[FanFic RWBY x Fate] กรรณะ บุตรแห่งพระอาทิตย์

ตอนที่ 14 : Before Party

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    5 ก.ย. 63

ห้องของทีม RWBY

บรรยากาศภายในห้องของสาวๆ ยังคงเป็นไปตามปกติ โดยพวกเธอก็ยังคงเล่นเกมยามดึกเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ทำให้พวกเธอเปลี่ยนไปก็คือเรื่องของสองพี่น้องเทพที่มาอยู่ในบีคอน นั่นทำให้พวกเธอเองก็ทำตัวไม่ถูกว่าจะต้องทำยังไงเมื่อเจออีกรอบ

หยาง : ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า กรรณะ และอรชุนจะเป็นเทพในตำนานที่ถูกกล่าวขานในหนังสือจริงๆ

ไวส์ : สุดยอดไปเลย....ดูดีทั้งพี่และน้อง สมกับเป็นเทพจริงๆ

รูบี้ : บอกแล้วว่ากรรณะไม่ใช่คน คนที่ไหนจะวาร์ปไปมาเหมือนมีประตูมิติส่วนตัวล่ะ?

หยาง : และดูเหมือนว่าการที่พวกเขาสองคนลงมาที่โลกมนุษย์ ดูเหมือนจะมีสาเหตุเกี่ยวกับพวกกริมม์ด้วยนะ แต่พวกเขาก็ไม่ยอมบอกอะไรเราเลย

ไวส์ : เพราะพวกเขาถูกส่งมาช่วยเหลือพวกเราล่ะมั้ง

ทั้งสามสาวคุยกันอยู่นาน จนกระทั่งพวกเธอเริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมถึงมีบางคนเงียบแบบผิดปกติ ก่อนที่จะหันไปมองแม่หญิงหูแมวที่กำลังเขียนหนังสืออยู่ที่เตียงของตัวเอง ซึ่งเธอก็รู้ตัวเช่นกันว่าถูกเป็นที่สนใจ

เบล็ค : อะ-อะไร?

ไวส์ : ดูหล่อนไม่สนใจเรื่องนี้เลยนะ

หยาง : ไม่คิดจะตกใจหน่อยเหรอ ว่ามีเทพในโรงเรียนเรา?

รูบี้ : ทำเหมือนกับว่ารู้อยู่แล้วเลยแฮะ

เมื่อเพื่อนของเธอพูดจบ ภาพในหัวของเบล็คมันก็นึกกลับมาตอนที่เธอโดนของกรรณะครั้งแรก ก่อนที่จะมีครั้งที่ 2-3 และทำให้เธอรู้ว่าเธอกำลังอะไรกับเทพ พร้อมกับหน้าแดงและเอาหนังสือปิดหน้าโดยไม่พูดอะไร

หลายวันต่อมา



วันนี้เป็นการเรียนการประลองการต่อสู้ และคนที่ได้สู้วันนี้เป็นเพียร์ร่ากับทีมของพวกคาร์ดิน แถมคนดูยังเยอะมากด้วย แน่นอนว่าทั้งทีมรูบี้และทีมจูนิเปอร์ที่เหลือ รวมถึงกรรณะและอรชุนเองก็ต้องไม่พลาดอยู่แล้ว ซึ่งอรชุนเองก็รู้จักพวกทีม JNPR หมดแล้ว

ทางด้านของเพียร์ร่าเองก็ได้ปล่อยผมต่อสู้กับทีมของคาร์ดิน ซึ่งถ้าไม่สังเกตดีๆ จะพบว่าสีผมของเพียร์ร่า จากสีแดงก็จะเริ่มซีดลงตรงปลายผมเล็กน้อยเพราะอาการป่วย แถมผิวก็ยังซีดผิดหูผิดตาไปพอตัว

ทีมของพวกคาร์ดินแต่ละคนก็มีทักษะที่ดี แต่ขาดการทำงานร่วมกัน และพวกเขาสู้กับเพียร์ร่าโดยไม่มีแผนอะไรเลย ขนาดเพียร์ร่าโดนรุมสี่คนยังสามารถป้องกันและโจมตีกลับได้ แต่เจ้าตัวเองนั้นก็มีจุดบอดเยอะใช่ได้เลย จนสุดท้ายในขณะที่เพียร์ร่ากำลังจะพุ่งเข้าไปปิดฉากคาร์ดิน

เพียร์ร่า : ฮึก....แค่กๆๆๆ!!!!

