Fanfic Twisted Wonderland }} Helena Ranit | All I Need [ OC ]

ตอนที่ 1 : [ Intro ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    24 ก.ย. 63

 

 

 

เปลือกตาที่หนักอึ้งลืมขึ้นช้าๆ ความแออัดรอบตัวที่ร่างกายเด็กสาวไม่สามารถขยับเคลื่อนได้อย่างสะดวกราวกับอยู่ในที่ๆคับแคบ ก่อนเสียงกุกกักข้างนอกจะดังขึ้นทำให้เธอตื่นเกือบเต็มสติ

 

เฮเลน่า รานิต รู้สึกหัวใจมันเต้นเร็วขึ้นเมื่อรู้ว่าตนถูกขังอยู่ในของบางอย่างด้วยความตระหนกกลัว เมื่ออยู่ในที่คับแคบจึงทำให้อากาศมันน้อยนิด ห้วงความคิดต่างเต็มไปด้วยความสงสัยและสับสนว่าตนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรและที่นี่คือที่ไหนกัน เมื่อกี้เธอยังอยู่ที่บ้านของคุณย่าอยู่เลย

 

แถมก่อนหน้านั้นเฮเลน่าก็เดินไปเจอกับกระจกบานใหญ่ในห้องของคุณทวดด้วย เธอมองกระจกบานนั้นด้วยคงามสนใจชั่วครู่ก่อนมือจะสัมผัสลงบนแผ่นกระจก สุดท้ายที่เธอจำได้คือความมืดที่ครอบครองร่างกายเธอและสติทั้งหมด ก่อนจะหลับลงไปและตื่นขึ้นมาอยู่ในนี้

 

มือนั้นเอือมไปจับผนังไว้ความเย็นสัมผัสสู่บนนิ้วและพบว่ามันเปิดได้ ก่อนจมูกจะสัมผัสถึงกลิ่นไหม้ๆเด็กสาวดันมันขึ้นมาอย่างไม่รีรอด้วยความกลัวตายว่าจะถูกเผาทั้งเป็น

 

เธอยังไม่อยากตายนะ! จนกว่าจะใช้ชีวิตให้คุ้มตอนที่ยัง17อยู่!!

 

"โอ๊ย — !!"

 

ฝาโลงถูกเปิดขึ้นมาอย่างอัตโนมัติก่อนจะมีเสียงกระแทกกับอะไรบางอย่างเข้าจนทำเฮเลน่าตื่นตกใจลุกมาดูด้วยความเร่งรีบและไม่รู้ว่ามันจะไปโดนใครเข้าด้วย ดวงตาสีฟ้าใสมองหาเจ้าของเสียงโอดครวญนั้นอยู่พักนึงก่อนเหลือบเห็นแมวที่ดูไม่ค่อยเหมือนแมวสักเท่าไรใช้อุ้งมือกุมจมูกด้วยความเจ็บปวด

 

"ม-แมว เดี๋ยวนะ ทานุกิ?"

 

"ไร้มารยาท! ข้าไม่ใช่ทานุกิ ข้าคือท่านกริมม์ผู้ยิ่งใหญ่ต่างหากเจ้ามนุษย์!"

 

สาวผมสีสะอาดตกใจตาตะลึงแทบทะลุออกมาจากเบ้า สิ่งมีชีวิตที่จะคล้ายแมวก็ไม่ใช่ ทานุกิก็ไม่เชิงกำลังยกมือชี้หน้าว่าใส่ด้วยความเกรี้ยวโกรธ ขณะที่เฮเลน่ายังคงปรับตัวกับสถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยทันเท่าไรนัก เธอสังเกตรอบตัวยิ่งทำให้รู้สึกสับสนเข้าไปใหญ่ โลงศพมากมายลอยได้ราวกับไม่มีเครื่องกลขึงไว้กลางอากาศ มันยิ่งทำให้เธอคิดว่านี้มันแปลกมากแล้วนะ

 

"ยังไงก็ตาม เจ้ามนุษย์ แกน่ะส่งชุดนั้นมาให้ข้าซะ"

 

"ถ้าไม่ส่งก็…..ถูกย่างไปซะ"

 

เฮ้ย – เดี๋ยวสิ อย่าย่างฉัน!

