เมื่อพระเจ้าให้เกิดใหม่เป็นนักล่าปีศาจต่างโลก (Fic Anime x Devil May Cry)

ตอนที่ 4 : พบกษัตริย์และเด็กสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63

ปราสาทราเทีย



จากความเดิมตอนที่แล้วที่เวอร์จิลได้ถูกทหารของราชวังมาเชิญเธอถึงในร้าน เพราะกษัตริย์ คิงคาย ผู้ที่ผู้คนในเมืองกล่าวขานกันว่าเป็นนักรบในอดีตที่เคยต่อสู้กับราชาปีศาจมาก่อน แต่ปัจจุบันแก่ตัวลงไปมากแล้ว แถมยังมีภรรยาถึงสองคน ซึ่งภรรยาคนที่สองก็เพิ่งจะให้กำเนิดลูกสาว ซึ่งตอนนี้ก็น่าจะอายุประมาณ 8 ขวบ

ส่วนทางฝั่งของเวอร์จิลในตอนนี้ กำลังเดินมาที่โถงทางเดินยาวพร้อมกับทหารคุ้มกัน บรรยกาศรอบๆ มันก็จะคล้ายกับพวกหนังสมัยก่อน ที่จะมีหินอ่อนประดับไปทั่วปราสาทสไตล์ฝรั่งเศลหรืออังกฤษ โดยในใจตอนนี้เธอก็สั่นพอสมควร เพราะคนที่กำลังไปพบคือกษัตริย์ของเมืองนี้ และเธอก็ไม่ค่อยชินสำเนียงราชวังซะด้วย

ทหาร : เอาล่ะ เรามาถึงแล้วครับ

ประตูวังขนาดใหญ่สีขาวที่ถูกประดับไปด้วยสัญลักษณ์ต่างๆที่เกี่ยวกับกษัตริย์และตำนานมากมาย ทหารสองคนได้ดันประตูเข้าไป และภาพที่เธอเห็นก็ทำให้เธอตาค้างทันที เพราะมันเหมือนในหนังมากๆ มีทหารยืนเรียงแถวทั้งสองฝั่ง พรมแดงตรงกลาง และเบื้องหน้าก็คือที่นั่งของกษัตริย์ แถมอาการก็เย็นอีกด้วย

เวอร์จิล : เย็นชะมัดเลยแฮะ โลกนี้เขามีแอร์กันด้วยเหรอ?

ทหาร : รู้สึกหนาวเหรอ ปกติน่ะ เมื่ออาการร้อนพวกเราจะใช้คริสตัลน้ำแข็งในการปล่อยความเย็นออกมาจากตามเส้าหินอ่อนพวกนี้ ตอนนี้ไปหาท่านเถอะ

กษัตริย์ คิงคาย ที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ เขามีแผลเป็นที่ตาและมีหนวดเยอะมาก เพราะสภาพที่แก่ตัวลงไปจากเมื่อก่อนมากๆ เขาไม่ใช่กษัตริย์ที่นั่งกินนอนกินอย่างเดียว เพราะตัวเขาเป็นผู้ที่ครอบครองดาบศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่เคยปกป้องเมืองจากราชาปีศาจ

จากนั้นเวอร์จิลก็เดินถือดาบยามาโตะตามทหารนายนึงผ่านพรมแดงและเดินเข้าไปหากษัตริย์ และเมื่อมาถึงเขาก็ทำการคุกเข่าเคารพทันที ซึ่งเวอร์จิลเองก็รนมากและกำลังจะคุกเข่าตาม

คิงคาย : ไม่ต้องหรอก เวอร์จิล The Darkslayer

เวอร์จิล : ขอบคุณค่ะ-เอ๊ย เพคะ

คิงคาย : ไม่ต้องพูดสำเนียงราชวังก็ได้ พูดปกติเถอะ

เวอร์จิล : ค่ะ คิงคายมีอะไรถึงเรียกตัวฉันมาพบเหรอคะ?

