เมื่อพระเจ้าให้เกิดใหม่เป็นนักล่าปีศาจต่างโลก (Fic Anime x Devil May Cry)

ตอนที่ 15 : Volume 2 : การโจมตีกลางทะเล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    23 ก.ค. 63

บนเรือโดยสาร

หลังจากความเดิมตอนที่แล้ว เวอร์จิลได้พบถูกท้าสู้โดยนักผจญภัยยศมรกต ที่ชื่อฟูกะ ซึ่งตัวของฟูกะนั้นเป็นนักสู้สายหมัดเป็นหลัก โดยนักผจญภัยและฝูงชนที่อยู่บนเรือต่างก็คิดว่าฟูกะบ้าไปแน่ๆ ที่เธอไปท้ากับผู้เป็นนักล่าปีศาจที่มีฉายา The Darkslayer

ในขณะที่เวอร์จิล และฟูกะยืนมองหน้าอยู่นั้น จู่ๆก็มีผู้หญิงสองคนเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาด้านหลังของฟูกะ คนแรกเป็นเด็กผู้หญิงมัดผมสีขาวสองเปียดวงตาสีฟ้าอ่อนคล้ายเวอร์จิล เธอใส่เสื้อกันหนาวคลุมพร้อมกับปืนคู่ที่เอว และเธอก็เป็นนักผจญภัยยศเหล็ก

เคียน่า คลาสลาน่า
อายุ : 17
คลาส : ปืนคู่
ยศ : เหล็ก

??? : เจ๊ฟูกะ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยนะ

และอีกคนก็เป็นผู้หญิงที่ดูอายุเยอะและมีท่าทางเป็นผู้ใหญ่มากกว่า  เธอมีผมสีออกม่วงเข้มและมีดวงตาสีน้ำเงินอ่อน ใส่ชุดสไตล์วัยรุ่นพร้อมกับมีดาบคล้ายๆกับดาบคาตานะอยู่ที่เอวของเธอด้วย และที่สำคัญคือเธอเป็นนักผจญภัยยศเงิน

ไรเดน เมย์
อายุ : 18
คลาส : ดาบเวทย์
ยศ : เงิน

??? : ฟูกะ ฉันว่าเธอพอเถอะนะ ฉันรู้ว่าเธออยากจะทำลายขีดจำกัดตัวเอง แต่นี่มันไม่ข้ามไปไกลหน่อยหรือไง? นั้นเธอเป็นยศแพลตตินั่มเลยนะ

เมื่อผู้หญิงผมม่วงพูดจบ ฟูกะก็สะบัดไหล่ของเธอเพื่อให้ผู้หญิงผมม่วงปล่อยไหล่ของเธอ

ฟูกะ : เคียน่า เมย์....ไม่ว่าจะเป็นยศซูปเปอร์โนว่า หรือยศแพลตตินั่ม ฉันก็จะไม่ยอมให้ตระกูลปีศาจเข้ามาเกี่ยวข้องกับนักผจญภัยเด็ดขาด....

เมย์ : ฟูกะ!

สกาฮะ : ฉันว่าฟังผู้ใหญ่พูดจะดีกว่านะ ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมาที่นี่ไม่มีโรงพยาบาลนะ

เวอร์จิล : เอาเถอะสกาฮะ ดูเหมือนว่าฉันจะต้องสอนบางอย่างให้กับเด็กคนนี้ซะหน่อย

ฟูกะ : ปีศาจอย่างคุณไม่มีอะไรที่จะมาสอนฉันเลยสักนิด....

หลังจากนั้นก็มีการเคลียร์พื้นที่บนเรือให้เป็นวงกลม โดยมีพวกนักผจญภัยมาล้อมวงเอาไว้ และให้พวกฝูงชนธรรมดาอยู่ด้านหลังเพื่อความปลอดภัย ซึ่งดันเต้เองก็ยืนกอดอกพร้อมกับแสยะยิ้มให้เพราะรู้ว่ายังไงเด็กอย่างฟูกะก็ไม่มีทางชนะลูกครึ่งปีศาจอย่างพวกเขาได้หรอก

ทางด้านของทั้งสองก็กำลังยืนอยู่ในกลางวงเพื่อเตรียมพร้อมสู้ ฟูกะได้ถอดแว่นของเธอออกพร้อมกับเอาใส่ไว้ภายในใต้เสื้อสูทขาวของเธอ พร้อมกับมีออร่าสีม่วงออกมาจากหมัดของฟูกะ ในขณะที่เวอร์จิลได้ถอดเสื้อคลุมสีดำของเธอออก พร้อมกับส่งเสื้อและดาบยามาโตะให้กับดันเต้ถือไว้

ฟูกะ : ไม่คิดจะใช้อาวุธเหรอคะ?

