมันจะดูฉุกละฮุดเกินไปหน่อย" หางของเขาส่ายไปมาเหมือนแมวกำลังซึมอยู่เมื่อรู้ว่าทำผิด เฮเลนมองเขาด้วยสายตาอ่อนเล็กน้อย "ว่าแต่….ขออุ้มหน่อยได้มั้ยคะ?"

 

ไม่อาจห้ามความอยากของคนที่ชอบสัตว์น่ารักๆตัวเล็กๆอย่างเธอได้เลยคิดอยากจะอุ้มเขาไว้ ถึงจะเกาคาง ลูบหัว บีบอุ้งมือแล้วก็ตามก็ยังรู้สึกเหมือนไม่พอใจสักเท่าไรนัก โอ๊ะ แล้วก็เรื่องที่อยากเล่นหัวกริมม์นั้นก็เป็นส่วนหนึ่งนะที่จะมาหยุดเขา ใจจริงเธอก็อยากจะช่วยให้สถานการณ์วุ่นวายมันสงบลงจริงๆนะ

 

"ห-ห๊าา! นี่เจ้ากำลังพูดอยู่กับใครกัน!"

 

"คุณกริมม์ผู้แข็งแกร่งไงค่ะ"

 

กริมม์โวยวายใส่เธอ ก่อนใบหน้าหวานใสนั้นจะเอียงคอทำหน้าตาแป๋วใส่พร้อมเอ่ยเรียกคำที่ทำให้มอนส์เตอร์ตัวน้อยใจเป๋ไป โครวลี่ที่อยู่ใกล้เธอสุดแอบหลุดขำอย่างเอ็นดูกับท่าทางนั้นของเธอ แต่แล้วเจ้าแมวเจ้าปัญหานี่ก็ยอมปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้เฮเลน่าอุ้ม มือนั้นประคับประคองร่างที่เต็มไปด้วยขนหนานุ่มน่าซุกแนบชิดกับตัว

 

"ขนนุ่มนะคะเนี่ย…." "แน่นอนอยู่แล้ว ข้านะ"

 

ท่าทางเชิดหน้าชูนั้นเรียกรอยยิ้มบางๆจากเด็กสาวผมสีพิสุทธิ์ได้ เอียงตัวเข้าหาสบตากับคุณผอ.คนเก่งที่ไม่จัดการด้วยตัวเองอยู่กำลังปรบมือส่งคำยินดีให้ "น่าทึ้งมากเลยนะครับที่คุณหนูหยุดเจ้าทานุกินี้ได้"

 

"ไม่ใช่ทานุกิ!"

 

"คุณกริมม์คะ….สุขุมไว้" ดวงตากลมโตเหล่มองคนที่อยู่ในอ้อมแขน ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมเงียบปากฮึดฮัดไปแต่โดยดี

 

"ตามกฎข้อที่ 23 ของราชินีโพธิ์แดงห้ามนำแมวเข้ามาในพิธี ฉะนั้นผมขอให้เธอเอาเจ้านี้ออกไปด้วย" เสียงของรองเท้าที่กระทบกับพื้นเข้ามาใกล้และหยุดลง ชายร่างเล็กบอกรายละเอียดที่เฮเลนนั้นไม่รู้ เขามีใบหน้าที่ดูเป็นคนเคร่งกฎเอาเสียมากๆ

 

"ถ้าเอาออกไปเขาจะไปอยู่ที่ไหนล่ะคะ? ดูเหมือนคุณกริมม์จะไม่มีแห่งพักพิงเป็นหลักสักเท่าไรด้วยนะคะ…."