คิงคาย : ข้าได้ยินชื่อเสียงจากทหารและนักผจญภัยหลายคนแล้ว เจ้าเองสินะที่เป็นคนจัดการมังกรดำยักษ์ได้ภายในดาบเดียวน่ะ?

เวอร์จิล : ใช่แล้วค่ะ

คิงคาย : อา ข้าต้องขอบคุณที่ช่วยเมืองนี้ไว้...ช่วงนี้พวกเผ่ามังกรเริ่มออกอาละวาดมากขึ้น พวกเราเองก็ต้องรับมือให้ดีขึ้น ข้าเองก็แก่ลงมาคงจะอยู่ได้ไม่นานนักเพื่อรอจนกว่าลูกของข้าจะพร้อมรับตำแหน่งสืบทอด

เวอร์จิล : ไม่หรอกค่ะ ท่านยังอยู่ได้อีกนาน

คิงคาย : จากผลงานของเจ้า ตอนนี้เจ้าได้เลื่อนยศเป็นแพลตตินั่มแล้วสินะ มีไม่กี่คนหรอกที่จะได้ยศอันดับ 2

เวอร์จิล : อันที่จริงฉันคิดว่ามันเร็วไปด้วยซ้ำ

เวอร์จิลพูดพร้อมกับเอามือลูปหัวเอง

คิงคาย : แล้วเป็นเรื่องจริงสินะ ที่เจ้าเป็นลูกครึ่งปีศาจ

เมื่อเวอร์จิลได้ยินคำพูดของกษัตริย์ คิงคาย ตาของเธอก็เบิกกว้างทันทีพร้อมกับมีเหงื่อออกเล็กน้อย แถมพวกทหารที่ยืนเข้าแถวอยู่ต่างก็พากันแอบซุบซิบกันเล็กน้อย รวมถึงพวกสาวรับใช้ด้วยเช่นกัน

เวอร์จิล : คิงคาย รู้ได้ยังไงคะ?

คิงคาย : ไม่ต้องกังวลไป ข้าได้รับรายงานทุกอย่างจากกิลด์ ตระกูลปีศาจสปาด้างั้นเหรอ? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยถึงจะมีตระกูลปีศาจมากมายก็ตามในดินแดนนี้ แถมเจ้ายังเพิ่งจะปลดปล่อยป่าทางตะวันตกจากพวกปีศาจที่เราไม่รู้จักอีก

เวอร์จิล(ความคิด) : จริงด้วยสินะที่บอกว่ามีตระกูลปีศาจอีกนอกจากเรา แถมยังรู้ด้วยว่าเราทำอะไรไปบ้าง

คิงคาย : เข้าเรื่องเลยดีกว่านะ ในฐานะที่เจ้าเป็นคนช่วยเหลือเมืองนี้เอาไว้ ข้าเองก็อยากจะตอบแทน

เวอร์จิล : มะ-ไม่เป็นไรหรอกค่ะ!

คิงคาย : หึๆๆ ถ้าข้าอยากจะให้เจ้ามาเป็นทหารองค์รักษ์ชั้นสูงในวัง เจ้าจะสนใจไหม

หลังจากที่ได้คำตอบของคิงคาย ทุกคนต่างก็พากันแอบซุบซิบกันต่อ ในขณะที่เวอร์จิลเองก็ประหลาดใจเล็กน้อยเพราะสิ่งตอบแทนของเขา นั้นหมายถึงเธอก็จะได้เป็นองค์รักษ์ของกษัตริย์ คิงคาย นั้นเอง แต่เมื่อคิดดูแล้วเธอจะต้องอยู่ในระเบียบและตามคำสั่ง เพราะฉะนั้นมันไม่ใช่เส้นทางของเธอที่มาโลกนี้

เวอร์จิล : ดิฉันขอปฏิเสธค่ะ แต่ต้องขอโทษด้วยเพราะฉันอยากจะเป็นนักผจญภัยอิสระมากกว่าค่ะ

คิงคาย : งั้นเหรอ? ข้าก็ว่าแล้วว่าเจ้าจะต้องตอบแบบนี้....อืม....แล้วมีอะไรที่ข้าจะตอบแทนเจ้าได้บ้าง?

