เมื่อพระเจ้าให้เกิดใหม่เป็นนักล่าปีศาจต่างโลก (Fic Anime x Devil May Cry)

ตอนที่ 16 : Volume 2 : เกาะแห่งสวรรค์ เกาะเจน่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    23 ก.ค. 63

ความจากตอนที่แล้ว เรือโดยสารขนาดใหญ่ที่กลุ่มของเวอร์จิลนั่งอยู่ ได้ถูกโจมตีโดยปีศาจทะเลและคราเคน ทำให้เรือถูกพวกมันถล่มซะยับ โดยพวกเขาได้แบ่งส่วนเพื่อช่วยเหลือคนและอีกส่วนก็ต้านมันเอาไว้ จนทำให้เรือได้อัปปางลง

และเหตุการณ์นี้ทำให้เวอร์จิลได้ตกทะเลและลอยหายไปจากกลุ่ม จนตอนนี้เธอได้มาโผล่ที่เกาะปริศนา มันเป็นเกาะที่ไม่ใหญ่มากนัก พร้อมกับมีปราสาทถูกตั้งเอาไว้เด่นเป็นสง่า และจุดที่เธออยู่ตอนนี้ก็มีซากของปราสาทที่ถูกทิ้งร้างจนมีหญ้าขึ้นเกาะเต็มไปหมด

ส่วนเวอร์จิลในตอนนี้น่ะเหรอ? เธอก็กำลังเอาเสื้อคลุมที่เปียกน้ำทะเลต่างเอาไว้บนต้นมะพร้าว พร้อมกับเสกดาบเวทย์สีฟ้าออกมาจำนวน 5 เล่มและให้มันปั่นเป็นเหมือนพัดลมเพื่อเร่งให้แห้งไวขึ้น ในขณะที่เธอก็ยืนกอดอกรอพร้อมกับฟังเพลงไปด้วย

(ปกติ Summoned Swords จะเสกมาหมุนรอบตัว แต่อันนี้หมุนเป็นพัดลมแทน)



เวอร์จิล : come and get your love~~ อ่ะ-เสียงอะไรแทรก?

ในระหว่างที่กำลังฟังเพลงอยู่นั้น ก็มีเสียงแทรกเข้ามาในหูฟังของเธอและก็ไม่ใช่ใครเลย

พระเจ้า : ขนาดติดเกาะที่ไหนก็ไม่รู้ยังอารมณ์ดีได้อีกนะ

เวอร์จิล : เงียบไปเลยไอ้พระเจ้า แล้วบอกมาซะว่าที่นี่ที่ไหน?

พระเจ้า : ทำไมข้าต้องบอกด้วย ถ้าเจ้าอยากรู้ล่ะก็....การผจญภัยไงล่ะ

เวอร์จิล : ว่าแล้วว่าต้องตอบแบบนี้....แต่ก็เห็นด้วยนะ

พระเจ้า : งั้นระหว่างที่เจ้ากำลังรอเสื้อแห้ง ทำไมถึงไม่ไปช่วยยัยเด็กแว่นตรงนั้นล่ะ?

เมื่อพระเจ้าพูดจบเวอร์จิลก็สัมผัสได้บางอย่างที่พระเจ้าบอก เธอหันกลับไปที่ชาดหาดและกำลังเห็นบางสิ่งกำลังลอยขึ้นมาติดอยู่ที่หาด ทำให้เธอวาร์ปเข้าไปดูก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเป็นแม่สาวนักสู้ฟูกะ ในสภาพบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ยังหายใจอยู่

พระเจ้า : ตายไหมอ่ะ ฉันชุปคนที่ตายในโลกนี้ไม่ได้นะ

เวอร์จิล : ปากเสีย ยังไม่ตายเฟ้ย....แต่ช่วยได้ไหม? สภาพไม่น่าจะอยู่ได้นาน

พระเจ้า : โอ่....เจ้าคงจะรู้อยู่แล้วสินะว่านางเป็นใคร

เวอร์จิล : ก็ใช่ ตัวละครจาเกมมือถือที่ฉันเคยเล่นทำไมจะไม่รู้จัก รีบๆช่วยเธอซะที

พระเจ้า : เกมแห่งความเกลือสินะ งั้นข้าจะมอบสิ่งที่จะทำให้เจ้าเจ็บใจนิดๆ พร้อมกับช่วยเหลือแม่นางคนนี้

