One Piece The New Sorcerer Supreme รีไรท์ (Marvel & One Piece Crossover)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 5 : ศึกปกป้องหมู่บ้านความหวังของอุซป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    20 ม.ค. 63


     ในที่สุดตอนนี้ทั้งสามสาวอเวนเจอร์ก็หลุดออกมาจากมิติของ time stone และตอนนี้ทั้งสามกำลังลอยอยู่กลางอากาศ โดยยังไม่รู้ว่าพวกเธอกำลังอยู่ในเนื้อเรื่องช่วงไหน แต่เหมือนมีเหตุการณ์บางอย่างอยู่ข้างล่าง

     มอร์แกน : พี่มาเรีย พี่ริน ข้างล่าง!

     มาเรีย : นั่นมัน....

     รินดา : โซโลนิ!

     แน่นอนว่าทั้งสามสาวมาโผล่ที่ชาดฝั่งทางเหนือที่พวกเขาเอาเรือมาจอดและตอนนี้มีกลุ่มโจรสลัดขนาดใหญ่กำลังบุกขึ้นฝั่ง สิ่งที่เห็นตอนนี้คือโซโลกำลังเผชิญหน้ากับโจรสลัดสองคน คนหนึ่งเหมือนวัวอีกคนก็เหมือนแมว

     รินดา : ทำไมโซโลถึงมีดาบเดียว!?

     มอร์แกน : เจ้าสองคนนั่น.... บูจิกับชามู....

     มาเรีย : อา....ไอ้แมวสองตัวนั่นสินะ ฉันจำได้

     จากนั้นทั้งสามไม่รอช้าพุ่งลงไปตรงกลางเพื่อที่จะช่วยโซโลทันที โดยที่ทางด้านของเจ้าสองตัวนั่นก็กำลังบุกเข้าหาโซโล

 

     ชามู : ไปเลยบูจิ!!!

     บูจิ : ฮื่อ ชามู!!!

     ตู้มมม!!!!

     เกิดแรงระเบิดขึ้นตรงกลาง ทำให้สองคนนั่นกระเด็นถอยออกไป ทางด้านโซโลเองก็งงว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นหมอกควันจากแรงระเบิดก็เริ่มหายไป

     รินดา : ขอโทษที่มาช้านะโซโล....

     มอร์แกน : คุณโซโลโอเคใช่มั้ยคะ!?

     โซโล : สเตรนจ์! มอร์แกน! พวกเธอสองคนไปไหนมาแล้วพาใครมาด้วย!?

     มาเรีย : ว้าว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายคือโซโลจริงๆ ฉันคือกัปตันมาเวลและฉันเป็นรุ่นพี่ของสองสาวผู้น่ารักนี่ยังไงล่ะ!

     นามิ : สเตรนจ์พาใครมาด้วยน่ะ!?

     อุซป : ยัยพวกนั่นบ้าหรือไงถึงไปยืนอยู่ตรงนั่นน่ะ!!!

     ชามู : นี่บูจิ ดูเหมือนว่าเราจะมีเหยื่อมาเพิ่มแล้วสิ!

     บูจิ : ใช่แล้วชามู จัดการพวกมันไปพร้อมกันเลยดีกว่า!!!

     จากนั้นทั้งสองก็เริ่มบุกเข้าหาทั้งสามสาวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสามตกใจอะไรเป็นมอร์แกนคนแรกที่เดินนำไปก่อน

     มอร์แกน : เอาล่ะพี่ หนูขอจัดการเจ้าแมวอ้วนนะ!

     ยังไม่ทันที่คนอื่นจะตอบ เธอได้กดสัญลักษณ์สีฟ้าบนหน้าอกจากนั้นชุดเกราะนาโนของเธอก็เริ่มปรากฏขึ้นตามตัวของเธอและก็เดินเข้าไปอย่างช้าๆ



     บูจิ : ตายซะเถอะ!!!

     บูจิได้กระโดดเข้ามาด้วยความเร็วและเตรียมจู่โจมเธอด้วยกรงเล็บของมัน จากนั้นมอร์แกนก็ได้ตั้งโล่ขึ้นมาและบล็อคกรงเล็บเอาไว้อย่างง่ายดาย ก่อนจะส่วนหมัดกลับไปและยิงเลเซอร์สีฟ้าจากใต้ข้อมือใส่บูจิทำให้ร่างของบูจิกระเด็นไปชนกับเรือทันที



     ชามู : บูจิ! หน่อยแน่แก!!!

