[ Fic : One Punch Man ] ถ้าไซตามะมันไม่เหมือนในมังงะละ? ( yaoi )

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    20 พ.ย. 63

 { เมือง____ ก็ได้สงบลง โดยฮีโร่ที่ไม่ค่อยออกสื่อ หรือ ไม่อยากดัง ฮีโร่ไซตามะ! ต้องขอบคุณเขาจริงๆ ที่ช่วยพวกเราอีกแล้ว โดยพูดให้ข้อมูลคือเด็กสาวที่รอดจาก วัดซีนแมนได้- }


ไซตามะที่กำลังดื่มกาแฟนั้นก็ทำได้แก้วกาเฟตก พร้อมกับอาการช๊อกค้าง ก่อนจะตะโกนออกไปดังๆ


" ตูไม่อยากดังโว๊ยยยยย!! ไม่ต้องทำข่าวเรื่องตูก็ได้!!! "

…………………………………………………………………………………………

 

 

 

 

               “ ป๊าๆ ทำไมป๊าถึงต้องช่วยเหลือคนอื่นละ? ”

   

               ร่างตอนเด็กของไซตามะ ได้เดินเข้ามาถามพ่อบุญธรรมของตนด้วยความสงสัย คุณพ่อก็ได้หันมามองไซตามะช่วงครู่ก่อนจะหันกลับไปทำความสะอาดอาวุธของตนต่อ

     

               “ …ฉันทำไปเพื่อลบความผิดที่เป็นบาปหนาของฉันที่ได้ทำลงไปในสมัยก่อนนะ… ”

     

              คุณพ่อได้ตอบไปพร้อมกับดวงตาที่ดูเหมือนว่างเปล่าแต่ถ้าได้มองลึกๆแล้วคุณจะเห็นความเศร้าและเจ็บปวดอยู่

     

               “ แล้วทำไมพวกฮีโร่ที่ลงทะเบียน กลุ่มบ้างกลุ่มที่อยู่ในนั้น ไม่ได้ช่วยเหลือประชาชนอะไรมากแค่ยกของนิดๆหน่อยๆ ถึงได้เงินกันละครับ? ”

     

               ไซตามะถามออกไปด้วยความไม่พอใจ ทั้งๆที่ป๊าของตนนั้นได้จัดการพวกสัตว์ประหลาดที่อัตรายทั้งหลายที่จะทำลายเมือง ทำร้ายประชาชน ป๊าของตนกลับไม่ได้อะไรเลย ไม่มีใครรู้ว่าสัตว์ประหลาดพวกนั้นถูกกำจัดคือใคร ทำไมพวกเขาถึงไม่เห็นตัวตนของป๊าเลย ป๊านะ เหมาะกับการเป็นฮีโร่มากกว่าเจ้าพวกนั้นซะอีก….

    

               “ ฉันรู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่ ….การเป็นฮีโร่นะ ไม่ใช้แค่ว่าจะต้องช่วยเหลือโดยไม่ต้องการของตอบแทนตลอดนะ ทุกคนบนโลกนี้ต่างต้องการสิ่งของตอบแทนไม่ว่ารูปแบบใด ไม่ว่า เงิน , เกียรติยศ หรือ แค่รอยยิ้มของประชาชน….ทุกคนบนโลกนี้ต่างมีสิ่งตอบแทนที่อยากได้รับไม่เหมือนกัน เช่น ฉัน สิ่งที่ฉันได้สิ่งตอบแทนนั้นคือ การลบความผิดที่บาปหนาของฉันที่ได้ก่อไว้ในอดีต…ถึงตอนนี้ยังลบไม่หมดก็เถอะ ”

     

               คุณพ่อที่ทำความสะอาดอาวุธเสร็จแล้วก็วางลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้ามาหาไซตามะ ยื่นมือออกมาลูบหัวของไซตามะเบาๆ ไซตามะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่อยู่บนหัวของตน 

     

               “ แล้วเธอละ ไซตามะ สิ่งตอบแทนที่เธอต้องการคืออะไร… "

 

 

 

 

               [ ณ ในห้องพักของไซตามะ 7.10 น. ]

     

               กริ๊งๆ!!