เมื่อคำถาม เวอร์จิลได้ยืนคิดอยู่แปปนึง ว่าตั้งแต่เธอมาถึงที่นี่รวมกันก็ได้แค่ 10 กว่าชั่วโมง และที่สำคัญเลยคือเธอยังไม่มีที่พักนั้นเอง และเธอก็ขอที่พักจากกษัตรย์ทันที ซึ่งมันก็ไม่ได้มากอะไรสำหรับเขา แถมเขายังบอกด้วยว่าน้อยไปด้วยซ้ำ

คิงคาย : ถ้าเจ้าต้องเช่นกันนั้น ข้าจะให้ที่พักถาวรกับเจ้าเป็นไง แต่ว่าที่พักนั้นจะอยู่ในเขตด้านหน้าวังนะ แต่เจ้าก็สามารถเข้าออกได้อย่างอิสระเพื่อไปทำเควสที่กิลด์ปกติ และข้าจะหมอบสมบัติให้จำนวนนึง เจ้าคงจะยอมรับสินะ

เวอร์จิล : โอ้~ มิได้เลยเพคะ คิงคาย (เสียงสูง)

หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จเรียบร้อย คิงคาย ก็ให้องค์รักษ์ของเขาเดินไปส่งที่ทางออกของปราสาท และเรื่องที่พักเขาจะให้คนไปทำความสะอาดให้เรียบร้อยและจะให้ไปแจ้งเธอที่กิลด์อีกที

ในขณะที่เวอร์จิลกำลังเดินอยู่กับองค์รักษ์แค่สองคนตรงโถงทางเดิน เวอร์จิลได้สังเกตเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กกำลังเดินมาพร้อมกับสาวใช้อีกสองคนที่เดินตามหลัง เป็นเด็กสาวผมออกน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีอำพันและใส่ชุดกระโปรงสีเขียวพร้อมกับแอปเปิ้ลในมือ


ภาพจากคุณ 芯蕊 - Pixiv
และจะเป็นตัวละครสำคัญด้วย

เวอร์จิล : หือ?

เธอสังเกตได้ว่า องค์รักษ์คนนี้ได้สะบัดหน้าหนีจากเด็กสาวอย่างไม่สบอารมณ์ ซึ่งเวอร์จิลเองก็ได้ยิ้มให้เด็กสาวและเธอเองก็ยิ้มสวนกลับมาและเดินจากไปพร้อมกับสาวใช้ ก่อนที่เธอจะมองไปที่องค์รักษ์ด้วยสีหน้าที่จริงจังเล็กน้อย

เวอร์จิล : นี่ มีอะไรหรือเปล่ากับเด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะ?

??? : อย่าไปใส่ใจเลย ก็แค่ลูกของภรรยาคนที่สองของ คิงคาย....

เวอร์จิล : ลูกของภรรยาคนที่สอง....หมายถึงเมียน้อยเหรอ?

??? : อืม เป็นลูกเมียน้อยฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ว่า คิงคายน่ะดันรักเด็กคนนี้มากกว่าลูกคนแรกของตัวเองซะอีก แถมแม่ของเด็กคนนั้นยังมีเกี่ยวข้องกับสมาคมมือสังหาร Assassin ที่เก่งอันดับต้นๆ

เวอร์จิล : งั้นแสดงว่าเด็กคนนั้นก็เป็นลูกของนักฆ่า....แล้วทำไมคิงคายถึงไปพบกับแม่ของเด็กคนนั้นได้ล่ะ?

??? : เพียงเพราะว่า เมื่อ 15 ปีก่อน คิงคาย ได้พาทหารไปตรวจหมู่บ้านนอกเมืองต่างๆ และถูกพวกมอนสเตอร์โจมตี แต่ตอนนั้นผู้หญิงนักฆ่าคนนั้นก็เข้ามาช่วยเขาเอาไว้ คิงคายเลยตอบแทนให้เธอเข้ามาอยู่ในวัง

เวอร์จิล : โว่ ละครน้ำเน่าดีๆนี่เอง....แล้วตอนนี้แม่ของเธอไปไหนแล้ว?