ทันใดนั้นร่างกายของฟูกะก็ส่องแสงสว่างสีขาวออกมา สิ่งที่เห็นก็ทำให้เวอร์จิลเบิกตาค้างทันที เพราะชุดของฟูกะได้เปลี่ยนไปเพราะฝีมือพระเจ้า มันเป็นการนำเอาเสื้อผ้าโบราณของมาตัดเย็บอย่างเรียบง่ายเพื่อสร้างชุดพื้นเมืองและประวัติศาสตร์ที่มีความทันสมัยและเซ็กซี่ไปในตัว และมันเป็นชุดที่ทำให้เวอร์จิลได้กินเกลือมาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาและเลิกเล่นไปทัันที



เวอร์จิล : ไอ้พระเจ้ามันกวนซะแล้ว

พระเจ้า : เอาล่ะ ข้าหมดธุระแล้ว ตอนนี้ก็รอจนกว่านางจะฟื้นก็แล้วกันนะ

เวลาต่อมา

หลังจากผ่านไปสิบนาที ฟูกะก็ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เธอเอามือขยี้ตาพร้อมกับค่อยโฟกัสภาพรอบๆ ซึ่งเธอก็ตกใจทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองมาฟื้นที่ชายหาดและเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองก็ถูกเปลี่ยนไปจนหมด เธอจึงค่อยๆลุกขึ้นแต่ก็ยังเซๆ อยู่บ้าง


เวอร์จิล : อา~~ ฟื้นแล้วเหรอ?

ฟูกะ : คุณ?!

สิ่งที่ฟูกะเห็นก็คือเวอร์จิล ที่กำลังนั่งเอาหน้าจอดาบเวทย์ที่เธอเสกขึ้นมาหมุนเหมือนพัดลม และมีเสื้อคลุมตากอยู่บนต้นมะพร้าวด้วยเช่นกัน ทางฟูกะเองก็หน้าแดงขึ้นมาเพราะเธอดันมาอยู่ในชุดอะไรก็ไม่รู้

ฟูกะ : แล้วเสื้อผ้าของฉันล่ะ?!

เวอร์จิล : มันขาด....ฉันเลยทิ้งหมดและเปลี่ยนให้ โชดดีนะที่ฉันเองก็ชอบแต่งหน้าแต่งผมให้ผู้หญิงมาก่อน

ฟูกะ : แล้วตอนนี้....

เวอร์จิล : จะถามว่าเราอยู่ที่ไหนใช่ไหม? ไม่รู้เหมือนกัน

ฟูกะเริ่มไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เพราะคราวนี้เวอร์จิลมาในลุคแบบที่กวนๆ โดยเธอตอบแบบเหมือนคนไม่มีแรงที่สามารถหาตีนได้ง่ายๆ ซึ่งนั้นก็เป็นสไตล์เธอมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เวอร์จิล : เอาล่ะ เดินไหวไหม? เพราะพวกเรา.....จะต้องเดินทางหาเมืองจากปราสาทร้างนี่นะ

ฟูกะ : จะหาเมืองที่ไหน?

เวอร์จิล : เห็นปราสาทนั้นไหมล่ะ?

เวอร์จิลชี้ไปยังปราสาทขนาดมหึมาที่ตั้งเด่น จากนั้นเธอก็วาร์ปกระโดดไปหยิบเสื้อคลุมของตัวเองลงมาใส่ที่พื้น พร้อมกับหยิบดาบยามาโตะขึ้นมาและกำลังจะออกเดินทาง แต่มันยังมีสิ่งที่ค้างคาใจกับฟูกะอยู่

ฟูกะ : คือฉันมีเรื่องอยากจะถามหน่อยค่ะ....

