ปรมาจารย์ลัทธิมาร [oc]

ตอนที่ 2 : จำกันไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    28 ต.ค. 62




ด้วยความที่อยากเจอหลานจ้าน จึงเอ่ยปากถามท่านประมุขว่า "หลานจ้านไปไหนหรือเจ้าคะ?"

"อ่อ..ออกไปข้างนอกประเดี๋ยวก็กลับ  งั้นอาจะให้คนมายกของไปไว้ที่พักนะ  แล้วหลานรักไปรอ

หลานวั่งจีที่หอสมุดก็ได้" ประมุขตอบแล้วระบายยิ้มออกมา "เจ้าค่ะ" หยางเฟ่ยขานรับ


หอสมุด


"เห้อ~จากที่อ่านไดอารี่ของหยางเฟ่ยคนเก่าแล้วรู้สึกว่าจะแค้นตระกูลเวิน นะ ....นี่แหละปัญหานางแค้นทำไมกันนะ?" หยางเฟ้ยจีนแดงบ่นออกมาในขณะที่กำลังอ่านไดอารี่ของเจ้าของร่างที่ตนมาสิงอยู่ในปัจจุบันนั้น อยู่ไปก็รู้สึกมีอะไรไม่รู้มาจ่อที่คอ มันเย็นๆเสียวๆ 


แหมะ


เสียงหยดเลือดกระทบกับพื้นดินกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ ใบหน้าของผู้ถูกกระทำตกใจเป็นอย่างมาก ต่างจากเจ้าของกระบี่ที่ตอนนี้กำลังตีสีหน้าเรียบนิ่ง เหมือนคนไม่มีความรู้สึก 

"เจ้าเป็นใครแล้วมาทำอะไรที่นี้" เสียงเรียบติดเย็นชากล่าวถามหญิงสาวตรงหน้า  แต่แทนที่คนตรงหน้าจะกลัวกลับหัวเราะใส่เขา

 "555 นี่นะเหรอคนของตระกูลหลานที่เขาพูดกันว่ามีความเป็นสุภาพบุรุษไม่ทำร้ายใครก่อน มีการศึกษาหนะ ข้าหละอยากจะให้คนพวกนั้นเห็นจริงๆ " (อย่าไปว่านางบ้าค่ะ นางเส้นตื้น:ไรท์) บุรุษปริศนา หงุดหงิดกับคนตรงหน้ามากแทนที่นางจะกลัวกลับหัวเราะใส่เขา 

"ขออภัย ที่ข้าล่วงเกินท่าน แต่เอ๊ะ! คำๆนี้ท่านต้องเป็นคนพูดไม่ใช่หรือ?" หยางเฟ่ยกล่าวติดตลก

 "เจ้าเป็นใคร?" บุรุษยังคงถามคำถามเดิม 

"ข้ามีนามว่า หรงหยางเฟ่ย"  ทันที่ที่นางตอบเสร็จบุรุษตรงหน้าก็ ทำหน้าตกใจเป็นอย่างมากเพราะว่าหลานจ้านไม่ได้เจอเพื่อนในสมัยเด็กของเขาตั้งแต่เล็กจนโต

"ไงเจ้าเปลี่ยนไปมากจนข้าแทบจำเจ้าไม่ได้" หยางเฟ่ยกล่าวพร้อมตีคิ้วให้เขาข้างนึง

"ถ้าจำได้ว่าตอนเด็กๆจะเป็นคนขี้อายนะ ดูสุภาพเรียบร้อยกว่าตอนนี้เสียอีก"  


หยางเฟย part


โอ๊ย แซะเก่ง....แซะเก่งมากจ้าไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะเขินเอาใจหนูไปเลยค่ะให้ 10 เต็ม 10 ดาเมจรุนแรงมากค่าาาา แม่ปลื้ม การเงินมีปัญหาใส่ชุดนักศึกษามาหาพี่ โอ้ย ทำไมข้ามมิติแล้วมาเป็นย่างนี้ลูกกกกก...หยุดตั้งสติหายใจลึกๆหยุดร่าน... ต่อไปนี้บอกเลยหยางเฟ่ยจะไม่ทนถ้าผู้ชายเดินมากูจะปล้ำให้ดู  ทำไมยิ่งคิดแล้วมันยิ่งอัปมงคลขึ้นเรื่อยๆว่ะ? คือจะคิดแบบนี้ไม่ได้เพราะตอนนี้ยังอยู่ใน ตระกูลหลาน  ตระกูลที่เคร่งครัดในการกระทำคำพูดความคิดจิตใจที่บริสุทธิ์นู่นนี่นั่น คล้ายๆวัดบ้านเราอ่ะแต่กฎ 3 พันจะ 4,000 ข้อก็อันนี้เราก็ไม่โอเค

นะคะ แต่ก็ไม่เป็นไรเพื่อผู้ชา---แค่ก--- เพื่อตัวเราเองที่จะได้มาศึกษาและหาความรู้จากตระกูลนี้เพราะฉะนั้นก็อดทนต่อไปนะตัวเรา ก้าวแรกไม่เป็นไรก้าวต่อไปนะอีหยางเฟ่ย 



"ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า ตามข้ามา"  คุณชายรองหลานเชื้อเชิญแขกผู้มีเกียรติที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงหน้าพร้อมผายมือไปทางห้องสมุดที่มีหนังสือ? 

