โชคชะตาช่างร้ายกาจยิ่งนักเจ้าค่ะ!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 445 Views

  • 1 Comments

  • 21 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    445

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

หลังจากที่ข้าใช้ชีวิตสุดแสนจะกล้ำกลืนมา30ปีสวรรค์ก็ส่งข้ามาเกิดใหม่แต่สวรรค์คงชังน้ำหน้าข้า!ชาติที่แล้วทำให้ขาอาภัพรักทุกข์รักมิพอชาตินี้ใยจึงประทานฮ่องเต้ให้ข้าอีกเล่า


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ใครที่เกิดมาในตระกูลดี มีเงินทองมากมีเหลือกินเหลือใช้? ช่างโชคดีเสียจริงปต่ในทางกลับกันคนเหล่านั้นอาจจะทุกข์อยู่ก็เป็นได้? บ้านของฉันเป็นครอบครัวที่ใหญ่มากบ้านฉันก็มีกินมีใช้ปานกลางไม่ถึงกับรวยเพราะยังต้องทำงานใช้หนี้ใช้สิน..แม่ส่งฉันเข้าร.ร.ในเขตแถวบ้าน บ้านฉันเปิดร้านอาหารตั้งแต่ที่จำความได้.. เริ่มตั้งแต่ร้านเล็กๆจนตอนนี้ก็รีโนเวทใหม่จึงใหญ่ฌตและโมเดิร์นสุดๆ แต่พอฉันเริ่มจบประถม..แม่ก็ส่งฉันให้ไปเรียนในเมืองซึ่งห่างไกลจากบ้านอยู่พ่อสมควรเลยทีเดียวแต่ยังดีอย่างน้อยยังมีนถตู้รับจ้างไป-กลับแม่ให้ฉันเรียนสายภาษาก็มีอังกฤษ-ญี่ปุ่นมันเป็นโรงเรียนรัฐฉันต้องจ่ายค่าเทอมต่างหากฉันต้องไปสอบเข้าบอกตรงๆเด็กที่เรียนในร.ร.วัดอย่างฉันไม่เคยคิดหรอกว่าจะสอบติด แต่มันดันติด..ล่ะนั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกๆเรื่อง..




ตอนที่เริ่มเรียนทุกอย่างมันยากจิงๆเพราะฉันพูดอังกฤษไม่ได้ได้แค่Yes no ok thank you แค่นี้จริงๆฉันไม่ได้คบใครเป็นเพื่อนอยู่คนเดียวมาตลอดจนวันนึงฉันสนิทกัยเด็กผู้หญิงคนนึงเธอชื่ออิ๊ก เป็นผู้หญิงฟันจอบมัดผมหางม้าตัวคล้ำหน่อยๆรูปร่างผอมไปหมด...และเราเริ่มสนิทกันฉันไว้ใจอิ๊กมากยอมให้ทุกอย่างจริงๆแล้วจะว่าฉันใสใสก็ได้ไม่ทันเด็กในเมืองพวกนี้พูดคำหยาบจนชินปากผิดกับฉันที่แทบจะไม่ได้พูดเลยไม่ใช่ว่าฉันเป็นลูกคุณหนูแต่มันไม่ดีพูดต่อหน้าผู้ใหญ่ยิ่งไม่ดีเลย..แต่ว่าหลังจากที่คบกับอิ๊กอยู่สองคนอิ๊กก็ไปอยู่กับผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง..ทุกคนในกลุ่มนั้นไม่ใช่ว่าไม่ดีแต่ว่าพวกเธอไม่ได้พากันเรียน..แต่ฉันก็ไปอยู่กับพวกนั้นมีอยู่วันหนึ่งที่ตังของหนึ่งในกลุ่มตังหายทั้งกระเป๋าเธอชื่อว่าเจี๊ยบ..ฉันก็ช่วยเธอหาจนไปเจอกระเป๋าตังของเธอมันอยู่ใต้โต๊ะของฉัน...ฉันรู้ว่าทุกคนคิดว่าฉันขโมยฉันห้ามความคิดทุกคนไม่ได้ฉันก็ปติเสธไปพวกนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ติดใจฉันเลยย้ายกลุ่มอีกครั้งคราวนี้ฉันมาอยู่กลุ่มเด็กเรียนฉันตั้งใจเรียนมากขึ้นแต่ว่ากลุ่มเด็กเรียนไม่ได้อยากผูกมิตรกับฉันสักเท่าไหร่เพราะฉันยังไม่ฉลาด...ไร้ค่าจริงๆหึ..! ฉันเลยเลือกที่จะแยู่คนเดียว..ฉันไม่เก่งวิชาที่ชาวต่างชาติสอนก็จริงแต่ว่าฉันเก่งคณิตและวิทย์มากเพื่อนทุกคนก็รู้แต่แล้ววันหนึ่ง...เงินค่าขนมที่แม่ฉันให้มา..มันหายไปฉันเริ่มร้องให้เพราะไม่มีเงินที่จะซื้อข้าวกินแต่ก็ได้แต่อึ๊บแล้วอ่านนิยายที่ซื้อจากตลาดนัดมาก็ได้แต่ทำใจทั้งๆที่ตอนนี้ใจฉันแถบดีดดิ้นฉันได้แต่ก่นด่าความโง่ของตัวเองเเละคนที่ขโมยเงินฉันมีอยู่แค่ 100 เด่ยวยังจะเอาไปอีกแต่อยู่ดีๆก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"เนยแกไม่ไปกินข้าวหรอไปกินด้วยกันก็ได้นะไปเปล่า"อ้อเธอชื่อจุ๊บจิ๊บเธอเป็นคนที่น่ารักใช้ได้มากกว่าสวยสเป็คชายไทยดัดฟันใส่แว่นตัวไม่สูงมาก
"ไม่เป็นไรเราอ่านนิยายดีกว่า"ฉันตอบไปพร้อมกลัเนก้อนสะอื้นและน้ำตสพอเธอเดินจากไปฉันก็เริ่มร้องให้อย่างน้อยยังมีคนดีๆแบบจุ๊บจิ๊บล่ะนะ...


วันนี้เป็นกีฬาสีฉันเรียนเก่งขึ้นมากจนทุกคนต้องตกใจและก็ชอบมีพวกรุ่นพี่มาจีบฉันจริงๆฉันไม่ใช่คนที่ขี้เหร่ฉันเป็นคนที่ใช้คำว่าสวยน่ารักปนเปกันไปบวกกับผิวขางรูปร่างสมส่วนตัวสูงแต่ตามวัยตากลมโตสีน้ำตาลปางบางจมูกโด่งก็ถือว่าใช้ได้ฉันเริ่มหนักใจกับคนที่มาจีบคือมันมากันวันละคนเลยไงปติเสทไปไม่ใช่ว่าไม่สงสาร...แต่มีเหตุการรักอยู่สองครั้งที่ฉันยังจำอยู่ทุกวันนี้..ตอนนั้นคือช่วงกีฬาสีเพื่อนผช.ที่เรียนห้องเดียวกับฉันคือ..เขาจีบฉันและไม่ยอมแพ้เริ่มรุกขอฉันเป็นแฟนหนักขึ้นเขาชื่อว่า เดี่ยว  ฉันก็ปติเสทไปตามระเบียบ..

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ aksjakzksksk จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 เมษายน 2561 / 21:43
    ชื่อเรื่องเขียนผิด
    ชั่ง --> ช่าง
    คำโปรยเขียนติดกัน ไม่มีการเว้นววรค
    เนื้อหาในหน้าแรกมีคำผิดเยอะ ควรตรวจแก้ก่อนค่ะ
    #1
    0