     รินดา : ไม่ให้เคลื่อนไหวหรอกน่า....

     จังหวะที่ชามูกำลังจะพุ่งเข้าใส่มอร์แกน รินดาก็ได้เสกแส้ขึ้นแล้วใช้มันรัดตัวของชามูอย่างไม่ได้ตั้งตัว ทำให้มันนอนอยู่กับพื้น

     ชามู : อ๊าาา!!! ร้อนๆ นี่มันแส้อะไรเนี่ย!?

     รินดา : นี่มันแส้เวทย์มนต์นะ แมวยังไงก็ยังเป็นแมววันยังค่ำน่ะแหละ....

     ทางด้านนามิและอุซปที่กำลังมองการต่อสู้ ทั้งสองคนก็สตั้นเล็กน้อยโดยเฉพาะอุซปที่พึ่งจะเคยเห็นการต่อสู้ของทั้งสองสาว

     อุซป : สุดยอดไปเลย....พวกนั่นเป็นใครกันแน่?

     นามิ : นั่นคือสเตรนจ์ เธอเป็นนักเวทย์ส่วนคนที่ใส่ชุดเกราะนั่นชื่อมอร์แกน ฉันก็เจอพวกเธอได้ไม่นานมากหรอก

     อุซป : ยัยพวกนั่นสุดยอดไปเลย.... ถ้างั้นจังหวะนี้รีบไปเอาดาบให้โซโลดีกว่า

     นามิ : อย่าฝืนเลยน่า นายเองก็ย่ำแย่อยู่แล้วจริงมั้ย?

     ในขณะที่นามิกำลังจะวิ่งไปหยิบดาบของโซโลที่วางอยู่บนพื้น จังหวะนั้นเองก็มีชายผมยาวใส่หมวกและใส่แว่นตารูปหัวใจเขามีนามว่ากัปตันจังโก้รอดักเธออย่างไม่ตั้งตัว เขากำลังจะใช้กรงจักรฟันหลังของนามิ แต่ขณะนั้นเอง....



     หมับ!!!

     มาเรีย : โจมตีผู้หญิงจากข้างหลังมันไม่สมกับเป็นผู้ชายเลยนะ....

     แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเคลื่อนไหว มาเรียก็ได้มาจับมือของเขาอย่างรวดเร็วและแสยะยิ้มให้กับเขาอย่างน่ากลัว

     ??? : เธอเป็นใครไม่ทราบ?

     มาเรีย : ฉันคือกัปตันมาเวล...แล้วนายล่ะ?

     จังโก้ : นักสะกดจิตกัปตันจังโก้ แล้วเธอก็ไม่ควรจะมาขวางฉันเลยนะ....

     ??? : บ้าเอ๊ย!!!

     จู่ๆ ก็มีเสียงของใครบางคนตะโกนทำให้ทุกคนงงทันที ยกเว้นพวกโจรสลัดที่ดูทีท่าว่าจะกลัวเสียงของคนคนนั้นมาก

     จังโก้ : ความรู้สึกแบบนี้มัน...!!!

     ??? : กะ....กัปตันคุโระ!!!

     ??? : เราโดนฆ่าทิ้งแน่!?

     คุโระ : ทั้งที่ท้องฟ้ายามรุ่งสางผ้านพ้นไปแล้ว....แต่แผนการกลับไปคืบหน้าเลย....นี่มันอะไรของพวกแก!!!



     มาเรีย : โอ้ว....ตัวหัวหน้ามาแล้วสินะ

     ในที่สุดหัวหน้าของกลุ่มโจรสลัดพวกนี้ก็ปรากฏตัวขึ้น ผู้ชายที่มีรูปร่างผอม สวมแว่นตาทรงกลม มีผมสีเขียวแซมดำที่เป็นมันที่สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเล็กน้อย ชื่อของเขาคือคุโระ คุระฮาโดล 

     คุโระ : อย่าบอกนะว่าพวกแกโดนเจ้าพวกนี้ขวางเอาไว้น่ะ กลุ่มโจรสลัดคุโระ เนโกะ ตกต่ำถึงขนาดนี้แล้วเหรอ....ว่าไง!!? จังโก้!!!