 

ดวงตาต่างสีทั้งสองสบเข้าหากัน พอทำให้เฮเลนรู้ว่าภายใต้ผ้าคลุมนี้เด็กหนุ่มตรงหน้าเธอมีผมสีแดงและดวงตาสีเงินที่ฉุนเฉียวตลอดทุกเวลา ใบหน้านั้นหักงอเข้าเมื่อถูกเธอบอกแบบนั้นจนกริมม์โวยวายลั่นใส่

 

"เจ้ากล้าไล่ข้างั้นเหรอ!? แล้วเจ้า — "

 

"เฮเลน่าค่ะ เรียกเฮเลนก็ได้"

 

"เฮเลน! เจ้าช่วยข้าที!!" มอนส์เตอร์ตัวน้อยเอ่ยคำวิงวอนขอร้องจากเด็กสาว เธอเองก็ไม่ใช่คนใจจืดใจดำเสียเท่าไรด้วยเลยจะช่วยกริมม์

 

"แต่กฎมันก็ต้องเป็นกฎ" เด็กหนุ่มยังคงยืนยันคำเดิม กระทั่งดวงตาสีเย็นนั้นสงบนิ่งมองเขา "เป็นคนที่เคร่งกฎมากเลยนะคะ….คุณน่ะ"

 

คำพูดนั้นทำเอา ริดเดิ้ล โรสฮาร์ท รู้สึกหัวใจมันหน่วงประหลาด กับสตรีที่พึ่งเคยเจอกันครั้งแรกคำพูดพวกนี้ออกจะธรรมดาด้วยซ้ำเพราะมันมักผ่านหูเขามาเรื่อยแล้ว

 

"แสดงว่าคุณคงมีความรับผิดชอบสูงเอามากๆนะคะเนี่ย น่าชื่นชมมากค่ะ"

 

อารมณ์เบาใจถูกผ่อนผันนั้นทำให้ริดเดิ้ลเหวอไปหน่อยๆ ปกติต้องแสดงท่าทีกระอั่กกระอ่วนหรือไม่พอใจออกมานี้ น้ำเสียงและแววตาที่เด็กสาวปริศนาคนนี้พูดออกมาล้วนมาจากใจจริงหมด ไม่มีการเสแสร้งหรือพูดไปที

 

"คุณหนูครับ ผมว่าเราควรกลับมาเรื่องของคุณนะครับ" โครวลี่ขานเรียกเธอที่คุยกับหัวหน้าหอฮาร์ทสลาบิวด้วยบรรยากาศแปลกๆที่คนเป็นผอ.สัมผัสได้(?) "นั่นสินะคะ….ส่วนเรื่องคุณกริมม์อันนี้เราค่อยมาคุยกันทีหลังนะคะ"

 

เด็กสาวพูดกับเขา เธอส่งยิ้มอ่อนมาให้ หัวใจที่ไม่เคยเต้นแรงเท่าใดมาก่อนดังขึ้นตึกตักก่อนจะสงบลง จบลงด้วยพ่วงแก้มเด็กหนุ่มผมสีชาดขึ้นสีแข่งกัน

 

 

 

[  4 5 %  ]


 

 

"ว่าแล้วจดหมายส่งไปไม่ถึงจริงด้วย" เสียงทุ้มดูราวกับคนมีอายุพอสมควรแต่กลับเป็นเพียงชายหนุ่มร่างเล็กเดินออกมา เขาเป็นตัวแทนที่มาจากหอที่เหลืออยู่หอสุดท้าย เพราะคำเชิญให้มาในวันปฐมนิเทศน์มันส่งมาไม่ถึงหัวหน้าหอเดียซอมเนียเลย

 

กลุ่มชายหนุ่มที่ดูแล้วทุกคนน่าจะเป็นหัวหน้าของแต่ละหอคุยถกเถียงกันเรื่องลืมเรียกเชิญตัวหัวหน้าที่ดูมีบรรยากาศน่ากลัวที่สุดบรรดาพวกเขาแล้ว ส่วนเฮเลน่านั้นก็อุ้มเจ้ากริมม์อยู่ในมือเช่นเคย มอนส์เตอร์ตัวน้อยวางคางลงบนไหล่เล็กเด็กสาวไว้ให้เธอประคองเขาได้ง่ายกว่าเดิม

 

