[FanFic RWBY x Fate] กรรณะ บุตรแห่งพระอาทิตย์

ตอนที่ 6 : New Life in Beacon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

เวลาต่อมา

หลังจากจบการแต่งตั้งทีมต่างๆ คราวนี้แต่ละทีมก็มีห้องของตัวเองและกรรณะก็ได้มีห้องเป็นของตัวเองเช่นกัน โดยบรรยากาศในตอนนั้นแต่ละทีมก็พากันจัดเตียงในห้องในแบบของตน


ทางฝั่งของกรรณะได้อยู่ในห้องพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนเรียบร้อย เขาก็ตัดสินใจเดินออกไปข้างนอก และเขาก็เริ่มสำรวจรอบตัวอาคารที่เขาอยู่ จนกระทั่งเขาไปสะดุดกับห้องๆนึง นั้นก็คือ ห้องสมุด

เขายังต้องการหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับที่นี่ เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปข้างในก็พบกับนักเรียนอยู่ไม่มากนัก แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกรุ่นพี่ซะมากกว่า กรรณะได้เดินไปตามชั้นหนังสือเพื่อหาหนังสือเรื่อยๆ

ไม่มีจุดประสงค์หลักหรอกว่าเขาจะอ่านอะไร แต่เพียงเพราะต้องการหาสิ่งที่เขาสนใจก็เท่านั้น และเขาเดินเข้าไปสุดข้างใน ซึ่งเป็นพวกชั้นหนังสือเก่าๆ และข้างในนั้นเขาก็พบกับคนรู้จัก

กรรณะ : เจ้า แม่หูแมว

เบล็ค : ไงพ่อประธานนักเรียน นายมาทำอะไรในห้องสมุดตั้งแต่วันแรก?

กรรณะ : เจ้าก็เหมือนกัน

เบล็ค : กำลังหาหนังสืออะไรอยู่เหรอ?

กรรณะ : ข้าก็หาไปเรื่อยๆ แล้ว..เจ้ากำลังอ่านเรื่องอะไรอยู่เหรอ?

เบล็ค : ตำนานมือธนูสีเงินแห่งปาณฑพน่ะ

เมื่อกรรณะได้ยินชื่อหนังสือที่เบล็คบอก เขาก็เบิกตากว้างเล็กน้อยในขณะที่เบล็คทำหน้าสงสัย ใช่แล้วเพราะตำนานที่เบล็คพูดถึงกรรณะก็รู้จักดีเช่นกันและรู้ดีมากด้วย

กรรณะ : ดูเหมือนว่าเจ้าจะสนใจเรื่องพวกเทพสินะ

เบล็ค : นายรู้ด้วยเหรอ?

กรรณะแค่ยิ้มให้ แต่เขาก็ไม่ได้บอก ว่านั้นคือฉายาของน้องชายตนนั้นเอง เขามองไปทางด้านข้างใบหน้าของเบล็ค และได้เห็นหนังสือที่สะดุดตาเข้า เขาจึงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของเบล็ค จนเธอสะดุ้งและถอยหลังชนชั้นหนังสือและเอาหนังสือปิดปากตัวเอง

เบล็ค : น-นายจะทำอะไรน่ะ?!

ใบหน้าของเบล็คแดงมากพอเห็นหน้าเขายื้นเข้ามาใกล้ กรรณะได้เอื้อมแขนไปหยิบหนังสือด้านหลังของเบล็ค พร้อมกับถอยออกมาและมองหนังสือ นั้นทำเอาเธอโล่งอกไปทันที และเขาก็ได้ยืนอ่านหนังสือตรงชั้นหนังสือฝั่งตรงข้ามของเบล็ค

เบล็ค(ความคิด) : ตาบ้าเอ๊ย อุตส่าห์ลุ้น....

กรรณะ : ทีมของเจ้าเป็นไงบ้าง?

เบล็ค : ก-ก็....พอ.....พวกเธอกลับมาก็เข้าไปนอนในห้องเลย

กรรณะ : หือ? ไม่คิดจะจัดห้องกันเลยรึ?

เบล็ค : ยังเลย....ทุกคนคงจะเหนื่อยกันมาก

กรรณะ : แล้วเจ้าไม่เหนื่อยเหรอ?