 

เจ้าแมวผู้มีใบหน้าแลดูร้ายกาจว่าพร้อมเตรียมตัวจะย่างเธอเหมือนในโลงอีกหน ก่อนหน้านั้นแมวที่ชื่อว่า กริมม์ พูดว่าชุดที่เฮเลน่าสวมใส่อยู่เธอก้มมองมันลงแป้บนึงก็พบว่ามันถูกเปลี่ยนเป็นชุดเหมือนนักดูดวงที่มีหมวกคลุมด้วยสีดำ และมีระบายสีม่วงพร้อมลวดลายงดงามต่างๆวาดสลักอยู่

 

ร่างของเด็กสาวรีบกุลีกุจอวิ่งออกมาจากโลงศพตามสัญชาตญาณอันตรายที่จะมาถึงนี้ เฮเลน่าสับตีนแตกวิ่งหนีเจ้าตัวแมวคล้ายทานุกิพูดได้นั้นไปเรื่อยๆ ผ่านห้องและทางเดินที่จนมาถึงประตูบานใหญ่บานนึง ไม่รอช้าเด็กสาวบิดลูกกลอนเข้าไปข้างในเพื่อซ่อนตัวจากกริมม์

 

เธอหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าเบาๆ ดวงตาคู่สวยมองรอบด้านที่ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นห้องสมุด "นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกัน….ถ้ายังฝันอยู่ก็ขอให้ตื่นจากฝันบ้าๆนี้ทีเถอะ" เด็กสาวว่าด้วยความไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่างและมองสิ่งรอบข้าง ไม่ทันได้พักหายใจหายคอบ้างตัวปัญหาก็ตามมาพบเจอเฮเลน่าพอดี

 

"เจ้ามนุษย์คิดว่าจะหนีข้าคนนี้พ้นงั้นหรอ!!"

 

แมวหน้าตาประหลาดนั้นโผล่มาทำเอาเธอสะดุ้งถอยหลังชนกับผนังเข้าอย่างแรงและทรุดลงกับพื้น ส่วนตัวกริมม์นั้นก็เข้ามาใกล้และแสยะยิ้มให้เธอ เฮเลน่ามองซ้ายมองขวาคิดหาทางที่จะหนีออกไปให้ได้

 

ตื่นมาในโลงศพชวนน่ากลัวแบบนี้แล้วจะโดนแมวที่ไม่ใช่แมวแต่พูดได้ย่างตายแบบนี้มันไม่คุ้มนะคะ ท่านจีซัส!

 

"เอาล่ะ ถ้าไม่อยากโดนย่างก็ส่งชุดนั้นมา—"

 

เปรี๊ยง!!

 

"อ๊าก?! เจ็บนะเฟ้ย! อะไรกันเนี่ยไอ้สายที่ฟาดมาเมื่อกี้"

 

"ไม่ใช่สายธรรมดา! มันคือแส้แห่งความรักต่างหากล่ะครับ"

 

เสียงทุ้มดังขึ้นมา ปรากฏร่างชายหนุ่มร่างสูงที่สวมหน้ากากอีกาอยู่กำลังจัดการกับเจ้าสัตว์พิศวงที่ปล่อยไฟประหลาดออกมาได้ เฮเลน่ามองบุคคลที่มาใหม่ด้วยใบหน้าทึ้งๆไม่น้อยที่จัดการกับกริมม์ได้ ก่อนที่เขาจะยื่นมือมาให้เธอเพื่อวางลงและดึงร่างเด็กสาวขึ้นมา

 

"ไม่เป็นไรนะครับ เธอไม่บาดเจ็บตรงไหนนะ"

 

"ไม่ค่ะ…ไม่เจ็บตรงไหนเท่าไร"