     จังโก้ : ตะ...แต่ตอนนั้นนายบอกว่าถึงปล่อยเจ้าหนูนั่นไปก็ไม่มีปัญหา นายพูดเองไม่ใช่เหรอ!?

     คุโระ : ใช่...ฉันพูด...แล้วจะทำไม..... มันก็ไม่น่ามีปัญหาจริงๆ นี่เรื่องที่ว่าหมอนี่จะมาขัดขวางแผนของเราแค่นั่นมันก็น่าจะคาดการณ์สถานการณ์ได้ง่ายๆ อยู่แล้ว เพียงแต่พวกแกมันกระจอกกว่าที่คิดไว้ฉันไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวของพวกแกหรอกนะ

     ชามู : หาว่าพวกเรากระจอกงั้นรึ....!? พูดได้สวยนี่กัปตันคุโระ!!!

     จู่ๆ ชามูที่ถูกแส้รัดก็หายไปทันที ทำให้รินดาอึ่งเล็กน้อยก่อนที่จะเห็นว่าชามูกำลังมุ่งไปโจมตีคุโระอย่างรวดเร็ว

     จังโก้ : อย่านะชามู!!!

     ชามู : นายล้างมือถึง 3 ปี แล้วคิดเหรอว่าจะเอาชนะฉันได้!!!

     ชามูเข้าโจมตีใส่คุโระอย่างรวดเร็ว แต่ร่างของเขาก็สลายไปทันที ทำให้หลายคนก็งงกันไป แต่ทันใดนั้นคุโระก็โผล่เข้ามาพร้อมกับกรงเล็บขนาดยาวของเขาและกำลังจ่อคอของชามูอยู่

     คุโระ : ที่แกพูดมันก็ถูกนะ ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายมันดูขัดๆ นิดหน่อยและจริงอยู่ที่ฉันไม่ใช่กัปตันของแกแล้ว เป็นแค่คนที่จ้างงานแผนการและถ้าพวกแกทำไม่ได้ล่ะก็ ฉันก็จะฆ่าทิ้งซะ

     มอร์แกน : ว้าว....หมอนั่นตัวจริงน่าขนลุกกว่าที่คิดแฮะ

     คุโระ : 5 นาที ถ้าจัดการเก็บกวาดที่นี่ไม่ได้ภายใน 5 นาทีไม่ได้ล่ะก็.....ฉันจะฆ่าพวกแกด้วยมือของฉันไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว

     ??? : แค่ 5 นาที!!!

     ??? : ฉันยังไม่อยากตายนะ!!!

     ??? : ถ้าจัดการเจ้า 4 คนนั้นได้ล่ะก็พวกเราก็จะผ่านเนินนี้ไปได้อย่างสบาย!!!

     ชามู : ย้ากกก!!!!

     ชามูพุ่งออกจากตัวคุโระแล้ววิ่งเข้าใส่ทั้งกลุ่มอย่างบ้าคลั่ง แต่ขณะนั้นเอง...

     โซโล : ดาบสยบราชสีห์!!!!

     โซโลได้ใช้วิชาสามดาบของเขา จัดการกับชามูภายในการโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ร่างของเขาล่วงลงไปกองกับพื้นทันที ท่ามกลางความตกใจของพวกลูกน้องคุโระ จากนั้นเขาก็ชี้ดาบไปที่คุโระ

     โซโล : ไม่ต้องห่วงฉันจะจัดการพวกแกไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว... โดยไม่ต้องรอให้ถึง 5 นาทีด้วย

     คุโระ : ทำได้ก็ลองดูเซ่....

     รินดา : นามิจะไปไหนน่ะ!?

     จู่ๆ นามิก็วิ่งฝ่าไปและกำลังมุ่งไปที่หัวเรือของพวกโจรสลัด เมื่อรินดามองดูดีๆ ก็เห็นว่าลูฟี่กำลังนอนหลับอยู่ทำให้เธอเข้าใจทันที แต่....

     จังโก้ : คราวนี้จะทำอะไรอีกล่ะยัยจุ้นจ้าน-

     หมับ!!!

