Fanfic Twisted Wonderland }} Helena Ranit | All I Need [ OC ]

ตอนที่ 10 : [ Sp. 2 ] BABY - จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    15 ต.ค. 63

 

 

 

 

อาเซน อาเชนกร็อตโต้ กอดตุ๊กตาปลาหมึกตัวโตแน่นกึก เด็กชายวัย 5 ขวบกำลังรอคนมารับกลับบ้าน ทว่าวันนี้กลับมันช้ากว่าปกติ ใบหน้ากลมนั้นมีหยดน้ำตาเม็ดใหญ่เอ่อออกมาอย่างฝืนทน

 

เด็กชายผมสีเงินนุ่มนิ่มซบหน้าลงที่ตุ๊กตาตัวโปรดที่คุณพ่อคุณแม่เป็นคนซื้อมาให้ ร่างเล็กอยู่ในท่อของเล่นโรงเรียนอนุบาล ที่เด็กทุกๆคนต่างทยอยกลับบ้านกันไปจนเหลือแค่อาเซนเพียงคนเดียว

 

จมูกเล็กมีรอยแดงขึ้นมาจากการสะอื้น

 

เขาอยากกลับบ้าน

 

เขาอยากกลับไปเจอคุณพ่อกับคุณแม่เร็วๆ

 

พวกท่านไปอยู่ที่ไหนกัน?

 

รีบกลับมารับผมเร็วๆสิ….อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวนะ

 

ผมกลัว กลัวการอยู่คนเดียวโดยไม่มีใครที่สุด

 

"คุณพ่อครับ…คุณแม่ครับ มารับอาเซนที"

 

รู้ว่ายังไงในตอนนี้พวกท่านก็ยังไม่มา เด็กน้อยรู้ดี

 

แต่ก็ทำได้เพียงภาวนาต่อไปเท่านั้น

 

ท้องฟ้าที่เคยสีฟ้าสว่างใสเหมือนดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงอมม่วงของพระอาทิตย์ที่ตกดิน ดวงตะวันค่อยๆเลื่อนหายไปพอๆกับความเหงาในตอนนี้ของเด็กหนุ่ม

 

คราบน้ำตาเปื้อนตุ๊กตาปลาหมึกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

จนอาเซนเผลอหลับลงไปด้วยความเหนื่อยล้า

 

 

 

"อาเซนจ๊ะ?"

 

เสียงที่หวานอ่อนโยนกับแขนที่โอบกอดร่างเด็กชายอย่างถนอมที่สุดเอ่ยข้างหูหนุ่มผมเงิน ดวงตากลมโตสีฟ้าใสค่อยๆลืมขึ้นมือยังกำชับตุ๊กตาตัวสำคัญไม่ไปไหน ก่อนจะเบิกขึ้นเมื่อพบกับคนที่รักทั้งสอง

 

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเบาบาง

 

"ขอโทษนะครับ ที่พ่อกับแม่มารับอาเซนช้า พอดีมีงานเร่งด่วนเข้ามาน่ะ ไม่โกรธพ่อใช่มั้ยครับ?"

 

คนเป็นพ่อเอ่ยขึ้นก่อนเมื่อลูกชายเพียงคนเดียวตื่นแล้ว ซึ่งตอนนี้ทั้งเขาและภรรยาสาวคนสวยกำลังจะพากลับบ้าน ตัวเด็กน้อยส่ายหัวไปมาเมื่อถูกถาม เขาไม่โกรธคุณพ่อหรอก คุณพ่อเป็นคนมีเหตุผลเสมอถ้ามันเกิดเรื่องแบบนี้

 

หญิงสาวหันมาค้อนใส่คนเป็นสามีนิดนึง เมื่อคุณพ่อตัวดีกำลังแก้ต่างอยู่ "เพราะคุณดันไปทำสัญญามั่วซั่วนี่คะ เลยมารับอาเซนช้า จนถึงตอนนี้ยังไม่เข็ดอีกรึไงกันนะคะ? ให้ตายสิ"

 

"โธ่ เฮเลน ผมก็เสนอไปดีๆแล้วนะครับ แต่ทางนั้นเขาอ่านรายละเอียดไม่พอเองเลยเป็นปัญหากันขึ้นมา"

 

"ไม่รู้แล้วล่ะค่ะ อาซูล"

 

"….เฮเลนครับ.."

 

อาเซนเอียงคอมองภาพผู้ใหญ่ทั้งสองที่กำลังคุยกันโดยหญิงสาวผมสีหิมะยาวจะงอนคุณพ่อของเขาไปเสียแล้ว ตามประสาเด็กๆอย่างเขายังไงก็คงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมกัน

 

แต่อย่างน้อยๆพวกเขาก็กลับมารับเขาแล้ว

 

คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ได้ทิ้งหรือลืมเขาไปไหนคนเดียว

 

"กลับบ้านกันเถอะนะคะ อาเซน"

 

"เดี๋ยววันนี้คุณแม่เขาทำคาราอาเกะให้นะครับ"

 

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้ากลมเด็กน้อย

 

"ครับ! คุณพ่อคุณแม่"

 

 

 

 

เฮสเทียร์ เชนไฮท์ กำลังทำหน้าปั้นยากใส่คนเป็นพ่อตัวเอง

 

ใบหน้าของหนุ่มน้อยวัย 11 ขวบ ที่ฉายแววความงดงามและน่ารักไม่ต่างจากคนเป็นพ่อหรือแม่เลยสักนิด ทำให้เขากลายเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในชั้นเรียน

 

ในตอนนี้เขากำลังอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่นิดหน่อย คนที่ได้ชื่อว่า พ่อ ที่มักจะมานัดสายกับแม่และเขาตลอดเพราะมีงานถ่ายแบบเครื่องสำอางทโดยติดธุระเสมอดันมาอยู่ที่สวนสัตว์ซะได้ราวกับไม่น่าเชื่อ

 