เบล็ค : ก็......จะบอกไม่เหนื่อยก็คงจะไม่ใช่....ฉันแค่....อยากอ่านอะไรฆ่าเวลานะ

หลังจากนั้น เบล็คที่กำลังอ่านหนังสือก็แอบชำเลืองไปมองกรรณะ ที่กำลังอ่านหนังสือ เธอสังเกตได้ตลอดเวลาว่าดวงตาข้างขวาของเขาเป็นสีแดง อาจจะเป็นเฉพาะเผ่าฟอร์นัสก็เป็นได้ แต่พอเธอกระพริบตาอีกทีก็ปรากฏว่าดวงตาของเขากลับมาเป็นสีฟ้าเหมือนเดิม

เบล็ค : เอ่อ....กรรณะ

กรรณะ : หือ?

เบล็ค : นายเป็นใครกันแน่?

กรรณะ : เจ้าหมายความว่าไง?

เบล็ค : มันไม่มีหรอกนะในประวัติศาสตร์น่ะ ที่จะมีนักล่าคนเดียวสามารถจัดการกับกริมม์ตัวเท่าภูเขาได้เพียงคนเดียว และที่สังเกตก็คือพลังของนายแทบจะทำลายป่าเป็นแถบๆ แถมเกี่ยวกับไฟอีกต่างหาก....นายเป็นใครกันแน่?

กรรณะ : บางทีเจ้าอาจจะยังไม่อยากจะรู้ตอนนี้ก็ได้นะ....

เบล็คกำลังสงสัยกับสิ่งที่กรรณะบอกกับเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักและอ่านหนังสือต่อไป

วันต่อมา 6.09 AM

เช้าวันต่อมาของบีคอน ในตอนนี้ก็เป็นการเปิดเรียนวันแรก ทางด้านของหยาง เสี่ยวหลง เธอได้ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดออกกำลังกายของเธอ โดยหมัดผมหางม้า เสื้อกล้ามสีดำและกางเกงขายาวแอบออกไปข้างนอก


โดยเธอก็วิ่งไปรอบตึกบีคอน พร้อมกับรับชมบรรยากาศเช้ามืดของบีคอนไปด้วย ซึ่งระยะทางมันก็ไกลพอตัวถ้าวิ่งหลายๆ รอบ

ระหว่างที่เธอกำลังวิ่งชกลมไปด้วยอยู่นั้นเอง เธอดันไปเจอกับแสงสีส้มที่โผล่ออกมาจากสวนของบีคอน ก่อนที่เธอจะไปถึงได้ประมาณ 10 เมตร

หยาง : อะไรนะ?

เธอรีบวิ่งไปแอบตรงมุมอาคารเพื่อแอบมองออกไปตรงสวนของบีคอน สิ่งที่เห็นก็ทำเอาหยางเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอกำลังเห็นกรรณะในรูปร่างลักษณะของชายหนุ่มผมขาวยาวดูรุงรัง ดวงตาของเขาเหมือนกับใบมีดที่คมกริบและมีอัญมณีสีแดงฝังอยู่ในอกส่องแสงน่าหลงใหล นอกจากนั้นยังมีชุดเกราะที่น่าดึงดูด

และที่อยู่ด้วยก็คือ นกไฟที่คล้ายกับนกฟีนิกซ์กำลังเกาะอยู่บนแขนของกรรณะ เธอสังเกตได้ว่าเขากำลังพูดอะไรบางอย่างกับนกตัวนั้น และนั่นทำให้เธอละสายตาออกไม่ได้เลย จนกระทั่งเขาพูดจบ นกไฟตัวนั้นก็บินออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแสงอาทิตย์ที่กำลังโผล่อย่างช้าๆ

หยาง : หมอนั้น....เป็นใครกันแน่?

แกร็ก!

หยางที่กำลังถอย ก็ดันเผลอไปเหยียบเศษไม้ข้างๆ ทำให้เกิดเสียงดังขึ้น ทำให้กรรณะที่กำลังมองนกของเขาบินออกไปได้หันมาสนใจเสียงปริศนาทันที พร้อมกับเปลี่ยนชุดของตัวเองกลับมาเป็นชุดปกติอีกครั้ง



หยาง : ตายแล้ว....