     

               เสียงนาฟิกาได้ดังขึ้นทำให้ชายที่นอนอยู่บนเตียงหรือก็คือไซตามะนั้นแหละต้องยื่นแขนออกมากดปุ้มปิดนาฟิกาลง

     

               ตุ้ม…

     

              ไซตามะขยัมตัวยุกยิกไปมาบนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งห่าวเสียงดัง

     

               “ ห่าว¬…เมื่อกี้…ฝันสินะ ดันไปฝันตอนสมัยเด็กๆ อีกแล้ว  ”

     

                ไซตามะถอดหายใจออกมาก่อนจะหันไปมองรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เป็นรูปถ่ายที่มีชายผมดำยาวถึงบ่า ใต้ตาคลำเหมือนทำงานดึก มีผ้าที่ยาวจนเหมือนผ้าพันแผลพันรอบคอ กำลังขยี้หัวเด็กชายผมดำสั้นที่ท่าทางเหมือนกำลังโวยวายใส่ชายผมดำยาวอยู่

     

                “ ผมจะเป็นฮีโร่เหมือนป๊าได้รึเปล่านะ.… ”

     

                ไซตามะพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำให้ตัวสบาย ก่อนจะเข้าห้องครัวเพื่อทำมืดเช้ากิน โดยเปิดทีวีช่องรายการเพลงทิ้งไว้

     

                { เขาเรียกผมว่าเอเลน เอเลนที่ใครๆศรัทธา เขาเรียกให้ผมลุกขึ้นมา จากโลกใบนั้นที่เคยมืดดำ จากโลกใบนั้นที่เคยฝันร้ายยยย เอเลนนนนน!!!- ติ๊ก! ขออภัยค่ะ ขอคั่นรายการด้วยข่าวด่วนนะคะ มีฝูงยุงขนาดมหึมากำลังมุ่งหน้าไปทางเมื่อง Z  ขอให้ประชาชนที่อยู่ในเมือง Z อยู่แต่ในบ้านของท่านด้วย เพราะนี้คือ ภัยพิบัติระดับปีศาจ นี้คือภาพ ของหมู่บ้านที่ถูกฝูงยุงเข้าโจมตี ทุกสิ่งที่เป็นสิ่งมีชีวิต ไม่ว่า หมู , หมา , ไก่ และ คน ต่างไม่รอดเหลือเพียงแค่ร่างที่หนังติดกระดูก พวกเราขอเตือนไว้ว่า ขอให้ทุกคนอยู่ในบ้าน แต่ถ้าได้พบกับฝูงยุงเหล่านี้ ชีวิตของคุณก็คงไม่รอดแล้ว }

     

                “ งำๆหืม? อึก(เสียงกลืนข้าว)- ฝูงยุงนะหรอ? เป็นฝูงแบบนั้นมันดูแปลกๆนะ สงสัยต้องมีเบืองหลังแน่ๆ  ”

     

                ไซตามะก็เงยหน้าขึ้นจากจานข้าวเช้าของตน มองข่าวในทีวี 

     

                “ สงสัยต้องออกไปดูเสียหน่อยแล้วละ ”

 

     

 

 

                [ ณ ร้านขายของสักแห่งหนึ่งในเมือง Z ]

     

                ได้มีชายคนหนึ่งที่น่าจะเป็นโจรทำการทุบกระจกร้านจนแตก ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน โดยไร้ซึ่งควมกลัวเกี่ยวกับฝูงยุงที่ได้ประกาศเตือนภัยกัน

     

                “ ฮ่าฮ่าๆ ใครมันจะไปกลัวกันเหล่า ก็อีกแค่ยุงอยู่เป็นฝูงเอง กัดนิดหน่อยมันจะตายได้ยังไง ก็แค่เสียเลือดแต่ได้ของตั้งเยอะ เสียแค่นิดหน่อยก็ยังคุ้มค่า ”

     

                โจรคนนั้นก็ได้พูดกับตัวเองก่อนจะหยิบของในร้านใส่ถุงผ้าให้หมดก่อนจะลากถุงออกจากร้านไป แต่ในขณะนั้นก็ได้มีลมปริศาพัดมาจนหมวกของโจรที่ใส่อยู่หลุน

     

                “ ลมอะไรวะ? อะ- ”

     

                โจรคนนั้นก็หันไปมองทิศทางที่ลมได้พัดมา แต่โจรคนนั้นต้องชะงัก เพราะสิ่งที่เข้าเห็นนั้นคือ ฝูงยุงขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าเขา ไม่ทั้นที่จะร้องตกใจ ฝูงยุงพวกนั้นก็พุ่งตรงมาที่โจรคนนั้นปกคลุมร่างโจรคนนั้นไปทั่วร่าง ก่อนจะทำการดูดเลือด

     

                “ อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!!!! "