??? : เสียตั้งแต่คลอดลูกได้ไม่นานเพราะป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ซึ่งตอนนั้นคิงคายเสียใจมาก และหมอบความรักทั้งหมดไปที่เด็กคนนั้น....ชิ ใกล้ทางออกแล้ว

เวอร์จิล : ไม่คิดเลยว่าจะมาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย....แล้วเธอชื่ออะไร?

??? : อาโน เธอชื่ออาโน....แต่อย่าไปใส่ใจเลย

ในระหว่างนั้น ข่าวเรื่องลูกครึ่งปีศาจของตระกูลสปาด้าที่ช่วยปกป้องเมืองก็ได้เริ่มเป็นข่าวลือไปทั่วเมือง จนในตอนนี้เรื่องของตัวเวอร์จิลได้รู้ไปถึงหูของตระกูลปีศาจตระกูลนึง ที่ถูกเรียกกันว่า Warden Eternal และพวกนั้นก็กำลังเตรียมการบางอย่างเพื่อที่จะมาที่ราเทีย

The Adventurer's Guild
เวลา  18.03 PM

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เวอร์จิลก็ได้กลับมาที่กิลด์ ซึ่งพีเน่และคารอส รวมถึงนักผจญภัยบางคนก็อยากจะฟังว่าเธอเข้าไปเจออะไรบางข้างในปราสาท โดยมีริโกะเดินมาเสริฟอาหารถึงโต๊ะ

พีเน่/คารอส : สุดยอดไปเลย ได้ที่พักในกำแพงด้วย!

เวอร์จิล : จะตื่นเต้นอะไรกัน?

ริโกะ : ก็ไม่ค่อยมีใครได้รับของตอบแทนจากคิงคายมากนักหรอกค่ะ

เวอร์จิล : อ้อ เหรอ?

พีเน่ : แล้วแบบนี้คุณเวอร์จิลจะได้มากิลด์อีกไหมคะ?

เวอร์จิล : แน่นอน ฉันได้สิทธิพิเศษในการเข้าออกนอกกำแพงวังได้อย่างอิสระ ฉันจะพาพวกเธอเข้าไปด้วยก็ได้นะ

พีเน่ : สุดยอดเลยค่า~

เวอร์จิล : แต่ก็นะ.....อึ้ยยยยยย เห้อ....ริโกะ พรุ่งนี้มีเควสมาตอนเช้าใช่มั้ย?

ริโกะ : ใช่แล้วค่ะ ทุกคนเช้าของวันต่อมาจะมีเควสใหม่มาแปะที่กระดานค่ะ

เวอร์จิล : เฮ้อ วันนี้บู๊มาทั้งวันแล้ว ขอตัวกลับไปดูบ้านพักก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะเด็กๆ

พีเน่/คารอส : ไว้เจอกันค่ะ/ครับ

บ้านของเวอร์จิล



ในที่สุดเวอร์จิลก็มาตามนัดที่พวกเขานัดกันเอาไว้ เมื่อเธอมาเห็นบ้านพักของตัวเองก็ทำเอายิ้มออกมาเล็กน้อย เพราะมันเป็นเหมือนบ้านสมัยใหม่ที่เหมาะกับการอยู่คนเดียวมาก แถมยังอยู่ใกล้กับสวนของปราสาทด้วย ซึ่งคิงคาย ได้ให้คนมาทำความสะอาดทุกอย่างพร้อมกับเตรียมคริสตัลไฟฟ้าและน้ำแข็งให้เรียบแล้ว มันก็เหมือนกับพลังไฟฟ้านั่นแหละ

เวอร์จิล : แบบนี้แหละบ้านในฝันเลย

??? : ถ้าขาดเหลืออะไรบอกคนของเราได้เลยนะคะ

เวอร์จิล : แค่นี้ก็โอเคแล้วค่ะ

??? : ส่วนเสื้อผ้าชุดนอนป้าเตรียมเอาไว้แล้วนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วป้าขอตัวก่อน