"อย่าทำข้าตกนะเฮเลน" เจ้าแมวเอ่ยบอก "ไม่ทำตกหรอกค่ะ คุณกริมม์"

 

"อะแฮ่ม ก่อนอื่นเลย คุณหนูไม่มีเวทย์มนต์ แต่กลับเหมาะสมกับทุกหอ แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะครับ? เพราะผมเองก็ไม่เคยเจอกรณีเลยตั้งแต่อยู่ที่นี่มา"

 

คำพูดนั้นของโครวลี่ทำเอาดวงตาสีฟ้าใสสาวเจ้าอ่อนแสงลง รวมถึงทุกคนก็หยุดการสนทนากันมาโฟกัสที่เธอแทน

 

"เป็นไปได้….คุณผอ.โครวลี่พอจะพาหนูกลับบ้านได้มั้ยคะ"

 

เธออยากกลับบ้าน….ใช่ เธออยากกลับไปยังบ้านที่ๆเธออยู่และเกิดมา บอกตามตรงตั้งแต่ตื่นมาอยู่ที่นี่แล้วเจอเรื่องมหัศจรรย์น่าเหลือเชื่อแบบนี้ใช่ว่าเฮเลน่าจะไม่รู้สึกกังวลอะไรเลยนะ ในตอนนี้เธอยังกลัวด้วยซ้ำว่าจะกลับไปอย่างไรดี หรือมีทางให้กลับไปมั้ย การที่อยู่ๆเราก็จากจากที่บ้านมาในที่ๆไม่รู้จักใช่ว่าจะดีสำหรับทุกคนเสมอไปนะ

 

ถึงใครจะว่าเธอมันเหมือนนางเอกธรรมดาตามฉบับสูตรละครไทยล่ะก็ยังไงซะความจริงที่เธออยากกลับบ้านมันก็เป็นเรื่องจริง

 

"แบบนี้เองสินะครับ ได้อยู่แล้วล่ะครับ กระจกแห่งความมืดนี้จะพาคุณหนูกลับไปยังบ้านเกิดของคุณหนูเอง"

 

ชายสวมหน้ากากพูดแบบนั้นอย่างมั่นใจไม่มีผิดพลาดในสิ่งที่พูดออกมา ขณะเดี๋ยวกันกริมม์ที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอก็หูตั้งผึ่งอย่างดีใจ กล่าวคำที่ค่อนข้างไม่ค่อยจะดูสถานการณ์เท่าไรนักอย่างอาทิเช่น แบบนี้ข้าก็เสียบเจ้าเป็นนักเรียนแทนต่อได้สินะ! แน่นอนพอมอนส์เตอร์ตนนี้พูดจบก็ได้รับสายตาที่ดูหม่นหมองอย่างน่าประหลาดของเฮเลนมา

 

"ค่ะ….คุณกริมม์จะได้เป็นนักเรียนของที่นี่แทนฉันเอง"

 

เสียงหวานนั้นไม่ใสกังวานเหมือนก่อนหน้า ทุกคนสัมผัสได้ถึงความเศร้าจากเธอ บวกกับรู้สึกอยากตีปากเจ้าตัวปากดีนี่เหลือเกินนักที่พูดไม่ดูอะไรเลย กริมม์แข็งค้างไปเมื่อถูกตอบกลับมาเช่นนี้ก่อนจะถูกเด็กสาววางตัวเขาลงกับพื้น

 

"เป็นจอมเวทย์ที่ยิ่งใหญ่และสง่างามให้ได้นะคะ"

 

ไม่มีใครเคยพูดแบบนี้กับกริมม์มาก่อน แน่นอนเมื่อนึกถึงคำพูดของตนก่อนหน้าก็ทำเอาเขาซึมแทบทันทีเลยล่ะ ร่างบางหมุนตัวเข้าหากระจกเพื่อรอให้มันพาเธอกลับ แต่ก็พบแต่ความเงียบและว่างเปล่า และเป็นอีกครั้งที่โครวลี่ตกตะลึงหลายรอบของวันนี้

 

"เป็นไปได้ยังไงกันครับ! ที่ว่าพาคุณหนูกลับไปไม่ได้นะ!"