 

แค่รู้สึกว่าเหมือนข้อเท้าจะพลิกเล็กน้อยตอนวิ่งมาเพราะเธอใส่รองเท้าส้นที่สูงเกือบ 3 นิ้วน่ะ

 

ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะใส่รองเท้ามีส้นแล้วไม่ล้มได้ทุกคนนะคะ ยังไงก็ไม่ใช่เธอแล้วหนึ่ง

 

"ฮืม?" นัยน์ตาคมภายในหน้ากากนั่นลอบมองการเดินที่ดูผิดแปลกไป เขาถามเธอขึ้นอีกครั้ง "แน่ใจนะครับว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ"

 

"คะ-ค่ะ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ"

 

พอได้ยินเช่นนี้ตัวชายหนุ่มปริศนาก็รู้สึกว่าน้ำเสียงมันช่างดูอ่อนหวานและแหลมกว่าผู้ชายทั่วไปนิดหน่อย แต่กรณีแบบนี้มีอยู่ให้เห็นอยู่ทั่วไปที่เสียงบุรุษจะคล้ายคลึงสตรีเขาจึงไม่ได้คิดมากนัก มันอาจเป็นเพราะชุดที่เฮเลน่าใส่มันหลวมและใหญ่จนถูกอีกฝ่ายมองเป็นผู้ชายก็ได้

 

"ยังไงก็ คุณน่ะ เป็นนักเรียนใหม่ใช่มั้ยครับ อยู่ๆจะมาเดินออกมานอกประตูไม่ได้นะครับ"

 

ได้ยินแบบนี้แล้วเฮเลน่าก็กินจุดพร้อมร้องห๊ะไปด้วย

 

ก่อนที่เธอจะถูกพาไปสถานที่ๆนึงพร้อมเดินผ่านสวนหย่อมไป เฮเลน่าถามชายสวมหน้ากากคนนั้นไปว่าที่นี่คือที่ไหน แล้วเขาเป็นใครและกระจกกับโลงลอยได้มันคือยังไงกันแน่ เธองงไปหมดแล้ว

 

เดียร์ โครวลี่ อธิบายทุกอย่างให้ว่าตนคือใคร และสถานที่ที่เธออยู่คือวิทยาลัยไนท์ เรเวน คอลเลจ ที่สร้างจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่มาแล้วรุ่นสู่รุ่น โลกแห่งนี้คือ โลก ทวิสเตด วันเดอร์แลนด์ เป็นโลกที่เฮเลน่าไม่เคยได้ยินหรือรู้จักชื่อมาก่อน ซึ่งเธอจะไม่ถามเขาเพราะไม่อยากโดนสงสัยนักและเรื่องอาจจะยุ่งยากก็ได้ เพราะคุณโครวลี่ดูเป็นคนที่น่าจะฉลาดและทันคนเอามากๆเลยล่ะนะ

 

เด็กสาวในชุดสีดำม่วงก้าวเท้าขึ้นมาบนรถม้าสีดำพร้อมกับเขา ภายในรถนั้นมีเสียงโครวลี่คอยบอกเรื่องต่างๆที่เธอไม่ค่อยจะรู้นักไปเรื่อยๆ จนมาถึงสถานที่ปฐมนิเทศน์ เฮเลน่าเดินไล่ตามร่างสูงไปพร้อมเสียงของทุกคนในงานพิธีปฐมนิเทศน์ดังออกมา ในจังหวะที่ทุกคนกำลังพูดถึง(นินทา)ผอ.อันน่าเคารพรักยิ่งอยู่

 

โครวลี่พาเธอมายังหน้ากระจกบานใหญ่หลังพูดอะไรกับนักเรียนชายที่ใส่ชุดเดียวแบบเฮเลน่า มันคือกระจกแบบเดียวกันกับที่บ้านคุณย่าของเธอเลย ทำให้สาวเจ้ารู้สึกประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย ชายหนุ่มผู้เป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งนี้บอกให้เธอบอกชื่อจริงกับกระจกแห่งความมืดนั้น