หลังจากป้าหัวหน้าสาวใช้เดินออกไป เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความดีใจที่จะได้มีที่อยู่ ถึงแม้ว่าในอนาคตเองเธออาจจะต้องเดินทางไปที่อื่นด้วยก็ตาม พร้อมกับถอดเสื้อคลุมของเธอเอาไว้ที่แขวน และเข้าไปอาบน้ำจนเสร็จเรียบร้อยพร้อมกับใส่ชุดนอนของที่เขาเตรียมไว้ให้ ซึ่งมันก็เป็นชุดกระโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อย

เวอร์จิล : ในที่สุดก็ถึงเวลาพักผ่อน....หือ?

ในตอนนั้นเวอร์จิลได้ออกมายืนที่ระเบียงข้างบ้านตัวเอง พร้อมกับไปสะดุดตากับเด็กสาวที่กำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งอยู่คนเดียวที่สวน โดยที่เด็กสาวเองก็กำลังนั่งมองดาวและมองลงมาที่แอปเปิ้ลในมือของเธอ ซึ่งนั้นมันก็ทำให้เวอร์จิลคิดบางอย่าง

เวอร์จิล : เด็กคนนั้น....อาโนสินะ....

เด็กคนนั้นดูไม่มีความสุขแม้แต่น้อยถึงจะได้รับความรักจากคิงคายมากที่สุด แต่ในตอนนั้นเธอก็ยังไม่ได้ไปทำความรู้จัก ก่อนที่เธอจะรู้สึกง่วงมากๆและเดินกลับเข้าไปนอนในบ้าน เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้ ในขณะที่เด็กสาวอาโนก็หันมามองที่บ้านเวอร์จิลที่เพิ่งจะปิดไฟ

เช้าวันต่อมา

ในที่สุดก็เป็นอีกวันของเวอร์จิล เธอจัดการแต่งชุดประจำตัวของตนเองจนเสร็จเรียบร้อย พร้อมกับหยิบดาบยามาโตะคู่กายออกมาจากบ้านและสูดอากาศอันบริสุทธ์ และกำลังจะไปที่กิลด์ แต่ระหว่างที่กำลังจะเดินออกจากกำแพงวังนั้นเอง พวกทหารก็พากันก้มหัวให้เฉย จนเธอสะดุ้งจนดาบเกือบหลุดมือ

เวอร์จิล : เย้ย! ไม่ต้องก็ได้ค่ะ!!!

หลังจากนั้นก็เดินทางไปที่กิลด์ต่อเพื่อชมบรรยกาศตอนเช้าของเมือง และพอมาถึงกิลด์ ทุกสายตาของนักผจญภัยก็จ้องไปยังจุดเดียวกัน และนั้นทำเอาเวอร์จิลสตั้นไปทันที ก่อนที่พวกเขาจะพากันเข้ามาทักทายและชื่นชมที่เธอไปช่วยปลดปล่อยป่าทางตะวันตก จนกระทั่ง....

พีเน่ : เฮ้ คุณเวอร์จิล!!!!

เวอร์จิล : นิ มารอเควสกันสินะ

คารอส : ใช่แล้วครับ แล้วตอนนี้ผมก็มีดาบใหม่แล้วด้วย ดูนี่



เวอร์จิล : หือ เอาเงินไปซื้อดาบใหม่แล้วเหรอ?

พีเน่ : เปล่าค่ะ ดาบเดิมของหมอนี้น่ะแหละ มีเงินแท้ๆดันอยากได้ของเก่า

คารอส : เธอน่ะเป็นพระไม่เข้าใจหรอก ของยิ่งใช้ก็ยิ่งเทพ ผมเลยเอาไปให้ช่างจัดการซ่อมให้ใหม่นะครับ

เวอร์จิล : จริงๆจะซื้อใหม่ก็ได้นะ แต่ก็นับถือความคิดยิ่งนานยิ่งขลัง

ในระหว่างที่พวกเขากำลังรอเควสมาแปะกระดาน เหล่านักผจญภัยหลายคนต่างก็อยากที่จะชวนเธอไปด้วยเพราะความเก่งกาจ ถึงเวอร์จิลจะบ่นๆไปว่าตัวเองไม่ใช่คนเก่งอะไรมากมาย(เหรอ?) ทำให้ตัวเวอร์จิลกลายเป็นที่นับถือของเหล่านักผจญภัยไปด้วยกัน

ริโกะ : ทุกคนคะ ถึงเวลาแปะเควสตอนเช้าแล้วนะคะ

??? : กำลังรออยู่เลย!

