ปรมาจารย์ลัทธิมาร [oc]

ตอนที่ 1 : บทนำที่โคตร กาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    19 ก.ย. 62



ณ ป่า 


(ที่ไหนซักแห่ง)



"โอ๊ยยยย!!"  เสียงใสโอดโอยลั่นป่าปานชาตินี้หาผัวไม่ได้(?) [กูว่าไม่ใช่และ//ไรท์]


"เราอยู่ที่ไหนเนี่ย..แล้วไหงมาโผล่ที่ป่าอีก..ชีวิตจะโชคดีมีชัยเกินไปล้าวววว(ประชด)" 


'อ่าว..สวัสดีค่ะเราชื่อ น้ำ สกุลรัตน์พรหมเทศ(ชื่อผู้ดีมักยาวอะหฮิ)เป็นคนไทยที่ตอนนี้จำได้ว่าเราเดินไปซื้อโดจินวาย18+ ที่ห้าง ดังแห่งหนึ่ง แต่ดันถูกอะไรไม่รู้ทุบเข้าที่หัวเลยมาอยู่ในสภาพที่สวยหรูดูไฮโซ(?) เสื้อขาดหลุดลุ่ย เหมือนไปฟัดกับหมาข้างถนน...เอิ่ม เกินไปๆ เอาเป็นว่าอยู่ในสภาพที่ดูบ่ได้ (อีสานวันละคำ) แล้วที่เราอยู่ตอนนี้คืออะไร๊!!!

พรึ่บ พรึ่บ!!!

"เอ๊ะ นั้นอ่ะไรน่ะ!!!" เด็กสาวในวัย16สะดุ้งตกใจอย่างมาก 'ขวัญเอ้ยขวัญมา ฟิ่ว' เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก"เห้ออออ กะอีแค่กระต่ายสีขาวตัวเดียว "

พรึ่บ ชิ้ง✳️

"แฮร่ แฮร่!!"

'WTF!!!!! นี่มันตัวอะไรกันนี้พี่ซี๊ด เหมือนกับซอมบี้เลยอ่าาา เรือหาย!!! มันวิ่งมาทางนี้แล้ว!!!!'

"อร้าก!!!!!! พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย!! พุทโธ ธัมโม สังโฆ บูรพารัสมิงพระพุทธคุณยัง อะไรอีกนะที่ต่อจากบูรพา โอ้ยยย..ชอยข่อยแหน(ช่วยฉันด้วย)"

'นะ..นี่มัน...ไหแม่นาค!!!! เอ้า..เป็นไงเป็นกัน!!'

พอเด็กสาวจับไหแม่นาคได้ก็นั่งลงสวดคาถา จับผี

(ไปจำมาแต่หน๋ายยยย//ไรท์) พร้อมเอาน้ำมนต์ที่มาจากไหนไม่รู้คาดว่าน่าจะเป็นของหลวงปู่เค็ม

นำมาสาดใส่ผีดิบตนนั้น พอผีตนนั้นโดนน้ำมนต์ของหลวงปู่เค็มก็ร้อง กรี๊ส what?? ตกลงมันเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงหนิ??

"โอม~ีพรัพนีพึยะีพดยร่สฃเ้ดัะรหนะียีตึ"

พรึ่บ!!!

หลังจากท่องคาถาของหมอปลาแล้ว(?) ตัวของผีดิบคนนั้นก็ได้ระเหยกลายเป็นควันลงสู่หม้อแม่นาค(งี้ก็ได้หรอ?)  "ที่นี่คุ้นๆนะ" น้ำกล่าวออกมาอย่างออกรสออกชาติ เพราะสถานที่ ที่เธออยู่นั้นช่างคุ้นซะเหลือเกินเหมือนฉากๆหนึ่งในอนิเมะที่เธอเคยดูแต่ก็ดูไม่จบ  "อ่ออออ ฉากในปรมาจารย์ลัทธิมารนี้เอง มิน่าหละถึงคุ้นๆ" เด็กสาวถึงบางอ่อทั้นที่เมื่อเธอสังเกตรอบๆ  'ตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่ หลานจ้านกับเว่ยอิงเจอกันครั้งแรกสินะ'


"ศิษย์พี่ใหญ่!!! " เสียงปริศนาดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวเด็กสาว "ศิษย์พี่! นี่ท่านไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย!!!!" หนุ่มน้อยหน้ามน? คนใสซื่อ? อุทานออกมาอย่างตกใจ "ห้ะ?" น้ำงงกับเหตุการณ์นี้เป็นอย่างมาก เธอรู้สึกว่าคิ้วและเท้าของเธอกระตุกเป็นจังหวะๆ เหมือนว่ามันต้องการกระทืบใครสักคน "โห่ท่านพี่เฟ่ยนี่ก็ เล่นใหญ่ตลอดเลยนะ ดูทำหน้าเข้าสิ เหมือนเราไม่รู้จักกันอย่างนั้นแหละ" เด็กหนุ่มพูดพลางทำแก้มป่องเหมือนจะสื่อว่า งอนแล้วรีบง้อเดี๋ยวนี้นะ  อย่างไงอย่างงั้น"อะ..เอ่อ เจ้าเป็นใครนะ?" ด้วยความหงุนงง ทำให้เด็กสาวเผลอหลุดปากถามชายทีี่ีอายุน้อยกว่าเธอตรงหน้า "โอ้ย ศิษย์พี่นี่ก็ขี้ลืมตลอดเลย" ชายหนุ่มกล่าว  หลังจากที่เขาได้เล่าเป็นมาต่างๆนาๆ 