เด็กหนุ่มผมสีบลอนด์ไฮท์ไลท์ม่วงดั่งเช่นบิดากอดอกอยู่ด้วยมาดงดงามราวกับราชินีมองใส่แรง ใบหน้าที่มีลายพิมพ์เดียวจ้องกลับไปไม่สะทกสะท้าน ขณะที่แม่และภรรยาสาวกำลังลนลานอยู่กับบรรยากาศตรงหน้านี้

 

"ไม่มีไปถ่ายโฆษณาอีกแล้วเหรอครับ? คุ ณ พ่ อ"

 

"เจ้าเด็กนี้….เฮเลน"

 

“ฉันไม่รู้ด้วยนะคะวิล แกเป็นของแกแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ฉันเองก็พึ่งรู้ด้วยว่าคุณไม่มีถ่ายโฆษณาวันนี้;-;”

 

ภรรยาสาวคนสวยของเขาตอบมาเช่นนั้น สร้างเสียงลมหายใจที่ถอดถอนออกมาราวกับเหนื่อยหน่ายต่อปัญหาภายในครอบครัวระหว่างลูกชายกับเขาเอง ดวงตาสีม่วงองุ่นส่งสายฟ้าพาดผ่านกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมกันเลย

 

ใครๆก็รู้ว่าบ้านเชนไฮท์ เฮสเทียร์กับวิลไม่ถูกกัน

 

เพราะตั้งแต่เด็กพ่อไม่เคยมีเวลาให้เขาและแม่เลย

 

วันๆก็เอาแต่ทำงาน ถ่ายแบบเครื่องสำอาง ไปโน่นไปนี่ไปนั่น ไม่เคยแบ่งเวลามาอยู่กับพวกเขาบ้าง…

 

แน่นอนว่าวิลรู้ดี ว่าทำไมลูกชายคนนี้ถึงได้ไม่ชอบเขา แต่กระนั้นเขาก็ไม่เคยที่จะให้ความสำคัญกับครอบครัวเลยเพราะฐานะการเงินกับการทำงานมันปิดทางเสียจนหมด

 

ก่อนอื่นตอนนี้สองพ่อลูกเชนไฮท์กำลังจะลืมบางอย่างไป

 

คือบุคคลที่กำลังเป็นกลางให้อยู่ คนที่กำลังเลิ่กลั่กไปมาว่าจะพูดอย่างไรดีกับสถานการณ์ตรงนี้ แถมยังหนักใจที่สุดเวลาสองพ่อลูกเจอหน้ากันแล้วจะปะทะมาคุกันเสมอ

 

ถึงพวกเขาจะไม่ถูกกันแต่ก็มีส่วนนึงที่ไม่ว่าจะยังไง

 

เฮสเทียร์กับวิลก็แคร์เฮเลนมากๆ

 

สู้ให้จับมือกันยอมเป็นมิตรสักครั้งเพื่อไม่ให้คุณแม่ที่แสนอ่อนโยนและภรรยาผู้น่ารักต้องมาทุกข์ใจเพราะพวกเขา พวกเขาก็ยินดีที่จะทำ!(กัดฟัน)

 

"คุณแม่ครับ เข้าไปข้างในกันก่อนมั้ยผมอยากเห็นคุณกวางแล้วล่ะครับ"

 

"เฮเลน เห็นว่าที่มีขนมรูปร่างสัตว์ต่างๆด้วยนี้ ลองไปกินกันดีมั้ยหลังจากดูเสร็จแล้ว?"

 

หญิงสาวที่ปรับอารมณ์ไม่ค่อยทันนักเมื่อทั้งคู่จู่ๆก็พูดดีขึ้นมาแล่ว

 

เมื่อกี้ยังส่งสายฟ้าหากันไม่ใช่เหรอคะ - ?!

 

"ไปกันเถอะนะครับ เดี๋ยวคนก็เต็มกัน"

 

มือขวาถูกเฮสเทียร์จับขึ้นมากุ่มไว้ก่อนพาเธอกึ่งเดินกึ่งลาก

 

"หวังว่าที่ร้านกิ๊ฟช็อปจะมีของน่ารักๆกันนะ จะได้ซื้อมาใส่ทั้งครอบครัวเลย"

 

มือซ้ายก็ถูกวิลประสานมือกันไว้แน่นแต่ไม่อึดอัด

 

พ่อลูกเชนไฮท์ค่อยๆพาหญิงสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจประจำบ้านเข้าสวนสัตว์ไป แม้จะแอบจิกกันเป็นระยะๆ

 

 

 

 

ลาร์ซ คิงสกอร์ล่า อ้าแขนรัดเอวคุณแม่สุดหวงไว้กับตัว พล่างยกหางคิ้วขึ้นท้าทายพ่อของตน หญิงสาวผมเงินยิ้มค้างเหงื่อตกไปเมื่อสามีสิงโตทำหน้าเหี้ยมคำรามในลำคอขู่ลูกชายอยู่

 

"ดูยังไงแม่ก็รักผมมากกว่าพ่ออยู่ดีครับ"

 

ฝ่ายลูก สีน้ำเงินเริ่มก่อนพร้อมน้ำเสียงยียวน

 

"แกเอาอะไรมาพูดว่า แม่แกรักแกมากกว่าฉัน?"

 

ฝ่ายพ่อ สีแดงสวนกลับอย่างไม่แพ้กัน

 

"อ เอ่อ….." บรรยากาศในตอนนี้เฮเลนขอบอกได้เลยว่าเลวร้ายมากค่ะ

 

ทั้งคู่จ้องตาเป็นมัน ไม่กระพริบ แถมยังส่งเสียงคำรามใส่กัน คนที่อยู่ระหว่างกึ่งกลางนี้รู้สึกอึดอัดจนอยากร้องไห้มาก

 

คุณรักกี้! เชก้า! คุณพี่เขย! ช่วยเฮเลนด้วยค่ะ!!

