One Piece The New Sorcerer Supreme รีไรท์ (Marvel & One Piece Crossover)

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 : สองสาวอเวนเจอร์ปะทะกองทัพโจรสลัดบากี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    19 ม.ค. 63

นิวยอร์ก,สหรัฐอเมริกา ,อาศรมของดร.สเตรนจ์

เป็นเวลาที่ผ่านไปนานมากสำหรับการที่รินดาได้เข้าไปในโลกการ์ตูนวันพีช ทางด้านของดร.สเตรนจ์และหว่องที่กลับมาถึงแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังดูหนังสือวันพีชของรินดาที่ตกอยู่ที่พื้นเพราะพวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ที่อยู่ในหนังสือทำให้พอรู้ว่ารินดาไปไหน

สเตรนจ์ : นายคิดว่าเธอจะใช้ time stone เข้าไปในหนังสืองั้นเหรอ?

หว่อง : ก็ไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อน แสดงว่าเธอน่าจะรู้วิธีใช้ time stone เพื่อเข้าไปยังมิติต่างๆ ได้เพราะฉะนั้นเธอจะออกมาเมื่อไรก็ได้

สเตรนจ์ : ถ้าเธอกำลังผจญภัยในโลกโจรสลัดอยู่ล่ะก็....แล้วแซนวิชทูน่าของเธอล่ะ?

หว่อง : นี่ เดี๋ยวฉันกินให้เอง

ก็อกๆ!

??? : ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ข้างในหรือเปล่า?

หว่อง : ไม่มีใครล็อคประตูหรอก เข้ามาได้เลย....

??? : รบกวนด้วยนะคะ!

สเตรนจ์ : โอ้ มอร์แกน สตาร์ค..... ลูกสาวของโทนี่ สตาร์ค

คนที่เข้ามาก็คือ มอร์แกน สตาร์ค เธอเป็นลูกสาวของโทนี่นั่นเอง ตอนนี้เธอมาที่อาศรมของหมอและดูเหมือนเธอจะตามหาอะไรอยู่ แถมเธอยังอยู่ในชุด Iron ManMark 46 อีกด้วย

หว่อง : แล้วนี่ทำไมถึงต้องใส่ชุดเกราะด้วยล่ะ?

มอร์แกน : ก็หนูไม่อยากขับรถมา มีของก็ต้องใช้สินะ คนข้างนอกเขาก็ชินกันหมดแล้ว เผลอๆ เขาคิดว่าหนูเป็นพ่อซะด้วยซ้ำ

สเตรนจ์ : เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า?

มอร์แกน : หนูมาหาพี่รินค่ะ จะเอาหนังสือการ์ตูนมาให้พี่เขายืม ว่าแต่พี่รินอยู่หรือเปล่า?

หลังจากจบคำพูดของมอร์แกน ทั้งสเตรนจ์และหว่องมองไปที่หนังสือก่อนจะมองหน้ากันแล้วพยักหน้าให้กัน

หว่อง : เธออยู่....แต่มันจะยุ่งยากนิดหนึ่งอ่ะนะ

มอร์แกน : ยุ่งยาก?....

สเตรนจ์ : บางทีเธอน่าจะไปเที่ยวกับรินดานะ ฉันว่าเธอคงจะดีใจไม่น้อย

มอร์แกน : พี่รินวาร์ปไปเที่ยวเหรอคะ? แล้วเธอไปไหนเหรอ?

วันพีช

ตัดกลับมาที่โลกวันพีช ตอนนี้ลูฟี่และรินดาก็ได้เจอกับนามิแล้ว

นามิ : ใช่แล้วนักขโมยของโจรสลัดมืออาชีพ ถ้าทั้งคู่ทำงานกับฉันกำไรเห็นๆ แน่

ลูฟี่ : ไม่เอา ฉันไม่อยากจะเป็นเพื่อนกับเธอซักนิด...

รินดา : ลูฟี่ ฉันจะย้อนกลับไปหาโซโลซักหน่อย แล้วบอกว่านายสบายดี เพราะหมอนั่นยิ่งหลงทางง่ายอยู่

ลูฟี่ : อืม...