(WFT:ผู้แต่ง)   

"หรือจะให้ข้าจุดธูปอัญเชิญดวงวิญญาณของเจ้าไปสิงสถิตอยู่ในห้องสมุดกันล่ะ"  หลานจ้านยกยิ้มมุมปากขึ้นนิดๆ



บังอาจบังอาจมากที่มาท้าทายอำนาจมืดหัวใจกูจะวาย เห้ยเมื่อกี้เขายกยิ้มมุมปากหละแก นี่ฉันยังเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรานะไม่งั้นฉันจับปล้ำไปนานแล้วลูกเอ๊ย~



ไม่รอช้าหยางเฟ่ยก็เดินนำบุรุษเข้าไปในห้องสมุดทันที ไม่ใช่อะไรหรอกคือนางอายแล้วก็หน้าแดงแต่ก็ไม่รู้นะว่าอีกฝ่ายจะเห็นหน้าของนางไหม อีกฝ่ายเห็นร่างบางเดินลับตาไปแล้วเขาก็เดินเข้าไปในหอสมุดตามไป พร้อมกระตุกยิ้มอีกรอบ




ในหอสมุด



หลานจ้าน part



นานแล้วที่ข้ากับนางไม่ได้เจอกัน ที่ข้าเรียกนางมาพบในหอสมุดก็เพราะว่าอยากให้ข้าเรียกนางมาพบในหอสมุดก็เพราะว่าอยากให้ช่วยงานนิดหน่อยเพราะตอนนี้งานท่วมหัวอยู่แล้วก็เพิ่งกลับมาจากไปล่าภูตผีอยู่ที่ไหนสักแห่งข้าก็ลืมละ ในการลากครั้งนี้เอาข้าวกลับมาจ้าเมื่อยัวพบนางผ้าเลยยกภูเขาออกจากอกแล้วโยนไปที่นางซะ ไม่ได้เจอสหายกันตั้งนานแล้วอีกอย่างนางนั้นแหละเป็นคนที่ไม่มาหาข้าสักทีเขาว่าจะหาบทลงโทษที่มันดีๆกว่านี้แต่ก็นั่นน่ะนะเอางานให้นางช่วยทำก็แล้วกัน  ตั้งแต่ข้าจำความได้ข้ารู้สึกว่าข้าไม่เคยมีนิสัยแบบนี้นะไม่เคยโยนงานให้คนอื่นทำแบบนี้ ไม่เคยขี้เกียจ

ทำอะไรก็ทำด้วยตัวเองแต่ทำไมครั้งนี้มันต่างออกไปข้ารู้สึกได้ว่าข้าไม่ได้ขี้เกียจ แต่คงเพราะอยากจะแกล้งเจ้าตัวเล็กละมั้ง นี่เป็นอะไรกันอีกแล้วละเนี่ยความรู้สึกอันหลากหลายนี่มันอะไรกันรู้สึกดีหรอ? ไม่รู้สิความรู้สึกนี้ข้าไม่เคยได้รับมาก่อนตั้งแต่ข้าจำความได้แล้วนะรักหรอ คะ..คงไม่ใช่หรอกนางก็แค่มิตรสหายของข้าเท่านั้นเอง


ของข้า..


คำๆนี้ยังคงหลอกหลอนหลานจ้านซ้ำไปซ้ำมาจนหยางเฟ่ยผิดสังเกต



 


มาสั้นๆอะฮิๆ


คือไรท์อยากจะยอกว่าที่ดองนิยายไว้คือไรท์มีเหตุผลนะ จะเรียนจบแล้วมันก็ต้องมีติวนู้นนี่นั้นอ่ะ 

แล้วก็มีปัญญาเรื่องครอบครัวด้วยไง คือทางนั้นเราไม่อินกับเรื่องแบบนี้แล้วพยายามกีดกันเราจากการแต่งนิยายบ่อยมาก บ้างครั้งถึงขั้นยึด โทรศัพท์แล้วไม่คืน เห้อ~เหนือยใจ


แล้วไรท์มีอีกเรื่อง ไรท์มีเพจแล้วนะ


แปะไว้เพื่อมีคนอยากให้กำลังใจ


คือจนได้ไปหาหมอเฉพาะทาง ไรท์มีอาการที่แบบ คือไม่รู้จะอธิบายยังไง อาการที่คนเป็นโรคซึมเศร้าเค้าเป็นกันอ่ะ บัยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #6 kanokphitkt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 17:29

    ห้ามแยกหลานจ้านกับเว่ยอิงนะคะ

    #6
    0
  2. #5 nagisaKurma (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:29
    กราบคนเขียนว่า"อาจารแกห้ามแยกหลานจ้านเว่ยอิง"ขอรับ
    #5
    1
    • #5-1 Nok-Exo(จากตอนที่ 2)
      29 ตุลาคม 2562 / 17:44

      เรื่องนี้y เจ้าค่ะ แต่แค่มีตัวปรสิตมาเผือกนิดหน่อย แล้วตัวOC ของเราเป็นสาววายด้วย เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ค่ะ
      #5-1