[FanFic RWBY x Fate] กรรณะ บุตรแห่งพระสุริยะเทพ

ตอนที่ 10 : God of Charity Episode : The Rabbit Girl

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

ห้องทีม JNPR

ภายในห้องของทีม JNPR ที่เพิ่งจะตื่นเช้ากันตามปกติของวันที่ต้องเรียน โดยแต่ละคนก็เพิ่งจะงัวเงียจากการที่เพิ่งตื่น ในขณะที่เพียร์ร่าเป็นคนแรกที่เข้าไปอาบน้ำก่อน ซึ่งคนที่ตื่นก่อนคนแรกก็คือเธอเสมอจนกระทั่งมีบางอย่างเปลี่ยนแปลง

ในขณะที่เพียร์ร่ากำลังแปลงฟันอยู่หน้ากระจกนั้นเอง จู่ๆก็มีบางสิ่งเกิดขึ้น เธอได้ไอออกมาอย่างรุนแรง จนต้องบ้วนปากกระทันหัน ตอนแรกเธอคิดว่าเธอจะสำลักยาสีฟ้า แต่เมื่อเธอเอามือมาลองฟองของยาสีฟ้าเธอก็ต้องพบกับสิ่งทำให้ต้องตกใจ

เพียร์ร่า : อะไรเนี่ย.....?

สิ่งที่อยู่บนมือของเธอนั้นคือของเหลวสีแดง ถูกต้องเพราะนั้นคือเลือด และเลือดก็ได้ออกมาเยอะมาก จนเลอะปากของเธอ เพียร์ร่าเองก็ไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น หรือเป็นเพียงเพราะปัญหาทางช่องปาก แต่เมื่อเธอส่องกระจกก็พบว่าฟันขาวตามปกติ ไม่มีเลือด

ชอร์น : เพียร์ร่า เป็นอะไรหรือเปล่าเห็นไอเสียงดังเชียว

ชอร์นที่อยู่ด้านนอกตะโกนถามเข้ามาด้วยความเป็นห่วง

เพียร์ร่า : มะ-ไม่มีอะไรชอร์น แค่สำลักน้ำน่ะ....

เธอรีบล้างปากพร้อมกับล้างหลักฐานที่อยู่ในอ่างล้างหน้าทั้งหมด

เพียร์ร่า : คงจะไม่มีอะไร....แค่กๆ!

เวลาต่อมา

ตัดมาที่ทางฝั่งของเทพแห่งการแบ่งปันอย่างกรรณะ หลังจากตื่นตีห้ามาออกกำลังกายและตัวเขาได้รับรู้ความรู้สึกของมนุษย์มา 60% โดยเช้านี้เขากำลังจะไปที่โรงอาหาร แต่ก่อนหน้านั้นก็กำลังเดินตามโถงไปเช่นกัน จนกระทั่ง....

ตึ้ดๆๆๆ!!!!

มีการโทรเข้ามาในสกอร์ของเขา เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าโปร์ไฟล์เป็นภาพของเธอคนนั้นอีกครั้ง เวลเวท สกาลาติน่า ฟอร์นัสสาวหูกระต่ายที่กรรณะเคยช่วยเอาไว้นั้นเอง

กรรณะ : เวลเวทงั้นรึ?

และเขาก็กดรับสายทันที

เวลเวท : เอ่อ......คือ......

เมื่อกรรณะได้ยินเสียงแรก น้ำเสียงของเวลเวทฟังดูสั่นๆ เหมือนกำลังเขินๆ เป็นอย่างมาก

เวลเวท : เอ่อ....คือ คุณกรรณะใช่มั้ยคะ? ขอโทษนะค่ะที่รบกวนเวลานะคะ

กรรณะ : ไม่หรอก ข้ากำลังว่างน่ะ เจ้ามีอะไรหรือเปล่า?

เวลเวท : สุดสัปดาห์นี้ พอดีฉันรู้จักร้านคาเฟ่ที่กาแฟอร่อยมากและบรรยากาศก็ดีด้วยนะคะ ถ้าเกิดว่าไม่รังเกียจรบกวน....

กรรณะ : เอาสิ ข้ากำลังอยากจะลงไปหาอะไรทำที่เมืองอยู่พอดี

เวลเวท : งั้นเหรอคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ!

