[FanFic RWBY x Fate] กรรณะ บุตรแห่งพระสุริยะเทพ

ตอนที่ 18 : Vytal Festival

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    16 ก.ย. 63

ห้องพักของกรรณะ

หลังจากเหตุการณ์ตอนที่แล้ว 2 วัน เป็นเวลายามเช้าอันสดใส่ในวันหยุด ก่อนที่จะถึงเทศกาล Vytal ในอีกไม่ถึงอาทิตย์ ตอนนี้แสงแดดได้ส่องทะลุหน้าต่างภายในห้องที่เขากำลังนอนอยู่ ซึ่งมีผ้าม่านปิดเอาไว้เล็กน้อยเท่านั้น และกรรณะในตอนนี้ใส่เพียงแค่กางเกงขายาวสีดำตัวเดียว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจมากกว่านั้นก็คือ ผู้หญิงของเขาที่กำลังนั่นอยู่ข้างเตียงและติดกระดุมเสื้อของตัวเองอยู่อย่างใจเย็น พร้อมกับมัดผมหางม้าทำให้เป็นเสน่ห์มากขึ้น ไม่ใช่ใครเลยนอกจาก เบล็ค เบลลาดอนน่า ซึ่งหลังจากศึก Vale กรรณะเสีย Mana ไปเยอะ เบล็คเลยมานอนกับเขา ซึ่งสีหน้าของเธอเป็นกังวลมากๆ



กรรณะ : เช้าแล้วงั้นรึ?

เบล็ค : เจ็ดโมงแล้วค่ะ

ทางกรรณะก็สัมผัสได้ถึงความกังวลของหญิงสาวข้างกายของเขา เขาได้ลุกขึ้นมานั่งข่างๆ พร้อมกับใช้คางของตนเองพาดไปบนไหล่ของเบล็ค ในขณะที่เธอก็แสดงอาการหน้าแดงเล็กน้อย

กรรณะ : เจ้ากำลังกังวล....

เบล็ค : คือ....ตั้งแต่วันปาร์ตี้....ฉันเริ่มเคลียดขึ้นมาน่ะ

กรรณะ : เรื่องนั้นงั้นรึ?

เบล็ค : คือ......เฮ้อ....ถ้ามันเกิดขึ้น....พ่อแม่จะต้องฆ่าฉันแน่และฉันยังเป็นนักเรียน....ถ้าเกิด-

กรรณะ : ถ้าเกิดข้าทำเจ้าท้องขึ้นมาจริงๆ....ข้าก็จะให้เจ้าไปอยู่บนแดนสวรรค์กับข้าด้วยเป็นไง?

เมื่อสิ้นสุดคำว่าสวรรค์ เบล็คก็ตาโตพร้อมกับหันมามองกรรณะด้วยความตกใจ เพราะปกติคำว่าสวรรค์ในโลกมนุษย์นั้นถ้าได้ไปก็หมายความว่าตายอย่างเดียวไม่ก็ไปสวรรค์หรือนรก ก่อนที่กรรณะจะทำหน้างงเล็กน้อยพร้อมกับหลุดยิ้มออกมามองหน้าเบล็ค

กรรณะ : เจ้าคิดว่ามนุษย์ที่ตายเท่านั้นจะไปสวรรค์หรือนรกอย่างเดียวเหรอ?

เบล็ค : ก็ถ้าไม่ใช่แบบนั้นแล้วจะเป็นแบบไหนล่ะ?

กรรณะ : บนแดนเทพด้านบนก็เป็นที่อยู่อาศัยเหมือนกับโลกมนุษย์นั้นแหละ และข้ายังไม่ได้บอกเจ้าหรือเปล่าว่าเสด็จแม่ของข้าก็เป็นมนุษย์

เบล็ค : แม่นายเป็นมนุษย์?!

กรรณะ : ท่านพ่อให้นางขึ้นไปอยู่บนแดนเทพด้วยกันน่ะ ข้าเองก็อยากจะทำแบบนั้นกับเจ้า

พอกรรระพูดจบ เบล็คได้มองหน้าของกรรณะไปสักพักก่อนที่จะหันหน้าหนี

เบล็ค : ฉันไม่ได้อยากไปอยู่บนดินแดนเทพอะไรของนายหรอกกรรณะ....ที่ฉันต้องการก็แค่....เพื่อนและครอบครัวของฉันก็เท่านั้น รวมถึงเป้าหมายกับการเป็นนักล่าให้สำเร็จ......และใช้ชีวิตกับคนที่รัก นั้นแหละที่ฉันต้องการ