หลังจากนั้น


อ่าวหวัดดี เจอกันอีกแล้วเราน้ำคนสวยเอง หลังจากเหตุการณ์นั้นเขา..เด็กหนุ่มที่เคะมากกกกก(ก.ไก่ล้านตัว) ก็ได้เล่าว่า ร่างที่เราอยู่เนี่ย ชื่อว่า หยางเฟ่ย  เป็นผู้เหลือรอดคนสุดท้ายของตระกูล หรง ถูกอ.มิ่งเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เธออายุ12 และตอนเด็กท่านอ.มิ่งก็ได้ทำขอตกลงกับประมุขหลานว่าเมื่อเธออายุ16ปีเมื่อไหร่จะเอามาฝากเป็นศิษย์ของตระกูลหลาน ที่มีกฏ ตั้ง3500ข้อ ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน.....  อีก2วันข้างหน้าเราจะต้องไปตระกูลหลานเพื่อมอบตัวเป็นศิษย์โอ้ย~ชีวิต เอาหละ! งั้นน้ำคนสวยคนนี้ไปเตรียมของก่อนน้า~~~~~


2วันต่อมา


ในตอนนี้ฉันก็ถึงกูซูแล้ว เป็นเมืองที่.....ดูเงียบสงบมาก..หรือเปล่าว่ะ โอ้ย!!ช่างมันเถอะขึ้นไปบนเขาที่ตระกูลหลานอยู่ดีกว่า รีบๆไปรายงานตัว




(ต่อไปนี้ขอเรียกน้ำว่า หยางเฟ่ย เลยแล้วกันนะคะ)



ตอนนี้หยางเห็นก็ได้มาถึงประตูกลโดราเอม่อน? ฉบับกูซู แล้วเธอเห็นคนกลุ่มหนึ่งหยุดอยู่หน้าประตูไม่ยอมเข้าไปซักที 'สงสัยผู้เฝ้าประตูไม่ให้เข้าไปมั้ง' เธอคิด ...พอหยางเฟ่ยเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ผู้เฝ้าประตูเห็นดังนั้นจึงโค้งให้แล้วกล่าวทักทาย "คราวะแม่นาง หรงหยางเฟ่ย  เชิญเข้าไปเก็บของในที่พักได้เลยขอรับ" ผู้เฝ้าประตูกล่าวแต่แล้วอยู่ๆก็ได้มีเสียงขัดขึ้น " แม่นางผู้นั้นไม่มีป้ายยังเข้าไปได้เลยเหตุใดท่านถึงไม่ให้พวกข้าที่มาจากตระกูลเจียงเข้าไปเล่า?" เว่ยอิงกล่าวท้วง  "เป็นเพราะว่าแม่นางหรง นั้นเป็นลูกศิษย์ของเพื่อนสนิทท่านประมุขอย่างไรเล่า ตอนยังเยาว์แม่นาง หรง เข้าออกที่นี้เป็นว่าเล่นแถมยังเป็นคู่หมั----" ด้วยความที่ผู้เฝ้าประตูเกือบหลุดปากพูดเรื่องนั้นออกมาจึงเอามือมาตบปากตัวเองเบาๆเรียกสติ  เพื่อไม่ให้ตัวเองพูดเรื่องที่ไม่ควรพูด... 


ตัดมาที่แม่นาง หรง ของเรา


'เมื่อกี้เหมือนว่าผู้เฝ้าประตูจะมีพิรุจนะ คนเฝ้าประตูเมื่อกี้พูดอะไรออกมาว่ะ ฟังไม่ถนัด ' หรงหยางเฟ่ยไม่ได้สนใจอะไรมากจึงเดินตรงไปยังที่ที่ประมุขตระกูลหลานอยู่ 


.

.

.

.

"หรงหยางเฟ่ย รายงานตัวเจ้าค่ะ" พยายามยิ้มให้เป็นมิตรที่สุด "อ๋อ เจ้านี้เองตัวแสบประจำกลุ่ม โตขึ้นเยอะเลยนี่" ประมุขตระกูลหลานเอ่ยทักทาย  "ท่านอาก็ยังหล่อและยังคงความขรึมเหมือนเดิมนะเจ้าคะ"  เด็กสาวเอ่ยชมประมุขตระกูลหลานที่

เปรียบเสมือนท่านอาของตน  'ทุกคนอาจจะงงว่าทำไมฉันถึงรู้ว่าควรจะพูดยังไงกับประมุข บอกได้เลยว่าเราไปเจอไดอารี่เก่าของหยางเฟ่ย เธอเขียนว่า ทุกครั้งที่มาหาประมุขตระกูลหลาน เธอก็จะเอ่ยปากชมแบบนี้บ่อยๆ ฉันเลยลองเอามาพูดบ้างแต่นั้นเอง และยังรู้อีกว่า พี่รองหลาน หรือ หลานจ้าน เป็นเพื่อนกับเราตั้งแต่ตอนที่อ.มิ่ง พาเรามาที่นี่ครั้งแรกอีกด้วย แถมหลานจ้านยังมาขอเราเป็นเพื่อนสนิทอีกด้วย น่ารักอ่า~ 



END





จบไปแล้วตอนแรก ขอเกริ่นเอาไว้เท่านี้ก่อนนะคะ55+ //หัวเราจะกลบเกลื่อนงานที่กองเป็นภูเขา



เอาอิมเมจน้องมาฝากกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #7 Tonfon_nn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 20:40
    มันเกิบจะเข้าใจแต๊...ดันมางงตอนท้าย
    #7
    0
  2. #4 Nok-Exo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 09:41
    ช่วงนี้คนไรท์นอนน้อยค่ะ เลยเบลอๆนิดหน่อย555
    #4
    0