เธอกำลังคิดว่าดันไปเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้า จึงปรับสปีดพร้อมกับออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะวิ่ง

กรรณะ : หยาง เสี่ยวหลง

หยาง : เย้ย ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ฉันแค่มาออกกำลังกายเฉยๆ

หยางในตอนนั้นดูร้อนรนอย่างมาก ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาพร้อมกับหันมามองกรรณะ ที่กำลังแสดงสีหน้านิ่งๆ

กรรณะ : ออกกำลังกายแล้วจะร้อนรนทำไม?

หยาง : ก็จู่ๆ นายก็โผล่มาน่ะสิ เป็นใครก็ตกใจทั้งนั้นแหละ!

กรรณะ : งั้นเหรอ....งั้นข้าไปอาบน้ำดีกว่า....

จากนั้นกรรณะก็เดินผ่านหยางไป โดยมีหยางหันตามมองตลอดเวลา เมื่อกรรณะหายไปแล้ว เธอจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาและทรุดลงนั่งอยู่ตรงนั้น

หยาง : เกือบไปแล้ว....เฮ้อ....

กรรณะ : นิ เสี่ยวหลง....

หยางสะดุ้งทันที เมื่อได้ยินเสียงเรียกของกรรณะอีกครั้ง และพบว่าเขายื้นหัวออกมาจากมุมตึกของอาคารมามองเธอที่กำลังนั่งอยู่

กรรณะ : มัดผมแบบนี้ก็เข้ากับเจ้าดีนะ

จากนั้นเขาก็วาร์ปหายไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาเจ้าตัวสตั้นไปสักพักใหญ่

เวลาต่อมา 7.15 AM

ไวส์ : แฮ่กๆๆ!

เสียงหอบของแม่ราชินีน้ำแข็งที่กำลังวิ่งมาที่ไหนสักที่ในหอพักของบีคอนยามเช้า ในขณะที่เหล่าสาวๆ ในห้องกำลังทำธุระส่วนตัว และในมือของเธอก็คือผ้าพันคอสีขาวที่มีลวดลายสีส้มของพระอาทิตย์ที่มีลักษณะคล้ายกับลายไทย

ไวส์กำลังคิดหนักหลังจากยืนอยู่ที่หน้าห้องพักของกรรณะ ที่อยู่นานหลายนาที ไวส์พยายามรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะเคาะประตูตรงหน้า ตอนนี้เธอกำลังกลัว....กลัวคนที่เป็นมิตรคนแรกและช่วยชีวิตเธอด้วย  จนสุดท้ายเธอก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แอ็ด....

เสียงประตูเปิดออกอย่างช้าๆ และเธอก็แอบเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ และสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจก็คือเธอไม่เห็นใครเลยในห้อง

ไวส์ : กรรณะซัง?

แอ็ด....

ไวส์ได้หันหลังมาเพราะได้ยินเสียงจากประตูห้องน้ำ เมื่อหันมาเธอก็ต้องสะดุ้งยกใหญ่พร้อมกับหน้าแดงเป็นซอสมะเขือเทศจนเกือบทำให้ผ้าในมือเกือบบิน 

เพราะสภาพของกรรณะเดินตัวเปียกออกมาจากห้องน้ำ ที่น่าตกใจก็คือเธอสามารถมองเห็นหุ่นของกรรณะ ได้อย่างชัดเจน มีเพียงแค่ผ้าขนหนูที่เขาเอามัดตัวเอาไว้เหมือนนักบวช ซึ่งทางกรรณะเองก็ประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นไวส์อยู่ในห้องตนเอง

ไวส์ : กะ---กรรณะซัง?!!!

กรรณะ : หือ? ไวส์....เจ้าเข้ามาทำอะไร?

ไวส์ : เอ่อ....คือ....ฉันเอาผ้าพันคอที่ฉันทำเองมาให้น่ะ สำหรับสิ่งตอบแทนที่เธอช่วยชีวิตฉันเอาไว้....เอ่อๆๆ  รับนะ!!!!