     มาเรีย : ฉันก็พอรับได้กับแฟชั่นของนายนะ แต่อย่าลืมว่าฉันยังอยู่....

     มาเรียได้ทำการบีบคอของจังโก้โดยมีออร่าไฟออกมา ก่อนจะโยนเขาไปกระแทกกับเนินผาอย่างเต็มแรง ทำให้หลายคนตกใจทันทีโดยเฉพาะพวกลูกน้องที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ ส่วนนามิก็วิ่งไปพร้อมกับเอาส้นสูงของเธอกระแทกเข้าที่หน้าของลูฟี่เต็มๆ



     ลูฟี่ : มันเจ็บนะยัยบ้า!!!

     นามิ : ช่วยหันไปดูหน่อยว่าเพื่อนเรามากันครบแล้วเนี่ย!!!

     ลูฟี่ : เฮ้! สเตรนจ์ มอร์แกนพวกเธอพาใครมาด้วยน่ะ? อะไรกันผู้ดูแลคนเลวนั่นก็มาด้วยเหรอ?

     มอร์แกน : ว่าไงคุณลูฟี่ นี่คือรุ่นพี่ของพวกเราคะ กัปตันมาเวล!!!

     คุโระ : อีกแค่ 3 นาที ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมด...

     ??? : เวลาแค่นั่นไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

     ??? : กัปตันจังโก้ คุณบูจิและคุณชามูก็เสร็จเจ้าพวกนั่นไปแล้ว!!!

     ??? : ยัยผู้หญิงพวกนั้นเป็นใครกันแน่!?

     มาเรีย : รินดา....พี่ขอยืม time stone หน่อย!

     รินดา : ถ้าเป็นพี่หนูให้ยืมแน่นอน... ว่าแต่ทำไมไม่ใช่ reality stone?

     จากนั้นรินดาได้ทำการส่ง time stone ให้กับมาเรีย จากนั้นก็มีเสียงของผู้หญิงตะโกนขึ้นมาทำให้ทุกคนตกใจทันที มีผู้หญิงผมสีบลอนด์ตัวเล็กใส่เสื้อคลุมขนาดใหญ่เดินเข้ามา 

     ??? : คุระฮาโดลหยุดได้แล้ว!!!



     อุซป : คายะ!! เธอมาทำอะไรที่นี่!?

     คุโระ : น่าตกใจจริงๆ คุณหนูมาที่นี่ได้ยังไง....?

     มอร์แกน : ว้าว! นั่นคุณหนูคายะเจ้าของคฤหาสน์ของเกาะนี้นิ ตัวเล็กพอๆ กับฉันเลยแฮะ....

     คายะ : ฉันได้ฟังทุกอย่างจากแมรี่แล้ว....

     คุโระ : โฮ....เจ้านั่นยังมีลมหายใจอยู่อีกเหรอเนี่ย นึกว่าฆ่าตายไปเรียบร้อยแล้วซะอีก....

     คายะ : คุระฮาโดล....

     จากนั้นคายะพยายามเสนอโดยการยกทรัพย์สมบัติของเธอให้ทั้งหมด แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั่น คุโระเริ่มเล่าเรื่องราวของเขาที่เข้ามาหมู่บ้านนี้เมื่อ 3 ปีก่อน แถมพอคายะเอาปืนขึ้นมาขู่ เขาก็กล่อมเธอโดยการเล่าเรื่องราวที่น่าจดจำสำหรับเธอแต่ไม่ใช่ของเขา ทันใดนั้นเองอุซปก็พุ่งเข้าใส่หวังจะชกหน้าเขาแต่เขาหลบได้อย่างง่ายดาย

     คุโระ : อุซปคุง พูดไปแล้วฉันก็มีความแค้นกับแกเรื่องที่ถูกแกชกหน้าอยู่นะ....เล่นซัดฉันซะเต็มแรงเชียว....!!

     ผัวะ!!!

     ลูฟี่ : ถ้าแกไม่ชอบถูกคนอื่นชกมากถึงขนาดนั่นล่ะก็ เดี๋ยวฉันจะช่วยชกแกให้อีก 100 หมัดเอง!!!