 

ใจนึงเธออยากดิ้น อยากวิ่งหนีออกไปแต่ก็คงจะไม่ได้ ยิ่งเป็นพ่อสิงโตแก่ที่ชอบเอาแต่ใจนี้ด้วยยังไงเฮเลนก็หนีไม่พ้น

 

ยิ่งลาร์ซเหมือนคนเป็นพ่อแล้วด้วยนะ ทำให้เหมือนมีเลโอน่าเพิ่มขึ้นมาสองคนเลยล่ะ

 

พ่อลูกตระกูลคิงสกอร์ล่าหวงเธอมากๆ

 

พอมีใครสักคนมาเล่นด้วยกับเธอหรือทำอะไร อีกคนต้องมาเอาเรื่องและแยกเขี้ยวใส่กันทุกครั้ง

 

มือแกร่งนั้นกระชากเธอออกมาจากการพันธนาการของเด็กหนุ่มวัย 13 ปี ที่ยิ่งโตมากเท่าไร ยิ่งเหมือนผู้เป็นบิดาไม่มีผิดเพี้ยน ใบหน้างดงามกระแทกเข้ากับแผงอกอีกฝ่ายเต็มๆรัก ความรู้สึกชาบนหน้ามันทำให้เธอมึนเล็กน้อย

 

"เจ็บนะคะ…เลโอน่า"

 

"หนวกหู หุบปากแล้วนอนไปซะ"

 

"เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนคะ เลโอน่ — !!"

 

จู่ๆพ่อสิงโตขี้เกียจนี้ก็ลากเธอลงไปนอนด้วยอย่างทุกทีไม่เคยถามกันสักคำ พอจะดิ้นออกกลับยิ่งเหมือนไร้หนทาง ดวงตาสีฟ้าใสส่งขอความช่วยเหลือไปทางลาร์ซที่มองอยู่

 

เขาพยักหน้าลงอย่างช้าๆ ทำเอาเฮเลน่ายิ้มดีใจเกอ

 

"คิดจะฮุบนอนกอดแม่ไว้คนเดียวงั้นเหรอครับ ผมไม่ยอมหรอกนะ"

 

ลาร์ซ — !!!

 

หนุ่มสิงโตทั้งสองนอนประกบหน้าประกบหลังหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวไว้ พวกเขาอ้าแขนออกมาโอบร่างคนที่รักและหวงมากที่สุดไว้ พร้อมส่งสายตาเชือดเฉือนกันอย่างไม่มีใครยอมใครเลยทีเดียว

 

 

[ มาเพิ่มบทให้คนอื่นๆนะคะ ]

 

 

 

 

เอียน เชราด์ ตัวสั่นทิมอย่างหวาดกลัวในใบหน้าแสยะยิ้มของผู้เป็นบิดา เจ้าของเรือนผมสีฟ้าเพลิงไหวสั่น รอบขอบดวงตาเริ่มร้อนผ่าวเริ่มปล่อยน้ำสีใสออกมา ริมฝีปากบางสีครามเบะทีละนิด

 

เขากลัว

 

กลัวผู้ชายคนนี้

 

ผู้ชายที่ชื่อว่า อิเดีย เชราด์

 

"อ-อะ แงงง!!"

 

ท้ายที่สุดเอียนก็ปล่อยอารมณ์ที่อัดอั้นไว้ไม่อยู่เมื่อจ้องรอยยิ้มแสนน่ากลัวนั้น หญิงสาวผมสีเงินยาวที่กำลังง่วนกับการทำอาหารอยู่ในห้องครัวรีบวิ่งออกมาทั้งผ้ากันเปื้อนเมื่อได้ยินเสียงร้องของลูกชาย คนเป็นพ่อเห็นท่าไม่ดีจึงคุกเข่าลงพยายามปลอบเขาด้วยท่าทางเก้กัง

 

"อะ - อ่า เอียนอย่าร้องสิ พ่ออยู่ตรงนี้แล้วนะ — "

 

"แง — !!"

 

"คุณ - ทำอะไรเอียนกันคะ!"

 

"ผมเปล่าทำอะไรเอียนนะ เฮเลน! ผมแค่ยิ้มและจะเล่นด้วยกันกับเขาก็เท่านั้นเอง!"

 

เธอรีบรุดตัวเข้ามาอุ้มเด็กชายวัย 5 ขวบขึ้นมาลูบผมปลอบหลังลูกตนเอง มิวายหันไปสบตากับคนเป็นสามี อีกฝ่ายแก้ต่างและปฏิเสธอย่างลนลานว่าอิเดียไม่ได้ทำเอียนแต่อย่างใดเลย

 

การที่เขายิ้มให้มันทำให้ลูกชายแท้ๆถึงกับร้องไห้เลยเหรอ!

 

หรือลูกเกลียดเขากันแล้ว…ไม่นะ อย่าเกลียดพ่อเลยเอียน นอกจากเฮเลนที่รักพ่อแล้ว ลูกห้ามเกลียดพ่อตามคนอื่นนะ! อ่า-จะทำยังไงดี หรือลูกเกลียดเราแล้วจริงๆ…ไม่นะ ไม่ๆ

 

"เอียน ไม่ร้องนะ พ่ออยู่นี้แล้วไง — "

 

รอยยิ้มแสยะเห็นฟันแหลมนั้นปรากฏสู่ดวงตากลมโตสีน้ำผึ้งของเอียน ที่อิเดียกำลังจะปลอบเขาอยู่ เด็กชายกำเสื้อคนเป็นแม่แน่น ทำให้เสียงร้องไห้ยังคงระงมต่อหนักกว่าเดิมมากขึ้น

 

เฮเลน่าที่ได้เห็นและยินเข้าก็แทบเป็นลมจับ

 

ใครบอกให้คุณยิ้มกับลูกแบบนี้กันคะ! อิเดีย!!