 

ความรู้สึกของเฮเลน่าในตอนนี้ใจตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ว เธอกลับบ้านเกิดไปไม่ได้ กลับไม่ได้เลย เรี่ยวแรงแทบหมดลงทรุดกับพื้นอย่างไม่ยอมรับ ถ้าเธอกลับไม่ได้แล้วจะไปอยู่ที่ไหนกัน? ถ้าเป็นวิทยาลัยแห่งนี้ก็คงไม่ได้เพราะเธอไม่มีเวทย์มนต์ขืนอยู่ไปก็เหมือนไปสร้างภาระให้โครวลี่เปล่าๆ สาวผมสีพิสุทธิ์รู้สึกอยากร้องไห้น้ำตาคลอออกมาเหลือเกิน ความกังวลและเครียดถาโถมเข้าจิตใจเด็กสาว

 

"เนี๊ยว…เฮเลนไหวมั้ย" กริมม์ลอยเข้ามาหาเฮเลนที่ทำหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เธอส่ายหัวน้อยๆให้เป็นคำตอบก่อนเผินมองโครวลี่ตรงนั้น

 

"เป็นไปได้มั้ยคะ ที่หนูจะขอค้างคืนที่นี่สักหนึ่งคืนแล้วจะค่อยออกไปพรุ่งนี้"

 

"ไม่ได้ครับ! ไม่ได้เลย! คุณหนูเป็นผู้หญิงนะครับถ้าค้างแค่คืนเดียวแล้วไปโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ หรือความอันตรายของทวิตเสจ วันเดอร์แลนด์จะทำยังไงล่ะครับ!" ชายหนุ่มค้านเสียงแข็งเข้า ผนวกกับคนอื่นๆที่ดูจะเห็นด้วยกันกับเขาเพราะเป็นห่วงร่างบาง

 

"แต่ฉันเป็นคนไม่มีเวทย์มนต์นะคะ….อยู่ที่นี่ก็เหมือนกับแกะดำ" นิ้วนั้นชี้เข้ามาหาตัวเองพูดเสียงค่อยให้รอบข้างได้ฟังกัน สิ่งที่เธอพูดอาจจะจริง แต่ข้อที่ว่าจะปล่อยให้สตรีเดินเตร่อยู่ในนอกรั้วโรงเรียนเพียงลำพังมันก็ไม่ใช่เรื่องที่สุภาพบุรุษควรทำเลย

 

"ทางโรงเรียนของผมมีหอพักอยู่หอพักหนึ่งครับที่ว่างและไม่มีผู้ชายเลย แต่มันค่อนข้างจะเก่าและนานด้วยสิครับฝุ่นมันเลยเขรอะ….."

 

"ถ้าเป็นอันนั้นก็คงจะพออยู่ได้ล่ะนะคะ" ตอนนี้เฮเลน่าไม่ขออะไรมากแล้วนอกจากที่อยู่ก็เพียงพอ เธออุ้มกริ้มม์ขึ้นกอดไว้กับตัวเมื่อเห็นมอนส์เตอร์เจ้าปัญหาสงบเสงี่ยมอย่างผิดแปลก แต่พอลองจิ้มๆเล่นพุงเจ้าตัวดูก็กลับมาแหกปากโวยวายอีกเช่นเคย ช่างดูเป็นภาพที่น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ….หมายถึง เฮเลนน่ะ

 

"แน่ใจนะครับ? ว่าคุณหนูไม่กลัวผีเลยนะ"

 

ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลที่เคยสวยงามเกิดเสียงดังกึกกลายเป็นเมล็ดถั่วเขียวแทนพร้อมร่างกายที่แข็งทื่อไปอย่างกับรูปปั้นที่สลักไม่เสร็จ เธอเอ่ยเสียงสั่น "ม-มีผีด้วยหรอคะ?"