จู่ๆ เธอก็เกิดอาการไออย่างรุนแรงทำให้เสียจังหวะการบุกเข้าหาคาร์ดินซึ่งสร้างความตกใจให้กับเพื่อนๆ ของเธอเป็นอย่างมาก ส่วนทางด้านของคาร์ดินที่เห็นเพียร์ร่ากำลังหมอบคลานอยู่ที่พื้นพร้อมกับไอไม่หยุด

ชอร์น : เพียร์ร่า?!

นอร์ร่า : เธอเป็นอะไรน่ะ?!

เรน : ท่าไม่ดีแล้ว

เธอได้เอามือมาป้องปากของตัวเองเอาไว้ และเมื่อเอาออกมาดูก็พบว่ามือของเธอก็เต็มไปด้วยเลือดอีกครั้ง แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็ถูกคาร์ดินพุ่งเข้ามาใช้กระบองฟาดใส่เต็มๆ จนเธอหงายท้องและนิ่งไปทันที ก่อนที่เขาจะวิ่งไปซ้ำ

กลินด้า : คาร์ดิน พอได้แล้ว!

เมื่อสิ้นเสียงของกลินด้า เขาก็หยุดทันทีพร้อมกับมองสภาพของเพียร์ร่าที่ยังคงไอไม่หยุด ในขณะที่ปากของเธอก็มีเลือดเละปากพอสมควร ทำให้กลุ่มของชอร์นต้องรีบพาเพียร์ร่าไปส่งที่ห้องพยาบาลทันที โดยในคาบก็ยังคงดำเนินต่อไป

กลินด้า : อาจจะดูตกใจไปสักหน่อย แต่ขอให้อยู่ในความสงบด้วยค่ะ เรายังพอมีเวลาสำหรับอีกคู่นึง ใครจะอาสาอีกคู่ไหมคะ?

??? : ผมครับ

ทันใดนั้นมีเสียงของเด็กหนุ่มยกมือขึ้น เมื่อทุกคนหันไปก็เป็นเสียงของเมอร์คิวรี่นั้นเอง

กลินด้า : เมอร์คิวรี่สินะ? จะหาคู่แข่งให้ละกันค่ะ

เมอร์คิวรี่ : จริงๆแล้ว....ผมอยากสู้กับ.....เขา

เมอร์คิวรี่ได้ชี้ไปตรงที่นั่งของคนดู และนิ้วที่เขาชี้ไปนั้นเอง ใช่แล้ว เขาชี้ไปที่กรรณะที่กำลังนั่งกอดอกอยู่แบบเงียบๆ ข้างกับอรชุน

กลินด้า : ดิฉันเกรงว่าคุณจะยังไม่มีความสามารถพอที่จะเจอกับเขา ดิฉันจึงขอแนะนำให้เลือกคนอื่นนะคะ

กรรณะ : ไม่ต้องห่วงกลินด้า....เด็กมันอยากลอง....

เมอร์คิวรี่ : ได้ยินว่าเป็นตัวท็อบเลยอยากลองน่ะ....

เมอร์คิวรี่พูดพร้อมกับยักไหล่ ซึ่งเขาก็อยากรู้ว่าคนที่เป็นเทพอย่างที่ซินเดอร์บอกว่าจะแน่สักแค่ไหนเชียว ในขณะที่กรรณะลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมกับดัดมือและสลายกลายเป็นละอองพร้อมกับปรากฏตัวที่ลานประลอง จนทำเอาเมอร์คิวรี่ประหลาดใจเล็กน้อย

กรรณะ : ดูเหมือนว่าเจ้า....จะมีฝีมือพอตัวนิ

เมอร์คิวรี่ : แล้วไม่คิดจะใช้อาวุธเหรอ....ท่านเทพ?

กรรณะที่ได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้างเล็กน้อย ในขณะที่เมอร์คิวรี่ก็ยังคงแสยะยิ้มเล็กน้อยให้เขา และเมื่อทั้งสองอยู่บนลานประลองแล้ว เมอร์คิวรี่ก็เห็นว่ากรรณะไม่ได้หยิบอาวุธหอกสีทองของเขาออกมาเลย ในขณะที่เพื่อนๆ และแฟนต่างก็ตะโกนเชียร์กันสุดเสียง

ไวส์ : เอาเลยกรรณะซัง สับมันเลย!

นอร์ร่า : หักขามันเลย

รูบี้ : ใช่แล้วๆ จัดหนักเลยค่ะคุณกรรณะ

หยาง : จัดให้หนักไปเลย!

อรชุน : ดูเหมือนไม่แฟร์ไปหน่อยเหรอขอรับท่านพี่?