จากนั้นเธอก็วางสายไปทันที ในขณะที่กรรณะก็ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับเก็บสกอร์เข้ากระเป๋า

ลานประลองของบีคอน

ในขณะเดียวกันเวลาบ่ายของวันนี้ วิชาการประลองคู่ต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งโดยผู้คุมก็คือกลินด้าคนเดิม โดยมีคนจำนวนมากนั่งอยู่ตรงที่นั่ง และคู่ของวันนี้ก็คือชอร์น อาร์ค และคู่ต่อสู้ของเขาก็คือ คาร์ดิน วินเชสเตอร์

ใช่แล้ว สองคนนี้ขอมารีแมคกันอีกรอบ โดยคราวนี้ชอร์นจะดูมีความมั่นใจมากขึ้นหลายร้อยขั้น ทางฝั่งทีมรูบี้กับทีมจูนิเปอร์ก็มานั่งเชียร์ด้วยกัน โดยมีนอร์ร่าที่โวยเยอะสุด เพียร์ร่ากับเรนก็นั่งเชียร์อย่างสงบโดยใปล่อยนอร์ร่าไว้แบบนั้น

นอร์ร่า : หัวหน้าสู้ๆ หัวหน้าสู้ตาย!! เย้ๆ

รูบี้ : วันนี้คนดูเยอะจังเลยเนอะ?

ทางด้านของชอร์น และคาร์ดิน ก็ยืนประจันหน้ากันพร้อมเริ่มการต่อสู้

คาร์ดิน : เจอกันอีกแล้วสินะ

ชอร์น : ถูกต้อง....

คาร์ดิน : ขอดูหน่อยว่าฝีมือของนายไปถึงนายแล้วพ่ออัศวิน.....หือ?

คาร์ดินได้ประหลาดใจกับบางอย่าง ชอร์นได้เอาดาบของเขาและโล่ของเขาปักลงกับพื้นและยืนนิ่ง

ชอร์น : วันนี้ฉันขอเสนอให้เรามาสู้มือเปล่า....

คาร์ดิน : หา.....หึ แล้วนายจะเสียใจ

คาร์ดินก็ได้เอากระบองและโล่ของเขาปักลงพื้นเช่นกัน ก่อนที่จะบีดไม้บีดมือพร้อมบวกด้วยมือกับเท้า ก่อนที่ศาสตราจารย์กลินด้าจะเดินมาตรงกลางของทั้งสอง

กลินด้า : ทั้งสองคนทราบกติกาแล้วนะ......เริ่มได้!



เมื่อกลินด้าพูดจบ ชอร์นและคาร์ดินได้เดินเข้าหากันอย่างช้าๆ เมื่อมาใกล้กัน ก็เป็นชอร์นเป็นฝ่ายซัดหมัดใส่คาร์ดินก่อน แต่คาร์ดินก็ใช้แขนบล็อคหมัดของชอร์นได้ พร้อมกับซัดหมัดใส่รัวๆ แต่ชอร์นก็ถอยดูเชิงพร้อมกับต่อยสวน แต่คาร์ดินหลบได้ จนเกิดเสียงเชียร์อย่างสุดมันส์ขึ้นทันที

คาร์ดินได้ซัดหมัดใส่ชอร์นแบบรัวๆ ในขณะที่ชอร์นก็ใช้แขนบล็อคเอาไว้ ซึ่งดูเหมือนว่าเทคนิคและความเร็วจะเป็นของคาร์ดิน แต่ชอร์นได้เรียนรู้การเป็นผู่นำและการต่อสู้จากกรรณะ ทางด้านของคาร์ดินพยายามที่จะล็อคแขนของชอร์น

แต่ชอร์นก็สามารถปัดออกไปเลยโดนคาร์ดินพุ่งเข้ามาจับไหล่และกระแทกเข่าใส่ท้องไปสองครั้ง แต่ทว่าเขาพลาดมากๆ ชอร์นได้จับขาของคาร์ดินสองข้างพร้อมกับเหวี่ยงอย่างแรงจนเขากระแทกกับพื้นลานประลองจนเกิดรอยร้าวเล็กๆ

เพียร์ร่า : สู้เค้านะ ชอร์น!! แค่กๆ!