 

การพยักหน้าของโครวลี่นั้นแทบทำเอาจากที่เฮเลนจะได้อยู่ในหอพักที่ไร้ซึ่งผู้คนและปลอดบุรุษมากมายถูกน็อคเอ้าว์โดยผีบ้านผีเรือนมาเข้าวินแทนจากตัวเลือกที่ดีที่สุด จะให้เธอไปอยู่กับผีหรอเธอไม่เอาค่ะ!

 

"คุณหนูครับ? ไหวมั้ยครับหน้าซีดเชียว" มือหนานั้นอังหน้าผากเด็กสาวเข้าอย่างห่วงๆ ด้วยความที่เฮเลนนั้นไร้ประสบการณ์รับมือกับผู้ชายเพราะอยู่โรงเรียนหญิงล้วนมาตั้งแต่ประถมจึงสะดุ้งตัวแทบยกมือปัดออกไป

 

"ข-ขอโทษนะคะ พอดีหนูไม่ค่อยถูกกับผู้ชายเท่าไร" เธอแก้ตัวพลางแก้มกลมนั้นขึ้นสีจางๆ ดูเป็นภาพที่น่าทนุถนอมสุดๆ จนชายหนุ่มที่เป็นคนช่วยดึงฮู้ดเธอขึ้นมานึกคิดขึ้นมาได้ว่าสาเหตุที่เฮเลน่าต่อต้านเขาคือแบบนี้สินะ แถมดูแล้วคงจะเป็นคนที่กลัวผีมากพอตัวด้วยสิ

 

"คุณผอ.คะ ขอหนูนอนที่หอไหนสักคืนหน่อยได้มั้ยคะ….คือหนู……"

 

ไม่มีใครรู้ว่าการที่อยู่ในวิทยาลัยชายที่มีแต่ผู้ชายๆมากมาย จะทำให้ภูมิต้านทานสตรีจะต่ำลงแบบนี้นัก

 

"..หนูกลัวผีค่ะ…..นะคะ"

 

น่ารักเชี่ย เชี่ยยยย!!

 

ชายหนุ่มเกือบครึ่งห้องแทบเป็นลมตายอย่างสู่ขิต ก่อนที่จะได้เรียนแออัดกับเจ้าตัวผู้ไปสามปีเต็มให้มีสาวน้อยน่ารักมากๆมาอยู่ด้วย แถมทำเสียงสีหน้าชวนเอ็นดูจนอยากฟัดแบบนี้ตายไปก็คุ้มแล้ว! แม้แต่ผอ.ยังสั่งให้หยุดสั่นพร้อมหยุดเลือดไปด้วยเลยเนี่ย!

 

บรรดาหัวหน้าสุดแข็งแกร่งยังหลบหน้าหนีไปด้วยความเขินร้อนทั้งนั้นแทบทุกคนเลยด้วยซ้ำ

 

"งะ-งั้นเหรอครับ ผมเข้าใจแล้ว คุณหนูอยากเลือกหอไหนล่ะครับเพื่อเป็นที่พักพิงชั่วคร่าวส่วนหอที่มีผีนั้นผมจะเป็นคนจัดการให้เองทุกอย่างนะครับ ก็เพราะกระผมเป็นคนใจดียังไงล่ะ"

 

ดวงตาสีฟ้าใสเคลื่อนขยับมามองคนทั้งเจ็ดที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้กำลังลุ้นระทึกอยู่ เธอมองไปตั้งแต่คนที่นึง ริดเดิ้ล ที่เธอคาดคิดว่าเฮเลน่าคงจะลำบากใจหน่อยถ้าต้องทำตามกฎราชินีโพธิ์นั้นของเขาจึงจำใจไม่เลือกหนุ่มผมแดงแทนอย่างรู้สึกผิด หันไปคนท้ายสุดที่คนอื่นเขาพูดกันว่าหัวหน้าหอนี้เป็นคนน่ากลัวอย่างมากเธอไม่รู้ว่ามันจริงหรือไม่จริงกันแต่ฟังจากเสียงข้างมากแล้วเลยขอกานะคะ….ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ;;-;;