เวอร์จิล : ท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว แถมคนอื่นๆ ก็คงจะเป็นห่วงพวกเราแล้วด้วยเพราะฉะนั้นขอแบบย่อๆ และพวกเราสองคนจะได้ไปที่เมืองกัน

ฟูกะ : นี่......ผู้นำคืออะไรเหรอคะ?

เมื่อเวอร์จิลได้ยินดังนั้นก็หยุดเดินทันที พร้อมกับหันมามองฟูกะที่กำลังแสดงสีหน้าไม่ดีออกมาเล็กน้อย เธอคงคิดได้ว่าฟูกะยังคงเก็บภาพที่แพ้ครั้งแรกอยู่ ซึ่งเป็นใครก็ดูออกว่าเธอไม่เคยแพ้ใครมาก่อน

ฟูกะ : ตั้งแต่ฉันเรียนที่โรงเรียนเซนต์เฟรย่า ตั้งแต่เข้ามาก็ไม่มีใครสามารถล้มฉันได้สักคน จนสามารถแต่งตั้งตัวเองให้เป็นนักผจญภัยได้....ช่วยบอกฉันทีเถอะค่ะ ว่าผู้นำที่แท้จริงคืออะไรกันแน่คะ?!

ฟูกะตะโกนออกมาใส่เวอร์จิลด้วยความไม่มั่นใจเต็มร้อย ทางด้านของเวอร์จิลก็ก้มหน้าและยิ้ม ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปหาฟูกะใกล้ๆ

เวอร์จิล : แล้วเธอรู้ไหมว่าบอสกับลีดเดอร์ต่างกันยังไง?

ฟูกะ : คะ?

เวอร์จิล : ผู้นำก็คือคนที่เป็นลีดเดอร์ไงล่ะ อย่างเธอเนี่ยนะคงเป็นคนประเภทแบบ....มั่นใจจะต้องผ่านไปได้ทุกสิ่งสินะ......ระหว่างคนที่ยืนเฉยๆ แล้วเอาแต่พูดว่าจะเป็นผู้นำ กับคนที่เป็นอันดับสองแล้วทุ่มสุดตัวจนล้มเหลวไม่เป็นท่า แบบไหนดีกว่าคนบ้ายังรู้เลย

จากนั้นเวอร์จิลก็เดินเข้าไปพร้อมกับดีดหน้าผากของฟูกะไปทีนึง จากนั้นเธอก็พยักหน้าให้ฟูกะและหันหลังออกเดินทางไปที่ปราสาทนั้นทันที ในขณะที่ฟูกะนั้นได้ชูหมัดของตัวเองขึ้นมาตรงหน้าและสะบัดออกก่อนที่จะเดินทางเวอร์จิลไป

Unknown

ใช้เวลาไป 1 ชั่วโมงเต็มพวกเธอสองคนยังคงเดินอยู่ในป่าเพื่อที่จะไปที่เมืองที่มีปราสาทตั้งเด่นเป็นสง่า แต่พวกเธอก็จะต้องผ่านป่าแห่งนี้ไปให้ได้ซะก่อน และเมื่ออกจากพุ่มไม้โดยเบื้องหน้าของพวกเธอก็คือทะเลและ.....

เวอร์จิล : ตัว_่าอะไรวะน่ะ?!

ทั้งสองก็สตั้นเล็กน้อยเมื่อพบกับสิ่งมีชีวิตประหลาดที่อยู่กันเป็นฝูง กำลังกัดกินซากศพของตัวอะไรบางอย่างอยู่ประมาณ 10 กว่าตัว มันมีร่างกายคล้ายกับพวกสุนัข แต่มีครีบบนหลังเป็นจุดเด่นและมีร่างกายสูงครึ่งนึงของมนุษย์เท่านั้น



ฟูกะ : Sea Hyena เป็นสัตว์กินเนื้อจำนวนหมาทะเลชอบล่ากันเป็นฝูง....

เวอร์จิล : รู้ได้ไง?

