۞۞[ Fic : JOJO ] A thrilling adventure (yaoi)۞۞

ตอนที่ 7 : A thrilling adventure : 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    21 ต.ค. 63

ผมที่เห็นว่าเขากำลังจะหนี ก็เขวี้ยงส้มที่สอดใสระเบิดใส่เขาคนนั้น

เอาคืนไป!!

หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นมาไม่กี่นาที

บึ่มมมม!!!

.

.

" What!! มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย!! "

หลังจากจบเรื่องมาได้แล้ว ผมก็อธิบายให้คุณโปลนาเรฟกับคุณโจเซฟ ว่าคนๆนั้นไม่ใช้คุณโจทาโร่ตัวจริงแต่เขาปลอมตัวมาเพื่อที่จะมาวางระเบิดที่สอดอยู่ในลูกส้มไว้ในรถของเรา พอได้ทราบแบบนั้น คุณโปลนาเรฟกับคุณโจเซฟก็โมโหกันมากที่เจ้านั้นบังอาจจะวางระเบิดในรถพวกเขา แต่ตอนนี้เจ้าตัวถูกระเบิดไปเรียบร้อยแล้วพวกเขาจึงขับรถกันต่อ จนถึงโรงพยาบาล พวกเราก็เดิมหาห้องที่คุณคะเคียวอินอยู่จนในที่สุดก็เจอ

สิ่งแรกที่เห็นหลังเปิดประตูเข้าไปคือ ร่างชายหนุ่มผมแดงที่มีผ้าพันแผล พันรอบตาอยู่กำลังคุยกับโจทาโร่และคุณอับดุลอยู่ เหมือนคุณคะเคียวอินจะได้ยินเสียงเปิดประตูจึงหันมาทางพวกผม ก่อนจะถามออกมา

" มากันแล้วหรอครับ คุณโจเซฟ "

" อืม อะนี้เอ็ดแนะนำตัวสิ! "

บึ่ง

" เหวอ! ไม่ต้องผลั่กผมก็ได้นิ "

คุณโจเซฟก็ผลั่กผมจนเซ่ไปข้างหน้าเกือบหลม ผมก็ตั้งหลักให้ตัวเองยื่นดีๆ ก่อนจะแนะนำตัว

" ผม เอ็ดเวิร์ด เอลริคครับ เรียกผมสั้นๆว่า เอ็ด ได้เลยนะครับ "

" นายคือคนที่ใส่เสื้อโค๊ทสีแดงสินะ ฉัน คะเคียวอิน ยินดีที่ได้รู้จักนะ เอ็ดคุง "

" ครับ! ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ คุณคะเคียวอิน "

จากนั้นผมกับคุณคะเคียวอินก็พูดคุยเพื่อนทำความรู้จักกัน บ้างก็หัวเราะเล็กๆหน่อย

การที่เอ็ดเวิร์ดและคะเคียวอินได้คุยกันทำให้ในห้องพักผู้ป่วยเหมือนมีแสงสว่างไสว จนคนเหลือต่างยกแว่นกันแดนมาส่วมใส่ กันออร่าแสงสว่างที่ออกมาจากทั้งสองคน ขนาดที่โจทาโร่ที่นิ่งที่สุดในกลุ่มก็ต้องของแว่นกันแดนมาส่วมใสกันเลยทีเดียว ( สะ แสงนั้มันอะไรกันนนน!!!!щ(゜ロ゜щ) )

พวกเราก็ได้ผลตรวจร่างกายของคุณคะเคียวอินก็ได้ผลสรุปว่า บาดแผลของคุณคะเคียวอินดูเป็นห่วงเกิดไปที่จะให้ร่วมเดินทางไปด้วย คุณโจเซฟจึงเปลี่ยนแผนให้คุณคะเคียวอินรักษาตัวอยู่ที่นี้จนหายก่อนจะตามไปสมทบกับพวกเขา

การเดินทางในวันนี้จึงมี 5 คน ซึ่งมี คุณโจเซฟ , คุณอับดุล , คุณโปลนาเรฟ , คุณโจทาโร่ และผม พวกเราจะต้องนั่งเรือไปยังเมืองเอ็ดฟูกัน