เรน : ดูเหมือนที่ฝึกมาจะได้ใช้จริงๆ แล้วสินะ

หยาง : ดูเหมือนว่าพ่อหนุ่มชอร์นแข็งแกร่งมากเลยนะเนี่ย

รูบี้ : สุดยอดเลย

ด้านการต่อสู้ คาร์ดินได้ค่อยๆลุกขึ้นมาจากการโดนกระแทกกับพื้นพร้อมกับมองไปที่ชอร์น ทั้งสองได้เดินเข้าหากันพร้อมกับซัดหมัดไปคนละหมัดทำให้เกิดหมัดชนหมัดขึ้น และขณะนั้นชอร์นก็สังเกตเห็นใบหน้าของคาร์ดินที่ดูเหมือนจะเสียความมั่นใจอยู่

คาร์ดิน : แกแข็งแกร่งขึ้นนี่น่าเจ้าอัศวิน

ชอร์น : บอกแล้ว ฉันน่ะได้รับการฝึกจากประธานนักเรียนเลยนะ

คาร์ดิน : งั้นเหรอ....ถ้างั้น...

แต่จังหวะนั้นคาร์ดินได้ใช้มือที่ว่างพุ่งเข้ามาจับแขนของชอร์น แต่เขาก็สามารถปัดออกได้และคาร์ดินก็เปลี่ยนเทคนิคโดยการพยายามจับแขนของชอร์น แต่ชอร์นก็สามารถป้องกันได้หมดพร้อมกับแสยะยิ้มและกวักมือเรียกให้คาร์ดินบุกมาเรื่อยๆ

จนสุดท้ายชอร์นก็พลาดท่าถูกคาร์ดินล็อคแขน พร้อมกับทำให้ก้มลงมาและใช้เข่ากระแทกใส่หน้าของชอร์นไปสองที จนทำให้ชอร์นกระเด็นไปกระแทกกับพื้นและกลิ้งไปทันที....คนอื่นต่างพากันตกใจทันทีเมื่อเห็นว่าเขาโดนกระแทกหน้ากระเด็นไปไกล

หยาง : โว้ว หมอนั้นโดนเต็มๆเลย

เพียร์ร่า : แค่กๆๆ ชอร์น ลุกขึ้นมา!

คาร์ดิน : หึ ต่อให้ใช้หมัดหรืออาวุธ แกก็เทียบฉันไม่ได้อยู่ดี

ชอร์น(ความคิด) : ฉันจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด....ฉันน่ะ....อยากจะค้ำชูในฐานะผู้นำพร้อมกับเพื่อนๆ ต่อให้จะสู้อีกสักกี่ครั้งก็จะสู้.....

ในขณะนั้นเองชอร์นก็ได้เห็นภาพตอนที่เขาฝึกกับกรรณะทุกวัน กรรณะไม่ได้เพียงสอนแค่การต่อสู้ให้เขาเพียงอย่างเดียว แต่กรรณะได้สอนเรื่องการเป็นผู้นำให้กับชอร์นอีกด้วยก่อนที่ภาพจะตัดมาที่ลานประลองอีกครั้ง

ชอร์นพยายามลุกขึ้น แต่คาร์ดินได้พุ่งเข้ามาและใช้ขาเตะเข้าที่หน้าของชอร์นจนล้มลงไปอีกรอบ ชอร์นจึงรีบลุกขึ้นมาก่อนที่จะถูกคาร์ดินต่อยเข้าที่หน้าจนเขาหันหลังไป ส่วนชอร์นก็มองขึ้นฟ้าจากการโดนต่อยและเมื่อเขาดึงสติ เขาก็พุ่งเข้าไปรัดตัวของคาร์ดินไว้

กรรณะ : การเป็นผู้นำน่ะ....จะมองมันเองคนเดียวไม่ได้หรอกนะ แต่สิ่งสำคัญที่ว่าก็คือจะต้องมันมองไปพร้อมกับเพื่อนๆ

ทางคาร์ดินเองก็พยายามใช้ศอกกระแทกหลังของชอร์น เพื่อที่จะทำให้ชอร์นปล่อยตัวเขา แต่ชอร์นก็ไม่ยอมปล่อยพร้อมกับดันคาร์ดินอีก