     ลูฟี่ได้ใช้หมัดยางยืดชกเข้าที่หน้าของคุโระไปเต็มๆ จนเขากระเด็นหงายท้องไปทันที แต่จากนั้นคุโระก็ลุกขึ้นมาอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะค่อยๆเดินมาแล้วเตะอุซปจนกระเด็นไป

     คุโระ : ได้ผลนิดหน่อย...เพราะเป็นท่าที่แปลกประหลาดมากทีเดียว พวกมีความสามารถพิเศษจากที่ได้ยิน ผลปีศาจสินะ.... รวมถึงพวกเธอด้วยสินะ

     รินดา : หึ เข้าใจผิดแล้ว...ฉันไม่ได้กินผลปีศาจอะไรเลยและจำไว้ว่าฉันคือดร.สเตรนจ์ ปรมาจารย์นักเวทย์ที่เก่งที่สุดในโลกนี้



     ลูฟี่ : ส่วนฉันกินผลไม้ปีศาจโกมุโกมุเข้าไป เป็นมนุษย์ยาง...

     คุโระ : นักเวทย์กับมนุษย์ยางงั้นเหรอ....ส่วนพวกที่เหลือฉันเองก็ไม่อยากรู้หรอกนะว่าเป็นอะไร แต่พวกแกจะได้ตายพร้อมกันทั้งหมดแน่

     คายะ : คุณอุซป!!!

     อุซป : อยู่คฤหาสน์เดียวกันมาตั้ง 3 ปี แกไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยบ้างเหรอ!?

     คุโระ : ไม่เลย....บอกแล้วไงคายะน่ะเป็นแค่ตัวหมากที่ทำให้แผนการฉันสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีก็เท่านั่น ถ้าเธอตายไปแล้วล่ะก็ไว้ฉันจะขอบใจเธอนะคายะ

     คายะ : เลวที่สุด!!!

     โซโล : มันเลวบริสุทธิ์หมดทางเยียวยาแล้วจริงๆ

     ลูฟี่ : ฉันไม่คิดจะเยี่ยวยาอะไรมันอยู่แล้ว!

     คุโระ : ก่อนจะสู้ขอถามอะไรอย่างนะ ทำไมคนนอกอย่างพวกแกถึงได้เอาชีวิตมาเสี่ยงกับหมู่บ้านนี้ด้วย

     ลูฟี่ : เพราะในหมู่บ้านนี้ มีคนที่ฉันไม่อยากให้เขาตายอยู่น่ะสิ

     คุโระ : ง่ายจังเนอะ แบบนั่นดีแล้วเหรอ? เหตุผลที่พวกแกจะตายน่ะ....

     มาเรีย : นี่ทำไมนายถึงมั่นใจจังเลยนะว่าตัวเองจะชนะ ไม่ดูเลยเหรอว่าศัตรูมีกี่คนน่ะ time stone!!!

     มาเรียได้บินขึ้นฟ้าแล้วเปิดใช้พลังของ time stone ทำให้สภาพแวดล้อมช้าลงรวมถึงทุกคน ตัวของเธอก็มีออร่าสีเขียวของ time stone จากนั้นมาเรียก็เริ่มรั่วซัดหมัดใส่คุโระอย่างไม่ยั้งมือ จนเขากระเด็นออกไป



     คุโระ : บ้าน่า!!!

     จากนั้นลูฟี่ก็กระโดดเข้ามาล็อคตัวของคุโระไว้ ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ จากนั้นเขาก็ทำการยืดหัวออกไปไกลพอสมควร ก่อนจะปล่อยแรงแล้วใช้หัวของเขาโขกเข้ากับหน้าของคุโระไปเต็มๆ แถมลูฟี่ยังโยนร่างของคุโระกับไปหาพวกลูกน้องของเขาอีกด้วย ทำให้พวกโจรสลัดต้องถอยทัพออกไปทันที

     มาเรีย : ไม่เลวเลยนะหมวกฟาง....รินดาเอานิ!