ฟูกะ : ฉันอ่านหนังสือเกี่ยวกับเกาะปริศนาบ่อย ระหว่างที่เรากำลังเดินทาง ฉันก็พอจะจำได้ว่าหนังสือได้บอกเกี่ยวกับเกาะกลางทะเลที่ผู้คนใช้ชีวิตกับทะเลเป็นส่วนใหญ่

เวอร์จิล : เยี่ยมไปเลย งั้นแสดงว่าพวกมันก็ไม่เป็นมิตรสินะ

ทางเวอร์จิลเองก็ใช้นิ้วโป้งดีดดาบยามาโตะขึ้นมาเพื่อบอกให้รู้ว่าพร้อมบวกกันแล้ว ในขณะที่ฟูกะเองก็ก้มลงพร้อมกับเอามือปัดขาตัวเองและบิดแขนขึ้นฟ้าทั้งสองข้างเพื่อบอกให้รู้ว่าอยากเตะเช่นกัน

ฟูกะ : ถูกต้องค่ะ....

เมื่อทั้งสองสาวเตรียมพร้อมเสร็จแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าพวกฝูงไฮยีนาก็จะรับรู้ถึงการมาของพวกเธอเช่นกัน พวกมันได้เลิกกินพร้อมกับหันมามองพวกเธอเหมือนกับว่าจะเป็นเหยื่อรายใหม่ และพวกมันหลายสิบตัวก็กำลังจะเดินเข้ามาหา แต่....

เวอร์จิล : Rapid Slash

ก่อนที่ฟูกะจะกระพริบตา เวอร์จิลได้วาร์ปหายไปด้านหลังของฝูงไฮยีนาอย่างรวดเร็วพร้อมกับอยู่ในท่าเก็บดาบแบบใจเย็น และนั้นก็ทำเอาฟูกะสตั้นไปทันทีกับความเร็ว และทันทีที่เวอร์จิลเก็บดาบเสร็จ เจ้าไฮยีน่าตัวที่อยู่หน้าสุดก็ถูกฟันตายทันที



เวอร์จิล : ประเดิมพวกสัตว์ทะเลในเกาะใหม่สินะ....

และยังไม่ทันที่พวกมันจะขยับ เวอร์จิลก็วาร์ปเข้าไปฟันพวกมันอย่างรวดเร็ว เธอได้ฝักดาบเสียบทะลุตัวของ ไฮยีนาและคาไว้แบบนั้น ก่อนที่จะใช้ดาบยามาโตะ ฟันใส่ตัวด้านหลังพร้อมกับโยนดาบเป็นเหมือนบูมเมอแรงไปโดนตัวรอบๆจนขาดไปแบบง่าย ก่อนที่ดาบจะเข้ามาอยู่ในมือของเวอร์จิลและก็เอาดาบเก็บเข้าฝักเหมือนเดิม



เวอร์จิล : หึ ยังไม่ได้ออกแรงเลยนะเนี่ย....ให้ช่วยมั้ย?

ทางฝั่งของฟูกะก็ใช้เล่น เธอใช้ความสามารถของเธอในการเตะต่อยพวกไฮยีน่าทะเลจนกระเด็นไปชนกับต้นไม้รอบๆ จนต้นไม้ก็หักตามไปด้วยเช่นกัน และการเตะต่อยของเธอนั้นทำให้พวกไฮยีน่ากระเด็นไปไกลพอตัวเหมือนกัน ซึ่งถ้าต่อยคนธรรมดาก็หมัดเดียวตายแน่ๆ

ฟูกะ : ฟู่ววว....ไม่จำเป็นค่ะขอบคุณ

เฟี้ยววววว!!!!!!!!!

ในขณะที่ทั้งสองกำลังจัดการกับพวกไฮยีนาอยู่นั้นเอง จู่ๆก็มีต้นไม้ขนาดใหญ่ถูกเขวี่ยงมาอย่างแรงมาทางทั้งสอง แต่เวอร์จิลได้วาร์ปมาตรงหน้าฟูกะและฟันออกเป็นชิ้นๆ ภายในดาบเดียว....