ชอร์น(ความคิด) : คาร์ดิน....ฉันจะเป็นคนสั่งสอนนายเอง ถึงบทบาทของผู้นำนี่น่ะ

จากนั้นชอร์นก็จับคาร์ดินทุ่มใส่พื้นอย่างรุนแรงจนพื้นของลานประลองนั้นแตกยับ และการทุ่มครั้งนี้ทำให้คาร์ดินเกือบยืนไม่ขึ้นพร้อมกับเลือดออกปากเล็กน้อยและสภาพที่สะบัดสะบอม แต่ชอร์นเองก็สะบัดสะบอมไม่ต่างกันมากนัก ออร่าของเขาทั้งสองอยู่ขีดแดงพอดี

เพียร์ร่า : ชอร์น! แค่กๆๆ!!

เบล็ค : ออร่าจะหมดทั้งคู่แล้ว.....

คาร์ดิน : ฮึก.....

คาร์ดินที่กำลังจะเดินไปหาชอร์น แต่เขาก็ทรุดลงไปทันทีก่อนที่จะพยายามแบกร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นมา เมื่อเขาลุกขึ้นมาได้ เขาก็เอาหมัดทุบขาตัวเอง เพื่อที่จะบอกกับตัวเองว่าจะต้องไม่แพ้ให้กับคนอย่างหมอนี้ ส่วนทางฝั่งของชอร์นได้ยิ้ม พร้อมกับตบมือสองทีและกวักมือเรียกคาร์ดินให้เข้ามาเหมือนกับที่กรรณะทำ

คาร์ดิน : อึก.....ย้ากกกกกก!!!!!!!!!

คาร์ดินตะโกนพร้อมกับวิ่งเข้าไปต่อยหน้าของชอร์น โดยที่ชอร์นก็ยอมให้คาร์ดินต่อยหน้า แต่ชอร์นก็ได้ซัดหมัดสวนเข้าหน้าของคาร์ดินไปเต็มๆ ทำให้คราวนี้คาร์ดินล้มลงไปนอนหงายและไม่มีทางลุกขึ้นเลย ทำให้ออร่าของคาร์ดินหมดหลอด

คาร์ดิน : อั๊ก.....ไม่ได้....ฉันจะไม่....

หลังจากนั้นกลินด้าก็เดินขึ้นมาบนลานประลอง พร้อมกับใช้เวทย์มนต์ของเธอในการทำให้ลานประลองกลับมาปกติอีกครั้ง หลังจากที่เละพอตัว

กลินด้า : ผู้ชนะก็คือคุณอาร์ค ถือเป็นการต่อสู้ที่สุดยอดมากค่ะ

Music End

ชอร์น : น-ในที่สุด....แฮ่กๆ

ชอร์นพูดเสร็จก็เดินไปหาคาร์ดินที่ยังหมดสภาพจากหมัดของชอร์น พร้อมกับยื่นมือให้

ชอร์น : ไหวมั้ย?

คาร์ดิน : เออ

คาร์ดินจับมือชอร์นแล้วลุกขึ้น

คาร์ดิน : ครั้งหน้าฉันไม่แพ้....แน่ เจ้าปีศาจ....

ชอร์น : นั้นเป็นคำชมและฉันจะรอนะ.....

ต่างคนต่างหมดสภาพแต่ออร่าก็จะค่อยรักษาพวกเขาเอง และเมื่อคาร์ดินเดินออกไปพวกรูบี้และเพียร์ร่าก็เดินมาหา

เพียร์ร่า : ไง ชอร์น.....ดู...สบายๆเลยนะ....แค่กๆ

รูบี้ : สุดยอดเลย การสู้มือเปล่าที่เพิ่งจะเคยเห็นเต็มตา

ชอร์น : แต่ฉันก็ยังขาดทักษะเจ๋งๆ แบบพวกเธออยู่นะ....โอ๊ย

หยาง : คงต้องรอให้ออร่ารีก่อนมั้ง

นอร์ร่า : ชอนนี่สุดยอด!

ไวส์ : แล้ว.....มีใครเห็นกรรณะบ้างมั้ย?