ระหว่างที่นั่งรอเรื่อกันนั้น ผมก็รู้สึกง่วงนอนแปลกๆ ก็จะห้าวดังๆ

" ห้าว~~ "

" ง่วงนอนหรอ "

คุณโจทาโร่หันมาถาม ผมพยักตอบกลับไป

" งั้นก็นอนก่อนเถอะ อีกนานที่เรือจะมาถึง "

ผมพยักหน้า ยอมทำตามที่คุณโจทาโร่บอก ก่อนผมจะหลับตาลง....

.

.

.

.

.

....ผมลื่มตาขึ้นก็พบว่าผมมาอยู่สถานที่ไหนก็ไม่รู้แล้ว...

" .... ที่นี้ที่ไหน "

ผมพูดกับตัวเองในใจ ก่อนมองรอบๆ มันไม่มีแสงสว่างอะไรเลย สิ่งที่ผมพบมีแต่...ความมืด... ผมรู้สึกว่าร่างกายมันแปลกๆ ก็ก้มดูตามร่างกาย ก็พบว่า จากที่ร่างเป็นผู้ชายที่มีน้องช้างน้อยอยู่ระหว่างขา กลับไม่มีมัน มีสิ่งหนึ่งแทนนั้นคืนหน้าอกที่มีขนาดใหญ่ แขนขวาและขาซ้ายที่เป็นเหล็ก ก็กลายเป็นแขนขาคนปกติที่มีเนื้อมีหนัง... ผมรองจับหน้าตาตัวเองดู และฟังน้ำเสียงของตัวเองที่หวานกว่าปกติ ก็รู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้อยู่ร่างเอ็ดเวิร์ดแล้ว.... แต่มาอยู่ร่างใครกัน? ร่างจริงของผมก่อนจะไปอยู่ร่างของเอ็ดเวิร์ดหรอ

ขณะที่ผม- ไม่สิฉัน( ถ้าอยู่ในร่างเอ็ดเวิร์ดจะแทนตัวว่าผมนะ )คิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

" เฮ้! เธอหันมาทางสิ! "

เสียงที่เรียกดังจากทางด้านหลัง ฉันจึงหันกลับไปมองก็พบกับ...ร่างเอ็ดเวิร์ดที่ยื่นยิ้มให้อยู่ ฉันที่เห็นแบบนั้นก็ช็อกจนเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายออกไป

" อะ เอ็ดเวิร์ดหรอ? "

" ใช้ ฉันเอง เอ็ดเวิร์ด เอลริค!! "

ผมนี่สตั่นเลยทีนี้ รู้สึกอยากจะสลบไปจังแหะ

" อย่าพึ่งสลบก่อนนะ!! ฉันมีเรื่องที่จะบอกเธอ "

" มี...เรื่องจะบอก? "

ฉันถามยำไปอีกครั้งด้วยความแน่ใจ คุณเอ็ดเวิร์ดพยักเป็นการตอบว่าใช้

" เธอสงสัยไหมว่าทำไม เธอถึงไปอยู่ร่างฉันได้ "

คุณเอ็ดเวิร์ดกล่าวถามฉัน ฉันพยักหน้ายอบรับว่าตัวเองนั้นสงสัยอยู่ว่าไปอยู่ร่างนั้นได้ยังไง

" ก็เรื่องมีอยู่ว่า จริงๆฉันนะควรตายไปตั้งแต่อยู่กลางทะเลทรายแล้ว เพราะได้รับบาดแผลมาเยอะเกิดไปและฉัน...อยากจะหลับไปตลอดการ...ฉันนะเหนือยที่จะอยู่คนเดียวถึงแม้ว่าจะมีอัลอยู่ข้างๆด้วยก็ตาม เหนือยที่จะต้องฝันร้ายทุกวัน เหนือยที่จะหนีเจ้าพวกดีโอนั้นอีกแล้ว เหนือยกับชีวิตตัวเอง ... "