เวอร์จิล : ถ้าฉันใช้ เธอก็ตายน่ะสิ

ฟูกะ : ดูถูกศัตรู ระวังฉันจะหัวเราะดังกว่านะคะ

เวอร์จิล : ขอให้ได้ยินนะ



เมื่อพูดคุยกันเสร็จ เวอร์จิลและฟูกะได้เดินเข้าหากันอย่างช้าๆ เมื่อมาใกล้กัน ก็เป็นเวอร์จิลเป็นฝ่ายซัดหมัดใส่ฟูกะก่อน แต่ฟูกะก็ใช้แขนบล็อคหมัดของเวอร์จิลได้ พร้อมกับซัดหมัดใส่รัวๆ แต่เวอร์จิลก็ถอยดูเชิงพร้อมกับต่อยสวน แต่ฟูกะหลบได้ จนเกิดเสียงเชียร์และการพนันกันขึ้นทันทีและดันเต้เป็นคนเก็บเงิน

ฟูกะได้ซัดหมัดใส่เวอร์จิลแบบรัวๆ ในขณะที่เวอร์จิลก็ใช้แขนบล็อคเอาไว้ ซึ่งดูเหมือนว่าเทคนิคและความเร็วจะเป็นของฟูกะ แต่เวอร์จิลจะต้องออมแรงเอาไว้ไม่งั้นเธอจะจบภายในหมัดเดียว ทางด้านของฟูกะพยายามที่จะล็อคแขนของเวอร์จิล

แต่เวอร์จิลก็สามารถปัดออกไปเลยโดนฟูกะพุ่งเข้ามาจับไหล่และกระแทกเข่าใส่ท้องไปสองครั้ง แต่ทว่าเธอพลาดมากๆ เวอร์จิลได้จับขาของฟูกะสองข้างพร้อมกับเหวี่ยงอย่างแรงจนเธอกระเด็นไปชนกับม้านั่งบนเรือจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

เคียน่า : เจ๊ฟูกะ!!!

สกาฮะ : แค่ต้นกำเนิดก็ต่างกันแล้ว

โซเฟีย : หลับตายังรู้ผลเลย จริงไหมดันเต้?

ดันเต้ : ก็จริง....แต่ฉันเห็นบางอย่างในตัวยัยแว่นนั้น

ด้านการต่อสู้ ฟูกะได้ค่อยๆลุกขึ้นมาจากการโดนกระแทกกับโต๊ะพร้อมกับมองไปที่เวอร์จิล ทั้งสองได้เดินเข้าหากันพร้อมกับซัดหมัดไปคนละหมัดทำให้เกิดหมัดชนหมัดขึ้น และขณะนั้นเวอร์จิลก็สังเกตเห็นใบหน้าของฟูกะที่ดูเหมือนจะเสียความมั่นใจอยู่

แต่จังหวะนั้นฟูกะได้ใช้มือที่ว่างพุ่งเข้ามาจับแขนของเวอร์จิล แต่เธอก็สามารถปัดออกได้และฟูกะก็เปลี่ยนเทคนิคโดยการพยายามจับแขนของเวอร์จิล แต่เวอร์จิลก็สามารถป้องกันได้หมดพร้อมกับแสยะยิ้มและกวักมือเรียกให้ฟูกะบุกมาเรื่อยๆ

จนสุดท้ายเวอร์จิลก็พลาดท่าถูกฟูกะล็อคแขน พร้อมกับทำให้ก้มลงมาและใช้เข่ากระแทกใส่หน้าของเวอร์จิลไปสองที จนทำให้เวอร์จิลกระเด็นไปกระแทกกับขอบเรือจนร้าว....คนอื่นต่างพากันตกใจทันทีเมื่อพวกเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าฟูกะจะทำให้เวอร์จิลกระเด็นได้

เวอร์จิล : เธอมันไม่มีเลยสักนิด.....