 

 

 

 

มาธีอัส ดราโกเนีย กำชายกระโปรงของมารดาแน่น ดวงตาสีมรกตสวยเข้มสะท้อนใบหน้าบุคคลที่เป็นถึง 1 ใน 5 จอมเวทย์ผู้แข็งแกร่งที่สุดในวันเดอร์แลนด์

 

และผู้เป็นพ่อแท้ๆของตน

 

แอบหลบอยู่ข้างหลังหญิงสาวอันเป็นที่รักยิ่งแก่เขาแล้วก็บุรุษที่คละใบหน้ามาเดียวกันกับมาธีอัส

 

สายตาคมกริบจ้องมองมายังเด็กชายวัย 10 ปี ที่กำลังยืนแอบดูเขาเป็นระยะๆข้างหลังภรรยาสาว

 

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีทั้งมาธีอัสและเขาก็ยังไม่เคยได้คุยหรือพบเจอกันต่อหน้าจริงๆจังๆเลยสักครั้งเดียว

 

ส่วนนึงคงเป็นเพราะหน้าที่การงานสำหรับจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่กับตำแหน่งราชาแห่งหุบเขาอีกเลยไม่ค่อยได้มีเวลาใช้ร่วมกันกับครอบครัวเลยสักหน

 

มาเลอุสรู้ ว่าตัวเองเหมือนเป็นพ่อที่ไม่ดี ไม่ค่อยติดต่อมาบ้างเลย

 

แต่ความรู้สึกคิดถึงและโหยหามันยังคงชัดเจนอยู่ในใจของเขา

 

เขาอยากเข้าไปกอดลูกชาย อยากถาม อยากบอก ว่าที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง และ ขอโทษที่ไม่เคยอยู่ด้วยกันเหมือนพ่อแม่ลูกทั่วไป

 

มาเลอุสมักโดนคนรักบอกเสมอว่าให้ใช้โทรศัพท์บ้าง แล้วคอลมาคุยกันซะก็ได้ ถ้าจะคิดถึงขนาดนี้เวลาติดต่อกันผ่านจดหมาย

 

'โลกมันเปลี่ยนแล้วนะคะ มาเลอุส คุณควรใช้โทรศัพท์ให้เป็นได้แล้ว'

 

ก็ผมใช้ไม่เป็นนี้เฮเลน…..

 

"มาธีอัส….?"

 

เจ้าของชื่อสะดุ้งตัวเล็กน้อยยามคนตัวสูงขานเรียกหา

 

"มาเธียส ลูกคุยกับคุณพ่อเขาสิจ๊ะ" เฮเลนย่อตัวลงมากระซิบข้างหูหนุ่มผมดำสนิท เด็กน้อยพยักหน้าลงอย่างวิตกกังวล ตวัดดวงตากลมโตเฉี่ยวสีมรกตสบกันกับนัยน์เนตรคมนั้น มาธีอัสพยายามรวบรวมความกล้าเอ่ยปากเรียกเขาเมื่อโดนกดดันมา แต่จริงๆแล้วไม่ใช่มันเป็นแค่ออร่าบางส่วนที่ยังคงติดตัวมาเลอุสมา

 

ราชาแห่งหุบเขามีประกายบางอย่างพาดผ่านทางแววตาราวกับตั้งความหวังสักอย่างอยู่

 

"ค…คุณพ่อครับ?"

 

โปรดรับรู้ไว้ว่า มาเลอุส ดราโกเนีย ได้สู่ขิตไปแล้วหลังมาธีอัสเรียกเขาว่า คุณพ่อ บวกกับเสียงลั่นเฮของลิเลียกับเซเบคที่ดังมาแต่ไกล ส่วนซิลเวอร์นั้นปรบมือให้แทบรัวๆแม้หน้าจะยังคงนิ่งเฉย

 

ประสบความสำเร็จแล้วนะครับนายน้อย! คุณหนูเรียกนายน้อยว่าคุณพ่อแล้วล่ะครับ!!

 

เฮเลนเห็นภาพของสมาชิกหอเดียซอมเนียเจ้าเก่าในวันวานก็เผลอหลุดยิ้มหัวเราะออกมาท่ามกลางความงงงวยของเด็กชายเพียงหนึ่งเดียว

 

 

[ เพิ่มบทให้อีกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะคะ ไม่มีต่อแต่อย่างใดแล้วค่ะ ]

 

 

 

 

รอย โรสฮาร์ท ส่งสายตาอ้อนวอนใส่บิดา

 

ใบปลิวร้านเค้กที่เด็กชายตัวเล็กผมแดงอยากกินถูกยื่นไปตรงหน้าริดเดิ้ล ร่างสูงย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกันกับลูกชาย ดวงตาเรียวสีซิลเวอร์ไล่อ่านมันอย่างละเอียด

 

ทาร์ตสตรอเบอรี่

 

"อยากกินงั้นเหรอครับ รอย?"

 

ดวงหน้าน่ารักนั้นพยักลงหงึกหงัก นัยน์ตากลมโตสีน้ำทะเลที่เหมือนกับคนที่เขารักส่งออร่าความหวังออกมา ผู้นำตระกูลโรสฮาร์ทถอนหายใจแผ่ว เขาตัดสินใจลุกขึ้นมาและเดินตรงไปยังแท่นวางโทรศัพท์เพื่อกดเบอร์โทรหาคนรู้จัก ส่วนรอยก็เดินเตาะแตะตามริดเดิ้ลไป

 

มือป้อมเล็กเกาะที่โต๊ะไม้เงยขึ้นมองคนเป็นพ่อที่กำลังคุยกับทางปลายสายอยู่

 

"เทรย์ ยังเหลืออยู่มั้ย? ไอ้นั้นนะ"

 

[ กะไว้แล้วว่านายต้องโทรมาเพราะเรื่องนี้ริดเดิ้ล….เหลือชิ้นสุดท้ายพอดีเลยล่ะ ว่าแต่อยากกินทาร์ตสตรอเบอรี่ตอนนี้มันไม่ค่อยสมเป็นนายเลยนะ ]

 

รอยได้ยินพวกเขาคุยกัน และเห็นคุณพ่อคนเก่งของรอยกำลังถอนหายใจกระแทกใส่อย่างแรงเวลามีอาการหงุดหงิด

 

"ผมไม่ได้จะกิน รอยต่างหาก"

 

[ โอ๊ะ รอยคุงสินะ แหมๆ พ่อเป็นอย่างไหน ลูกเป็นอย่างนั้นจริงๆเรื่องของที่ชอบนี่ น่ารักจริงน่า~ ]

 

"เทรย์!!"