เวอร์จิล : อะไรกัน ไม่คิดจะโม้เปิดตัวหน่อยเหรอ? อยากเข้าเรื่องเลยใช่มั้ย?

โฮกกกกกก!!!!!!!!!!!

จากนั้นก็มีเสียงคำรามของสัตว์ขนาดใหญ่พร้อมกับแผ่นดินที่สั่นเป็นบริเวณโดยรอบ พร้อมกับมีต้นไม้หักโค่นและกำลังมาทางทั้งสอง ก่อนที่จะปรากฏเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่มีร่างกายหนาและใหญ่โตราวๆ ตึก 3 ชั้นได้ ซึ่งร่างกายของมันก็เหมือนสัตว์เลื้อยคลานมากๆ



ฟูกะ : Gamelos เป็นเต่าบกยักษ์ที่อาศัยอยู่ในบึงกลางป่า น่าแปลกทำไมมันมาหาพวกเราถึงชายฝั่งของทะเล?

เวอร์จิล : กาเมลอส....เต่ายักษ์.....อืม....ก็คงต้องจัดการสินะ

ฟูกะ : พวกนี้มันก็แค่มอนสเตอร์ธรรมดาที่ห่วงถิ่นก็เท่านั้นเอง คุณไม่จำเป็นต้อง-

พรืบ ชิ้งงงงงง!!!!!!!!!!!!

ยังไม่ทันที่ฟูกะจะพูดจบ เวอร์จิลก็ได้ชักดาบยามาโตะออกมา พร้อมกับสะบัดเล็กน้อยและเธอก็กระโดดขึ้นไปอยู่บนหัวของเต่ายักษ์ และทำให้เต่ายักษ์ตัวนี้นิ่งไปแบบผิดปกติ ส่วนทางด้านของเวอร์จิลที่ขึ้นมาอยู่บนหัวของเต่า ก็เก็บดาบเข้าฝักอย่างช้าๆอย่างใจเย็น จนเมื่อเธอเก็บดาบเสร็จ หัวของเต่ายักษ์ก็ขาดเป็นส่องท่อนทันที ก่อนที่เธอจะเก็บดาบยามาโตะข้างหลังแบบเท่ๆ


เวอร์จิล : แค่นี้ก็เรียบร้อย....รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

ฟูกะ : กรุณาฟังกันบ้างสิคะ มันก็แค่ออกมาหาอาหารก็เท่านั้นเอง

เวอร์จิล : และมันก็เห็นเราเป็นอาหาร.....เพราะข้างในมันอันตราย

ฟูกะ : กาเมลอสเป็นสัตว์กินพืชค่ะ เพียงแค่เราไม่ขยับมันก็มองไม่เห็นเราแล้ว

เวอร์จิล : บาๆๆ~~ รีบไปที่เมืองเหอะ

เวอร์จิลพูดแบบเบื่อๆ พร้อมกับฟันต้นไม้จนขาดเป็นสองท่อนและเดินนำไป โดยที่มีฟูกะเดินบ่นไปตลอดทางและให้ฟูกะเป็นคนนำทางไปเองเพราะเธอเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับเกาะแห่งนี้มาก่อน ถ้าเรื่องความรู้รอบตัวละก็ยกให้เธอคนนี้เลย

ทั้งสองคนก็ใช้เวลาเดินทางไปอีกสักพัก จนสามารถออกมาจากพุ่มไม้ใหญ่ได้และสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของทั้งสองสาวก็คือเมืองขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าโดยมีปราสาทยักษ์อยู่ห่างไกลมากๆ โดยลักษณะของเมืองนี้จะเป็นการผสมระหว่างญี่ปุ่นและจีนเข้าด้วยกัน



เวอร์จิล : ว้าว~ เป็นเมืองที่สวยมากๆ

ฟูกะ : ยินดีต้อนรับสู่เมือง เจน่า และผู้คนส่วนใหญ่ของเกาะแห่งนี้ก็มักจะเป็นคนสายเลือดเจน่าทั้งหมด

เวอร์จิล : เธอนี่ท่าจะอ่านเยอะเกินไปนะ

ฟูกะ : เปล่า....แม่ของฉันเองก็เป็นคนเจเนียร์เหมือนกันค่ะ

เวอร์จิล : หืม ไม่บอกนึกว่าพะแนงหมูนะเนี่ย....เราเข้าไปหาร้านอาหารในเมืองเถอะ

ฟูกะ : เดี๋ยวก่อนสิคะ!!!