??? : มังกร มีงานกำจัดมังกรบ้างไหม?

??? : แกเนี่ยนะ อย่างแกน่ะเพิ่มค่าประสบการณ์ให้เยอะก่อนดีกว่า แถมอุปกรณ์นายก็ยังไม่พอ หางานปราบโจรไปก่อนดีกว่า เงินรางวัลก็ไม่ได้แย่ด้วย

ในขณะที่เหล่านักผจญภัยทุกคนกำลังมองหาเควสที่ตัวเองต้องการ ไม่ว่าจะเป็นทำลาย กวาดล้าง ป้องกันและช่วยเหลือ หรือกำจัดพวกปีศาจและมอนสเตอร์ใหญ่ๆ และที่นิยมน้อยก็เป็นพวกตัวเล็กๆ อย่างพวกฝูงแมลงและฝูงก็อบลิน ในขณะที่เวอร์จิล พีเน่และคารอสยังนั่งมองทุกคนอยู่

พีเน่ : คุณเวอร์จิลจะไม่เข้าไปดูเควสเหรอคะ?

คารอส : เดี๋ยวเควสใหญ่ๆจะหมดเอานะครับ

เวอร์จิล : นี่พวกเธอสองคนตั้งใจจะเข้าตี้กับฉันจริงๆเหรอเนี่ย?

พีเน่ : ค่ะ เราสองคนอยากจะเก่งเหมือนคุณเวอร์จิลค่ะ

เวอร์จิล : เอาจริงแล้วพลังทั้งหมดมันก็มาจากร่างกายของฉัน แต่ถ้าจะให้สอนการต่อสู้ให้พวกเธอก็พอได้อยู่

คารอส : เยี่ยมมากเลยครับ

เวอร์จิล : แล้ว....อยากจะได้ล่าปีศาจเพื่อทดสอบตัวเองมั้ย?

หมู่บ้านร้างทางเหนือ

พีเน่ : Holy Smite!!!!

คารอส : ย้ากกกก!!!!

ในตอนนี้เวอร์จิลและสองเด็กใหม่ได้รับเควส ให้มากำจัดปีศาจที่หมู่บ้านร้าง ซึ่งเงินรางวัลก็พอใช้ได้อยู่ โดยทั้งพีเน่ และคารอสต่างก็แสดงความสามารถของตัวเองอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังติดขัดมากๆ ในขณะที่ศัตรูที่ทั้งสามคนกำลังเผชิญก็คือ Riot



เป็นปีศาจจำพวกคล้ายกับสัตว์เลื้อยคลานที่รูปร่างเหมือนกับกิ้งก่า มีกรงเล็บที่ยาวพร้อมกับหางที่ทรงพลังพอที่จะสามารถฟาดต้นไม้ใหญ่ให้หักลงมาได้ง่ายๆ และชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงล่าเหยื่อตอนกลางคืน และหมู่บ้านนี้ก็อยู่ใกล้บึงน้ำด้วยทำให้เหมาะจะเป็นที่อยู่ของพวกมัน 

โดยคารอสได้พยายามใช้แรงอันน้อยนิดฟันใส่เจ้า Riot พร้อมกับคอยหลบการโจมตีอันรวดเร็วของมันไปด้วย โดยมีพีเน่ปล่อยสายฟ้าอัดใส่พวกมันและคอยทำดาเมจเป็นหลักของคารอส