 

คนในสายหัวเราะพร้อมเอ่ยบอกล้อเล่นไปกลัวอดีตหัวหน้าหอฮาร์ทสลาบิวจะระเบิดลงใส่ ชายหนุ่มผมสีชาดวางสายไปเมื่อรู้ว่าคนรู้จักกำลังจัดเตรียมพร้อมส่งขนมที่ลูกชายเพียงคนเดียวอยากจะกินมัน

 

"เดี๋ยวอีกสักพักก็มาถึงนะครับรอย รอกันก่อนนะ"

 

นัยน์ตาสีฟ้าเปล่งประกาย รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าลูกชายตระกูลโรสฮาร์ท

 

"อื้ม - คุณพ่อใจดีที่สุดเลยครับ รอยรักคุณพ่อนะครับ!"

 

เพียงแค่คนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงเช่นเดียวกับเขา กลับนึกถึงตัวเองเมื่ออดีตที่ผ่านมา

 

มือหนานั้นเอื้อมมาลูบหัวเส้นผมสีแดงเพลิงลูกชายที่รัก ดวงตาต่างสีนั้นสบเข้าหากัน ฝ่ายคนที่โตกว่าส่งความอ่อนโยนผ่านดวงตาคู่นี้และรอยยิ้มเบาบางให้แก่เขา

 

ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้อง ใจดี ไม่กดดัน ไม่คาดหวัง ไม่เข้มงวดใส่ ไม่ตั้งกฎขอบเขตใดๆ พร้อมแต่จะปลอบประโลมและดูแลเด็กคนนี้ให้เติบโตมางดงามให้ได้ไม่เหมือนตัวเขาในวันวาน

 

ริดเดิ้ลจะไม่ยอมให้อดีตมันทำร้ายลูกเหมือนที่เคยทำกับเขาไว้

 

สัญญา ตราบเท่าชีวิตนี้ ที่เคยให้ไว้กับเธอ

 

 

 

"ตายจริง - เกิดเรื่องอะไรดีๆขึ้นเหรอคะทั้งสอง?"

 

คนที่กลับมาจากการไปจ่ายตลาดมาแล้วร้องอุทานเล็กน้อย บุรุษทั้งสองหันควับตามเสียงหวานที่ลอยมาแต่ไกลบวกกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวสาวเจ้า รอยผละจากอดีตหัวหน้าหอฮาร์ทสลาบิวมากอดขาเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวสลวยส่งเสียงเอิ่กอ้ากดีใจ

 

ชายหนุ่มผมสีชาดลุกขึ้นเดินตามมา ประทับจูบลงบนขมับขวาของเฮเลนเบาๆเป็นการบอกว่า ยินดีต้อนรับกลับมานะ

 

คนเป็นทั้งแม่และภรรยาของตระกูลโรสฮาร์ทยิ้มอ่อนหวานให้และชูกล่องขนมเค้กร้านจากคนรู้จักขึ้นมาคั่นกลางไว้ ให้พ่อลูกคู่นี้หยุดน้วยเธอสักที

 

"อย่าพึ่งเล่นกันตอนนี้นะคะ….เรามากินทาร์ตกันก่อนเถอะค่ะ ว่ามั้ย?"

 

พ่อลูกราชินีโพธิ์แดงพยักหน้ารับคำต่างส่งเสียงตอบตกลงอย่างเป็นสุขใจ

 

 

 

 

จาเมล ไวเปอร์ นั่งมองตัวหมากบนกระดาน โดยผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามคือพ่อของเขา

 

หนุ่มผมยาวทำหน้าเครียดใส่เมื่อรู้ตัวว่าตนใกล้จะแพ้แล้ว เขาเม้มปาก หัวสมองคิดหาทุกวิถีทางที่จะเอาชนะบิดาได้ พอเขาเดินหน้าต่อปุ้บ กลับถูกคนอายุมากกว่าสวนกลับใส่จนแพ้ตาเดียวเกมจบ

 

เด็กชายทะเลทรายร้องเหวอ

 

"ได้ไงกันครับเนี่ย!"

 

"ลูกดูออกง่ายจะตาย ใช้มุกเดิมซ้ำๆมันไม่ได้ผลแล้วนะ จาเมล"

 

"พ่อเก่งเกินไปมากกว่าล่ะสิไม่ว่า! อีกอย่างผมรู้ว่าพ่อจงใจเล่นอ่อนให้หรอกนะ!"

 

"เปล่าอ่อนให้เลย นี่ฝีมือลูกเองทั้งนั้น"

 

แพ้ชนะกันในตา 2-3 ดูยังไงก็รู้ว่าเขาจงใจอ่อนให้เพื่อไม่ให้จาเมลหงุดหงิดชัวๆ

 

เจ้าของเรือนผมสีไม้มะเกลือหน้าหงิกหน้างอใส่คนเป็นพ่อ มองรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจนั้นระบายออกมาอ่อนๆ ร่างเด็กชายวัย 14 ปี เบี่ยงตัวไปนอนซุกอยู่กับกลุ่มหมอนนุ่มๆแทน ทิ้งเกมให้หัวหน้าครอบครัวเป็นคนพับเก็บเอง

 

เลิก เลิก เลิก เลิกเล่นแล้ว คร่าวหลังเขาจะไม่เล่นกับพ่ออีกแล้ว

 

ดงงตาสีหม่นทอดมองลูกชายที่กลิ้งเกลือกอยู่บนกองหมอนนั้นเริ่มด้วยสายตาที่ระอาขึ้นมาทีละนิด

 

"นี่งอนกันเลยเหรอเจ้าลูกชายคนนี้นี่" จามิลย่อตัวลงสะกิดหลังคนที่หันหลังใส่มาให้ พ่องูทะเลทรายใจขบคิดอยากว่าลูกงูคนนี้จริงๆว่าจะอะไรนักหนา ยังดีที่ภรรยาสาวของเขากำชับบอกไว้ว่าอย่าทะเลาะกันนะเป็นการสัญญาระหว่างบ้านไวเปอร์ เพราะในตอนนี้เธอไม่อยู่บ้านออกไปทำธุระข้างนอกอยู่เลยปล่อยให้สองพ่อลูกมานั่งเล่นเกมกันคลายเหงาแทน