ไวส์พูดแบบปืนกลพร้อมกับปาผ้าพันคอใส่หน้ากรรณะจนคลุมหน้าเขาเต็มๆ ก่อนที่เธอจะวิ่งหน้าแดงออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ในขณะที่กรรณะจะหยิบผ้าพันคอของไวส์ออกมามอง พร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย

เวลาต่อมา

หลังจากใช้เวลาสักพัก กรรณะก็ได้เดินมาที่ห้องบรรยายของ ศาสตราจารย์พอร์ต โดยเจ้าตัวก็จะสอนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ต่างๆ หรือแม้จะเป็นเกี่ยวกับพวกกริมม์ โดยระหว่างก่อนที่เขาจะมาถึงนั้น เขาก็ได้เจอกับทีม RWBY และทีม JNPR ที่กำลังเดินออกมา ก็เลยได้เดินไปพร้อมกัน

ศาสตราจารย์พอร์ตพูดไปเรื่อยเกี่ยวกับบทเรียน แต่ส่วนใหญ่จะออกนอกเรื่องเป็นการเล่าเกี่ยวกับวีรกรรมของตัวเองซะมากกว่า ความจริงมันก็ยิ่งกว่านิทานหลอกเด็กซะอีก แต่สำหรับกรรณะนั่น การเล่าประวัติศาสตร์แบบนี้สมองของเขาสามารถจดจำได้ดีเยี่ยมกว่ามนุษย์มากหลายเท่าตัว

ผิดกับสมาชิกในทีมที่เหลืออย่างเห็นได้ชัด รูบี้เอาแต่วาดรูปเล่นล้อเลียนอาจารย์ หยางที่เห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมา เบลคที่ดูเหมือนจะตั้งใจเรียนก็นั่งฟังอย่างตั้งใจไม่กระพริบตาเลย แต่จนกระทั่ง....

พอร์ต : เพราะงั้นแล้ว...มีใครอยากอาสา ทดลองฝีมือให้เพื่อนๆ ดูไหมครับ?

ไวส์ : ดิฉันค่ะ!

ในตอนนั้นทั้งหมดสะดุ้งกับเสียงของไวส์ จนทำให้กรรณะต้องเลิกจดและหันไปมองและเห็นว่าไวส์กำลังยกมือขึ้น เหมือนกับว่าศาสตราจารย์พอร์ตต้องการที่จะทดสอบอะไรบางอย่าง และไวส์ก็เป็นคนอาสา

พอร์ต : ดีเลย....งั้นมาลองดูกันดีกว่า

หยาง : ไปเลยไวส์!

เบล็ค : เอาเลยไวส์!

รูบี้ : เย้! ตัวแทนทีมรูบี้!

ไวส์ : รูบี้ ฉันพยายามตั้งสมาธิอยู่!

ไวส์หันไปตะคอกใส่รูบี้ด้วยน้ำเสียงที่ไม่จอยสักเท่าไร ก่อนที่จะไปเปลี่ยนชุดของเธอและมายืนหน้าชั้นเรียนพร้อมกับเรเปียร์เล็กๆ ของเธอ ส่วนทางด้านอาจารย์พอร์ตก็เอาอาวุธของเขาออกมาและไปยืนอยู่หน้ากรงขนาดใหญ่

พอร์ต : เอาล่ะ การต่อสู้เริ่มได้!

อาจารย์พอร์ตใช้ขวานผ่าตัวล็อคออก ทำให้กริมส์ออกจากกรง ตัวของมันมันมีรูปร่างเหมือนหมูป่าและชื่อของมันก็คือ Boarbatusk โดยไวส์ได้เปิดฉากโดยการพุ่งเข้าโจมตีตรงๆ
กรรณะ : คิดจะโจมตีตรงๆ งั้นรึ?

เรเปียร์ของไวส์ถูกมันใช้งาสกัดไว้ได้และก็สะบัดอีกฝ่ายให้กระเด็นลอยไป หนำซ้ำหมูป่ากริมส์ยังคงใช้งามันล็อคดาบเรเปียร์ของเธอไว้อยู่ ก่อนที่เจ้าหมูป่าก็สะบัดอาวุธของไวส์กระเด็นออกไปไกลอยู่พอควร

พอร์ต : โอ้ๆ คราวนี้จะทำยังไงถ้าไม่มีอาวุธ?

จากนั้นเจ้าหมูป่าก็เป็นฝ่ายโจมตีก่อนบ้าง ไวส์ได้วิ่งหลบการโจมตีของอีกฝ่ายที่หมุนตัวพุ่งมาเหมือนลูกบอลก่อนจะหยิบดาบเรเปียร์ได้อีกครั้ง พร้อมกับอยู่ในท่าตั้งรับ

รูบี้ : ไวส์ โจมตีไปที่ท้องของมัน ตรงนั้นไม่มีเกราะ!