อรชุนมองด้วยความสนใจ ในขณะการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้น เมอร์คิวรี่พุ่งเข้าโจมตีก่อน เขาเล็งเพื่อหวังที่จะเตะใส่ลำตัวของกรรณะ แต่ทันใดนั้นกรรณะได้เตะตัดขาของเมอร์คิวรี่พร้อมกับถีบกลางตัวจนทำให้เขากระเด็นออกไปพอสมควร

เมอร์คิวรี่ลุกขึ้นมาพร้อมปัดฝุ่นแถวหน้าอกเล็กน้อยและมองกรรณะ ทางด้านของกรรณะเองก็ยิ้มแสยะยิ้มออกมา เขาตบมือสองครั้งพร้อมกับกวัดมือสองทีเพื่อเรียกศัตรู ซึ่งตอนนี้มันกลายเป็นท่าประจำของเขาไปแล้ว ทำใหเมอร์คิวรี่ยั้วเล็กน้อยและพุ่งเข้าใส่

เมอร์คิวรี่ : ย้ากกกกกก!!!!!!!!

ตู้มมมม!!!!!!!!!!!!

เมอร์คิวรี่ได้ตะโกนพร้อมกับรวบรวมกำลังไปที่ขาเทียมของเขาพร้อมกับเตะก้านคอใส่กรรณะอย่างสุดแรงเท่าที่เขาจะทำได้ แต่ก็เอากรรณะไม่ลง แถมกรรณะยังใช้คอเด้งขาของเมอร์คิวรี่ออก จนทำเอาเขาเหว่อไปทันที จนสุดท้ายกรรณะก็ก้านคอใส่เมอร์คิวรี่คืน จนทำเอาเมอร์คิวรี่ตัวหมุนไปรอบนึง

กรรณะ : ข้าออกแรงเกินไปหรือเปล่า?

กรรณะมองไปที่จอมอนิเตอร์ข้างบน และเขาก็เห็นแล้วว่าเมอร์คิวรี่ออร่าได้หมดกลายเป็นสีแดงไปแล้ว

กลินด้า : และผู้ชนะก็คือ...กรรณะ เป็นการต่อสู้ที่ใช้จังหวะดีมาก

กรรณะ : อืม....

กลินด้า : นั่นคือทั้งหมดสำหรับวันนี้และอย่าลืมว่าพวกเธอมีงานเต้นรำสุดสัปดาห์นี้ และหลังจากนั้นพวกเธอเองก็มีภารกิจแรกตอนวันจันทร์ และดิฉันจะไม่รับคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นถ้าพวกคุณมาสาย

ทางด้านเมอร์คิวรี่ก็ลุกขึ้นมาและเดินออกไปพร้อมเอามือจับคอของตัวเอง และเดินออกไปหาเอเมอรัลที่กำลังรออยู่ด้านนอก เอเมอรัลตกใจเล็กน้อยที่เห็นคู่หู่ของตัวเองเดินจุกออกจากห้องมา

เอเมอรัล : นายเป็นอะไรมั้ย?

เมอร์คิวรี่ : เจ้านั้น....มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว มันสัตว์ประหลาดชัดๆ

เอเมอรัล : ต้องไปบอกซินเดอร์แล้ว

ห้องพยาบาล

หลังจากเหตุการณ์ที่แล้ว ทำให้ทุกคนได้มายืนรอกันอยู่ที่หน้าห้องพยาบาลเพื่อรอฟังเกี่ยวกับอาการของเพียร์ร่า ซึ่งน่าเป็นห่วงหนักมาก จนกระทั่งหมอได้ออกมาบอกความจริงเกี่ยวกับโรคของเธอว่าโรคที่เธอเป็นนั้นรักษาไม่หาย

และตัวเธอนั้นก็ไม่ทราบว่าป่วยมาตลอดเวลา โดยโรคของเพียร์ร่า ในตอนนี้มันใกล้ลามมาถึงระยะที่ 3 ซึ่งเต็มที่ก็ 4 ระดับ และโรคนี้เธอก็ติดมานานแล้วจากสารแร่ดัสต์ ตั้งแต่สมัยเธอเด็กๆ ซึ่งสิ่งที่จะส่งผลในอนาคตของเธอก็คือ ผิวจะซีดลง ผมสีก็จะไม่สดและดวงตาจะเริ่มมองไม่ชัด ร่างกายจะเริ่มอ่อนแอลงเป็นสองเท่า

เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้นก็พากันเงียบไปทันที เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยเล่าอาการป่วยของตัวเองให้ทุกคนฟังเลยแม้แต่น้อย ทำให้ความสนุกเกี่ยวกับปาร์ตี้ในอนาคตได้หมอกไปทันที และการคิดเรื่องการจัดงานปาร์ตี้เริ่มหมดหนทางแบบง่ายๆ

ชอร์น : ทำไม.......ตลอดเวลา

นอร์ร่า : เธอไม่เคยบอกเราเลยว่าป่วย

เรน : เธอเก็บอาการป่วยของเธอมาตลอด....เพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วง

รูบี้ : งั้นเราก็ให้กรรณะและอรชุนช่วยสิ พวกเขาเป็นเทพยังไงก็ต้องได้อยู่แล้ว

หยาง : ใช้แล้วซีด พูดได้ดี

อรชุน : ไม่ได้หรอกนะครับ

ทันใดนั้นอรชุนก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้าทีมรูบี้ และทีมจูนิเปอร์ สีหน้าของอรชุนตอนนั้นดูจริงจังอย่างมาก


ไวส์ : ท-ทำไมล่ะ?

อรชุน : ที่ข้าบอกว่าไม่ได้น่ะ....อาการป่วยเป็นส่วนนึงของร่างกายมนุษย์ พวกเราไม่ปวงเทพจะไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชะตากรรมชีวิตของมนุษย์ได้หรอกครับ

ชอร์น : ได้โปรดเถอะครับ เธอสำคัญกับผมมาก ผมยังไม่อยากเสียเธอไป!

อรชุน : ข้าทำไม่ได้จริงๆ มันเป็นกฏของปวงเทพบนสวรรค์

แอ๊ด!

ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เป็นเพียร์ร่าที่เดินออกมาในสภาพตัวซีดเล็กน้อย เธอรู้อยู่แล้วว่าสักวันความลับของเธอจะต้องถูกเปิดออก ชอร์นเป็นคนแรกที่เข้ามาหาเพียร์ร่าและพยุงเธอไว้ทัน

เพียร์ร่า : เขาพูดถูก.....เทพไม่สามารถตัดสินชะตาชีวิตของมนุษย์ได้นอกจากธรรมชาตินะชอร์น.....

ชอร์น : ต-แต่ว่าเพียร์ร่า!

เพียร์ร่า : อย่าลืมสิ.....แค่กๆ ว่าตอนนี้ใกล้จะถึงงานเต้นรำสุดสัปดาห์นี้แล้วนะ ทุกคนควรจะเตรียมตัวเพื่อที่จะสนุกกันไม่ใช่เหรอ?

คำพูดของเพียร์ร่าทำเอาทุกคนเงียบไปทันที เธอไม่อยากจะให้เพื่อนของเธอมาเป็นห่วงและเสียเวลากับเธอเพียงคนเดียว หลังจากนั้นเวลาจะเป็นตัวเยี่ยวยาให้กับเพียร์ร่าเอง โดยหมอได้ให้ยาเพื่อบรรเทาอาการกำเริบของเธอมาไว้

เวลาเดียวกัน ในห้องของซินเดอร์


ตอนนี้ซินเดอร์กำลังทำอะไรบางอย่าง โดยเธอกำลังเช็คบางอย่างบนสกอร์ และเอเมอรัลก็เช็คด้วยเหมือนกัน ในขณะที่เมอร์คิวรี่ก็อ่านหนังสือการ์ตูนของเขาไป แน่นอนว่าภาพในสกอร์นั้น เป็นข้อมูลของกรรณะนั้นเอง

ซินเดอร์ : กรรณะ....ตัวท็อปของบีคอนและศัตรูของนายหญิง ตอนสู้กับเขาเป็นยังไงบ้าง?

เมอร์คิวรี่ : เขาอันตรายเกินไป....และอีกอย่างนะ มันเล่นการต่อสู้ที่ฉันเองก็คาดไม่ถึง ลูกเตะฉันแทบไม่สะกิดก้านคอมันเลย แล้วใครทำแบบนี้ได้บ้าง ทำให้ออร่าหมดภายในการโจมตีครั้งเดียว

เอเมอรัล : งั้นให้ฉันจัดการมั้ยล่ะ?

เมอร์คิวรี่ : ดีเลย ฉันจะได้เห็นเธอโดนเตะปลิวออกมาบ้าง

ซินเดอร์ : ผู้คนต่างคิดว่าเขากุมชะตาแห่งชัยชนะได้ เมื่อเขาต้องการชิงมันไว้ในมือ น่าสนใจกว่าที่คิดเอาไว้....ใส่ลงไปในลิสต์เลย

เมอร์คิวรี่ : ก็ดีนะ แต่เราก็เห็นอีกคนที่อยู่ที่นั่นด้วยนะ

ซินเดอร์ : หมายถึง....เจ้าคนผิวสีที่ชื่ออรชุนเหรอ?