กรรณะเงียบเล็กน้อยพร้อมกับกอดเธอจากด้านหลังและเอาคางพาดไหล่ของเบล็คเหมือนเดิม

กรรณะ : ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่ข้าได้อยู่กับเจ้าก็พอ....ข้าอยากจะเห็นหน้าพ่อและแม่ของเจ้าจริงๆ

เบล็ค : ถ้ามาเห็นตอนนี้....พ่อฆ่าฉันแน่

Amity Colosseum


ในที่สุดงานเทศกาล Vytal ก็เริ่มต้นขึ้น งานที่นักเรียนจากทั้งสี่โรงเรียนจะมารวมตัวกันเพื่อประลองแข่งขันประจำปี ในปีนี้จัดที่ Beacon ลานประลองเป็นฐานลอยฟ้า นอกจากลานประลองแล้ว ด้านล่างที่บริเวณโรงเรียน Beacon ก็มีงานเทศกาล มีร้านขายของกินและของใช้จำนวนมาก บรรดานักท่องเที่ยวก็มาอย่างคับคั่ง


จนกระทั่งในตอนนี้นั้นเอง ทางฝั่งของทีมรูบี้ก็กำลังต่อสู้ประลองฝีมือกับทีม ABRN และการต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดมากพอตัว แต่แน่นอนว่าฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ได้เล่นๆเหมือนกัน แต่ว่าสุดท้ายทีมรูบี้ก็เป็นฝ่ายคว้าชัยชนะไปได้อย่างสวยงาม และตอนนี้พวกเธอก็อยู่ที

รูบี้ : เราทำด้ายยยยย!!!! และในนี้มีใครหิวบ้าง?

เบล็ค : คือฉันมีงานต้องทำ....

จ็อก~

เบล็คพูดไม่ทันจบก็มีเสียงท้องร้องดังออกมาจากตัวเธอ

ไวส์ : แหม~ จะมีที่ไหนที่หาอะไรกินได้นอกจากที่นี่อีกล่ะคะ ว่าแต่มีใครเห็นเทพบ้างไหม?

เบล็ค : ไม่อ่ะ

หยาง : ตั้งแต่เช้าฉันยังไม่เห็นพวกเขาเลยนะ

รูบี้ : จริงด้วย แต่เอาเข้าจริงเราก็ลืมเรื่องงานเทศกาลไปเลยนะ

ไวส์ : เธอทำเหมือนว่านี่เป็นเรื่องตลกเลยนะ!

หยาง : เอาน่าฉันรู้จักร้านๆ นึง แต่ก็คงอีกไม่นานหรอก พวกเขาต้องมาแน่

หลังจากนั้นสาวๆ ก็เดินตามหยางไป แต่ในขณะนั้นมือถือของไวส์ก็ดังขึ้น ไวส์เช็คดูก็พบว่าพ่อโทรมานั่นเอง แต่เจ้าตัวไม่รับสายแล้วเดินต่อไป ทันใดนั้นเองก็มีเสียงใครสักคนทักมาจากด้านหลังทีมรูบี้

??? : เฮ้ จะไปหาอะไรกินได้ไงถ้าไม่มีเจ้านี่?


ทีมรูบี้หันไปก็พบกับเอเมอรัลที่ถือกระเป๋าเงินของรูบี้โบกไปมา โดยทางตัวรูบี้เองก็ค้นตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายและไม่พบสิ่งที่เธอตามหาในตัวของเธอ

เอเมอรัล : ดีใจที่ได้เจอนะรูบี้

รูบี้ : โอ้! ขอบคุณนะเอเมอรัล ฉันทำหล่นเหรอเนี่ย? หรือเป็นความผิดของพวกนักล้วงกันแน่?

หยาง : ไงบ้างพวก?

เอเมอรัล : พึ่งออกมาจากสนามเมื่อกี้นี้เอง สุดยอดมากเลยนะ การต่อสู้ของพวกเธอน่ะ

รูบี้ : อ้าย~เขินจังเลย

เอเมอรัล : แล้วเจ้าตัวน้อยสองตัวที่ลอยตามเธอไม่ได้มาด้วยเหรอ?

ไวส์ : ฉันฝากให้ศาสตราจารย์เลี้ยงตอนฉันแข่งน่ะ แต่เธอเองก็ได้แข่งรอบต่อไปแล้วไม่ใช่เหรอ? และรู้อะไรมั้ย? ฉันยังไม่เห็นเพื่อนร่วมทีมของเธอเลยนะ

หยาง : แล้วสู้เป็นไงบ้าง?