ฟูกะ : อะไรนะคะ?

เวอร์จิล : ความเป็นผู้นำน่ะ....ไม่มีเลย....

เวอร์จิลพยายามลุกขึ้น แต่ฟูกะได้พุ่งเข้ามาและใช้ขาเตะเข้าที่หน้าของเวอร์จิลจนล้มลงไปอีกรอบ ในตอนนี้เธอต้องการมองว่าฟูกะจะทำได้มากสุดแค่ไหน เวอร์จิลจึงรีบลุกขึ้นมาก่อนที่จะถูกฟูกะต่อยเข้าที่หน้าจนเธอหันหลังไป ส่วนเวอร์จิลก็มองขึ้นฟ้าจากการโดนต่อยและเมื่อเธอดึงสติ เธอก็พุ่งเข้าไปรัดตัวของฟูกะไว้

เวอร์จิล(ความคิด) : การเป็นผู้นำน่ะ....จะมองมันเองคนเดียวไม่ได้หรอกนะ แต่ว่าต้องมองไปพร้อมกับเพื่อนๆ

ทางฟูกะเองก็พยายามใช้ศอกกระแทกหลังของเวอร์จิล เพื่อที่จะทำให้เวอร์จิลปล่อยตัวเธอ แต่เวอร์จิลก็ไม่ยอมปล่อยพร้อมกับดันฟูกะอีก

เวอร์จิล(ความคิด) : ฟูกะ....ฉันจะเป็นคนสั่งสอนเธอเอง ถึงบทบาทของผู้นำนี่น่ะ

จากนั้นเวอร์จิลก็จับฟูกะทุ่มใส่ขอบเรือจนแตกยับ ขอบเรือเองก็ทำมาจากหินที่แข็งพอตัวในโลกนี้ และการทุ่มครั้งนี้ทำให้ฟูกะเกือบยืนไม่ขึ้นพร้อมกับเลือดออกปากเล็กน้อยและสภาพที่สะบัดสะบอมกว่าเวอร์จิล ไม่สิต้องบอกว่าเวอร์จิลไม่มีแม้แต่รอยต่อยด้วยซ้ำ

เคียน่า : อา~ แบบนี้เจ๊ฟูกะไม่ไหวหรอกพี่เมย์

เมย์ : ฟูกะพอเถอะ!

ฟูกะ : ฮึก.....

ฟูกะที่กำลังจะเดินไปหาเวอร์จิล แต่เธอก็ทรุดลงไปทันทีก่อนที่จะพยายามแบกร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นมา เมื่อเธอลุกขึ้นมาได้เธอก็เอาหมัดทุบขาตัวเอง เพื่อที่จะบอกกับตัวเองว่าจะต้องไม่แพ้ ส่วนทางฝั่งของเวอร์จิลได้ยิ้ม พร้อมกับตบมือสองทีและกวักมือเรียกฟูกะให้เข้ามา

ฟูกะ : อึก.....ย้ากกกกกก!!!!!!!!!

หมัดของฟูกะส่องออร่าสีม่วงออกมา เธอตะโกนพร้อมกับวิ่งเข้าไปต่อยหน้าของเวอร์จิล โดยที่เวอร์จิลก็ยอมให้ฟูกะต่อยหน้า แต่เวอร์จิลก็ได้ซัดหมัดสวนเข้าหน้าของฟูกะไปเต็มๆ ทำให้คราวนี้ฟูกะล้มลงไปนอนหงายและไม่มีทางลุกขึ้นเลย

ฟูกะ : อั๊ก.....ไม่ได้....ฉันจะไม่....