 

คนถัดมาจากริดเดิ้ลเป็นหนุ่มมีหูสัตว์ที่มีท่าทางดุๆ ดวงตามกริบสีมรกตนั้นจ้องเธอมาแทบทำเอาตัวเธอพรุนไปเลย ต่อไปก็คือคนที่ออกมาพูดช่วยเฮเลนก่อนหน้า พอเด็กสาวสังเกตใบหน้าของเขาดีๆแล้วมันงดงามมากๆจนเธอหลบหน้าหนีด้วยความเขินที่โดนจ้องกลับบ้าง ขณะที่หนุ่มรูปงามคนนั้นจะอุทานอุ๊ยในใจ

 

เด็กคนนี้เขินเราหรอเนี่ย น่ารักจัง แม่หนูมันฝรั่งต้ม

 

ต่อจากเขาคือคนที่โดนไฟลวกก้น กำลังยืนจังก้าเท้าสะเอวใส่เธอพร้อมทำหน้าราวกับมีความหวังให้เธอเลือกเขา หอจะได้ครึกครืนและสนุกมากกว่าเดิมอีก ร่างบางเดินเข้ามาใกล้เด็กชายตัวเล็กทีละนิดอย่างเกร็งๆ ดวงตาต่างสีสบตากันชั่วครู่ก่อนฝ่ายเธอจะหลุบมองต่ำลงโฟกัสที่ไหนสักแห่ง

 

"ก้นหายไหม้รึยังคะ เป็นแผลใหญ่มากมั้ยคะ?"

 

มีบางคนสัมผัสได้ถึงกระจกที่ร้าวขึ้นมา

 

เฮเลน่าสำรวจดูร่างกายหนุ่มผิวแทนคนนี้ด้วยความเป็นห่วงเพราะก่อนหน้าโดนไฟของกริมม์ลวกก้นเอา ก่อนจะหันไปมองแท็บเล็ตลอยได้ตรงนั้น ทั้งสองโจ่มตีด้วยความเงียบเข้าหากัน ท้ายสุดแล้วสาวผมสีหิมะยาวนั้นเงยหน้ามองรอยยิ้มบริการของหัวหน้าหอออคตาวิเนลล์ที่ส่งมาให้ ริมฝีปากที่แห้งลอบเลียมันด้วยความประหม่าพร้อมเสียงใสหวานที่เอ่ยบอกเมื่อตัดสินใจได้แล้ว

 

"คุณคนนี้ค่ะ ขอความกรุณาด้วยนะคะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำบุญด้วยอะไรถึงดีมากแบบนี้ ที่มีเด็กผู้หญิงมาอยู่ในหอของเขาชั่วคร่าว เขาสังเกตเธอตั้งแต่เดินเข้ามาพร้อมกับผอ.โครวลี่ได้สักพักแล้วล่ะ ไม่ว่าจะน้ำเสียง กิริยาท่าทางอะไรมันดูน่าดึงดูดใจสำหรับเขามาก ชายหนุ่มพาสาวผมสีสะอาดเข้ามาในหอพัก ดวงตากลมโตนั้นพร่าวระยับอย่างตื่นตาตื่นใจเมื่อมองสิ่งรอบกายที่เป็นสีฟ้าของน้ำทะเล

 

"หอออคตาวิเนลล์ยินดีต้อนรับคุณเฮเลน่านะครับ ผมอาซูล อาเชนกร๊อตโต้อยู่ปีสองเป็นหัวหน้าหอนี้ครับ ถ้าเกิดมีอะไรก็เรียกผมได้ทุกเมื่อนะครับ" รอยยิ้มที่ราวกับพนักงานบริการลูกค้าเผยบนใบหน้าชายหนุ่มผมสีเงินอมม่วงอ่อนนั้นของเขา เฮเลน่ายังคงทำหน้าเรียบปนประหม่าหลังจากเขาพาเธอมาส่งที่หน้าห้องนอนที่คาดว่าจะเป็นที่พักของเธอชั่วคร่าวก่อน

 

"ขอบคุณนะคะ คุณอาซูล มีอะไรฉันจะเรียกหานะคะ"

 

"ไม่เป็นไรครับผมยินดีช่วยเหลือคุณทุกอย่างอยู่แล้ว แต่มีข้อแม้เล็กน้อยนะครับ"

 

"คะ?"