 

แต่เหมือนยิ่งเล่นจะยิ่งเครียด และจะหันมาบวกกันแทน

 

เล่นบาสก็ถูกคนเป็นพ่อนำแต้มโด่งแบบทิ้งห่างยาว

 

มาเล่นทายปริศนาคำก็ชนะมาแบบงงๆอย่างหงุดหงิดใจ เพราะรู้ว่าจามิลอ่อนให้

 

ไม่ว่าจะอะไรก็อารมณ์ไม่ดีไปเสียหมด

 

ความตึงเครียดปะทะเข้าหาใส่กันระหว่างคนสองคน

 

คนนึงส่งสายตามาเชิงข่มขู่ว่า จะเลิกหายงี่เง่าได้ยัง เจ้าลูกชายบ้า

 

ส่วนอีกคนกลับไม่กลัวใดๆทั้งนั้น ขู่กลับใส่บ้าง พ่อแหละผิดเต็มๆ รู้ว่าเมพนะแต่นี้มันก็เกินไปแล้ว!!

 

สงครามความบ้าบอของพ่อลูกบ้านไวเปอร์ดำเนินต่อไปอยู่ชั่วครู่ กระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้นมา การลงจังหวะการเดินของเท้ามันคุ้นเคยหูเสียจริง

 

ความหูไว ตาไวอันดีเลิศของจอมเวทย์แห่งทะเลทรายเลยรู้ว่าคนที่กลับมาเป็นใคร ไหนจะความเร็วเทียบเท่าอสรพิษนี้ จาเมลวิ่งนำไปก่อนคนตัวสูงกว่าจนเกิดการขัดแข้งขัดขวางกันระหว่างทางมา

 

คนที่วินไม่ใช่ใครนอกเสียจาก จามิล ไวเปอร์

 

อีกฝ่ายไม่ลืมยิ้มเยาะใส่ลูกชายตนเอง สร้างความคับแค้นใจให้จาเมลมากยิ่งขึ้น

 

เขาเข้าไปพูดคุยกับภรรยาสาวอย่างเป็นปกติได้ไม่นานก็ถูกมือของคนบางคนกระชากออกมาแทนที่ สร้างความงงให้แก่เฮเลน เธอมองภาพสามีและลูกชายกำลังแก่งแย่งที่จะได้คุยกับเธออยู่

 

..และเล่นแบบนี้กันเรื่อยมาจนหมดแรงข้าวต้มทั้งคู่….

 

เฮเลนนั่งพัดลมให้พ่อลูกงูทะเลทรายพร้อมหัวเราะยิ้มกับการเล่นไล่แปะกันเมื่อกี้จนเหนื่อย

 

 

 

 

ฟอร์ด ลีช และ เจเรมี่ ลีช มองคุณแม่คนสวยที่กำลังนวดเอวอยู่พร้อมร้องโอดครวญไปมานิดๆ

 

สองแฝดมองหน้าเข้าหากันราวกับรู้ใจ ก่อนจะเดินเตาะแตะไปหาเฮเลน ดวงตาสีฟ้าคู่งามเห็นลูกชายเดินมาหาเข้าก็เลิกนวดเอวมาส่งยิ้มบางให้พวกเขา

 

"ฟอร์ด เจเรมี่ มีอะไรกับแม่รึเปล่าคะถึงได้มาหาพร้อมกันแบบนี้ หื้อ?"

 

"ก็ผมเห็นคุณแม่ดูปวดเอวนี่ครับ" ฟอร์ดเอ่ยเสียงสุภาพ ตามด้วยเจเรมี่ที่พูดอย่างฉะฉาน "พวกผมเลยจะมานวดให้นะฮะ!"

 

"แต่ต้องแลกกับการเล่านิทานให้ฟังด้วยนะคืนนี้!"

 

เด็กชายทั้งคู่ตอบพร้อมเพรียงกัน ใบหน้าที่แทบคัดลอกมาเดียวกันเป๊ะๆเหมือนรุ่นพ่อค่อยๆพาเธออยู่ในท่าที่ฝาแฝดปลาไหลตัวน้อยจะนวดได้ง่าย แน่นอนว่าต้องมีของแลกเปลี่ยนคือการเล่านิทานให้ฟัง

 

"เจ็บมั้ยครับคุณแม่? ผมนวดตรงนี้ได้รึเปล่า"

 

"ได้จ๊ะ ฟอร์ด"

 

ความรู้สึกมันผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก บวกเอ็นดูลูกชายตระกูลลีชทั้งสองด้วยที่เห็นเธอกำลังลำบากอยู่จึงเข้ามาช่วย ส่วนที่ปวดเอวนี้อย่าได้คิดอะไรเชียวนะ…..แค่นอนผิดท่าเอวจนเอวเคล็ด

 

จริงๆนะ จริงๆ

 

"แม่ฮะ - ทำไมยุงมากัดที่แขนแม่ละ? หว่า! หลายจุดเลย!"

 

สิ้นเสียงคำนั้นเฮเลนสะดุ้งโหย่งหน้าซีดเผือกราวกับคนเห็นผี ฟอร์ดก็ยื่นหน้ามาดูด้วยความสงสัยเช่นกัน

 

ไม่นะ ลูกอย่ามาดูสิ!

 

"เมื่อคืนคุณแม่โดนยุงกัดเหรอครับ ทำไมเยอะจนผิดปกติแบบนี้กันนะ…?"

 

"ฟอร์ดมียาหม่องมั้ยอ่ะ~ จะได้เอาไปทาแผลยุงกัดให้แม่"

 

"มีอยู่ครับเจเรมี่ ว่าแต่มีตรงอื่นอีกมั้ยครับ?"

 

"เดี๋ยวนะๆก่อน รอแป้บนึง — อ๊ะ! รอยยุงกัดอีกแล้ว ไม่สิคร่าวนี้รอยฟันล่ะ!"