คุณเอ็ดเวิร์ดก็เล่าออกมาด้วยใบหน้าที่...เศร้า ... เหนือยเป็นอย่างมามาก ก่อนจะเล่าต่อ

" ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองพอหลับตาลง คงจะตื่นขึ้นบนสวรรค์ รึไม่ก็นรก แต่พอตื่นแทนที่จะไปตามที่คิดมันกลายเป็น... ห้องพักผู้ป่วยคนหนึ่ง...ที่มีหญิงสาวที่ปราณนาการผจญภัยที่ตนไม่เคยสัมผัสมาก่อน ซึ่งนั้นก็คือ...เธอ "

คุณเอ็ดเวิร์ดพูดออกมาพร้อมกับชี้นิวมาทางฉัน ก่อนจะเล่าต่อ

" ฉันเห็นแบบนั้นก็ อยากให้เธอผจญภัยตามที่ปราณนาในร่างของฉัน แต่ฉันอยากถามอย่างหนึ่งกับเธอหน่อย.... ถ้าหลังจากนี้มันจะมีเรื่องร่าวต่างๆ ที่จะต้องผ่านยากลำบาก เธอจะยังอยากไปผจญภัยอยู่อีกไหม? "

คุณเอ็ดเวิร์ดถามผม ด้วยใบหน้าที่นิ่ง ฉันก็คิดที่ทบทวนคำถามของคุณเอ็ดเวิร์ด ก่อนจะตอบออกไป

" ฉัน...ยังอยากไปผจญอยู่ อยากสนุกในสิ่งใหม่ๆ ถึงแม้มันยากลำบากแค่ไหน ฉันก็ตะต้องผ่ามมันให้ได้!! "

คุณเอ็ดเวิร์ดที่ได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมา ก่อนจะพูดอะไรต่อ

" งั้น มานั่งใกล้ๆ ฉันจะบอกบุคคลที่เธอจะต้องรู้จักที่ไม่ได้เขียนในไดอารี่ ก็แล้วกัน เดียวพอเจอหน้ากันเดียวถูกสงสัย "

ฉันก็เดินไปนั่งใกล้ๆ ฟังคุณเอ็ดเวิร์ดเล่า จนคุณเอ็ดเวิร์ดเล่าจบ ฉันก็นึกอะไรบ้างอย่างได้ ก็ถามเจ้าตัวไป

" คุณเอ็ดเวิร์ด แล้วทำไม ฉันถึงจำเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้ละ? "

" อ่อ เพราะมันเป็นกฎของ เจ้าแก่นแท้ การที่ลบความทรงจำของเธอที่เกี่ยวกับตัวเอง เห็นเจ้านั้นมันบอกว่า จะสร้างความสมดุลของมิตินี้"

ผมพยักหน้าเข้าใจสาเหตุที่ตนไม่สามารถจำเรื่องร่าวตัวเองได้ แต่มีข้อสงสัยกับชื่อบุคคลปริศนาคนที่ 3 ที่ได้พูดขึ้นมา

" แก่นแท้? เขาเป็นใครหรอ? "

" เออ อย่ารู้จักเจ้านั้นเลยดีกว่า "

คุณเอ็ดเวิร์ดบอกออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแหยๆ ก่อนจะหันมาพูดต่อ

" เอาละ ตอนนี้ถึงเวลาที่เธอต้องกลับแล้ว เดียวคนพวกนั้นจะตกใจเอา ไว้เจอกันไหมนะ ไอ "

ฉันก็ยิ้มให้เขา ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าชื่อที่เขาเรียกนั้นคือชื่อของตัวเอง แต่ก็บอกลาอีกฝ่ายก่อนที่ไป

" อืม! ไว้เจอกันไหมนะ คุณเอ็ดเวิร์ด! "








เริ่มรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของใครบ้างคนคุยกันอะไรบ้างอย่าง จนต้องลื่มตาขึ้นมาดู ก่อนจะห้าว เสียงดังๆ

" อืม... ห้าว~ "

หลังจากลื่มตา ฉัน- ไม่สิ ผม หันไปมองรอบ เมื่อกี้ผมยังนอนรอเรือที่เก้าอี้อยู่เลยนะ? ผมรู้สึกว่าผมของผมมันดูสูงๆจนผมต้องก้มมองไปข้างล่าง พบว่า....ผมมาอยู่บนหลังคุณโจทาโร่...ก็ว่าอยู่ว่าทำไมมันดูสูงๆ.... แล้วงัยผมถึงมาอยู่บนหลังคุณโจทาโร่ได้ละเนี้ย !!!