 

"ถ้าหากเห็นใครก็ตามที่เป็นฝาแฝดให้ระวังพวกเขาให้ดีด้วยนะครับ เพราะพวกเขาเป็นคนที่ชอบแกล้งคนมากๆ เรื่องที่มีคุณมาพักอาศัยอยู่หอออคตาวิเนลล์นี้ฝาแฝดนั้นคงหาทางคิดที่จะมาป่วนคุณก็ได้นะครับ"

 

พอได้ยินที่อาซูลพูดถึงฝาแฝดในหอออคตาวิเนลล์เข้าแบบนี้ และกำชับเตือนเข้าก็ เธอก็พยักหน้าลงอย่างช้าๆ

 

"เข้าใจแล้วล่ะค่ะคุณอาซูล แต่ฝาแฝดที่ว่านั้นมีผมสีฟ้ามิ้นต์แล้วมีไฮท์ไลท์เส้นดำหนึ่งเส้นคนละข้างกับตาสองสีสลับฝั่งกันมั้ยคะ?"

 

"ใช่ครับ — …เดี๋ยวก่อนนะครับ คุณเฮเลน่ารู้รายละเอียดพวกเขาได้ยังไงกันครับ?"

 

ก่อนที่จะชี้นิ้วไปทางข้างหลังหัวหน้าหอคนนี้ พออาซูลหันหลังก็จ๊ะเอ๊กับสองแฝดจอมวุ่นวายในสายชั้นปีสองยืนเด่นร่ายิ้มปริ่มอยู่พร้อมป่วนเสมอทุกครั้ง และแลดูยิ่งคึกมากเมื่อเห็นเฮเลน่า

 

เธอหวังว่าจะรับมือกับสองฝาแฝดคนนี้ได้นะ….ขอแค่อย่าบุกมาถึงเตียงก็พอค่ะ เฮเลนขอร้อง เฮเลนก็เป็นลูกมีพ่อมีแม่มีคุณย่าเหมือนกันนะคะ

 

 

[  1 0 0 %  ]


 

━━━━━━━━━━━━━━

 

23-09-2020

Talk #1

โผล่มา45%กันก่อนค่ะ!

ตอนนี้ปังเน้นความน่ารักเอ็นดูของน้องเฮเลนนะคะ เจ้ากริมม์ในฟิคนี้จะไม่ซ่าเหมือนในเกมเท่าไรนัก

พยายามคุมคาร์และแบ่งบทให้หนุ่มๆแต่ละคนอยู่นะคะ;-; ตอนนี้คุณผอ.กับพี่ปลาทองเราจะมีบทเด่นหน่อยๆ

อาจมีบางส่วนไม่ค่อยสมเหตุสมผลหรือตกหล่นไปบ้างยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้ามันยังไม่ดีพอหรือขัดใจtt

เจอกันอีก55%ค่ะ! เลิฟคุณนักอ่านทุกคนนะคะ!!

 

24-09-2020

Talk #2

ต่อครบ100%แล้วค่ะ!