เมอร์คิวรี่ : ใช่ ยิ่งเพิ่มงานยากเข้าไปอีกนั่นแหละ

เอเมอรัล : แล้วเราจะทำไง?

ซินเดอร์ : อย่าห่วงไปเลย....เราแค่ต้องรอเวลาเท่านั้น

เมอร์คิวรี่ : ฉันเกลียดการรอชะมัดเลย 

เมอร์คิวรี่บ่นก่อนจะหยิบหนังสือการ์ตูนอ่านอีกรอบ ส่วนเอเมอรัลใส่ชื่อกรรณะลงในข้อมูลเก็บเกี่ยวผ่านสกอร์ของตัวเอง

วันต่อมา
ห้องสมุด


ที่เลือกเพลงนี้เพราะดีครับ
เพื่อบรรยากาศ

ในตอนนี้เหมือนจะเกิดปัญหาบางอย่างภายในทีมของรูบี้ ซึ่งคนที่มีปัญหามากที่สุดตอนนี้ก็คือเบล็คนั้นเอง โดยเธอเองก็กำลังเครียดบางอย่างจนไม่ยอมบอกเพื่อนๆ ไม่ว่าจะเป็นทั้งเรื่องของพวกเขี้ยวขาว แถมตอนนี้ยังมาเครียดเรื่องเพียร์ร่าอีก

ทางกรรณะได้เดินมาที่ห้องสมุดเพราะถามทางจากนักเรียนคนอื่นว่าเบล็คมาที่นี่ ในขณะที่อรชุนถูกไวส์ตื้อให้ช่วยจัดเตรียมงานเต้นรำอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจก็คือเบล็คที่กำลังนั่งอ่านหนังสือบางอย่างโดยที่ตามีรอยดำเหมือนคนอดนอน

กรรณะ : เบล็ค....เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?

ทางแม่สาวหูแมวไม่ตอบ ทางกรรณะได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับลากเก้าอี้ออกมาและนั่งข้างๆ

กรรณะ : เจ้าแน่ใจนะว่าไม่มีอะไรจะพูดกับข้า?

เบล็ค : มันเป็นความผิดฉัน....

ในตอนนั้นแม่สาวหูแมวได้เอ่ยออกมาเบาๆ แต่ก็ยังไม่กล้าสบตากับกรรณะ

กรรณะ : เจ้าหมายถึง....พวกเขี้ยวขาวน่ะเหรอ? งั้นแสดงว่าที่ขอบตาเจ้าเป็นแบบนั้น เพราะมัวแต่ค้นคว้าเรื่องของพวกมันสินะ?

เบล็ค : ฉันหาข้อมูลที่ห้องสมุดนี่ทุกคืน เพราะกลัวว่าจะมีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับพวกเราอีก ฉันพยายามหาข้อมูลทุกๆ อย่างแล้ว และฉันก็-

กรรณะ : ข้าบอกให้พอได้แล้วเบล็ค ถ้ามันจะทำให้สุขภาพเจ้าแย่แบบนี้ก็พอเถอะ!

เบล็ค : เทพอย่างนายจะไปรู้อะไร นายมีพลังมากพอที่สามารถดูแลตัวเองและช่วยคนอื่นได้ แต่นายกลับไม่ทำอะไรเลย-

ปัง!

กรรณะได้ทุบโต๊ะอย่างแรงจนทำเอาเบล็คสะดุ้งทันที

กรรณะ : ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ยุ่งกับสงครามของมนุษย์ แต่เทพอย่างพวกเราทำหน้าที่ปกป้องมนุษย์ชาติในแบบของตัวเอง และตอนนี้ก็เช่นกันที่ข้าและอรชุนจะต้องปกป้องผู้คนใน Vale โดยไม่ว่าจะเป็นพวกมนุษย์หรือพวกฟอร์นัสก็ตาม พวกข้าน่ะผ่านสงครามที่เลวร้ายกว่าเจ้ามาเยอะเบล็ค แต่ถ้าเกิดเจ้ายังฝืนตัวเองแบบนี้ต่อไป มันจะไม่ดีต่อตัวเจ้าเลย รวมถึงทีมของเจ้าและข้าด้วย.......