 

ขอร้องอย่าพึ่งมาห่วงใยและสงสัยตอนนี้ได้มั้ยคะ คนดีของแม่ทั้งคู่ 

 

เฮเลน่าอยากมุดหัวลงดินหนีหายไปเมื่อลูกๆจับต้องสิ่งผิดปกติบนร่างกายของเธอ ไม่ทันไรเสียงมารปีศาจก็ปรากฏขึ้น

 

"แม่กุ้งน้อยอยู่ที่นี่เองเหรอ~"

 

"ผมนึกว่าคุณลุกขึ้นไม่ไหวจนอยู่ในห้องซะอีกนะครับ"

 

"ฟ-ฟลอยด์ จ-เจด"

 

มาทำไมกันคะ!! กลับไปทำงานเลยนะคะแล้วอย่ามาตอนนี้จะได้มั้ย!!!

 

"ป๊าฟลอยด์! ป๊าเจด!" คนที่ดีดสุดในนี้ตาลุกว้าวเมื่อเห็นคนเป็นพ่อทั้งสองกลับมา เจเรมี่พุ่งตัวเข้ากระโดดกอดเจดที่เป็นพ่อ เขารับร่างลูกชายมาแล้วยิ้มให้นิดๆ

 

ส่วนฟลอยด์นั้นย่อตัวลงกอดฟอร์ดหมับเข้าให้พร้อมเอาหน้าถูไถไปมาด้วยความคิดถึง

 

"ปลาไหลน้อยของพ่อเป็นไงมั้ง~"

 

"ปกติดีครับ คุณพ่อ"

 

อาจจะงงๆหน่อยสำหรับนิสัยพ่อลูกบ้านนี้ เจเรมี่ที่เป็นลูกของเจดกลับมีนิสัยขี้เล่นและเอาแต่ใจเหมือนฟลอยด์แทนซะงั้น ส่วนฟอร์ดคือลูกของฟลอยด์แต่ดันสุภาพและเรียบร้อยกว่าคนเป็นพ่อมากเหมือนกับเจด

 

ตอนเลี้ยงดูมาเฮเลนเองก็แอบสงสัยอยู่ไม่ใช่น้อยเลยว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ?

 

แต่ช่างเรื่องนี้ไปเถอะ เพราะเธอกำลังซวยอยู่ ณ ขณะนี้

 

ตัวต้นตอเหตุของรอยยุงกับฟันและอาการปวดเอวของหญิงสาวดันกลับมาอยู่ที่บ้านซะงั้น หยดเหงื่อผุดขึ้นตามไร่หน้าหวาน พ่อลูกฝาแฝดเล่นหยอกล้อกันไปสักพักขณะที่เฮเลนกำลังจะหนีไปกลับถูกมือแกร่งของสามีจอมวุ่นวายคว้าหมับยกขึ้นขาลอยเหนือพื้นได้ทัน

 

"จะหนีไปไหนกันแม่กุ้งน้อย~ เรามีเรื่องต้องคุยกันต่อน่า~"

 

"ค-ค่อยคุยกันทีหลังได้มั้ยคะฟลอยด์ ตอนนี้ฉันปวดเอวมากเลยนะคะ ขอร้อง"

 

"เดี๋ยวพวกเราช่วยนวดให้เองครับ ไม่ต้องห่วง"

 

คำว่าไม่ต้องห่วงของคุณ ฉันไม่ไว้ใจค่ะ!!!

 

ฟอร์ดกับเจเรมี่นั้นยืนกินทาโกะยากิที่ฟลอยด์ซื้อมาให้เคี้ยวแก้มตุ้ยๆมองคุณแม่ตาแป๋วที่โดนคุณพ่อทั้งสองพาเข้าห้องไปอย่างไม่ห้ามเพราะถูกฝาแฝดรุ่นพ่อติดสินบนกับพวกเขาไว้ว่า อย่าห้ามนะ พ่อจะช่วยทำให้คุณแม่หายปวดเอวเอง รวมถึงรอยยุงกัดนั้นด้วย

 

ระหว่างคุณแม่กับทาโกะยากิสองกล่องพวกเขาเลือกอะไร แน่นอนสิว่าต้องของกิน!

 

นิทานคืนนี้เฮเลนก็ไม่ได้ไปเล่าให้สองแฝดฟังเลยตามสัญญา เพราะนอนซมอยู่บนเตียงลุกไม่ขึ้น

 

 

━━━━━━━━━━━━━━

09-10-2020

Talk

มาคั่นกลางตอนหลักที่ยังค้างอยู่55%นะคะ หวังว่าคงไม่เบื่อปังกันนะคะ;-;

ตอนนี้เป็นตอนพิเศษค่ะ ไม่ได้มีความหมายอะไรมาก ก็แค่อยากเห็นลูกๆของหนุ่มๆกับน้องเฮเลนค่ะ ฮึ่ย

เขียนไหวสุดได้แค่สามคนเองค่ะ ที่เหลือปังไปต่อไม่ไหวแน้ว5555555 อันนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักนะคะ สนองตัวเองล้วนๆค่ะ

หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ แล้วจะมาต่อตอนหลักที่ยังค้างเนื้อหาไว้อยู่แน่นอนค่ะ

ซียู! เลิฟยูค่ะ(。’▽’。)♡

 

13-10-2020

Talk 2

ตอนพิเศษรุ่นลูกนี้ยังคงมาเรื่อยๆนะคะ อย่าพึ่งรำคาญหรือเบื่อปังกันเลยน่า---- ที่เนื้อหาหลักยังไม่ขยับไปไหนเลย อย่าพึโกรธปังนะคะ แง

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยมากค่ะ ปังคอแห้งเหมือนจะติดไข้มาจากน้องเลย แค่กๆ//บ่แม่นโควิดเด้อเจ้า

ยังไงก็ขอฝากตอนพิเศษความวายป่วงของรุ่นลูกในตอนนี้ต่อไปเรื่อยๆนะคะ!