เอเมอรัลเหมือนนึกบางอย่างออกในตอนนั้น

เอเมอรัล : ก็ดีสุดๆเลย

รูบี้ : ก็ดี? แล้วทำไมไม่ไปฉลองกับพวกเราสักหน่อยล่ะ?

เอเมอรัล : นั่นก็ดีเลยนะ แต่เพื่อนร่วมทีมของฉันเป็นพวกที่ไม่ค่อยเข้าสังคมน่ะสิ

พูดเสร็จ เอเมอรัลก็หันไปมองด้านหลัง ซึ่งทีมรูบี้ก็มองตาม และก็ได้พบกับเมอร์คิวรี่ที่ยืนอยู่หน้าร้านขายรองเท้ากำลังเอารองเท้าคาวบอยขึ้นมาดม นั่นทำให้สี่สาวทำหน้าเหวอกันไปเป็นแถบ

เอเมอรัล : น่าอึดอัดจริงๆ

หยาง : อืม เห็นภาพเลย

เอเมอรัล : ดูเหมือนว่าเมอร์คิวรี่กับฉันต้องไปแข่งรอบคู่แล้ว พวกเธอจะไปด้วยมั้ย?

รูบี้ : ก็....ในฐานะหัวหน้าก็เป็นการตัดสินใจที่ยากอยู่นะ

ไวส์ : เราใช้คะแนนเสียงโหวตกันค่ะ

รูบี้ : อา....ฉันตัดสินใจแล้วว่าเราจะลงคะแนนเสียงกัน

เบล็ค : และพวกเราโหวตไวส์กับหยาง

ไวส์ : ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เป็นตัวแทนจากทีมรูบี้ค่ะ

ไวส์ได้ถอนหายบัว ในขณะที่หยางก็เอาหมัดชนหมัด

หยาง : ช่ายแล้ว และพวกเราพร้อมแล้วที่จะเตะก้นใครสักคน!

เอเมอรัล : ฮะๆ เยี่ยมเลย แต่ว่าฉันกับเมอร์คิวรี่ก็แข่งนะ มันไม่ง่ายแน่นอน

หยาง : มันก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วนี่

เอเมอรัล : เอาล่ะ พวกเราไปเตรียมตัวก่อนนะ ขอให้สนุกล่ะ

รูบี้ : แล้วเจอกันนะ

จากนั้นพอเมื่อเอเมอรัลเดินจากไปพร้อมกับเมอร์คิวรี่ พวกรูบี้ก็ไปนั่งอยู่ที่ร้านขายบะหมี่ที่มีคุณลุงเจ้าเก่าเป็นเจ้าของร้านอยู่ พวกเธอสั่งบะหมี่ชามใหญ่กันยกเว้นเบล็คที่สั่งปลาเพิ่มไปด้วย แต่ดูเหมือนว่าจะมีปัญหาเกิดขึ้น เพราะบัตร ATM ของไวส์ใช้การไม่ได้ นั้นทำให้เธอหัวเสียอย่างมาก

ไวส์ : นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?!

??? : ดูเหมือนพวกเจ้ากำลังจะเดือดร้อนหรือเปล่า?

ทั้งสี่สาวได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เมื่อหันไปก็พบว่าเป็นกรรณะกับอรชุนที่ยืนอยู่ และทั้งสองก็อยู่ในชุดปกติของมนุษย์อยู่เหมือนเดิม

เบล็ค : กรรณะ!!!!

ไวส์ : โชดดีจังที่พวกคุณมา

อรชุน : ดูเหมือนกำลังเดือดร้อนสินะครับ?

หยาง : ไม่มีอะไรหรอก เรื่องเล็กน้อยน่ะ

เบล็ค : ขอร้องล่ะกรรณะ!!

เบล็คพยายามใช้สายตาและความเป็นแมวอ้อนสามี แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ลงคอ พร้อมกับยื่นบัตร ATM ของตัวเองให้กับลุงเจ้าของร้าน แต่ทันใดนั้นเองทีมจูนิเปอร์เดินมาทางนี้พอดี ยกเว้นตัวของเพียร์ร่า กรรณะเลยอาสาเลี้ยงทุกคน

ซึ่งถึงเพียร์ร่าจะมาด้วยไม่ได้ก็ตาม แต่ก็ยังสามารถแข่งต่อได้อย่างไม่มีปัญหายกเว้นเรื่องจำนวน ทีแรกพวกเขาก็จะปฏิเสธการแข่ง แต่เพียร์ร่าขอร้องให้พวกเขาเอารางวัลมาฝากเธอระหว่างที่เจ้าตัวอยู่ที่บีคอน

หลังจากที่ทุกคนก็จัดการอาหารของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ในขณะที่เบล็คดูอิ่มกับปลาของเธอมาก ไวส์ท่าทางจะกินอะไรไม่ได้อีกหลายวัน รูบี้กับหยางอิ่มกำลังดี แต่นอร์ร่าดูปกติเกินไปจนน่าขนลุก เรนเองก็แย่เอาการไม่ต่างกับชอร์นเลย

ชอร์น : แน่ใจนะว่าพวกนายจะกินก่อนสู้จริงๆน่ะ?