" ตื่นแล้วหรอ เอ็ด "

คุณโจเซฟก็เดิมเข้ามาถามผมพร้อมกับคุณอับดุล ผมที่มึนๆงงๆอยู่นั้นก็ ถามไปด้วยความสงสัย

" เออ พวกเรากำลังไปไหนกันหรอ? เรือมาถึงแล้วหรอ? แล้วทำไมผมถึงมาอยู่บนหลังคุณโจทาโร่ได้ละ? "

" อ่า ..จะตอบทีละคำถามนะ พวกเรากำลังตามหาโปลนาเรฟกันอยู่ เห็นว่าไปนานแล้ว พวกเรากลัวว่าเขาจะถูกลอบโจมตี แต่พวกเราเห็นว่านายกำลังหลับอยู่ก็ถ้าทิ้งนายไว้ นายคงจะอัตรายแน่ๆ พวกเราจึงให้เจ้าโจทาโร่มันอุ้มแบกนายมาด้วยนั้นแหละ "

ผมพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่คุณโจเซฟบอก ก็จะหันไปบอกกับคุณโจทาโร่ให้ปล่อย

" คุณโจทาโร่ ปล่อยผมลงพื้นเดินดีกว่า ผมกลัวคุณจะหนัก "

คุณโจทาโร่เงียบไปช่วงครู่ก่อนจะถามผมกลับ

" แล้วนายชอบนั่งแบบนี้ไหม? ตอบความเป็นจริงด้วย "

ผมที่ถูกถามนั้น ก็ชะงัก ผมก็ชอบที่นั่งแบบนั้แหละ เพราะมันได้เห็นกว้างๆ แต่กลัวคุณโจทาโร่หนักนะสิ แต่เขาให้ความเป็นจริง ผมคงจะต้องตอบไปตามความเป็นจริงสินะ

" ก็ชอบ.... "

หลังผมพูดจบ คุณโจทาโร่ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก แล้วขยัมขาเดินกันไปต่อ ก่อนที่จะพูดว่า

" ถ้าชอบก็ไม่ต้องลงสิ นั่งไปแบบนั้นแหละ ตัวนายก็ไม่ได้หนักด้วย แล้วก็...ตัวนายอุ่นดี "

ผมที่ไม่ค่อยได้ยินประโยคหลังที่คุณโจทาโร่บอก ก็ถามไปอีกครั้ง

 " คุณโจทาโร่พูดอะไรนะ ไอ้ประโยคหลังนะ "

" ไม่มีอะไรหรอก "

คุณโจทาโร่ก็ตอบกลับมา ทิ้งให้ผมนั่งงงๆอยู่บนหลังเขา

                              #จบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #26 lastorder20001 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 18:21
    โอ้ โอ้ โอ้ ระวังตัวหน่อยก็ดีนะเอ็ด🤭🤭
    #26
    0
  2. #25 Dark Hero (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 01:51

    ว๊ายยยยยย มดขึ้นจอ!?! จะหวานไปไหนเกรงใจคนอื่นที่เค้าเดินอยู่ข้างพวกคุณหน่อยเถ๊อะ หวานจนน้ำตาลเรียกบรรพบุรุษแล้ววววว55555

    #25
    1
    • #25-1 Nipawa(จากตอนที่ 7)
      23 ตุลาคม 2563 / 18:25
      เอาให้หวานจนมดขึ้นตัวเลย!!555
      #25-1
  3. #21 0970438236 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 19:19

    OMGGGGGG
    #21
    0