เห็นคอมเม้นท์คุณนักอ่านทุกคนแล้วชื่นใจมากค่ะ สูดลมเข้าเต็มปอดอย่างปรอดโปร่งมากๆ;-;

ในเนื้อหาของเกมกับนิยายของปังจะมีบางส่วนที่มันไม่ค่อยตรงกันเท่าไรนะคะ

เขียนช่วงซีนหลังแล้วแอบกังวลมากค่ะเรื่องนิสัยครต.ของน้องเฮเลน มันดูน่ารำคาญหรือหงุดหงิดบ้างมั้ยคะ เพราะปังกังวลตรงนี้มากๆ พยายามจะไม่ไปสุดโต่งหรือดิ่งสุดติ่งนะคะtt

แต่ตอนนี้ขอมากรี๊ดความหล่อหนุ่มๆก่อนนะคะ หล่อมาก รักค่ะ รักทุกคน โดยเฉพาะแม่วิลY///Y

ติดตามได้ในอีกตอนหน้านะคะว่าน้องเฮเลนจะโดนตาเจดหรือฟลอยด์แกล้งอะไรกันนะคะ! เลิฟค่ะ!

 

 

 

 

SNAP
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 189 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น

  1. #143 Akiko'^' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 14:46
    เขิลเจ้วิลอ่าาา ไม่ไหวเลยยย//ดิ้นๆ
    #143
    0
  2. #128 เมากาวที่ดาวอังคาร (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 22:49

    น้องหนีไปปป เดี๊ยวพี่รับมือแทนเอ----แค่กๆๆๆๆ

    #128
    0
  3. #30 littlefoolmoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 10:41
    K.O.!!!!!!!!
    #30
    1
  4. #28 Lovely sparkle ♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 05:55
    อ๊ากกกกก น่ารักเกินไปแล้ว เอ็นดูน้องมากค่ะ
    #28
    1
  5. #16 Kamerin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 13:23
    น้อง หนีไปปปปปป
    #16
    1
  6. #15 Haru_Zen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 12:37

    เอ็นดูต้าวน้อนมากค่ะ~ เด็กๆอย่ารุนแรงกับน้อนมากไปนะ!!
    #15
    1
  7. #14 Tawanok1208 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 06:03
    โอ๊ยยยยเอ็นดูนาง นางเอกน่ารักมากชอบช่วงชุดท้ายที่บอกว่ายังมีพ่อมีแม่มีคุณย่าอยู่น่ารัก

    #สู้ๆนะไรท์สุดน่ารัก
    #14
    1
  8. วันที่ 25 กันยายน 2563 / 05:57
    เกิดอาการเอ็นดูน้อนน~🥺น่ารักเกินปายยยย~
    #13
    1
  9. #12 pang49 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 05:44
    น้องน่าร้ากมากกก ต้านทานไม่ไหว เจดฟลอยด์ อย่าทำอะไรน้องนะ
    #12
    1
  10. #11 fuhiru (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 05:26
    ขนาดเราเป็นผู้หญิงยังเอ็นดูน้องมาก เลยน้องน่ารักมากไม่ไหวแล้วแม่~
    #11
    1
  11. #10 Lady Luna (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 03:59
    น้องน่ารักเกินไป ขนาดนี่เป็นผู้หญิงยังแทบต้านไม่อยู่ น้ารักแบบเป็นธรรมขาติ น่ารักแบบไม่น่าให้อภัยจริงๆ
    #10
    1
  12. #9 ARikaSayuki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 03:07
    เอ็นดูน้องงงง พวกผู้ชายทั้งทวิสเตทตายแน่ๆเพราะน้องน่ารักกก
    #9
    1
  13. วันที่ 24 กันยายน 2563 / 10:28
    แอร้ยยยยย~ทำไมอีฉันถึงเขินแทนน้องได้นะ ยิ่งคิดยิ่งเขิน
    #7
    1
  14. #6 Tawanok1208 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 05:57

    ทำไมเราเขินแทน
    #สู้ๆนะไรท์สุดสวย
    #6
    1
  15. #5 fuhiru (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 04:05

    น้องน่าเอ็นดูมากๆเลยค่ะ
    #5
    1
  16. #3 CatherinecatJan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 22:50

    ทำไมหัวใจของเราถึงพ่องฟูขนาดนี้เนี้ย
    #3
    2