ฟูกะพยายามที่จะลุกขึ้นเพื่อที่จะมาสู้ต่อ แต่เธอก็ลุกขึ้นมาไม่ไว้จนสุดท้ายทำให้เวอร์จิลเป็นฝ่ายชนะ พร้อมกับเสียงตะโกนของพวกที่พนันด้วยความดีใจและเข้ามาหาเวอร์จิลกันยกใหญ่ แต่เวอร์จิลได้เดินฝ่าพร้อมกับไปนั่งลงข้างๆ ฟูกะ

เวอร์จิล : ขอยอมรับนะว่าเรื่องหมัดเธอเก่งจริง....แต่ว่านะ ถ้ามีแค่กำปั้นของตัวเองที่แข็งแกร่งมันก็ไร้ความหมายนะ

และเวอร์จิลก็ต่อยไปที่หน้าของฟูกะแบบไม่โดน ทำให้ฟูกะสะดุ้งเล็กน้อย

เวอร์จิล : ไปเรียนมาใหม่นะยัยหนู

จากนั้นก็ดีดหน้าผากของฟูกะไปนึงที พร้อมกับเดินเข้าไปหาแก็งของตัวเองโดยมีฝูงชนและนักผจญภัยเดินเข้ามาแสดงความยินดีกับเวอร์จิล พร้อมกับได้เงินพนันกันยกใหญ่ ส่วนเมย์และเคียน่าก็เข้ามาช่วยพยุงฟูกะลุกขึ้น

เคียน่า : เนี่ยเจ๊ หาเรื่องไม่เข้าท่าเลย

ฟูกะ : เงียบน่า....

เมย์ : คงต้องใช้เวทย์ทำแผลกันยกใหญ่เลยล่ะ

ระหว่างนั้น ฟูกะก็หันมาหาเวอร์จิลที่อยู่ด้านหลังพร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย เพราะในโรงเรียนการต่อสู้ของฟูกะนั้น แทบจะไม่มีใครเลยที่จะสามารถโค่นเธอลงได้แม้แต่คนเดียว จนตอนนี้เธอก็ได้มาเจอกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่าตัวของเธอแล้ว

ฟูกะ
อายุ : 18
คลาส : สายหมัดเวทย์
ยศ : มรกต

เวลาต่อมา
ห้องพักของเวอร์จิลในเรือ

หลังจากการต่อสู้จบลง เป็นเวลากว่า 2 ชั่วโมงที่พวกเขาอยู่บนเรือโดยสารขนาดใหญ่ลำนี้ ในตอนนี้ได้เกิดพายุฝนขึ้นกลางทะเลระดับ 2 ซึ่งก็ถือว่าอันตรายสำหรับโลกนี้มาก ทำให้ตอนนี้ไม่มีใครออกมานอกตัวเรือแม้แต่คนเดียวเพราะลมที่แรงมากๆ

ส่วนทางด้านของเวอร์จิลนั้นกำลังนั่งพักอยู่ในห้องของตัวเองที่จองเอาไว้ โดยเธอได้ของขวัญจากพระเจ้ามาด้วย มันก็คือ Sony WALKMAN มันคือเครื่องเล่นเทปเพลงของสะสมของพระเจ้านั้นเอง แต่ความสามารถพิเศษที่เขาให้มาก็คือเธอสามารถนึกเพลงได้ดั่งใจนึกนั้นเอง ที่สำคัญคือกันน้ำด้วย ทำให้ตอนนี้เธอนอนใส่หูฟังและฟังเพลงของตัวเองอยู่บนเตียง



เวลาได้ผ่านไปเรื่อยๆ ท่ามกลางพายุฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เรือก็เริ่มสั่นแปลกๆ ด้วยอาการที่เริ่มเย็นนั้นพร้อมกับการใส่หูฟังฟังเพลงก็ทำให้เวอร์จิลเริ่มเคลิ้มเรื่อยๆ และกำลังจะหลับอย่างช้าๆ จนกระทั่ง....

ตึง.....ตึง......ตู้มมมมม!!!!!!!!!!!!

ทันใดนั้นมีบางอย่างเกิดขึ้นทำให้เวอร์จิลกระเด็นตกเตียงทันที เธอรีบเก็บอุปกรณ์และลุกขึ้นมองไปรอบๆ ในตอนนี้เหมือนกับว่าเรือกำลังปะทะกับอะไรบางอย่างทำให้สั่นไหวไปมาอยู่ตลอด จนเธอได้ไปดูที่หน้าต่างภายในห้องพัก

เวอร์จิล : อะไรอีกเนี่ย?