ไวส์ : หยุดพล่ามว่าฉันต้องทำอะไรจะได้ไหม?!!

หยาง : แม่ราชินีน้ำแข็งระวัง!!!

ไวส์ได้หันไปตะโกนใส่รูบี้ด้วยความโมโห ทำให้เจ้าหมูป่าได้จังหวะกลิ้งตัวไปทางไวส์ด้วยความรวดเร็ว ทางฝั่งของไวส์ก็ถูกมันกลิ้งใส่ แต่เธอก็ถอยออกมาได้ทัน ในขณะที่เจ้าหมูป่าได้กระโดดขึ้นกลางอากาศและหมุนตัวเป็นลูกข่างอีกรอบ

ในจังหวะนั้นกรรณะได้ใช้นิ้วชี้เกาะโต๊ะเบาๆ และทันใดนั้นก็ได้มีหอกไฟพุ่งขึ้นมาเสียบกลางตัวของเจ้าหมูป่าจนมันชะงัก แต่ก็ไม่ได้สร้างดาเมจมากนัก

ทางไวส์ได้เห็นว่าเจ้า Boarbatusk กำลังค้างอยู่กลางอากาศ เธอก็ได้ร่ายเวทย์กระโดดขึ้นไปกลางอากาศพร้อมกับพุ่งลงมาเสียบเข้าที่ท้องของหมูป่าแบบเต็มๆ ทำให้พลังของกรรณะหมดลงและร่างของมันก็สลายไปทันที

พอร์ต : บราโว่ๆ เป็นความสามารถที่น่าทึ่งจริงๆ คุณชีเนย์ และทีนี้พวกเราก็เห็นแววนักล่าของพวกเราในกลุ่มการเรียนครั้งนี้ เอาล่ะ....เลิกเรียนได้

และในที่สุดก็เป็นเวลาเลิกเรียน ศาสตราจารย์พอร์ตได้กล่าวลานักเรียนและบอกให้พวกเขาทบทวนบทเรียนที่เรียนไปในวันนี้ด้วย ส่วนไวส์นั้นก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่ได้กล่าวอะไร แต่ดูเหมือนว่าศาสตราจารย์พอร์ต จะเรียกกรรณะ

พอร์ต : สวัสดีครับคุณกรรณะ ผมเรียกคุณถูกใช่ไหม?

กรรณะ : อืม....

พอร์ต : คุณออซพินเองก็ฝากให้ผมดูแลคุณ ว่าแต่....เป็นยังไงบ้าง ปรับตัวกับบีคอนได้รึยังครับ?

กรรณะ : ไม่ต้องห่วง ข้าปรับตัวเก่งกว่ามนุษย์ปกติอยู่แล้ว....

พอร์ต : โอ้...ได้ยินแบบนั้นผมก็ไม่ห่วงแล้วครับ เพราะพลังของคุณที่เห็นในวีดีโอมันทำให้ผมนึกถึงเทพองค์นึงเลยน่ะสิครับ....

เวลาต่อมา

กรรณะได้ออกมาจากห้องเป็นคนสุดท้าย เพราะศาสตราจารย์พอร์ตสนใจและถามเกี่ยวกับตัวของเขา ทางด้านของกรรณะก็ได้ตอบแบบผ่านๆ ไปเพื่อที่จะออกไปข้างนอก แต่ระหว่างทางที่จะไปเรียนนั้น เขาก็ได้ยินบทสนทนาของคนที่เขารู้จักเข้า ซึ่งก็เป็นรูบี้ และ ไวส์นั้นเอง และมันดูไม่ดีมากด้วย

ไวส์ : เธอควรจะเป็นผู้นำที่ดี แต่ทั้งหมดที่เธอทำ กลับกลายเป็นการสร้างปัญหาให้กับฉันทั้งนั้น!!!

รูบี้ : ฉะ...ฉันทำอะไรผิดงั้นหรอ?

ไวส์ : ก็เนี่ยไงละ เธอเอาแต่ทำอะไรที่มันไม่สมกับการเป็นผู้นำเลยสักนิดและในป่านั้นก็เหมือนกัน ทำตัวเหมือนกับเด็กไม่รู้จัก และก็ยังไม่เลิกทำตัวแบบนั้นอีก...