ปังรักคุณนักอ่านกับแม่วิล(?)นะคะ♡(`ω`)♡

 

15-10-2020

Talk 3

มาเพิ่มแค่สามบทแล้วจบนะคะ จริงๆมีหลายคนเลยค่ะที่อยากจะเขียน แต่กำลังปังในตอนนี้คงไม่ไหวTT

หวังว่าจะไม่โกรธหรือรำคาญปังเลยใช่มั้ย ฮือ555555

เป็นตอนที่ไม่มีอะไรมากค่ะ จริงๆนะ จริงๆนะคะ เชื่อปังสิ----

ไม่รู้จะคุยอะไรต่อแล้วด้วยค่ะตอนนี้ แง55555 เอาเป็นว่าถ้ายังงงๆกับภาษายังไงก็ติชมกันได้นะคะ

รอตอนที่เหลือ%ค้างไว้ที่แล้วได้เลยค่ะ!!

รักคุณนนักอ่านนะคะ♡

 

 

SNAP
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #141 Wine Story (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 01:30

    โอ๊ยยย หัวใจมันพองโตค่ะ

    #141
    0
  2. #130 อิผี (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 16:30

    อัปจ๊ะ!!!!(ถือกระทะ)

    #130
    0
  3. #126 NM._ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 16:43
    ไรท์ค่ะ..เอารางวัลไรท์ดีเด่นไปเลยค่ะ! แต่จะดีกว่านี้ถ้ากลับมาอัพนะคะ!
    #126
    0
  4. #124 Phetnapha2020 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 23:00

    เสียดายอยากให้มีของลิเลียบาง
    #124
    1
    • #124-1 631237267(จากตอนที่ 10)
      13 เมษายน 2564 / 10:24
      อยากให้มีด้วยเหมือนกันค่ะ
      #124-1
  5. #123 pang49 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 05:43

    ตอนนี้ได้สู่ขิตเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ
    #123
    0
  6. #122 Fogus2005 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2563 / 22:57

    ขอบคุณมากคะไรท์สำหรับตอนพิเศษนี้ อยากจะบอกว่าตอนนี้รีดได้สู่ลิขิตแล้ว อ่านวนมาหลายรอบแล้วตอนๆนี้ก็ยังสนุกอยู่ดี อยากเอารางวัลไรท์ดีเด่นมาให้ไรท์จัง5555
    #122
    0
  7. วันที่ 15 ตุลาคม 2563 / 22:57
    กร้าวจายยยย~ ดีต่อจรั่ยเกินนนนนปายยยย~🥺 น้อนฟร์อดน้อนเจเรมี่พวกหนูต้องดูแลคุณแม่ดีๆหน่อยนะคะ
    #121
    0
  8. #120 fuhiru (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2563 / 22:05

    บ้านโรสฮาร์ทคือนุ้ปนิ้ปหัวใจ

    บ้านไวเปอร์คืออบอุ่น
    ส่วนบ้านลีช...ช่วยถนอมคุณแม่เฮเลนหน่อนสิคะ
    #120
    0
  9. #118 Tawanok1208 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 08:12
    หอเดียซอมเนียน่ารักเฮเล่นก็น่ารักมาเลอุสก็น่ารัก 'ไรท์เตอร์ก็น่ารัก'
    #สู้ๆนะไรท์สุดน่ารัก
    ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
    #118
    0
  10. #117 fuhiru (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 06:11

    part2ก้ยังคงความน่ารักน่าเอ็นดูของแต่ละคนไว้เหมือนเดิมน่ารักมากๆเลยค่ะ//ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนคุณปังก้รักษาสุขภาพด้วยนะคะนักอ่านเป็นห่วง
    #117
    0
  11. #116 pang49 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 05:37

    รอดูคนอื่นๆค่ะ ไรท์แต่งดีมากๆเลย
    #116
    0
  12. วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 05:15
    คูมปังคะมาแต่งงานกับนุ้งนะคะ แต่งดีย์เกินปายยยยยแย้ววววว ปล.เตรียมตัดชุดไวด้วยนะคะ🥺
    #115
    0
  13. #114 Fogus2005 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 00:01

    ขอเจดกับฟลอยด์ด้วยนะไรท์
    #114
    0
  14. #113 Louis12 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:54
    มาต่อให้ครบไวๆนะคะะะ
    #113
    0
  15. #112 Nitan5555 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 11:12

    มาต่อเลยค่า~

    ♡♢♡

    #112
    0
  16. #109 Phetnapha2020 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 21:53

    ปลื้มมาก และ สนุกมากด้วย
    #109
    0
  17. #108 ♠︎Quinn♠︎ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 18:55

    เป็น special ที่ปลื้มปริ่มมาก555

    #108
    0
  18. #107 Tawanok1208 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 07:12
    ฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นน่ารักกกกกกก
    #สู้ๆนะไรท์สุดน่ารัก
    #107
    0
  19. วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 06:07
    มีแต่คำว่าน่ารัก ๆ ๆ ๆ ๆ ตึงตับ ปึกปักเต็มหัวไปหมดเลยค่ะ
    #106
    0
  20. วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 06:00
    อีนี่ไม่เคยเบื่อเลยค่ะ อีกอย่างตอนพิเศษของคูมปังก็โดนใจเราเลย ตอนพิเศษตอนนี้คือแบบ.....โอ้ยยยยยมันดีมากกกกกกก เอ็นดูลูกๆ มีความหวงแม่แย่งแม่น่ารักไปอีกกกกกก
    #105
    0
  21. #104 pang49 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 05:43
    ไม่เป็นไรค่ะ อีกอย่างชอบตอนพิเศษด้วยอร้ายย ลูกๆน่ารักมากๆ
    #104
    0
  22. #103 ARikaSayuki (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 02:38
    โอ้ยยย! ทำไมมันมีความแย่งแม่กันนะ555 เรารอของริ้ดเดิ้ลซามะเลยค่ะ รู้สึกปิ้มปิ่ม(?)
    #103
    0
  23. #102 fuhiru (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 01:27

    ไม่เบื่อหรอกค่ะ เป็นตอนพิเศษที่น่ารักมากไปทั้ง3บ้านเลย
    #102
    0