สิ่งที่เธอสังเกตได้ท่ามกลางสายฝน มีบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับกระแทกอัดจนทำให้ห้องพักเสียหายหนักและทำให้ตัวของเวอร์จิลกระเด็นไปกระแทกกับประตู เมื่อเธอสังเกตดูดีๆ ก็พบว่าสิ่งที่ฟาดเข้ามามันเหมือนกับหนวดขนาดใหญ่กำลังเหวี่ยงไปมา

เวอร์จิล : หนวด....ปลาหมึกเหรอ?

เหตุการณ์ยังไม่สงบ เธอรู้สึกได้บางอย่างบนเพดานห้องเธอ จากนั้นก็มีบางอย่างฟาดทำให้ทุกอย่างด้านบนถล่มลงมาทับใส่เวอร์จิลและทำให้เธอโดนทับร่วงไปด้านล่างด้วยเช่นกัน และมันทำให้เธอติดอยู่ในซากใต้ท้องเรือพร้อมกับเศษไม้ที่ถล่มลงมา

เวอร์จิล : อึ้ก....บ้าอะไรกันเนี่ย?!!!

เวอร์จิลตะโกนออกมาในขณะที่ตัวเองนอนอยู่และกำลังลุกขึ้น เธอได้ยินเสียงผู้คนจำนวนมากำลังวิ่งหนีตายกันอย่างวุ่นวาย และน้ำทะเลก็ทะลักเข้ามาในจุดที่เธอกำลังอยู่ในห้องนั้นอย่างรวดเร็ว แปปเดียวมันก็ถึงครึ่งตัวของเธอแล้ว

เวอร์จิล : อีกแล้วเหรอ?

จู่ๆ ได้ปรากฏภาพในอดีตของเวอร์จิลขึ้นมาในหัว ภาพสมัยตอนที่เธอยังเป็นนักวิจัยกลางทะเลและก่อนที่เธอจะจมน้ำตายเพราะติดอยู่ในเรือที่โดนคลื่นซัด และเมื่อเธอตั้งสติได้เธอก็สะบัดหน้าและมองไปรอบๆ พร้อมกับชักดาบยามาโตะฟันทุกสิ่งในห้องนี้ ทำให้น้ำทะเลพุ่งเข้ามาท่วมทั้งหมด

เวอร์จิล(ความคิด) : มันจะไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง.....

เธอในตอนนี้กำลังอยู่ใต้ทะเล เธอมีความรู้สึกว่าตัวเองสามารถอยู่ในน้ำได้นานมากๆ โดยไม่ต้องขึ้นไปหายใจเหมือนกับมนุษย์ปกติ เธอเลยตัดสินใจคาบน้ำยามาโตะพร้อมกับว่ายน้ำออกไปนอกตัวเรือ ก่อนที่จะกระโดดขึ้นไปอยู่บนซากไม้ขนาดใหญ่ที่กำลังลอยอยู่

เวอร์จิลได้มองไปข้างหน้าพร้อมกับเห็นเรือโดยสารกำลังถูกสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ขวางทางเอาไว้อยู่ พร้อมกับมีหนวดจำนวนมาก ซึ่งเธอก็พอจะเดาได้ทันทีว่ามันเป็นตัวอะไร มันคือคราเคน สิ่งมีชีวิตในตำนานที่ผู้คนคิดว่าหายสาบสูญไปหมดแล้ว หัวของมันมีความสูงกว่า 55 เมตร พร้อมกับปากขนาดใหญ่ที่มีฟันแหลมคมจำนวนมากที่พร้อมจะกินทุกอย่าง และปุ่มที่หนวดของมันยังมีหนามสีม่วงด้วย


เวอร์จิล : ไม่คิดเลยว่าจะตัวใหญ่และน่ากลัวแบบนี้....หือ?