รูบี้ : ไวส์ ธ...เธอพูดอะไรของเธอนะ...แล้วไอ้ที่บอกว่าการทำงานร่วมกันเป็นทีมละ ฉะ...ฉันคิดว่าเธอจะเชื่อใจกันและกันในทีมของเราซะอีก...

ไวส์ : ฉันเชื่อมันในทีม...ที่ไม่ใช่เธอนำ...ฉันฝึกฝนอย่างหนัก เล่าเรียน และตรงไปตรงมา ขอบอกตามตรงว่าฉันสมควรได้รับตำแหน่งหัวหน้าทีม...ไม่ใช่เธอ...ออซพินตัดสินใจเลือกผิดแล้วละ...

หลังจากนั้นไวส์ได้เดินออกไปและทิ้งรูบี้เอาไว้ ทางกรรณะเองก็ไม่ใช่คนที่เย็นชาอะไรมากมายก่อนที่จะเดินเข้าไปที่ด้านหลังของรูบี้ และนี่คือสิ่งที่ทำให้เขาเป็นวีรบุรุษผู้ซึ่งมีน้ำใจมากที่สุดในองค์เทพทั้งหมด

กรรณะ : ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะมีปัญหากันเรื่องผู้นำสินะ

รูบี้ : กะ-คุณกรรณะ?!

กรรณะ : ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนที่เชื่อมั่นในตัวเองและก็สู้มาตลอดนะเจ้าหนูน้อยหมวกแดง....

รูบี้ : แต่ไวส์พูดถูกไหมคะ? เรื่องที่เธอบอกว่าศาสตราจารย์ออซพินคิดผิดที่เลือกฉันเป็นหัวหน้าทีมน่ะ

หลังจากคำพูดของรูบี้ กรรณะสังเกตได้ว่ามีน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย เพราะเพียงว่าเธอยังเป็นเพียงเด็กที่อายุ 16 ปีเท่านั้น ก่อนที่เขาจะกอดอกและหลับตาคิดสักแปป เพราะทั้งชีวิตเขาก็แทบสู้ด้วยความเป็นผู้นำมาตลอดด้วยเกียรติของบุตรแห่งพระอาทิตย์

กรรณะ : ความจริงที่ข้าต่อสู้ด้วยการเป็นผู้นำมาทั้งชีวิตนะรูบี้ ข้ายังต้องพิสูจน์ให้คนในตระกูลให้ว่าข้าสามารถทำมันได้ และเจ้าน่ะยังไม่ได้พิสูจน์คุณค่าที่แท้จริงของตนเองให้ไวส์เห็นเลย แต่ถึงอย่างนั้น....ต่อให้เป็นผู้นำที่มีฝีมือ แต่ถ้าปกป้องคนที่เชื่อมั่นในตัวเจ้าไม่ได้....มันก็ไร้ค่า....

รูบี้ : คุณกรรณะ.....

กรรณะ : จำไว้นะรูบี้.....อาวุธที่สำคัญที่สุดของเจ้าที่ข้ากำลังเห็นก็คือ ความตั้งใจ ด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งและนิสัยที่มีน้ำใจของเจ้า.....

หลังจากที่ได้ยินคำพูดของกรรณะทั้งหมด รูบี้ก็คิดได้เล็กน้อยก่อนที่จะเอาแขนขึ้นมาปาดน้ำตาที่ใบหน้า พร้อมกับพุ่งเข้ากอดกรรณะแบบดีใจแบบสุดๆ และด้วยความสูงของรูบี้ที่ไม่ถึงครึ่งก็ทำให้เธอดูเตี้ยไปทันที

รูบี้ : ขอบคุณนะคะ! ตอนนี้ฉันดีขึ้นมากแล้วละ ขอบคุณมากนะคะ ฉันจะพยายามให้เต็มที่ในส่วนของฉันอย่างแน่นอน!