เพียร์ร่า : แน่นอน มันให้พลังงานนะ

ชอร์น : เออ....ถ้าฉันปวดท้องขึ้นมา ฉันจะโทษเธอคนเดียวเลย

นอร์ร่า : เอออออออ! นั่นเป็นศัตรูเลยล่ะ?!

เรน : นอร่าอย่าทำแบบนี้สิ แต่มันทำให้นายมีแรงเพิ่มขึ้นนะ

ชอร์น : เข้าใจแล้ว เอาล่ะ เราต้องไปแล้วใช่มั้ย?

รูบี้ : แล้ว....พวกเธอพร้อมแล้วใช่มั้ย?

นอร์ร่า : แน่นอนว่าพวกเรามีนักสู้ระดับโลกอยู่ในทีม คนที่มีพื้นฐานแบบพวกนินจาและตัวโจ๊กที่เล่นมุขระดับห้าดาวอย่างชอร์น และยังมีคนป่วยที่มาไม่ได้ที่บีคอน พวกเราฝึกมาทั้งปีและอาวุธเราก็สุดยอด ศาสตราจารย์กลินด้าเองก็ไม่ค่อยว่าอะไรพวกเราแล้วด้วยและเอ่อ..........ชอร์น?

เรน : นายยอมรับมั้ย?

ชอร์น : เธอไม่ผิด

นอร์ร่า : ฉันล้อเล่นน่า เขารู้ว่าฉันล้อเล่นและอย่าเศร้าเลยนะ เพราะที่แย่ที่สุดก็คือการแพ้ ใน 2-3 ปีที่ผ่านมาเราอยู่ในโรงเรียนกับทุกคนและรู้ถึงความล้มเหลว เพื่อนๆของเราก็ค่อยๆทิ้งพวกเราไปและยังต้องถูกตัดขาดจากสังคมอีก แบบนั้นเราก็จะไม่สามารถเสนอหน้าในชั้นเรียนได้เลยและไม่มีใครอยากนั่งกับเราด้วยในโรงอาหาร เรนกับฉันไม่มีพ่อแม่และไม่มีบ้านให้กลับ เราจะเปลี่ยนชื่อทีมของเราเป็น....ทีมขี้แพ้

หลังจากที่นอร์ร่าร่ายประโยคที่ยาวเหยียดเสร็จ เธอก็ถอนหายใจอย่างหนักหน่วงและเอาหัวเขกโต๊ะไปทีนึง

หยาง : ใช่ พวกเราเองก็เจอเรื่องแย่ๆ มาเหมือนกัน

เบล็ค : แล้วก็มีกริมม์ออกอาละวาด ใช้ความรุนแรงและการต่อต้านสังคม

รูบี้ : นี่ขนาดพวกเรายังแค่ฝึกฝนอยู่เลยนะ ลองคิดดูนะถ้าเราเรียนจบไปจะเป็นยังไง?

ไวส์ : บางทีฉันคงจะจ่ายค่าอาหารได้.....ค่ะ

กรรณะ : ไม่เป็นไรหรอก

และหลังจากนั้นก็มีเสียงประกาศของดร.โอเบลคดังขึ้นเพื่อบอกให้ทีมจูนิเปอร์ไปประลองได้แล้ว เพราะพวกเขาเลยกำหนดการไปหลายนาทีแล้วด้วย จากนั้นทีมรูบี้กับทีมจูนิเปอร์ก็แยกกันทันที ก่อนที่เทพทั้งสองจะมองหน้ากัน

อรชุน : พวกเราเองก็ต้องไปจองที่ด้วยนะท่านพี่

กรรณะ : อืม....ข้าอยากจะเห็นว่าเจ้าอาร์คจะมีความสามารถที่จะแบกรับหน้าที่ถึงสองคนได้หรือไม่