ทุกอย่างได้เงียบลงไปสักพัก ในขณะที่เบล็คเองนั้นก็กำลังตาโตกับสิ่งที่กรรณะพูดออกมา

กรรณะ : ยังไงซะ มนุษย์อย่างเจ้าเองก็ต้องสนุกกันให้เต็มที่ก่อน เรื่องสืบสวนไว้หลังปาร์ตี้แล้วก็ได้

เบล็ค : แล้วนายล่ะ?

กรรณะ : หือ?

เบล็ค : แล้วเทพแบบพวกนายไม่คิดจะสนุกบ้างหรือไง?

กรรณะ : มันไม่จำเป็น....เพราะ-

เบล็ค : ตอบไม่ตรงคำถาม

??? : ไงจ๊ะ ทั้ง 2 คน

ในตอนนั้นได้มีเสียงทักขึ้นมาหาทั้งสอง เมื่อหันไปก็ไม่ใช่ใครเลยนอกจากเจ๊ใหญ่นั้นเอง

หยาง : แหม ดูสนิทกันดีนะทั้งสองคน

เบล็ค : เธอมาทำอะไรที่นี่?

หยาง : อืม..จริงๆแล้วฉันก็จะมาคุยกับเธอนี่แหละ แต่ในเมื่อพ่อเทพอยู่ด้วยทั้งที งั้นก็มาทั้งสองคนเลย

เบล็ค : เฮ้!

เบล็คร้องในขณะถูกหยางลากไปพร้อมกับกรรณะ โดยทั้งสองได้ถูกลากมาที่ในห้องเรียนที่ยังไม่มีวิชาเรียน โดยทั้งหมดก็นั่งลงที่โต๊ะใกล้ๆ กันในขณะที่กรรณะยืนกอดอก

หยาง : จริงด้วยสิกรรณะ อรชุนบอกว่าคุณไม่ชอบพวกปาร์ตี้เหรอ?

กรรณะ : อันนั้นข้าไม่ปฏิเสธหรอก เพราะเทพอย่างข้ามันเป็นนักรบไม่ใช่คนจัดสวน และข้าก็เจอเบล็คอยู่ที่นี่ เพราะงั้นข้าก็เลยพูดอะไรนิดหน่อยเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้นก็เท่านั้นเอง

เบล็คที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาจารย์ไม่พูดอะไร ส่วนหยางก็หัวเราะเบาๆ

หยาง : โอเคเข้าใจแล้ว มีเรื่องอยากจะเล่าให้ฟังหน่อย....รบกวนช่วยฟังเป็นเพื่อนหน่อยละกัน

เบล็ค : เล่าเหรอ?

หลังจากนั้นหยางก็เริ่มเล่าอดีตของตนเองและรูบี้ โดยทั้งสองได้เกิดที่ Patch มันเป็นเกาะห่างจากชายฝั่งของ Vale พ่อแม่ของทั้งคู่เป็นนักล่า พ่อของเธอสอนอยู่ที่ซิกนอลและแม่ก็ทำภารกิจทั่วอาณาจักร ชื่อของเธอคือซัมเมอร์ โรส และเธอก็เป็น Super Mom ของทั้งสอง และวันนึง ซัมเมอร์เองก็ไปทำภารกิจและหายสาบสูญไปเลย ส่วนแม่คนแรกของหยางก็ทิ้งเธอไปโดยไม่ทราบสาเหตุ....

เบล็ค : หยาง....เสียใจด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ และฉันเข้าใจที่เธออยากจะบอก แต่นี่มันแตกต่างไป ฉันไม่ใช่เด็กและนี่ก็ไม่ได้เป็นหาคำตอบ ฉัน-

กรรณะ : เบล็ค.....เพื่อนของเจ้าก็จะช่วยเหมือนกัน พวกเขาไม่ยอมให้เจ้าแบกโลกไว้คนเดียวหรอก!

เบล็ค : พวกเธอไม่เข้าใจ! ฉันเป็นคนเดียวที่ทำได้!!

กรรณะ : คนที่มันไม่เข้าใจน่ะมันเจ้าต่างหาก คิดว่าเจ้าในสภาพตอนนี้จะทำอะไรได้ แค่ตอนนี้เจ้ายังชกข้าเจ้าก็ยังไม่มีปัญญาเลยเบล็ค

เบล็ค : นี่นายเป็นเทพแล้วคิดจะดูถูกฉันงั้นเหรอกรรณะ?!!