     

                โจรคนนั้นก็ได้กรี๊ดร้องอย่างทรมาณอย่างดังก่อนเสียงร้องจะเบาลง เบาลง จนยุงก็ได้ดูดเลือดจนเต็มท้องแล้วก็ต่างเลิกดูดเลือดและบินขึ้นไปบนอากาศไปหาใครคนหนึ่งที่กำลังบินอยู่ โดยทิ้งร่างของโจรคนนั้นที่กลายเป็นร่างคนหนังติดกระดูกไปเสียแล้ว…

     

                 คนที่กำลังบินอยู่คือ หญิงสาวคนหนึ่งที่มีขาและแขนเหมือนยุง หมวกที่ใส่บนหัวเหมือนหัวยุ่งเช่นกัน เหมือนเป็นนางพยายุง ฝูงยุงก็ต่างบินรอบผู้หญิงคนนั้น

     

                “ เอ๋อ ได้เลือดมาแค่นี้หรอ? เลือดแค่นี้ มันยังไม่พอหรอกนะ ไปหามากกว่านี้สิ ”

     

               ฝูงยุงเหมือนเข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวได้พูดก่อนจะกระจ่ายตัวไป นางพยายุง(ขอเรียกแบบนี้ก่อนแล้วกัน )ก็พยักหน้าให้กับตนเองอย่างพอใจ ก่อนจะตั้งใจบินรอบๆเมือง Z แต่ต้องหยุดชะงักเพราะเธอสามารณจับสัมผัสถึงการตายของยุงจำนวนหนึ่งที่ใกล้ๆบริเวณที่ตนอยู่ หญิงสาวสงสัยในใจ

 

               “ เข้าใจละ แกสร้างยุงเพื่อดูดเลือดให้ตัวเองสินะ ถ้าจัดการแกได้ฝูงยุงพวกนั้น”

   

               อยู่เสียงของชายปริศนาได้ดังขึ้น ทำให้นางพยายุงตกใจก่อนจะก้มมองดูพื้นล่างที่เต็มฝูงยุงก็พบกับร่างชายคนหนึ่งยื่นเงยหน้ามองเธออยู่ ด้วยความที่ฝูงยุงนั้นบินอยู่ข้างเต็มไปหมดจึงทำนางพยายุงมองไม่หน้าชายปริศนา แต่ธอสนใจไหม? บอกเลยว่า…..ไม่

 

               “ หึ งั้น…..จนมาเป็นอาหารของฉันซะเถอะ! ลูกๆที่น่ารักของฉัน ไปดูดมันให้แห้งเหือดไปเลย!! ”

 

               นางพยายุงก็ได้กล่าวสั่ง ฝูงยุงพุ่งใส่ชายปริศนาคนนั้นทั้นทีตามคำสั่งของนางพยา นางพยายุงก็ได้คิดว่าชายปริศนานั้นคงจะถูกดูดเลือดจนเหลือแค่ร่างแห้งๆแล้ว จึงหันหลังเตรียมบินดูรอบเมืองแต่แล้ว….

 

               ตู้ม!!!!!

 

       เสียงระเบิดดังขึ้นทำให้นางพยายุงจึงเลี้ยวหลังหันไปดูพบ ควันของระเบิดเต็มไปหมดก่อนที่ลมจะพัดกลุ่มควันนั้นหายไป ปรากฎร่างชายหุ่มผมทองที่ก้มโค้งตีหลังกา(?)มองยังไงก็รู้แล้วว่าชายคนนั้นเป็นไซบอร์ก

 

       “ อยู่นิ่งซะ ฉันจะเป็นคนกำจัดแกเอง…. "

 

                                  จบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 23:04
    ผมดำยาว ใต้ตาคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอน มีผ้าที่เหมือนผ้าพันแผลพันที่คอ.............นี่มันจารย์ไอซาวะชัดๆ
    #15
    1
    • #15-1 ผู้สาวเสพยาดม(จากตอนที่ 2)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 00:47
      อุ้ย! .....ไม่ใช้หรอกน่าาาาาาาาาาาาาาาา
      #15-1
  2. #14 Portgas D Ace ^_^ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 11:54

    รออ่านนะครับ
    #14
    0
  3. #13 -คนขายชานม- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 11:26
    พระเอกมาแร้วจร้าาาาาาาาาาาาาาา!!!!!
    #13
    0
  4. #12 เด็กสาวผู้ง่วงงัน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 11:09
    พระเอกออกโรงแล้ว
    #12
    0