ที่สนามประลอง


ตอนนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างทีม JNR กับทีม BRNZ ซึ่งการต่อสู้ก็เป็นไปอย่างดุเดือดจนกระทั่งชอร์นเรียกประชุมทีมเรื่องชื่อท่าประสาน แต่ดูเหมือนว่าลูกทีมของเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเขาพูดเรื่องอะไรอยู่ ทางฝ่ายตรงข้ามเองก็เริ่มหมดความอดทนเพราะทีมคู่แข่งมัวแต่คุยกันไปเรื่อยเปื่อย สุดท้ายเขาก็เลยสั่งให้นอร์ร่าใช้ค้อนฟาดโฮมรันใส่ทีม BRNZ จนกระเด็นออกนอกสนามไปในทันที

พอร์ต : และก็นั่นแหละครับส่งผลให้ทีม JNR ชนะในนัดนี้ด้วยการโฮมรันออกนอกสนามไป

โอเบลค : ใครก็ได้ไปเช็คสิว่าตายยัง?

ทางด้านของสองเทพ

ทางด้านของสองพี่น้องเทพที่เพิ่งจะมองการต่อสู้ที่เพิ่งจบลง โดยอรชุนก็ตบมือไปตามมารยาท ส่วนกรรณะก็ยังคงนั่งเฉย

อรชุน : ดูเหมือนว่ามนุษย์ยุคใหม่จะมีอะไรให้เราคิดเยอะกว่านะท่านพี่?

กรรณะ : โดยเฉพาะพลังของเจ้าอาร์ค เพราะข้าสัมผัสได้ถึงพลังของดาบของอาร์ค เพื่อที่อยากจะปกป้องใครสักคนจากดาบเล่มนั้น....พลังของดาบนักรบมังกร....

สลับไปทางเวทีประลอง

โอเบลค : โอ้! ดูเหมือนว่าแฟนๆของ Vacuo คงจะไม่พอใจอย่างมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นะครับ แต่รอบหน้าก็หวังว่าพวกเขาจะกลับมาสู่สนามแน่นอนครับ

พอร์ต : เอาล่ะครับต่อไปจะเป็นทีม NDGO จาก Shade Academy ที่เป็นที่ชื่นชอบของทุกคน แต่ว่าบรรดาสาวๆพวกนี้ต้องมาท้าชนกับพวกหนุ่มหล่อกล้ามโต ใช่แล้ว....ทีม SSSN นั่นเอง หัวหน้าทีมนำโดยซัน วูคอง และทีมดังขณะนี้ไม่ต้องพูดถึงเลย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นตัวแทนจาก Mistral แห่ง Haven ผมก็มั่นใจว่าเพื่อนและครอบครัวของพวกเขาคงเชียร์พวกเขาอยู่แน่นอนครับ


vs


ไวส์ : โชคดีนะจ๊ะเนปจูน!

ไวส์ตะโกนเรียกเพื่อให้กำลังใจจากที่นั่งคนดู แต่ในขณะนั้นเอง เนปจูนกำลังโบกมือให้คนดูและเขาก็ได้เห็นสี่สาวที่เป็นคู่แข่ง เจ้าตัวเลยทำการส่งยิ้มไปให้สี่สาว นั่นทำเอาไวส์ของขึ้นทันที

ไวส์ : ตบหน้ามันซะ NDGO!!!

หลังจากนั้นไม่นาน สนามประลองก็เปลี่ยนไปในทันที โดยทีม NDGO เป็นทะเลทรายซึ่งพวกเธอถนัดมาก ส่วนทางทีม SSSN เป็นทะเลปกติ แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือเนปจูนเป็นคนกลัวน้ำซะอย่างงั้น แต่ด้วยสุดยอดความฉลาดของซันทำให้พวกเขาเป็นฝ่ายชนะและเข้ารอบในที่สุด

พอร์ต : และนั่นก็ทำให้ทีม SSSN ได้เข้าสู่รอบคู่ แล้วรู้มั้ยว่าผมเรียกชัยชนะนี้ว่าอะไร?

โอเบลค : ช็อตเหรอ?

พอร์ต : ไม่..เลี้ยงชีพต่างหาก ที่นายพูดมามันงี่เง่ามากเลยนะ

โอเบลค : มุขแบบนั้นไปเล่นข้างนอกปะ

พอร์ต : แต่ก็นั่นแหละครับท่านผู้ชม ตอนนี้ทีมของ SSSN เป็นฝ่ายชนะ

โอเบลค : จบการแข่งขันกันแล้วนะครับและกรุณาออกจากสนามอย่างเป็นระเบียบด้วย

หยาง : เอาล่ะ....ไปยินดีกับพวกเขากันเถอะ

ในขณะที่ทั้งทีมรูบี้ และทีมจูนิเปอร์ก็ได้ลุกออกจากที่นั่งคนดู จนไวส์ก็มองขึ้นไปบนฟ้าและเห็นยาน Atlas กำลังบินผ่านไปอย่างช้าๆ รูบี้ที่สังเกตเห็นเลยถามอย่างสงสัย 

รูบี้ : มีอะไรเหรอไวส์?