ทั้งสองคนได้เดินเข้าไปในเมือง ก็มีผู้คนมากมายใช้ชีวิตตามปกติของพวกเขา ประเพณีมันคล้ายกับญี่ปุ่นผสมกับจีนจริงๆ ทำเอาเวอร์จิลสตั้นไปพอสมควร พร้อมกับบรรยกาศที่สวยงามมากๆ แต่ระหว่างทางก็มีผู้คนมากมายเริ่มซุบซิบกันและมองที่ยศของเวอร์จิล

จากนั้นเวอร์จิลและฟูกะก็เดินไปเรื่อยๆ จนเจอกับร้านอาหารแห่งนึง ซึ่งร้านก็เป็นร้านธรรมดาสไตล์ญี่ปุ่นที่ไม่ได้ดูหรูอะไรมากมาย แต่เป็นเพราะว่าพวกเธอไม่มั่นใจเรื่องราคาเลยต้องแวะมาร้านนี้ก่อน

กรุ๊ง กริ๊ง

??? : ยินดีต้อนรับค่า~

เมื่อเข้าไปข้างใน ซึ่งมันทำให้เธอนึกถึงพวกสไตล์ญี่ปุ่นจริงๆ แต่ดูดีและทันสมัยกว่าเล็กน้อยมาก เพราะเป็นร้านไม้ธรรรมดาที่ประดับด้วยสิ่งของต่างตามประเพณีของที่ และทั้งสองสาวก็พบกับหญิงสาวที่แต่งตัวเหมือนกับเกอิชา ทั้งสองก็ไปนั่งประจำที่โดยมีหญิงสาวเดินมาเสริฟน้ำชาให้ก่อน

??? : มาดามจะสั่งอะไรดีคะ?

ฉึก!!!!

เมื่อเวอร์จิลได้ยินที่สาวเกอิชาพูดกับเธอว่ามาดาม มันก็เหมือนกับมีศรยิงทะลุหน้าอกของเธอ ซึ่งตอนนั้นเธอก็ยิ้มพร้อมกับกำหมัดเล็กน้อย ก่อนที่จะค่อยๆรับเมนูของเธอมาและเปิดดู ในขณะที่ฟูกะเองก็นั่งทำหน้าไม่สบายใจเล็กน้อยเพราะเธอไม่มีเงินเลยตอนนี้



เวอร์จิล : นี่ เธอจะกินอะไรหรือเปล่า?

ฟูกะ : คือว่า....เงินของฉัน....

เวอร์จิล : รู้น่า เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง....พอกินเสร็จพวกเราจะไปที่ท่าเรือเพื่อที่จะหาเรือที่จะไปวอเตอร์ทาวน์

ฟูกะ : ........ขอบคุณค่ะ


To Be Continue
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #77 YukiKiyu (@YukiKiyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 05:36
    เราเชียร์ฟูกะเพิ่มอีกคนต่อจากองค์หญิง
    #77
    0
  2. #76 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 00:01
    เเมวเม้น
    #76
    0
  3. #75 Fkdodjcje1039 (@Fkdodjcje1039) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 23:44
    ติดตามเรื่องของผมด้วยนะครับจากไรท์สุดหล่อ
    #75
    34
    • 23 กรกฎาคม 2563 / 11:20
      ให้ช่วยมั้ย? : เวอร์จิลยืนตรงและหายใจเข้า พร้อมกับเดินเข้าไปหาโทยะและยื้นมือให้
      #75-29
    • 23 กรกฎาคม 2563 / 12:00
      ไม่เป็นไร แขนต่อใหม่ได้ 555 : เวอร์จิลพูดขำๆ พร้อมกับพยุงโทยะขึ้นมา
      #75-31