กรรณะ : ถ้างั้นเจ้าก็ลองหยุดอีกคนที่อยู่ในห้องนี้ให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาคุยกับข้า

กรรณะได้ชี้ไปที่หยางที่ดวงตาได้เปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว หยางเดินเข้าไปหาเบล็ค เบล็คพยายามจะผลักหยาง แต่อีกฝ่ายไม่สะเทินสักนิดก่อนจะกอดตัวเบล็คไว้จนเธอสตั้นไป

หยาง : ฉันไม่ได้ขอให้เธอหยุด....เพียงแต่.....พักบ้างนะ ไม่ใช่เพื่อตัวเอง....แต่เพื่อคนรอบข้างที่เป็นห่วงเธอ

หยางผละจากเบล็คและกำลังจะเดินออกไปข้างนอก แต่ก่อนที่จะออกไปนั้นเธอก็ได้เดินมาข้างๆ ของกรรณะพร้อมกับกระซิบบางอย่างกับเขา

หยาง : คุณอยู่กับเธอไปก่อนได้ไหม ในฐานะ God of Charity?

กรรณะ : ไม่มีปัญหา....แล้วทำไมต้องเป็นข้า?

หยาง : ก็ตั้งแต่คุณมาที่นี่....ฉันก็เห็นได้ชัดเจนเลยว่าคุณสนิทกับเธออยู่ในระดับไหน ฝากด้วยนะ

พูดเสร็จหยางก็เดินออกจากไป ทิ้งกรรณะกับเบล็คไว้ในห้องเรียนที่ว่างเปล่า

เบล็ค : กรรณะ....ฉันขอ.....

กรรณะ : เจ้าพยายามจะเถียงอะไรอีก?

เบล็ค : ฉันขอโทษ......และขอบใจนะ..ที่ให้กำลังใจฉัน

กรรณะ : ขอบคุณหยางดีกว่านะ....ข้าไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ

ทันใดนั้นเอง จู่ๆ เบล็คก็โผกอดร่างสูงของกรรณะทันที นั้นก็ทำให้กรรณะสตั้นไปเหมือนกัน แต่ดูเหมือนเธอจะพูดบางอย่างที่ทำให้กรรณะสตั้นหนักกว่าเดิม

เบล็ค : ฉัน.....พร้อมแล้วนะ.....

เบล็คพูดเม้มปากแน่นก่อนที่จะผละออกจากกอดของตนเองจากกรรณะ

กรรณะ : เจ้าหมายความว่าไง?

เบล็ค : ขอแค่เราเชื่อใจและดูแลซึ่งกันและกันก็พอ....และที่ผ่านมานายก็ทำแบบนั้นกับฉันตลอด....จนตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกพร้อมขึ้นมาแล้ว....

กรรณะ : เบล็ค.....

เบล็ค : ฉันรู้ว่านี่มันโง่มากที่ทำแบบนั้นไป....แต่ตอนนั้นฉันยังไม่พร้อมจริงๆ แต่สำหรับตอนนี้พอยิ่งตอนอยู่ใกล้นาย หัวใจของฉันมันก็รู้สึกว่าอยากจะแทบบ้าและอีกอย่า-

ก่อนที่เบล็คจะพูดอะไรต่อนั้นเอง เธอก็รู้สึกตัวอีกทีว่าแขนของกรรณะนั้นอยู่ที่เอวของเธอและถูกดึงเข้ามาใกล้ตัวเขา ก่อนที่เธอจะได้สัมผัสถึงริมฝีปากของเขาแบบเต็มๆ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเธอรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น....ใช่แล้ว กรรณะกำลังจูบเธอ แต่การจูบครั้งนี้ไม่เหมือนกับที่ผ่านมา นี่การจูบที่ทำให้เบล็ครู้สึกดีมากที่สุดในชีวิตของเธอ

หลังจากที่ดูเหมือนเวลาจะสั้นไปสำหรับพวกเขาทั้งสอง กรรณะได้ออกมาจากจูบพร้อมกับเอามือจับที่แก้มของเบล็คเบาๆ ขณะที่เธอเองยิ้มให้เขาด้วยน้ำตาแห่งความสุขจากดวงตาของเธอ

  

เบล็ค : ฮิๆ .....ฉันรักนายนะ My Sunshine

กรรณะ : หึ.... BlakeCat

เบล็ค : ฉันขอ....ไปห้องนายได้ไหม?