ไวส์ : เธอมาแล้ว....

ตัดสลับ

ในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินอยู่รอบๆ โดยกรรณะได้ถามเกี่ยวกับเบื้องบนกับอรชุนว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น ซึ่งก็มีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย ข้าวร้ายก็คือเริ่มมีกลุ่มต่อต้านเทพโผล่ขึ้นมา ส่วนข่าวดีก็คือในเขตอินเดียของพวกเขายังปลอดภัย 100% แต่ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้นเอง....

ตู้มมม!!! ปังๆๆๆ!!!

อรชุน : สงสัยจะมีมนุษย์จุดประทัด

เหล่าพี่น้องเทพได้ไปยังที่เกิดเหตุ ก็พบกับผู้หญิงผมขาวในชุดเครื่องแบบทหารกำลังสู้อยู่กับใครบางคนที่ดูเหมือนนักล่าเหมือนกัน และสไตล์การต่อสู้ของเขาทั้งสองเองก็สุดยอดเอามากๆ แต่ดูเหมือนว่าถ้าไม่มีใครห้าม สวนทางเดินตรงนี้ก็คงจะเละมากกว่านี้แน่ๆ

ในตอนนั้นเองที่บุคคลทั้งสองคนกำลังจะพุ่งเข้าปะทะกันอีกรอบ กรรณะได้เสกหอกสีทองออกมาพร้อมกับเล็งไปตรงกลางที่ทั้งสองจะมาชนกันและ....

กรรณะ : พรหมมาส....

ตู้ม!

กรรณะได้ยิงเปลวไฟออกจากหอกพุ่งไปตรงพื้นตรงกลางของทั้งสองที่จะมาใส่กัน จนกระทั่งเกิดระเบิดขึ้นและทำให้ทั้งสองคนนั้นต่างหยุดการต่อสู้แล้ว ทางด้านไวส์กับรูบี้ที่ดูอยู่ก็ยืนอึ้งไม่พูดอะไรออกมา

กรรณะ : ข้ามาเพื่อหยุดศึกครั้งนี้....

??? : อะไรของนายเนี่ยเจ้าหนู?

??? : เดี๋ยวก่อนนะ....คุณกรรณใช่มั้ยคะ?

กรรณะ : รู้จักข้าด้วยเหรอ

??? : นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!

ในตอนนั้นทุกคนได้หันไปก็เห็นไอร่อนวู๊ดเดินมากับออซพิน จากนั้นก็กลินดาและเพนนี และในตอนนั้นที่หญิงสาวที่ใส่ชุดทหารทำความเคารพไอร่อนวู๊ดทันที เลยทำให้รู้ว่าเธอเป็นทหารของแอสลาส โดยเขาก็มองสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆ พร้อมกับหันไปมองชายที่ดูเมาๆ

ไอร่อนวู๊ด : โครว....นายมาทำอะไรที่นี่?

โครว : ฉันว่าจะถามแบบเดียวกันเลย

กรรณะและอรชุนมองหน้าโครวอย่างสงสัย

ออซพิน : เอาล่ะๆ เอาเป็นว่าเรื่องพลังและความสามารถไว้ไปเล่นในสนามประลองกันจะดีกว่านะ ผมมั่นใจว่าที่นั้นต้องมีที่นั่งสบายๆกับข้าวโพดคั่วอร่อยๆ ด้วยแน่นอน

กลินด้า : พวกเธอเลิกมุงได้แล้ว!!! เดี๋ยวเราจะจัดการปัญหานี้ต่อเอง

ไอร่อนวู๊ด : พวกกเราก็ไปกันได้แล้ว

ไอร่อนวู๊ดพูดกับหญิงสาวในเครื่องแบบทหาร ซึ่งคุณเธอก็ตามไปโดยไม่ขัดข้องอะไร ส่วนเพนนีที่เดินตาม ซึ่งรวมไปถึงรูบี้กับไวส์ที่ยืนอยู่ด้วย จากนั้นรูบี้ก็โดดไปกอดแขนของโครวอย่างดีใจสุดๆ ส่วนไวส์ก็ยืนกอดอกดูอยู่ห่างๆ

รูบี้ : ลุงโครวววว!!! ดีใจจังที่เจอลุง คิดถึงหนูมั้ย!!