ช่วงวันหยุด ที่เมือง Vale



วันนี้เป็นวันที่เขาได้นัดกับแม่ฟอร์นัสหูกระต่ายเอาไว้ เขาเลยพยายามเลือกชุดที่คิดว่าเข้ากับพวกสไตล์วัยรุ่นยุคใหม่ โดยเป็นเสื้อกันหนาวสีชมพูและเสื้อยืดในสีขาว กางเกงยีนส์สีดำมีขาดๆ เล็กน้อยตามสไตล์ที่เขาเสกได้

ซึ่งในช่วงนี้นั้น Remnant ได้เข้าสู่ช่วงหน้าหนาวเกือบจะเต็มตัว แต่ยังไม่ถึงขั้นที่จะทำให้หิมะตกได้ เพียงแต่มีลมเย็นพัดมาจากทางเหนือก็เท่านั้น ทำให้ประชาชนและเหล่าฮันเตอร์และตำรวจส่วนใหญ่ต้องหันมาใส่ชุดกันหนาวกันมากขึ้น

กรรณะได้วาร์ปมารอที่หน้าร้านคาเฟ่ตามที่ตามแผนที่ที่เวลเว็ทให้ไว้ รอได้ไม่นานมากเจ้าตัวก็มา เธอมาในชุดเสื้อกันหนาวสีเทาอ่อนและกระโปรงสีน้ำตาลและหูกระต่ายอันโดดเด่น แต่ที่กรรณะไม่คาดคิดก็คือมีอีกคนมากับเธอด้วย เจ้าตัวสวมแว่นกันแดดสีดำพร้อมกับหมวกใบเล่สีดำ
 

เวลเวท : คุณกรรณะคะ มาถึงก่อนเลยเหรอคะ?

??? ; วู้วววว สูงหล่อ ตาสีฟ้า ผิวซีดไปหน่อย....เข้าใจเลือกนิเวลเวท

เวลเวท : ไม่ใช่อย่างนั้นนะ!

กรรณะ : ข้ามันเป็นพวกเช้ามืดน่ะ....นี้ใครงั้นรึ?

??? : โคโค้ อเดล เป็นคู่หูของเวลเว็ทน้อยคนนี้ และก็เป็นหัวหน้าทีม CFVY (Coffee) ไม่คิดเลยว่านายจะพูดสำเนียงราชวงษ์ด้วย

เวลเวท : โคโค้ นี่คุณกรรณะ เขาเคยบอกว่าเขาก็เป็นตระกูลราชวงษ์น่ะ

โคโค้ : ว้าว มิน่าดูจากต้มหูทองใหญ่ซะขนาดนั้น ดูทรงก็น่าจะเป็นพวกคุณชาย

กรรณะ : พวกเจ้าจะคุยกันข้างนอกหรือไง?

เวลเวท : จริงสิ พวกเราเข้าข้างในเถอะ อยู่นานไปก็หนาวเหมือนกันนะคะ

ทั้งสามคนได้ตัดสินใจเข้าไปในร้านเพราะถ้าอยู่ข้างนอกอีกสักพักคงจะแข็งตาย เมื่อเข้าไปในร้าน ทั้งสามคนก็ได้นั่งลงที่โต๊ะทันที เวลเวทได้สั่งชามะนาวร้อน โคโค้สั่งนมร้อน ส่วนกรรณะก็ได้สั่งชาร้อนมาดื่มตามภาษาคนโตกว่า

เวลเวท : เป็นไงบ้างคะ?

กรรณะ : อืม....เหมาะกับอาการแบบนี้

โคโค้ได้มองอยู่สักพัก เมื่อเธอดื่มไปอึกนึงก็วางแก้วลงและมองกรรณะ

โคโค้ : นี่พ่อคุณชาย เวลเวทเล่าให้ฟังหมดแล้วล่ะ เรื่องที่นายจัดการเจ้าคนไม่เอาถ่านที่บังอาจมาแกล้งเวลเวทของฉัน

กรรณะ : มันก็แค่หน้าที่ของข้าที่ต้องช่วยเหลือคนที่กำลังเดือดร้อน

โคโค้ : แต่ยังไงก็อยากจะขอบคุณอยู่ดี ตอนนั้นพวกเราก็ไม่ว่าง เวลเวทก็เลยต้องไปนั่งกินมื้อเที่ยงคนเดียว เฮ้อ....ฉันนี่มันทำพลาดเองแหละ