 

เธอเดินไปข้างหน้าก้าวนึง พร้อมสูดลมหายใจ ภายในหัวคิดตั้งต่างว่ามันเกิดเรื่องจนมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน

 

"เฮเลน่า….รานิต"

 

เสียงหวานขานชื่อตนแผ่วเบา ดวงตากลมสีน้ำทะเลมองสะท้อนกับกระจก

 

ก่อนที่สิ่งที่อยู่ภายในนั้นจะขยับปากพูดราวกับมีชีวิต หน้ากากสีขาวมีลวดลวยสลักอยู่พูดเสียงโทนใหญ่บวกทำให้มันดูน่ากลัวแปลกๆสำหรับเฮเลน่า

 

"มิอาจรู้….."

 

คำตอบนั้นทำเอาคนส่วนใหญ่ตกใจกันแทบทุกคน แน่นอนรวมถึงตัวโครวลี่เองด้วยที่ก็ไม่อยากจะเชื่อว่ากระจกบานนี้จะตอบออกมาแบบนั้น ตัวเด็กสาวที่ยังคงไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงก็แอบรู้สึกว่ามันควรจบแล้วนะแต่ทำไมถึงมีประเด็นขึ้นมาได้ล่ะ

 

"สัมผัสไม่ได้ถึงพลังเวทย์…แต่ทว่ากลับมีคุณสมบัติบางอย่างที่เพียบพร้อมและเหมาะกับทุกหอ จึงไม่อาจสามารถเลือกได้"

 

"..ราวกับดอกไม้งามหลากสี…."

 

ว่าจบแล้วก็มีลมบางอย่างพัดมาสิ้นคำจากกระจกแห่งความมืด พร้อมกับทุกคนที่ตีความจากคำว่า ดอกไม้งาม นั้นและ คุณสมบัติที่เพียบพร้อมเหมาะกับทุกหอ ลมแรงนั้นมาจากตัวกริมม์ที่หลุดพ้นออกมาจากแส้ของโครวลี่แล้ว แต่นั้นถึงกับไม่ใช่ประเด็นใหญ่มากนัก หมวกของชุดที่คลุมเฮเลน่าอยู่ปลิวไปตามแรงจนมันเปิดเผยใบหน้าอันแท้จริงของเด็กสาวออกมา

 

ใบหน้าหวานสดงดงาม ผิวกายเนียนนุ่มดั่งสีไข่มุก แก้วตากลมโตสีฟ้าครามสดใสมองไปยังเบื้องหน้าของเหล่านักเรียนและแท็บแล็ตลอยได้นั้นกำลังจดจ้องเฮเลน่าตาไม่กระพริบ เรือนผมขาวบริสุทธิ์สยายตามหลังส่งกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆออกมา

 

คนในที่นี่ต่างฮือฮายกใหญ่ ต่างให้เป็นเสียงเดียวกันว่า นักเรียนคนใหม่ที่มานี้นั้นเป็นสตรีแสนน่ารักน่าชัง เมื่อทุกอย่างสงบลงเฮเลน่ามองโครวลี่เป็นคนแรกที่ดูเหมือนจะตกใจกับอะไรบางอย่าง รวมถึงคนที่เป็นหัวหน้าแต่ละหอด้วย

 

"ค-คุณรานิต คุณเป็นผู้หญิงเหรอครับ!"