โครว : ไม่....ไม่ปฏิเสธ

ออซพิน : โครวมาคุยกันหน่อย คุณกรรณะ และคุณอรชุนด้วย

กรรณะ : กำลังอยากคุยด้วยพอดี

โครว : ลุงว่าลุงมีปัญหาแล้วล่ะ

รูบี้ : ก็ลุงทำสนามพังนี่ จริงสิ..นี่ไง คุณกรรณะและคุณอรชุนที่เล่าให้ฟัง.....แต่คนนั้นไม่รู้จักอ่ะ

โครว : โอ้ นี่น่ะเหรอพวกเทพที่บอกน่ะ

ทางห้องทำงานของออซพิน

หญิงสาวในเครื่องแบบทหารเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ ต่างกับไอร่อนวู๊ดที่ยืนกำลังพิงโต๊ะทำงานของออซพินอย่างใจเย็นและสุขุม และในที่สุดออซพิน กลินด้า โครว กรรณะ อรชุนก็เดินเข้ามาในห้องนี้ทีละคน

??? : นายคิดอะไรของนายอยู่?

เจมส์ : ถ้านายเป็นคนของฉัน นายถูกยิงเป้าไปนานแล้ว

โครว : ถ้าฉันเป็นคนของนาย ป่านนี้ฉันยิงตัวตายไปนานแล้ว

กลินด้า : ฉันไม่อาจให้อภัยกับพฤติกรรมของเขา ขณะที่การตอบโต้ของคุณมันไม่ทำให้อะไรดีขึ้น ต้องขอบคุณ คุณกรรณะที่ไม่ให้เกิดเรื่องที่มันบานปลายไปกว่านี้

??? : ก็เขาเมา!

กลินด้า : เขาก็เมาตลอดนั่นแหละ

ออซพิน : เอาล่ะโครว ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?

เจมส์ : นายไม่ได้ติดต่อมาหลายอาทิตย์แล้ว นายไม่ควรหายไปเฉยๆ

โครว : ฉันไม่ใช่หน่วยพิเศษของแกนะจิมมี่

??? : นายพล

โครว : อะไรก็ช่างเหอะ แกส่งฉันไปหาข้อมูลศัตรูของเรา และฉันจะบอกว่ามันอยู่ที่นี่แล้ว

เจมส์ : เรารู้แล้ว

โครว : โอ้..แกรู้ แหมดีจริง ฉันอุตส่าห์ออกไปเสี่ยงชีวิตเพื่อเอาข้อมูลมาให้แก

กลินด้า : โครว!!

โครว : การสื่อสารมันมีสองทางเพื่อน นี่ไงปุ่มส่งข้อความ ได้ยินไหมว่าส่ง....ข้อ....ความ

??? : พวกเขาอาจคิดว่านายมันอันตราย

โครว : และฉันก็คิดว่าหล่อนไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ เอาจริงดิ ใครไปส่งบัตรเชิญให้ยัยนี่มาฟะ?

เจมส์ : ชิเนย์ เราจะคุยกันต่อ กลับไปก่อน

??? : แต่ท่าน..

เจมส์ : วินเทอร์ไปซะ

ไอร่อนวู๊ดออกคำสั่งอย่างใจเย็นสุดๆ ซึ่งหญิงสาวที่ชื่อวินเทอร์ก็ทำตามและเดินไปที่ลิฟต์ พอเมื่อวินเทอร์ออกไปแล้ว ไอร่อนวู๊ดก็หยิบมือถือขึ้นมาและวางลงบนโต๊ะของออซฟินเพื่อแสดงภาพโฮโลแกรมที่มียานของแอสลาสลอยอยู่เต็มน่านฟ้าโรงเรียนบีคอน

กรรณะ : นี่มันเป็นภาพอะไร?

เจมส์ : เรากำลังจะบอกว่าเราจะใช้หุ่นยนต์มาเป็นแนวป้องกันให้บีคอน เพื่อจะได้ไม่ต้องใช้งานมนุษย์จนเกินไป

โครว : คิดว่าของแค่นี้จะให้พวกศัตรูที่อยู่ข้างนอกนั่นกลัวเหรอ? คิดจริงๆเหรอพวกกริมม์มันจะกลัวหุ่นกระป๋องของนายจิมมี่?