เวลเวท : ไม่สักหน่อย ฉันต่างหากที่ไม่ระวังตัวเอง ถ้าไม่ได้กรรณะช่วยตอนนั้นไว้ล่ะก็ ฉันคงรู้สึกแย่ไปอีกนานเลยล่ะ

โคโค้ยิ้มพร้อมกับลูบหัวของเธออย่างเอนดู ในขณะที่กรรณะก็ดื่มชาไปด้วยพร้อมกับเห็นมิตรภาพของทั้งสองคน ซึ่งเขาเองก็ไม่แปลกใจเลยที่จะได้อยู่ทีมเดียวกัน จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งกินของที่สั่งกันมาและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ถึงแม้กรรณะจะยังคงพูดน้อยเหมือนเดิม

บีคอน

ตัดมาที่บีคอน สมาชิคหลักของทีม JNPR กำลังมานั่งแสดงสีหน้าที่ไม่ดีนักอยู่ที่สวนของบีคอน ใช่แล้ว เพียร์ร่า นิโคส เธอกำลังเผชิญปัญหาร้ายแรงที่สุดในชีวิตของเธอ ปัญหานี้จะทำให้การต่อสู้ และการใช้ชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล....



เพียร์ร่า : ทำไมต้องเกิดกับฉันด้วย.....

ห้องพยาบาลบีคอน

เป็นเวลากว่า 1 อาทิตย์หลังจากที่เพียร์ร่าพบว่าตัวเองไอเป็นเลือดในห้องน้ำ และอาการไอของเธอก็มีมาตลอด ไม่ว่าจะพูดเสียงดังหรือพูดปกติก็จะไอตลอดเวลา เธอจึงตัดสินใจมาที่ห้องพยาบาลเพื่อตรวจสอบรายละเอียดเกี่ยวกับโรคที่เธอเป็นอยู่ จนกระทั่ง.....

เพียร์ร่า : อะไรนะคะ?!

หมอ : อย่างที่บอก ฉันอยากให้เธอติดต่อพ่อแม่

เพียร์ร่า : รบกวนตรวจอีกทีได้ไหมคะ?!

หมอ : ผลเลือดของเธอยืนยันแล้วเพียร์ร่า....เธอเป็นโรคที่รักษาไม่หาย....จะให้ฉันติดต่อออซพินให้-

เพียร์ร่า : ยังค่ะ....ฉันยังไม่อยากให้ใครรู้.....

หมอ : นี่มันเรื่องใหญ่แล้วนะ เธอควรจะถูกส่งไปดูแลที่โรงพยาบาลในบ้านเกิด

เพียร์ร่า : แต่สุดท้ายมันก็ไม่หายไม่ใช่เหรอคะ?

หมอ : ก็ใช่ แต่-

เพียร์ร่า : ฉันไม่อยากรักษาอะไรทั้งนั้น....ฉันขอใช้ชีวิตในสภาพ 100% ในตอนนี้ยังจะดีซะกว่า

หลังจากที่เพียร์ร่าได้ทราบข่าวร้าย ตัวเธอนั้นก็ไม่ทราบว่าป่วยมาตลอดเวลา โดยโรคของเพียร์ร่า ในตอนนี้กำลังอยู่ในระยะที่ 2 ซึ่งเต็มที่ก็ 4 ระดับ และโรคนี้เธอก็ติดมานานแล้วจากสารแร่ดัสต์ ตั้งแต่สมัยเธอเด็กๆ ซึ่งสิ่งที่จะส่งผลในอนาคตของเธอก็คือ ผิวจะซีดลง ผมสีก็จะไม่สดและดวงตาจะเริ่มมองไม่ชัด ร่างกายจะเริ่มอ่อนแอลงเป็นสองเท่า (พูดง่ายๆ ก็คือพร้อมตาย)

ปัจจุบัน

ตัดมาที่ปัจจุบัน ในตอนนี้เพียร์ร่าก็กำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งท่ามกลางลมหนาวพร้อมกับเอาหัวพิงสุด ภายในหัวของเธอในตอนนั้นคิดแต่เพียงว่าจะให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะเธอไม่ต้องการเป็นตัวถ่วงของทีม และต้องการให้ทีมเข้าไปอยู่ในการแข่งขัน

ในระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้นเอง ได้มีละอองสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงกลางของสวนบีคอน และละอองนั้นก็ได้เปลี่ยนกลายเป็นกรรณะ หลังจากที่ไปเที่ยวกับเวลเวทและโคโค้เสร็จ ทั้งสามก็แยกย้ายกันทันที โดยเขาเองก็ได้หันมาเห็นเพียร์ร่าที่กำลังนั่งพิงม้านั่งอยู่พร้อมหลับตา

กรรณะ : เจ้ามานั่งทำอะไรตรงนี้เพียร์ร่า?

เพียร์ร่าสะดุ้งพร้อมกับลืมตาขึ้นมา เธอก็เห็นกรรณะมาอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว

เพียร์ร่า : กะ-กรรณะ....มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

กรรณะ : เจ้านั้นแหละมานั่งทำอะไรกลางลมหนาวแบบนี้ แถม....ยังดูเหมือนป่วย

เพียร์ร่าเบิกตากว้างเล็กน้อย

เพียร์ร่า : ไม่มีอะไรหรอก ใครๆก็ป่วยเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับมนุษย์อยู่แล้ว....ว่าแต่นายไปในเมืองมาเหรอ?

กรรณะ : อืม พอดีข้ามีนัดกับเวลเวทน่ะ

เพียร์ร่า : นัด....จริงสิ ฉันมีนัดกับชอร์นพอดี ขอตัวก่อนนะ!

จากนั้นเพียร์ร่าก็รีบลุกจากม้านั่งและออกตัววิ่งไปทันที โดยมีกรรณะหันมามองตามหลัง

กรรณะ : มันไม่ปกติ....นางซ่อนบางอย่าง....

??? : คุยอะไรกันน่ะ?!

ทันใดนั้นได้มีเสียงพูดจากด้านหลังของเขา เมื่อหันไปก็ไม่ใช่ใครเลยนอกจากแม่สาวร้อนแรงของทีม

กรรณะ : หยาง?

หยาง : เมื่อกี้อะไรกัน กับแม่ผมแดงนั้น?!

กรรณะ : อะไร? กับเพียร์ร่าน่ะเหรอ? ข้าแค่เห็นนางผิดปกติเลยเข้าไปทัก

หยาง : งั้นเหรอ?

จากนั้นหยางก็ทำสิ่งที่เธอไม่เคยทำมาก่อน เธอได้เดินเข้ามาควงแขนของกรรณะ ก่อนที่เธอจะพาเดินต่อไปที่โรงอาหารซึ่งเจ้าตัวเองก็หน้าแดงไม่น้อย เพราะเอาจริงๆ นางก็ไม่เคยเจอเรื่องพวกนี้เลย

กรรณะ : หยาง เจ้าทำอะไร?

หยาง : ไม่ได้~ ไม่งั้นมีผู้หญิงคนอื่นพานายไปอีกแน่! ได้ข่าวว่าไปเที่ยวกับเวลเวทด้วยนิ ยิ่งปล่อยไปไม่ได้

ตื้ดๆๆ

ทันใดนั้นได้มีข้อความเข้ามาในสกอร์ ทำให้กรรณะหยุดและเปิดขึ้นมาดูก็พบว่าออซพินต้องการที่จะพบเขา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเรื่องสำคัญมากด้วย

กรรณะ : ดูเหมือนออซพินจะมีเรื่องสำคัญนะ ข้าขอตัวก่อน

จากนั้นกรรณะก็ได้กลายเป็นละอองสีฟ้าและสลายไปทันทีเพื่อไปหาออซพิน แต่หารู้ไม่ว่าตัวของหยางนั้นเองก็ได้อัดวีดีโอไว้ทั้งหมดจากสกอร์ใต้เสื้อของเธอเอาไว้

หยาง : จะได้เห็นชัดๆ ว่านายเป็นอะไรกันแน่?



โปรดติดตามตอนต่อไป....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #41 kangza45782 (@kangza45782) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 10:36
    ดีจ้าาา
    #41
    0