ในขณะที่เธอกำลังวิเคราะห์ร่างกายของมันอยู่นั้น จู่ๆก็มีหนวดของคราเคนโผล่ขึ้นมาด้านหลังของเธอจำนวน 2 หนวดพร้อมกับหนามจำนวนมากที่กำลังจะฟาดเธอ แต่เวอร์จิลได้ชักดาบใส่ครั้งเดียว ทำให้หนวดขนาดใหญ่ของมันขาดทั้งสองหนวดทันที

และดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงแค่เจ้าคราเคนเท่านั้น ยังมีพวกปีศาจที่โผล่ขึ้นมาจากทะเลและไล่ทำร้ายผู้คนและเหล่านักผจญภัยด้วยเช่นกัน บางตัวก็เหมือนเป็นปีศาจโจรสลัดที่ตายไปแล้ว บางตัวยังเป็นปีศาจที่มีท่อนบนเป็นมนุษย์ท่อนล่างเป็นปลาหมึกเช่นกัน ซึ่งทุกอย่างก็วุ่นวายไปหมด

เวอร์จิล : ต้องรีบหาคนอื่น....หือ?

ในตอนนั้นเธอสังเกตเห็นแสงบางอย่างบนท้องฟ้า เป็นแสงสีส้มอยู่ท่ามกลางพายุฝนที่มืดและเมื่อมองดูดีๆ เธอก็พบว่าเป็นเด็กผู้หญิงผมขาวที่มากับฟูกะนั้นเอง ที่ชื่อเคียน่า ตอนนี้เธอกำลังลอย(?) พร้อมกับมีออร่าสีส้มเป็นแบบเส้นๆ อยู่ด้านหลังของเธอ

เคียน่า : เจอนี่หน่อยเป็นไง!!!!



เธอพูดพร้อมกับปล่อยพลังเป็นแสงส้มในรูปแบบเส้นหลายเส้นจำนวนมาก พุ่งเข้าใส่กองทัพปีศาจด้านล่างที่ขึ้นมาจากทะเลทำให้พวกมันโดนแสงนั้นเสียบร่างทะลุและตายไปหลายตัว ซึ่งมันดูต่างจากเด็กสาวที่มีดวงตาสีฟ้าในตอนแรกมากๆ

เมย์ : เคียน่าอย่าใช้เวทย์เยอะนะ เดี๋ยวก็หมดแรงก่อนหรอก ย้ากกกก!!!!!

ทางด้านล่างก็เป็นหญิงสาวผมม่วงที่ชื่อเมย์ เธอกำลังใช้กระบวนดาบของเธอฟาดฟันใส่พวกปีศาจอย่างดุเดือด โดยการฟันแต่ละครั้งก็มีออร่าสีน้ำเงินออกมาจากดาบพร้อมกับมีฟ้าผ่าลงมาในบริเวณรอบๆ ของเมย์และเธอก็มีสไตล์คล้ายๆ เวอร์จิลแต่ไม่เหมือนมาก



เมย์ : พวกมันเยอะจริงแฮะ เริ่มเหนื่อยแล้วด้วย

เคียน่า : แฮ่กๆ แถมยังเหลือเจ้าปลาหมึกยักษ์นี่อีกนะพี่เมย์

เมย์ : พวกเราต้องถ่วงเวลาไม่ให้พวกมันตามประชาชนไป ฟูกะไหวมั้ย?!

ตัดไปอีกด้าน ในตอนนี้ทางฝั่งของฟูกะที่ถอดแว่นได้กำลังจัดการซัดหมัดและเท้าใส่พวกปีศาจที่กำลังจะผ่านประตูเรือที่กำลังถล่มอย่างดุเดือด การต่อสู้กับปีศาจทะเลพวกนี้ต่างจากตอนดวลหมัดกับเวอร์จิลมาก เวลาเธอเตะต่อยมักจะมีออร่าออกมาตลอดเวลา จนเธอได้ยกขาขึ้นฟ้าและฟาดลงมาใส่ปีศาจตายทันทีและเสยผมขึ้นไปทีนึง



ฟูกะ : ฟู่ววว เราต้องจัดการคราเคนก่อนค่ะ!

เวอร์จิล : ไม่เลวเลยแฮะสำหรับยศมรกต.....สงสัยว่ายัยหนูนั้นไม่ได้เอาจริงเหมือนกันเหรอ?