     มาเรียได้ส่ง time stone ให้กับรินดาเหมือนเดิม ส่วนรินดาก็เอา time stone กลับเข้าไปอยู่ในสร้อยอากาโมโต้เหมือนเดิม

     จากนั้นก็สงบลง ตอนนี้มีแค่ ลูฟี่ โซโล นามิ มาเรีย มอร์แกนและอุซป ส่วนรินดาก็ไปที่คฤหาสน์ของคายะเพื่อไปช่วยกับผู้ดูแลของเธอที่ชื่อแมรี่

     อุซป : ขอบใจมาก!! เพราะพวกนายแท้ๆ ไม่อย่างนั่นก็คงไม่สามารถปกป้องหมู่บ้านไม่ได้แน่ๆ

     โซโล : พูดอะไรน่ะ ถ้านายไม่ยอมทำอะไรเลยฉันก็ไม่เล่นด้วยอยู่แล้ว

     นามิ : เรื่องนั่นช่างมันเถอะ ฉันก็ได้สมบัติมาแล้ว

     ลูฟี่ : แต่เธอสุดยอดเลยนะ สามารถใช้พลังหินเขียวของสเตรนจ์ได้ด้วย!!!

     มาเรีย : แน่นอน....ก็ฉันเป็นอีกคนที่ทำหน้าที่ปกป้องอัญมณีเหมือนกันนิ

     ตัดฉากกลับมาที่คฤหาสน์ของคายะ โดยตอนนี้รินดาก็กำลังใช้ time stone ในการช่วยย้อนกลับไปตอนที่ยังไม่โดนทำร้าย ทำให้ร่างกายของแมรี่กลับมาเป็นปกติ

     คายะ : สุดยอดไปเลยนะคะ

     แมรี่ : ต้องขอบคุณมากเลยนะครับ

     รินดา : เล็กน้อยคะ

     แมรี่ : แต่มันจะดีเหรอครับ? เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนั่น... แต่จะให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่พวกเขาจะได้เป็นที่ชื่นชอบของทุกคนแท้ๆ

     คายะ : ก็ในเมื่อคุณอุซปของมาฉันก็จะทำแบบนั่น.... จริงสิแมรี่ มีเรื่องจะวานให้ทำเรื่องนึงน่ะ

     ตัดฉากกลับมาที่กลุ่มของพวกลูฟี่ ตอนนี้ทั้งหมดกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารโดยลูฟี่ก็พึ่งจะเอาก้างปลาออกมาได้ โดยที่มาเรียก็เล่าให้ฟังว่าเธอเป็นใคร

     โซโล : มิติของเธอนี่มีแต่พวกเหนือมนุษย์ทั้งนั่นเลยหรือไง?

     มาเรีย : ก็มีบ้าง....ฉันก็เป็นหนึ่งในนั่น

     นามิ : แต่พวกเธอสามคนนี่สบายจังเลยนะ บินได้กันหมดเลยเนี่ย....

     มอร์แกน : ก็นะ... เติมพลังกันเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวพวกเราก็ไปกันเถอะคะ

     ลูฟี่ : นั่นสินะ

     จากนั้นก็มีประตูมิติสีส้มปรากฏตรงโต๊ะอาหารของทั้งกลุ่ม แน่นอนว่าคนที่เดินออกมาก็คือรินดาและคายะ

     รินดา : กินกันเรียบร้อยแล้วสินะ

     ลูฟี่ : เฮ้! สเตรนจ์ หวัดดีคุณหนู!!!

     นามิ : ไม่ค่อยได้นอนไม่เป็นไรเหรอ?

     คายะ : ไม่เป็นไรค่ะ โรคของฉันช่วง 1 ปีที่ผ่านมา มีสาเหตุมาจากทางจิตใจที่สูญเสียพ่อแม่ไปน่ะค่ะ.... แต่ก็ได้คุณอุซปคอยให้กำลังใจเสมอๆ... จากนี้ไปคงต้องพยายามมากขึ้น จริงสิเห็นบอกว่าต้องการอยากได้เรือใช่มั้ย?



     ลูฟี่ : ว้าว!!!!

     โซโล : โห.....

     นามิ : คาราเวล!

     มอร์แกน : สุดยอดไปเลยคะ!!!!

     มาเรีย : ไม่คิดเลยว่าจะได้เรือในการ์ตูนในแบบของจริง...

     รินดา : มันคือศิลปะ!!!