ส่วนทางด้านของเวอร์จิลก็กำลังไล่ฟันพวกมันนับสิบตัว เธอได้ฝักดาบเสียบทะลุตัวของ Riot และคาไว้แบบนั้น ก่อนที่จะใช้ดาบยามาโตะ ฟันใส่ตัวด้านหลังพร้อมกับโยนดาบเป็นเหมือนบูมเมอแรงไปโดนตัวรอบๆจนขาดไปแบบง่าย ก่อนที่ดาบจะเข้ามาอยู่ในมือของเวอร์จิลและก็เอาดาบเก็บเข้าฝักเหมือนเดิม



พีเน่ : ประมุขแห่งพิพากษา นายท่านแห่งดาบ ผู้คุ้มครองแห่งแสง จงประจักษ์พลังของเจ้าให้ข้าเห็นด้วย Thunder Strike!!!!

สายฟ้าได้ถูกผ่าลงมาจากท้องฟ้าลงมาใส่กลุ่มพวก Riot จนกระเด็นกันไป แต่สายฟ้าก็ใหญ่พอที่จะเกือบโดนกันเองด้วย ซึ่งคารอสเองก็แอบอิจฉาทั้งสองคนเล็กน้อย เพราะเวอร์จิลก็เก่งแบบไม่จำเป็นต้องใช้ปาร์ตี้ ส่วนพีเน่ก็พัฒนาพลังของเธอไปมากพอตัว

เวอร์จิล : สายฟ้าใช้อย่างระวัง พวกมันยังไม่หมด

พีเน่ : ทราบค่ะ!

คารอส : ครับ!

ทันใดนั้นเองได้ Riot กระโดดลงมาจากต้นไม้ยักษ์ด้านบนของหมู่บ้าน เข้ามาล้อมเวอร์จิลเอาไว้ จากนั้นเจ้า Riot ตัวแรกก็เดินเข้ามา แต่เวอร์จิลเอียงตัวหลบพร้อมกับใช้ท่า Rapid Slash วาร์ปเข้าไปฟันจัดการพวก พร้อมกับจัดการฟันใส่พวกมัน พร้อมกับตามด้วยท่า Upper Slash ฟันจนพวกมันลอยไปทันที



เมื่อเหตุการณ์ดูเหมือนว่าจะสงบลงเรียบร้อย ทั้งสามคนก็มารวมตัวกันอีกครั้ง

พีเน่ : เฮ้อ เหนื่อยจริงเลยแฮะ

คารอส : ในที่สุดหมู่บ้านนี้ก็ปลอดภัยจากพวกปีศาจ

เวอร์จิล : ยัง....ยังเหลืออีกตัว

ตู้มมมมม!!!!!!!!!!!!!

ยังไม่ทันพูดจบ ก็มีบางอย่างโผล่ขึ้นมาจากบึงข้างหมู่บ้าน จนทำให้ทั้งสามตกใจอย่างมาก เมื่อทั้งสามคนกำลังเห็นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่คล้ายกับสัตว์สองขา และรูปร่างที่มีโซ้หมัดเต็มตัวและไม่สามารถอธิบายรูปร่างของมันได้ แต่เวอร์จิลรู้ดีว่ามันคืออะไร



พีเน่ : ยังมีอีกเหรอ?!

คารอส : เจ้าปีศาจนั้นแตกต่างและตัวใหญ่กว่า

เวอร์จิล : มันคือ Behemoth มันเป็นพวกอาหารว่างที่ไม่ยอมหยุด

พีเน่ : หมายถึงเราที่เป็นอาหารว่างใช่มั้ยคะ?

เวอร์จิล : ถอยไปเถอะ ไอ้นี่มันหนาเกินกว่าที่สายฟ้าและดาบของเธอจะเอาอยู่ สำหรับฉันเจ้านี่มันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกจิ้งจกหรอก

หลังจากที่เวอร์จิลพูดดูถูก ดูเหมือนว่าเจ้า Behemoth ก็จะรู้ว่าตัวเองกำลังโดนด่าพร้อมกับคำรามด้วยความโมโหและทำให้ทั้งสามคนได้เห็นลิ้นสองแฉกขนาดใหญ่ของมันที่สามารถกินคนได้ทั้งตัวง่ายๆ และกำลังจะพุ่งมาหาทั้งสาม

คารอส : มันมาแล้วครับ!