จากนั้นรินดาได้ทำการเปิดวาร์ปแล้วเดินเข้าไปในประตูมิติทันที ซึ่งทำให้นามิที่เห็นก็อึ่งไปทันที ตอนนี่รินดารู้ตำแหน่งของเรือแล้ว ทำให้สามารถวาร์ปกลับไปที่เรือได้ แต่เมื่อเธอวาร์ปกลับมาก็พบว่าโซโลกำลังนั่งชิ่วๆ โดยมีคนสามคนกำลังพายเรือให้เขา

รินดา : เกิดอะไรขึ้นเหรอโซโล?

โซโล : อ้อ เรื่องมันยาวน่ะ

??? : ตะกี้....เธอเดินออกมาจากประตูสีส้ม!!!

เมื่อโซโลได้เล่าให้ฟังว่าสามคนนี้คือลูกน้องของโจรสลัดบากี้ ก็ทำให้เธอถึงบางอ้อทันที เธอพอจะรู้ว่าหมอนั่นมีพลังแยกชิ้นส่วนได้ ทำให้เธอต้องคิดหาวิธีรับมือแบบใหม่ จนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ในที่สุดเรือก็ถึงท่า

??? : ถึงแล้วครับ คุณโซโล คุณสเตรนจ์

รินดา : ทำไม....เมืองถึงเงียบผิดปกติ?

โซโล : ใช่ ไม่เห็นเงาหัวใครสักคนเลย

??? : ที่จริงเมืองนี้กำลังถูกกลุ่มบากี้รุกรานอยู่น่ะครับ

รินดา : แต่ยังไงก็ช่าง ลูฟี่อยู่ในเมืองนี้แหละ

โซโล : งั้น พวกแกสามคนพาพวกฉันไปพบคนที่ชื่อบากี้หน่อยได้มั้ย?

ทั้งสามคนตอบตกลง โดยที่รินดาไม่รู้สึกถึงลูฟี่เลย เธอได้แต่สงสัยว่าผู้คนคงจะกลัวเจ้าโจรสลัดบากี้เลยหนีกันไปหมด แต่ยังไม่ทันเดินไปไหนก็มีบางอย่างพุ่งลงมาข้างหน้าเหมือนแรงระเบิด

โซโล : อะไรวะน่ะ!?

??? : จ๊ากกก!!! ปืนใหญ่!!!

รินดา : ไม่ใช่ลูกปืนใหญ่....ทำไมฉันรู้สึกถึงใครบางคนที่รู้จัก....อย่าบอกนะ!

??? : ไอ้ด็อกเตอร์บ้า! ส่งมาดีๆ ไม่ได้หรือไง....ถ้าฉันไม่ได้ใส่เกราะอยู่รับรองฉันนอนเป็นกระดาษเอสี่ไปแล้ว!

รินดา : มอร์แกน!!!

โซโล : หา มอร์แกนโดนจัดการไปแล้วนิ....

รินดา : ไม่ใช่....มอร์แกน รุ่นน้องของฉัน!

มอร์แกน : พี่ริน! มาอยู่ที่นี่เอง!

จู่ๆ มอร์แกนในชุดไอรอนแมนก็ตกลงมาจากท้องฟ้า ทำให้รู้เลยว่าใครเป็นคนส่งมาที่นี่ รินดาก็รู้ว่าเป็นใคร แต่โซโลก็ยังงงอยู่

โซโล : เอ่อ....นั่นน้องเธอมาจากมิติของเธอเหรอสเตรนจ์?

จากนั้นมอร์แกนได้มองไปโซโล จากนั้นตาเธอก็กว้างทันทีก่อนจะเอาหมวกออกพร้อมสีหน้าที่ดูดีใจอย่างบอกไม่ถูก

มอร์แกน : โอ้พระเจ้า! โรโรโนอา โซโลตัวจริงนิ ขอลายเซ็นได้มั้ยคะ!?

โซโลทำหน้างงอย่างมาก เพราะเขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นตัวละครในการ์ตูนเรื่องดังซึ่งมอร์แกนก็เป็นแฟนพันธ์แท้พอสมควร

มอร์แกน : ว้าว คงจะถึงเนื้อเรื่องที่จะต้องเจอกับพวกบากี้สินะ ส่วนลูฟี่ก็ถูกนามิจับตัวไปแล้วด้วยสิ

โซโล : ลูฟี่โดนจับตัวไปเหรอ?

มอร์แกน : ใช่แล้วค่ะ!!!

รินดา : มอร์แกน เธอมาที่นี่ได้ยังไง? ต้องมี time stone ถึงจะมาได้ไม่ใช่เหรอ?