เวอร์จิลพูดพร้อมกับดีดนิ้วโป้งที่ดาบยามาโตะ ทำให้หนวดด้านหลังขาดทันที ซึ่งทางฝั่งของเจ้าคราเคนยักษ์ก็กำลังคลั่งใช้หนวดขนาดใหญ่ฟาดไปรอบๆ ทำให้เรือเสียหายหนักขึ้นพร้อมกับทำให้หลายคนกระเด็นตกลงไปในทะเล

ตัวของเวอร์จิลเองก็ไม่ได้คิดจะโชว์เดี่ยว เพราะเธอก็อยากจะเห็นคนอยากจะเป็นผู้นำเลยทำให้เธอสนใจตัวของฟูกะขึ้นมามากพอตัว ทั้งสามสาววางแผนกันว่าจะตัดหนวดของมันก่อน โดยเคียน่าจะใช้เวทย์ของเธอเบี่ยงเบนความสนใจ และเมย์และฟูกะจะพุ่งเข้าไปตัดทีละหนวด

แต่ด้วยขนาดที่ใหญ่มากของมัน ทำให้พวกเธอตัดหนวดได้แค่สองสามหนวดเท่านั้น จนพลังเวทย์ของเคียน่าได้หมดลงและทำให้เธอหมดแรงทันที จนเมย์ต้องเข้ามาพยุงเอาไว้ ส่วนทางด้านของฟูกะ ได้กระโดดขึ้นฟ้าแล้วใช้ลูกเตะพุ่งลงกลางอากาศใส่ร่างของคราเคนเต็มๆ จนเกิดคลื่น Shock Wave กระจายไปทั่วบริเวณ

ฟูกะ : ได้ผล.....หือ?

คราเคนได้แน่นิ่งไปสักพักมันก็คำรามออกมาเสียงดังลั่นและเกิดคลื่นเสียงทำให้เธอกระเด็นออกไปจนกระแทกกับเศษไม้ของเรือ และเจ้าคราเคนเริ่มอาละวาดโดยใช้หนวดยักษ์ฟาดทุกอย่างที่เป็นเรือ จนทำให้เคียน่าและเมย์กระเด็นตกน้ำไปทันที

ฟูกะ : เคียน่า เมย์!!!!

จากนั้นคราเคนก็เล็งมาที่ฟูกะ พร้อมกับใช้หนวดพุ่งเข้าใส่เธอ แต่ทันใดนั้นหนวดของมันก็ถูกตัดออกด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น ฟูกะได้มองไปเห็นใครบางคนยืนอยู่บนเสาเรือซึ่งไม่น่าจะยืนได้ และก็พบว่าเป็นเวอร์จิลนั้นเอง

เวอร์จิล : เอาล่ะ ฉันขอปิดฉากเองละกัน

เวอร์จิลได้ชักดาบออกมาและสะบัดดาบไปทางเจ้าคราเคนพร้อมกับร่ายรำดาบของเธอ ฟูกะก็สัมผัสพลังที่ออกมาจากดาบและพุ่งไปหาคราเคนในแบบที่มองไม่เห็น และทางด้านของเวอร์จิลก็ได้ตั้งท่าพร้อมกับค่อยๆเก็บดาบอย่างช้าๆ และเมื่อเธอเก็บดาบเข้าฝัก ส่วนหัวของคราเคนก็ถูกตัดเป็นสองส่วนและขาดครึ่งท่อนไปแบบง่าย



เวอร์จิล : หึ เป็นปลาหมึกหั่นไปซะ

ฟูกะ : ได้ยังไงกัน?!

เวอร์จิล : เอาล่ะ หัวมันตายแล้ว แต่ทำไมหนวดของมันยังไม่ตาย....เดี๋ยวก่อน!!!!

ตู้มมมม!!!!!!!!!