กรรณะ : ข้าว่าข้าไม่ได้ต้องการ Mana เลยนะ

สถานที่แห่งนึง

ตัดมาในสถานที่แห่งความมืดอีกครั้ง ปราสาทของซาเลม ในตอนนี้ภายในปราสาทก็ยังคงมีฝูงกริมม์วิ่งไปมาเหมือนกับสนามเด็กเล่น แต่ทางด้านของซาเลมนั้นได้สำเร็จกับการหาพลังใหม่เรียบร้อย

เธอได้เปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเองให้สาวลง และดูมีเสน่ห์ในรูปแบบของแม่กริมม์ เธอมีขาวปีศาจสีขาวบนหัว มีปีกอีกาอยู่ข้างขวาและมีปีกของปีศาจอยู่ด้านซ้าย พร้อมกับแก้วไวท์สีแดงในมือ



ซาเลม : ท่านกรรณะของข้า....อีกไม่นาน....

ในขณะที่เธอกำลังดื่มไวท์ด้วยรอยยิ้ม ซึ่งมีผู้ชายอีกสามคนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะประชุมหน้าด้านของเธอด้วย คนแรกเป็นชายร่างใหญ่ดูเข้ม อีกคนเป็นฟอร์แมงป่องชายที่ดูโรคจิต อีกคนก็เป็นชายร่างสูงมีหนวดและดูเป็นผู้ดีพอตัว

  

??? : นายหญิงขอรับ กระผมอยากจะถามคำถาม....

ซาเลม : ว่ามาเลยเฮเซล....ตอนนี้ข้ากำลังอารมณ์ดีกับพลังใหม่....

??? : คิดว่าซินเดอร์จะทำสำเร็จหรือขอรับ?

??? : ฮ่าๆๆ ฉันเองก็ไม่เห็นความหวังจากยัยนั่นหรอกนะ!

??? : บางทีพวกเราควรที่จะคิดแผนสำรองนะขอรับ

ซาเลม : พวกเจ้าอย่าห่วงไปเลย....ถ้าซินเดอร์ไม่ได้พลังของ Fall Maiden และฆ่าออซพินตามแผน ข้าก็จะทำให้แผนมันสำเร็จเอง....ที่เหลือก็เพียงแค่รอเท่านั้น.....

จากนั้นซาเลมก็ได้วางแก้วลงบนโต๊ะคริสตัลสีดำ ก่อนที่จะลุกขึ้นพร้อมกับหันหลังและเดินไปตรงกระจก ที่ด้านนอกเต็มไปด้วยบรรยากาศของความมืด ซึ่งมันมีบ่อเล็กๆ อยู่ตรงหน้าและเต็มไปด้วยน้ำสีดำผสมกับสีแดง

ซาเลม : และตัวข้านั่น.....

ซาเลมได้ใช้มือขวาจุ่มลงไปในบ่อนั้น ซึ่งทำเอาทั้งสามงงไปเล็กน้อย ก่อนที่จะมีออร่าสีดำโผล่ขึ้นมาจากบ่อและไหลเหวียนเข้าไปในร่างกายของซาเลม ก่อนที่เธอจะหยิบบางอย่างออกมาพร้อมกับพลังอันมหาศาล



สิ่งที่ซาเลมหยิบออกมาก็คือดาบเล่มสีดำแดงที่เต็มไปด้วยออร่าแห่งความชั่วร้าย ก่อนที่เธอจะสะบัดดาบและหันมาหาทั้งสามคนพร้อมกับออร่าสีดำไปทั่วร่างกาย ในขณะที่เธอก็ยกมือซ้ายขึ้นมาตรงหน้าและปรากฏเปลวไฟสีดำ ก่อนที่ซาเลมจะแสดงสีหน้าที่มุ่งมั่นมากๆ

ซาเลม : ข้าจะไม่แพ้เด็ดขาด!



โปรดติดตามตอนต่อไป....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #58 Fkdodjcje1039 (@Fkdodjcje1039) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 08:48
    เอาเเล้วไงละสงสัยเทพทั้งสองโดนเเน่ๆ
    #58
    0
  2. #57 lastorder20001 (@rishkkkk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 23:18
    ดาบของเซเบอร์นิ๊ ไปเอามาจากใด๋กันนิ๊
    #57
    0
  3. #55 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 22:51
    โหๆๆๆๆ
    #55
    0
  4. #51 YukiKiyu (@YukiKiyu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 22:15
    อ้าว เจ๊มาคราวนี้มีโฮกุเพิ่มมาด้วย
    #51
    0
  5. #50 SilverBulletGx02 (@SilverBulletGx02) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 22:10
    ซาเลมop ฉิดขึ้นนี้นา
    #50
    0
  6. #49 kangza45782 (@kangza45782) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 21:52
    ดีจ้าาา
    #49
    0