อรชุน : ข้าเองก็พอจะเห็นด้วยกับชายผู้นี้....โดยเฉพาะถ้าเป็นเพียง AI จะสามารถถูกเล่นงานได้หลายจุด

กรรณะ : พวกเราผ่านสงครามมาหลายรูปแบบแล้ว และพวกเรารู้อยู่แล้ว และพวกมันเองก็จะไม่ต่างอะไรกับดาบสองคมเลย

โครว : ว้าว ฉันชักเริ่มติดใจพวกนายแล้วสิ

เจมส์ : แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง?

กรรณะ : งั้นเรื่องทั้งหมดในตอนนี้ก็ไม่เกี่ยวกับพวกข้าแล้วสินะ งั้นข้าและน้องขอตัวก่อน

ออซพิน : ด้วยความยินดีขอรับ

ในลิฟต์

กรรณะ : ข้านี่ไม่เข้าใจพวกมนุษย์แบบนั้นเลยจริงๆ

อรชุน : เห็นด้วยเลยขอรับ

กรรณะ : แต่มันมีบางอย่างไม่ถูกต้องจริงๆนั้นแหละ เพราะเกิดขึ้นบ่อยมากช่วงนี้

อรชุน : เช่นอะไรเหรอท่านพี่?

กรรณะ : ก็ตั้งแต่เกิดเรื่องที่มีคนบุกหอคอย CCT กับอีกเรื่องที่พวกกริมม์บุก Vale ด้วยเมื่อเดือนที่ผ่านมาไม่นานนี้ พวกเราก็ไม่ได้ยินข่าวพวกเขี้ยวขาวอีกเลย....

อรชุน : ข้าเข้าใจแล้ว ปกติฟอร์นัสพวกนั้นก็ต้องทำงานปล้นดัสต์อยู่ตลอด เหมือนพวกมันรออะไรบางอย่างและเหมือนจะเตรียมตัวแล้ว แต่ยังไม่มีคนส่งสัญญาณมา....

กรรณะ : ซาเลม.....นางมาแน่....ข้าสัมผัสได้ว่านางจะไม่เหมือนกับที่ข้าเคยสู้มา....

อรชุน : งั้นเราก็จะรอนางมา....

ดินแดนแห่งความมืด

ซาเลม : ย้ากกกกกกก!!!!!!!!!!!

ตัดมาที่ซาเลม ตอนนี้ได้ใช้ดาบเอกซ์แคลิเบอร์พร้อมกับออร่าแห่งความมืดสีดำพุ่งเข้าเสียบกลางหัวใจของซาเลมในร่างมนุษย์ ในที่สุดเธอก็สามารถปลดล็อคพลังของตัวเองเอาชนะแสงสว่างได้สำเร็จ จนสุดท้ายพลังของความมืดก็ได้ปกคลุมดาบเอกซ์แคลิเบอร์อย่างสมบูรณ์

ซาเลม : ฮึก.....ฮ้าาาากกกกกกกก!!!!!!!!!

??? : นายหญิง?!

ในตอนนั้นพลังของดาบได้ทะลุออกมาอย่างมหาศาลและเข้าปกคลุมร่างของซาเลมไปทั้งตัว พลังความมืดของดาบเริ่มผสานกับคำสาปของกริมม์ และเพิ่มทวีคูณมากขึ้น จนกระทั่งความมืดได้หายไปจนหมด ก่อนที่ลูกน้องทั้งสามจะตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

หญิงสาวผมสีซีดและผิวก็ซีดเหมือนกับคนตาย แต่อยู่ในชุดราตรีสีดำที่ดึงดูดสายตามากๆ พร้อมกับใบหน้าอันงดงามของหญิงสาวปริศนาตรงหน้า แต่นั่นคือซาเลมนั้นเอง เธอได้รูปร่างใหม่เข้ามาแทนพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา



ซาเลม : ข้าจะเดินทางไปที่ Vale.....

??? : นายหญิงงดงามมากขอรับ....

ซาเลม : จากนี้....นามของข้าคือ....ซาเลม อัลเตอร์.....



โปรดติดตามตอนต่อไป....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #67 lastorder20001 (@rishkkkk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 08:15

    นี่เอาหน้าตาของเซเบอร์มาเลยรึนิ๊
    #67
    0
  2. #65 Fkdodjcje1039 (@Fkdodjcje1039) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 12:02
    เรื่องเก่ารอไปเรื่องใหม่มาเลยสินะ
    #65
    0
  3. #64 Grimoire of Crimson~ÆSIR (@LucIFer_SaMa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 23:24
    กรรณะ นายระวังใว้
    #64
    10
    • #64-1 kangza45782 (@kangza45782) (จากตอนที่ 18)
      17 กันยายน 2563 / 11:11
      หวัดดีท่าน หายไปนานเลยนะ
      #64-1