ทันใดนั้นได้มีหนวดขนาดใหญ่ถูกฟาดลงมาตรงกลางของทั้งสอง ทำให้ต่างคนต่างกระเด็นตกทะเลไปพร้อมกับหนวดจำนวนมากที่ฟาดทุกอย่างมั่วไปหมดจนทำให้แทบไม่มีซากเรือบนทะเลแล้ว ถูกต้อง ปลาหมึกต่อให้ส่วนตัวจะตายแต่หนวดของมันก็ยังอยู่

เวอร์จิล : ไอ้บ้าเอ๊ย ลืมไปว่ามันก็เป็นปลาหมึก

ทางเวอร์จิลพยายามว่ายน้ำขึ้นผิวน้ำ แต่ทันใดนั้นได้มีหนวดใต้น้ำฟาดเข้ามาใส่เวอร์จิล จนทำให้เธอกระเด็นไปที่ซากเรือใต้น้ำที่กำลังจม พร้อมกับถูกเสาเรือฟาดเข้าอัดหัวเต็มๆ จนทำให้เธอนั้นสลบไปทันที ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆ จมลงไปในทะเลอย่างช้าๆ

อีกด้านนึง

ดูเหมือนว่าอีกด้านของเรืออพยพก็กำลังมีการตั้งรับอยู่เช่นกัน ดันเต้กำลังใช้ปืนคู่ใจของเขาไล่ยิงใส่พวกปีศาจทะเลที่กำลังเข้าใกล้เรือขนย้ายแบบสนุกสนาน พร้อมกับสกาฮะ ในขณะที่โซเฟียเองก็สร้างบาเรียและคอยขนนกอีกาสนับสนุนทั้งสองคน

ปังๆๆ

ดันเต้ : 58 59 60..... ไม่เอาน่า สกาฮะ แบบนี้มันน่าขายหน้านะ

ดันเต้พูดแบบกวนๆ พร้อมกับหันไปหาสกาฮะ โดยเธอได้กระโดดขึ้นฟ้าพร้อมกับเสกหอกออกมาและพุ่งใส่พวกปีศาจตายไปหลายสิบตัวเช่นกัน

สกาฮะ : ถือว่าเสมอกันแล้วนะ ว่าแต่เวอร์จิลไปไหน?

ดันเต้ : เออ คงจะไปจัดการเจ้าปลาหมึกนั้นแล้วล่ะ ไว้เดี๋ยวช่วยคนพวกนี้เสร็จพวกเราทั้งหมดก็ต้องไปเจอกันที่เมืองวอเตอร์ทาวน์ อย่าลืมสิว่าเจ๊เวอร์จิลบินได้นะ

โซเฟีย : รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้....

เช้าวันต่อมา

ในที่สุดก็ถึงยามเช้าที่สดใสจากพายุอันเลวร้ายเมื่อคืน เสียงนกที่เป็นสัญญาณบอกเกี่ยวกับอากาศหลังจากฝนตกพร้อมกับรุ้งกินน้ำที่โผล่ออกมา เวอร์จิลที่กำลังนอนสลบอยู่ที่ชายหาดก็ได้สติขึ้นมาพร้อมกับดาบยามาโตะที่ยังคามืออยู่

เวอร์จิล : แค่กๆๆ!!!

เธอสำลักน้ำทะเลออกมาจำนวนมาก พร้อมกับค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างช้า ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาพบกับสิ่งมหัศจรรย์ตรงหน้า ใช่แล้ว.....เธอมาติดเกาะนั้นเอง โดยเบื้องหน้าก็มีป่าที่มีซากของปราสาทโบราณอยู่พร้อมกับถูกพื้นไม้ปกคลุมไปหมด และหันไปทางด้านขวาเธอก็พบกับปราสาทขนาดใหญ่อยู่ห่างออกไปพอสมควร



เวอร์จิล : ฮ่าๆๆ ที่นี่ที่ไหนกันเนี่ย?!!!!!


To Be Continue
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #74 Fkdodjcje1039 (@Fkdodjcje1039) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:25
    ติดตามเรื่องของผมด้วยครับบบบบ
    #74
    0
  2. วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 23:40

    จะรอค่าาา
    #73
    0
  3. #72 Tak2003 (@Tak2003) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 08:58
    กลายเป็นพี่หลงซะแล้ว
    #72
    0
  4. #71 k0060198 (@k0060198) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 08:22
    เอาจริงดิ?
    #71
    1
    • #71-1 Mixzasaza14964 (@Mixzasaza14964) (จากตอนที่ 15)
      18 กรกฎาคม 2563 / 16:30
      เคียร่าล่ะ~~~ ขอให้มีบทอีกเยอะๆเลยน้า~~
      #71-1
  5. #70 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 23:34
    หลงซะเเล้ว
    #70
    0