มอร์แกน : ก็หนูไปที่อาศรมของอาจารย์พี่ หนูก็คิดว่าพี่อยู่ที่นั่นแต่พอไปถึงก็ถามอาจารย์พี่ว่าพี่ไปไหน เขายิ้มให้หนูก่อนจะดูดหนูเข้าวาร์ป แล้วหนูก็ตกลงมาที่นี่แหละ แต่ว่าตอนนี่เราต้องไปช่วยลูฟี่ก่อนค่ะ!

โซโล : แล้วเธอน่ะ สู้เป็นเหรอ?

มอร์แกน : ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูคือไอรอนแมนและชุดเกราะนี้มีความแข็งแกร่งอย่างมาก ไม่มีเหล็กในยุคนี้ฟันชุดหนูเข้าแน่ค่ะ

รินดา : ใช้แล้วโซโล เห็นแบบนี้อาวุธเต็มตัวเธอเลยนะ

จากนั้นทั้งสามจึงรีบไปหาลูฟี่ทันที เมื่อทุกคนไปถึงอาคารที่พวกโจรสลัดบากี้อยู่ ก็พบว่าลูฟี่กำลังถูกขังอยู่ในลูกกรง ซึ่งรินดาเห็นว่านามิกำลังเอามือดับไฟของปืนใหญ่ จากนั้นโซโลก็เข้าไปจัดการพวกที่จะเข้าข้างหลังนามิ

โซโล : คนตั้งหลายคนรุมผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ

ลูฟี่ : โซโล!!! โชดดีจริงๆ ที่นายมาแล้ว-

มอร์แกน : ว้าว! ลูฟี่ตัวจริง นามิก็ด้วย แล้วนั่นก็พวกโจรสลัดบากี้ โอ้พระเจ้าๆ!!!

รินดา : ใจเย็นมอร์แกน ได้เวลาของอเวนเจอร์แล้ว...

มอร์แกน : รับทราบ!!!

ทางด้านของกลุ่มโจรสลัดบากี้ก็กำลังตกใจกับการมาของทั้งสาม โดยเฉพาะผู้หญิงนักเวทย์กับผู้หญิงใส่ชุดเกราะ

โซโล : นายเล่นอะไรของนายวะลูฟี่?

??? : เมื่อกี้มันเรียกว่าโซโลใช่มั้ย?

??? : แล้วพวกผู้หญิงสองคนนั่น ทำไมถึงบินได้ อีกคนมีผ้าคลุมที่หลัง อีกคนใส่ชุดเกราะที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

??? : แกคงจะเป็นโรโรโนอา โซโลจริงๆ แล้วพาเพื่อนของแกก็ด้วยเหรอ?

เสียงที่ดูเหมือนตัวตลกดังขึ้น พร้อมผ้าคลุมที่หลังใบหน้าที่เป็นตัวตลก เขาคือหัวหน้าโจรสลัดบากี้นั่นเอง แต่ตอนนั่นมอร์แกนก็ได้เดินมาข้างหน้าของโ

มอร์แกน : คุณโซโล ฉันขอจัดการเอง....

โซโล : เอาจริงเหรอ?

บากี้ : หึ ยัยหนู ถ้ายังไม่อยากโดนหั่นเป็นชิ้นๆ ล่ะก็ถอยไปดีกว่า เพราะเป้าหมายของฉันคือโซโล

มอร์แกน : รู้มั้ยค่ะ ว่ามีคนพูดแบบนี้กับหนูมาเยอะแล้ว จากนั้นพวกนั่นก็ดับทุกราย....

บากี้ : ฉันเตือนแล้วนะยัยหนู อยากลองนักก็เตรียมตัวตายซะ!

มอร์แกน : ขอดูฝีมือของโจรสลัดบากี้ ผู้ที่มีพลังแยกชิ้นส่วนหน่อยเซ่!

??? : จัดการมันเลยกัปตัน!!!

มอร์แกนได้พุ่งกระโดดถีบใส่บากี้จนกระเด็นไปชนขอบอาคาร ทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่อึ่งทันที โดยเฉพาะลูฟี่ที่ตาเป็นประกายก่อนจะมองรินดา

ลูฟี่ : น้องเธอสุดยอดไปเลย! นี่สเตรนจ์....พาฉันออกไปหน่อย!