     แน่นอนว่าคายะได้พาทุกคนมาดูเรือที่เธอจะให้กับกลุ่มของลูฟี่ เป็นเรือใบที่มีหัวเรือเป็นรูปหัวแกะ ทำให้ทุกคนก็อึ่งไปกับความสวยงามของเรือ โดยคนที่ออกอาการเยอะสุดก็คงจะเป็นลูฟี่และมอร์แกน

     แมรี่ : นี่คือเรือที่ผมออกแบบเองลักษณะจะเป็นแบบโบราณซักนิดนะครับ มันมีชื่อว่า โกอิ้ง แมรี่ เป็นเรือคาราเวลแบบหางเสืออยู่ตรงกลางที่มีใช้กันแถบละติน

     ลูฟี่ : จะให้เรือนี่กับพวกเราจริงๆ นะ!?

     คายะ : อื้อ...เอาไปได้เลย...

     แมรี่ : งั้นผมจะอธิบายการทำงานของเรือนะครับ ก่อนอื่นเลยต้องเริ่มจาก-

     นามิ : ลูฟี่เขาไม่รู้เรื่องหรอกคะ เรื่องเรือมาอธิบายให้ฉันฟังดีกว่า

     อุซป : จ๊ากกก!!!! ช่วยหยุดให้ที!

     ทุกคนหันไปตามเสียงก็พบว่าบนเนินกำลังมีบางอย่างกลมๆ กำลังกลิ้งมาทางพวกเขา นั่นคืออุซปที่ถูกกระเป๋าตัวเองทับและกลิ้งมาหาพวกลูฟี่

     คายะ : คุณอุซป!!!

     ลูฟี่ : เล่นอะไรของเขาน่ะ?

     โซโล : ยังไงก็หยุดให้เขาหน่อยก็แล้วกัน ไม่งั้นชนเรือเละแน่

     ตู้มมม!!!!

     จากนั้นทั้งโซโลและลูฟี่ได้ใช้เท้ายันหน้าของอุซปไว้ ทำให้เขาหยุดกลิ้งทันที

     อุซป : ขอบใจนะ...

     โซโล/ลูฟี่ : ไม่เป็นไร

     มาเรีย : อย่างนี้ก็ได้เหรอ?

     จากนั้นทุกคนก็รู้ว่าอุซปต้องการที่จะออกทะเลเหมือนกัน โดยสุดท้ายลูฟี่ก็ชวนเขาเข้ากลุ่มโจรสลัดด้วยและตอนนี้การผจญภัยด้วยเรือโกอิ้ง แมรี่ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ตอนนี้พวกเขาก็ได้สัญลักษณ์เรือของพวกเขาเรียบร้อยแล้วและนั่นคือรูปหัวกระโหลกใส่หมวกฟางของลูฟี่ ลูฟี่ได้ให้อุซปเป็นพลยิง ตอนนี้ทุกคนกำลังนั่งอยู่ข้างในเรือ

     ลูฟี่ : ฉันคิดดูแล้ว ก่อนจะเข้าสู่แกรนด์ไลน์เราต้องหาคนมาอีกหนึ่งตำแหน่งนะ

     นามิ : ใช่ อุตสาห์มีห้องครัวเลิศหรูทั้งทีนี่ จะให้สเตรนจ์วาร์ปเอาอาหารมาให้มันก็คงจะไม่ได้หรอก

     รินดา : งั้นก็คือสมาชิกสำคัญที่จะขาดไม่ได้ในการเดินทางนานๆ 

     โซโล : แล้วเรือโจรสลัดก็ต้องมี....มอร์แกนเธอเป็นอะไร?

     มาเรีย : อาการแบบนี้ หรือว่า...!

     จากนั้นทุกคนก็หันมามอร์แกน เธอกำลังนั่งตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า จากนั้นเธอก็นิ่งไปก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองทุกคนด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังมาก

     มอร์แกน : คือ....ฉันอยากดัดแปลงเรือลำนี้คะ....



To Be Continue...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #24 Nura_Riku (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 21:40

    ใจเย็นลูก เดี๋ยวแฟรงกี้จะไม่มีงานทำ

    #24
    0
  2. #23 tsarawut2521 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 12:35

    รออยู่น่าาา

    #23
    0
  3. #22 I Angel I (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 08:08
    นิสัยถ่ายทอดได้ทางสายเลือดจริงๆ
    +^+
    #22
    0
  4. #21 Mrtaza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 01:06
    รออยู่นะครับ
    #21
    0