หลังจากนั้นเธอก็ออกจากกอดและวิ่งโบกมือให้กับกรรณะ เพื่อไปยังชั้นเรียนเพื่อเรียนในวิชาต่อไปทันที แต่ในระหว่างที่วิ่งออกไปนั้นเธอก็เหมือนจะหน้าแดงเล็กน้อยพร้อมกับเอามือจับแขนตัวเอง

รูบี้(ความคิด) : นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย....ทำไมรู้สึก....อบอุ่น

ช่วงเย็นของบีคอน

กรรณะกำลังเดินไปตามทางห้องโถงขนาดใหญ่ เขาคิดอยู่ในหัวเสมอว่าความคิดของมนุษย์นั้นเข้าใจยากทุกคน เพราะสำหรับเขาที่สามารถมองเห็นธาตุแท้ของมนุษย์ทุกคนได้ตลอด และเขาเองก็เจอเหตุการณ์ปัญหาพวกนี้บ่อยๆ

ในตอนนี้เขาได้เดินผ่านระเบียงแห่งนึงของบีคอน ซึ่งข้างนอกนั้นพระอาทิตย์ก็กำลังจะตกดินพอดี แต่ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างบังแสงเอาไว้ และเมื่อมองดูดีๆ ก็พบว่าเป็นไวส์กำลังยืนมองดูพระอาทิตย์ตกดินอยู่นั้นเอง กรรณะก็เดินเข้าไปหาทันที

กรรณะ : ไวส์

ไวส์ : กะ-กรรณะซัง ตกใจหมดเลยค่ะ....

กรรณะ : ข้าไปพูดกับเจ้าหนูรูบี้ให้หมดแล้วนะ

ไวส์ : ยัยหนูน้องหมวกแดงบอกคุณสินะ แล้ว....เธอบอกอะไรคุณ?

กรรณะ : ก็เรื่องที่เจ้าบอกว่านางไม่เหมาะกับการเป็นผู้นำยังไงล่ะ

ไวส์ : ฉัน....คงพูดแรงไปใช่ไหม? ถ้าพูดตามความรู้สึกแล้ว....ความเป็นผู้นำมันคืออะไรคะ?!

ทางด้านของกรรณะก็ก้มหน้าและหลับตา ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาไวส์ใกล้ๆ จนเธอตื่นตัวเล็กน้อยและถอยไปติดระเบียง

กรรณะ : ข้าไม่อยากจะใช้ศัพท์วัยรุ่นหรอกนะ แล้วเจ้ารู้ไหมว่าบอสกับลีดเดอร์ต่างกันยังไง?

ไวส์ : คะ?

กรรณะ : ผู้นำก็คือคนที่เป็นลีดเดอร์ไงล่ะ อย่างเจ้าเนี่ยนะคงเป็นคนประเภทแบบ....มั่นใจจะต้องผ่านไปได้ทุกสิ่งสินะ......ระหว่างคนที่ยืนเฉยๆ แล้วเอาแต่พูดว่าจะเป็นผู้นำ กับคนที่เป็นอันดับสองแล้วทุ่มสุดตัวจนล้มเหลวไม่เป็นท่า แบบไหนดีกว่าคนบ้ายังรู้เลย....

จากนั้นกรรณะก็เดินเข้าไปพร้อมกับดีดหน้าผากของไวส์เบาๆ ไปทีนึงพร้อมกับยิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนที่จะหันหลังแล้วก็เดินจากไป ส่วนทางด้านเจ้าตัวก็ยืนยิ้มหน้าแดงเป็นมะเขือเทศอยู่ตรงนั้น พร้อมกับคิดว่ากำลังจะทำอะไรบางอย่าง


โปรดติดตามตอนต่อไป....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #29 Erlic Smith (@Elic_Pendragon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 07:39

    มีโมเม้นต์ครบทุกคนเลยวุ้ย

    #29
    0
  2. #28 ข้าวพัด (@Thitipong025) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:51
    อาหารเม้น
    #28
    0
  3. #27 P สำหรับ Pudding (@Dean4827) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:18
    พุดดิ้งเม้น
    #27
    3
    • #27-2 ข้าวพัด (@Thitipong025) (จากตอนที่ 6)
      11 สิงหาคม 2563 / 21:51
      อาหารเม้นน
      #27-2
    • #27-3 ข้าวพัด (@Thitipong025) (จากตอนที่ 6)
      11 สิงหาคม 2563 / 21:51
      อาหารเม้น
      #27-3
  4. #26 kangza45782 (@kangza45782) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:06
    ดีจ้าาา
    #26
    2