รินดา : นายน่ะ อยู่ในนั่นไปนั่นแหละ

บากี้ : ไอ้เด็กนี่! ทำไมมันถีบแรงอย่างนี้ฟะ

โซโล : ฉันขอจัดการเอง....

มอร์แกน : ตามสบายค่ะ

จากนั้นโซโลก็ใช้วิชาสามดาบ พุ่งเข้าฟันบากี้จนร่างขาดเป็นหลายท่อน สร้างความประหลาดใจให้กับนามิกับลูฟี่ ส่วนพวกลูกน้องก็หัวเราะกัน

โซโล : มีอะไรน่าขำเหรอ?

ฉึก!!!

จู่ๆ มือที่ขาดของบากี้ใช้มีดแทงไปที่ข้างเอวของโซโล ทำให้เขาทรุดลงทันที เมื่อหันไปมองก็พบว่าร่างกายของบากี้เริ่มประกอบกันเหมือนเดิม

ลูฟี่ : โซโล!!

นามิ : มือนั่นมันอะไรน่ะ...!?

บากี้ : ผลแยกชิ้นส่วนยังไงล่ะ นั่นคือชื่อของผลปีศาจที่ฉันได้กินเข้าไป ถึงแม้ว่าฉันจะโดนตัดเป็นสองท่อนฉันก็กลับมาเหมือนเดิมได้!!!

นามิ : ตัวติดกันใหม่ นึกว่าผลปีศาจเป็นแค่ข่าวลือซะอีก

ลูฟี่ : มนุษย์แยกชิ้นส่วน หมอนั่นเป็นผีหรือไง?

บากี้ : แต่แผลลึกน่าดูชมเลยนิ รู้ผลแพ้ชนะกันแล้วนะ-

รินดา : เดี๋ยวๆ อย่าลืมสิว่าฉันกับน้องสาวฉันยังยืนอยู่น่ะ

??? : อย่างพวกแกจะทำอะไรกัปตันของเราได้

??? : กัปตันจัดการยัยพวกนั่นเลย!

บากี้ : ยัยสาวชุดเกราะทำไว้แสบมากนะ ขอดูหน่อยสิว่าเกราะแกจะแข็งแค่ไหน!?

บากี้ได้ถอดมือของเขาที่ถือดาบอยู่ จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่มอร์แกน เธอก็ยิ้มและไม่ขยับไปไหน เมื่อดาบปะทะกับชุด ดาบก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้เขาอึ่งทันที

บากี้ : อะไรกัน!

มอร์แกน : โธ่....ฉันนึกว่านายจะเก่งกว่านี้ซะอีกนะพ่อจมูกใหญ่...

นามิ : บ้าเอ๊ย พูดออกไปแบบนั่นเดี๋ยวก็ยุ่งหรอก!!!

บากี้ : แกว่าใครจมูกใหญ่!!!

บากี้พุ่งใส่มอร์แกนด้วยความโมโหสุดขีด เมื่อเข้ามาใกล้ก็ถูกมอร์แกนยิงลำแสงออกจากอกทำให้เขากระเด็นกับไปจุดเดิม

บากี้ : หน่อยแน่!

จากนั้นบากี้ก็ได้ใช้มือลอยที่ถือมีด พุ่งใส่มอร์แกนแต่เธอหลบได้ จากนั้นเธอก็ยิงจรวดจิ๋วออกจากหลังมือใส่บากี้และเดินหันหลังให้แบบเท่ๆ

บากี้ : อะไร-

ตู้มมม!!!!

จากนั้นก็เกิดแรงระเบิดไปทั่ว ทำให้พวกลูกน้องของบากี้ก็เริ่มกลัวมอร์แกนเล็กน้อย พวกเขายังไม่รู้ว่ากัปตันของพวกเขาเป็นยังไงบ้าง

??? : แกบังอาจทำร้ายกัปตันบากี้!!!

มีลูกน้องของบากี้สามคนถือดาบและวิ่งเข้ามาหามอร์แกน จากนั้นเธอก็หันมาด้วยความเร็วแล้วยิงพลังออกจากมือใส่ทั้งสามคนจนกระเด็นไปคนละทาง

มอร์แกน : มีอะไรยากกว่านี้อีกมั้ย?

รินดา : เราอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว ทุกคนมานี่!