 

ร่างสูงเคลื่อนกายมาหาเด็กหญิงจนเธอแอบเซถอยหลัง

 

"อ่า ค่ะ" เธอตอบตามความจริง ก่อนกวาดสายตามองทั่วรอบ ล้วนพบแต่แววตาแปลกประหลาดกันเกือบหมด คงอาจเป็นเพราะไนท์ เรเวน คอลเลจนั้นเป็นวิทยาลัยชายล้วน ไม่แปลกใจเท่าไรทำถึงดูตื่นตกใจเมื่อสตรีมาที่นี่

 

"อะแฮ่ม ทุกคนอย่าจ้องแม่หนูคนนี้มากสิ ตัวจะเป็นพรุนแล้วนะ"

 

สายตานับหลายคู่ที่จ้องมองมาที่เธอนั้นทำเอารู้สึกกระอั่กกระอ่วนใจเล็กน้อย เธอไม่ค่อยชอบให้ใครจ้องเธอนานๆ มันรู้สึกอึดอัด ยิ่งเป็นบุรุษเธอค่อนข้างจะตื่นตูมเป็นพิเศษ จนหนึ่งในหัวหน้าหอเดินออกมาพูดให้เฮเลน่าสบายใจได้เป็นอย่างมาก หนุ่มผมบลอนด์ไฮท์ไลท์ม่วงก้มมองใบหน้าน่ารักนั้นของเด็กสาวก่อนยิ้มอ่อนให้ "ไม่เป็นไรแล้วนะ แม่หนู"

 

เฮเลน่าเหมือนตัวเองโดนคันศรยิงเข้าหัวใจดวงน้อยนี้ เธอหน้าขึ้นสีแดงมือข้างนึงกุมหัวใจไว้

 

สวย…สวยมากค่ะคุณย่า ผู้ชายคนนี้สวยมาก เฮเลนรู้สึกเหมือนว่าเขาชิงหัวใจเฮเลนไปแล้ว

 

ไม่นานก็มีเด็กหนุ่มผมเงินสวมแว่นตาเดินมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูแตกต่างจากคนแรกที่เข้ามาหาเธอดึงฮู้ดชุดขึ้นมาคลุมหัวของเธอไว้ ชายคนนี้พูดกับเฮเลน่าเพียงแค่สองคน

 

"ผมว่าให้ใส่แบบนี้จะดีกว่าปล่อยไว้นะครับ…."

 

เสียงนึงบอกเล่า

 

"เดี๋ยวความงามของคุณเล็ดลอดออกไปมากกว่านี้อีกครับ"

 

ก่อนเสียงสองจะมากระซิบข้างหูจนเธอแทบผลักเขาออกไป เฮเลนรู้สึกตัวเองไม่ปลอดภัยเอามากๆ โดยเฉพาะคนที่สอง คนที่กำลังส่งยิ้มละมุนมาให้เธออยู่โดยแอบแฝงนัยบางอย่างไว้

 

คุณย่าคะ ผู้ชายที่นี่ทำไมงานดีทุกคนกันนะคะ

 

 

 

 

━━━━━━━━━━━━━━

 

23-09-2020

 

เปิดมาที่บทนำแบบงงๆไปนะคะ

อาจมีบางช่วงไม่สมเหตุสมผลหรือเร็วไปบ้าง ไม่ก็ไม่เข้าใจ

ถ้าเกิดไม่ถูกใจหรือไม่สนุกอย่างไรกับคุณนักอ่านก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ;—;

ภาษาอาจจะยังดูงงๆไปบ้างแต่จะพยายามปรับปรุงไปเรื่อยๆนะคะ!

ส่วนสองหนุ่มที่มาด้วยเฮเลนจังคนนั้นคือใครเดากันได้นะคะ

ยังไงก็ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ ณ ตรงนี้นะคะ!!

 

 

 

SNAP
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น

  1. #142 Akiko'^' (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 14:34
    ฟิกนี้เปิดมาเจ้วิลแมนมากก //กุมใจ
    #142
    0
  2. #127 555 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 22:36

    แต่งค่ะ--

    #127
    0
  3. #4 SirinunRaksawan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 23:25
    3 เซน? หมายถึงรองเท้าส้นสูง 3 นิ้วหรือเปล่าคะ
    #4
    1
  4. #2 Haru_Zen (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 08:29

    หน้าร้อนมากค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
    #2
    1
  5. #1 CatherinecatJan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 05:56

    ฉันเขินนนนนน
    #1
    1