เวอร์จิล : เห้อ....โมโหเป็นงั้นสินะ ถ้าปักษายังบินอยู่บนท้องนภาและมัจฉายังแวกว่ายอยู่ในวารี การโดนด่าฟรีมันก็คู่ควรมากกับกากเดน....

เวอร์จิลพูดพร้อมกับชี้ดาบยามาโตะไปที่มัน มันเองก็กำลังพุ่งเข้ามาพร้อมกับลิ้นขนาดใหญ่ของมัน และเธอก็พุ่งเข้าไปตรงหน้าพร้อมกับฟันเสยจนมันลอยขึ้น และใช้เพลงดาบ The Darkslayer พร้อมกับผสมท่าพลังของ Rapid Summoned Swords ผสมโรงอัดใส่มันจนมันตายอย่างรวดเร็ว



หลังจากนั้นร่างของเจ้า Behemoth ก็ค่อยๆสลายไปอย่างช้า ในขณะที่เวอร์จิลนั้นได้ทำการเก็บดาบยามาโตะจากทางด้านหลังแบบเท่ๆ จากนั้นภาพโฮโลแกรมของเธอก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับบอกว่าเควสช่วยเหลือสำเร็จพร้อมกับข้อความของพระเจ้า



??? : สุดยอดเลยนะ เรียนรู้ไวและฝีมือยังพัฒนาไปได้อีก

เวอร์จิล(ความคิด) : คิดว่าจะทิ้งกันไปแล้วซะอีก

คารอส : โว่ว จะมีอะไรมาหยุดเธอได้ไหมนั้น?

พีเน่ : ตอนนี้คิดว่าไม่นะ แต่สภาพพวกเราตอนนี้น่ะสิ.....

เวอร์จิล : อุ๊บ รีบกลับกันเถอะ กลิ่นพวกกเธอแย่มากเลย

เวอร์จิลได้ทำการเปิดประตูมิติเพื่อวาร์ปกลับไปที่กิลด์ จากนั้นทั้งสามคนก็เดินเข้าไปทันที แต่หารู้ไม่เลยว่ากำลังมีคนแอบมองพวกเขาอยู่บนต้นไม้ใหญ่

??? : ฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ ต้องไปบอกท่านซามูเอลให้ทราบ

The Adventurer's Guild

หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น เวอร์จิลได้มาอยู่ตรงหน้าริโกะเพื่อรายงานเควสของเธอที่เพิ่งจะจัดการกับพวกฝูงปีศาจ Riot และเจ้า Behemoth ที่หมู่บ้านร้างทางเหนือ ซึ่งก็ได้รางวัลคูณสองเลยทีเดียว แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เวอร์จิลและริโกะต้องเอามืออุดจมูกก็เพราะ คารอสและพีเน่ที่อยู่ในสภาพตกบึงมา



ริโกะ : ดีจังเลยนะคะ ที่ทั้งสามคนปลอดภัย

คารอส : ก็พอเอาตัวรอดมาได้ครับ

เวอร์จิล : ยังไงก็ช่าง พวกเธอสองคนรีบไปอาบน้ำกันเถอะ

ริโกะ : ค่ะ กลิ่นพวกคุณหนักมาก

1 คอมเมนต์เท่ากับ 1 กำลังใจนะครับ-
ผัวะ!
เวอร์จิล : หุบปาก!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #27 pickza122 (@pickza122) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 12:31

    รออยู่นะกำลังสนุก
    #27
    0
  2. #25 YukiKiyu (@YukiKiyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 22:27
    ความสนุกของพระเจ้าสินะ
    #25
    0
  3. #22 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 12:22
    จะมีปีศาจมาบุกเมืองไมน้า
    #22
    0
  4. #21 Luna0001 (@Luna0001) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 11:43
    งืมๆ อย่าบอกนะว่า สปาด้ามีตัวตนในโลกนี้อะ
    #21
    0