รินดาได้ทำการเปิดวาร์ป ก่อนจะใช้พลังยกกรงขังลูฟี่และโยนเข้าไป ก่อนที่คนอื่นๆ จะวิ่งตามเข้าไปกัน โดยทิ้งพวกโจรสลัดบากี้ไว้

เวลาต่อมา

และตอนนี้ทั้งหมดก็ได้ออกห่างจากโรงเหล้าพอสมควร โซโลเสียเลือดมากทำให้รินดาต้องใช้ time stone ในการรักษาเขา ส่วนกรงเหล็กลูฟี่เธอตัดสินใจที่จะปล่อยเอาไว้ก่อน ตอนนี้ทั้งหมดก็มาอยู่ในเมืองซึ่งกำลังนั่งพักกันอยู่

รินดา : แผลนายเรียบร้อยแล้วโซโล พวกนั่นก็คงยังไม่ตามมาทันทีหรอก....

มอร์แกน : โธ่...พี่รินอ่ะ ทำไมเราไม่จัดการให้จบๆ ไปเลยดีกว่า?

รินดา : แบบนั่นมันก็จบง่ายไปน่ะสิ

ลูฟี่ : แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าชุดเกราะเธอจะสุดยอดขนาดนี้น่ะ!!!

มอร์แกน : แน่นอนที่สุด! เอ๋...นั่นน้องหมานิ!

เมื่อพวกเขาทุกคนหันไป ก็เห็นหมาตัวหนึ่งกำลังนั่งอยู่สภาพเหมือนจะมีบาดแผลเล็กน้อย รินดายิ่งสงสัยว่าทำไมมันถึงมานั่นตรงนี้ แต่จู่ๆ ลูฟี่ก็เอานิ้วไปจิ้มจมูกหมาทำให้หมางั่บมือของลูฟี่ทันที

โซโล : รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังอยู่ในสถานการณ์อะไร!?

รินดา : นั่นดิ มากัดกับหมาอีก....

นามิ : พวกนายสี่คนมานั่นทำอะไรตรงนี้เนี่ย ขืนมาอยู่ตรงริมถนนแบบนี้เดี๋ยวพวกบากี้ก็เจอเข้าหรอ

รินดา : ขอให้มันมาจริงเหอะ....

มอร์แกน : นั่นดิพี่ สงสัยเจ้าบากี้คงจะโกรธจัดน่าดูเลย

โซโล : ก็แน่ล่ะ...เธอเล่นจัดชุดใหญ่ให้หมอนั่นนิ ถ้าไม่ใช่เพราะผลปีศาจก็คงตายไปเรียบร้อย

มอร์แกน : โอ้ๆ คุณโซโลคะ ฉันยังไม่ได้ออกกำลังด้วยซ้ำ....

รินดา : ว่าแต่เธอนามิ ทำไมถึงยังอยู่อีกล่ะ?

นามิ : ฉันมาก็เพื่อตอบแทนพวกเธอที่ช่วยไว้น่ะ

??? : เจ้าเด็กน้อย มานั่งทำอะไรตรงนี้!?

จู่ๆ ก็มีคนแก่ส่วมชุดเกราะบ้านๆ พร้อมหอกข้างหลังเดินมาหาพวกเขา

โซโล : ลุงเป็นใคร?

??? : ฉันรึ? ฉันคือนายกเทศมนตรีของเมืองนี้ยังไงล่ะ ชื่อบูโดล

หลังจากนั้นเอง โซโลได้เข้าไปหลับในบ้านหลังหนึ่ง โดยที่ลูฟี่ รินดา มอร์แกนและนามิอยู่ข้างนอกกับนายก

รินดา : หมาตัวนี่ชื่อชูชูเหรอคะ?

บูโดล : ใช่แล้ว....

ลูฟี่ : แล้วมันมานั่งจ่องอะไรตรงนี้ล่ะ?

บูโดล : มันคอยเฝ้าร้านน่ะ....

จากนั้นนายกบูโดลก็เล่าเรื่องของเจ้าหมาชูชูให้ฟัง ทำให้รู้ว่าเจ้าของร้านเคยเป็นเพื่อนกับนายกบูโดล แต่เขาก็ป่วยตายแต่เจ้าหมาตัวนี้ก็ยังคงเฝ้าสมบัติชิ้นเดียวของมัน รอยแผลก็เกิดจากการต่อสู้กับโจรสลัดเพื่อปกป้องร้าน

รินดา : แย่จังเลยนะ....งั้นฉันจะรักษามันเอง

นามิ : เธอจะรักษายังไง? หมอก็อยู่ที่ค่ายอพยพนะ

จากนั้นรินดาก็เดินไปหาชูชู ก่อนที่จะเริ่มร่ายเวทย์ของ time stone จากนั้นมันก็เริ่มทำการย้อนกลับทำให้แผลที่อยู่ในตัวชูชูหายไปทันที

รินดา : แค่นี้ก็เรียบร้อย

บูโดล : เธอทำได้ยังไงน่ะ!?

มอร์แกน : เวทย์มนต์ยังไงล่ะคะ

ทันใดนั่นเองก็มีเสียงคำรามขนาดใหญ่กำลังมาทางพวกเขา

นามิ : เสียงคำรามนี้มันอะไรกันน่ะ!?

บูโดล : แบบนี้....หมอนั่นแน่ โมจี้ ราชสีห์!!! หนีเร็วเข้า

นามิและบูโดลได้วิ่งหนีออกไป มีแต่รินดาและมอร์แกนที่ยังยืนอยู่ ส่วนลูฟี่ก็ยังคงอยู่ในกรงด้วยความเบื่อ จนกระทั่งเธอทั้งคู่ได้เห็นคนกำลังขี่สิงโตยักษ์มา แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอกลัวแต่อย่างใด
 

โมจี้ : ในที่สุดก็เจอตัวพวกแก....ข้า โมจี้ ราชสีห์แห่งกลุ่มโจรสลัดบากี้ รู้มั้ยว่ากัปตันบากี้โมโหมากแค่ไหน? โดยเฉพาะเธอยัยชุดเกราะเหล็ก....

มอร์แกน : โอ้เหรอ? นายเลยขี่ลูกแมวมาหาพวกเราสินะ

โมจี้ : ยัยบ้านี่ สิงโตเฟ้ย!!!

ลูฟี่ : แถมยังส่วนหูหมีอะไรก็ไม่รู้น่าเกลียดจัง....

โมจี้ : เสียมารยาทจริง!!! นี่มันผมของข้าต่างหาก!!! แต่ยังไงซะพวกแกก็พูดมากน่ารำคาญจริงๆ พวกแกจะได้รู้จักความน่ากลัวของข้า

ทางด้านนามิและนายกบูโดลกำลังดูสถานการณ์ด้วยความกลัว

บูโดล : ยัยหนูสองคนนั่นบ้าไปแล้วแน่ๆ

รินดา : มอร์แกนพี่ขอจบไม่เกินสิบนาทีนะ

มอร์แกน : จัดไปพี่!

โมจี้เริ่มสั่งให้สิงโตของเขาบุกเข้าหาพวกเธอ มอร์แกนได้ทำการบินขึ้นฟ้าทำให้สิงโตและโมจี้ตาค้างทันที มอร์แกนได้ทำการบินอ้อมหลังรินดา จากนั้นรินดาก็เตรียมปล่อยเวทย์ใส่โมจี้ จากนั้นมอร์แกนก็มาสมทบกับพลังของเวทย์และยิงใส่สิงโตและโมจี้ทำให้พวกมันกระเด็นกลับไปยังทางที่เขามาทันที

มอร์แกน : พี่ว่าเขาจะตายมั้ยอ่ะ?

รินดา : ไม่รู้สิ ถ้าตายก็ช่วยไม่ได้

บูโดล : เธอสองคนจัดการเจ้านั่นภายในพริบตา พวกเธอเป็นใครกันแน่!?

นามิ : นั่นสิ ฉันยังไม่ได้รู้จักพวกเธออย่างจริงจังเลย....

รินดา : โอเค.... ฉันคือดร.สเตรนจ์ นักเวทย์ที่เก่งที่สุดในโลกนี้ยังไงล่ะ!

มอร์แกน : โอ้ว พี่ใช้ชื่อที่ตั้งงั้นเหรอ? งั้นหนูก็คือไอรอนแมน....

นามิ : นักเวทย์....กับไอรอนแมน....

To Be Continue...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #25 Matedy_cat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 21:42

    ทำไมไม่เป็น ไอรอนเกิล

    #25
    0
  2. #7 jkluio55455zxc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 03:07
    ป่วนมาก555
    เดินเรื่องเร็วชอบมาก555
    รอสู้ค็อกโคดาย ก็อดเอเนว 55
    #7
    0