One Piece The New Sorcerer Supreme รีไรท์ (Marvel & One Piece Crossover)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 : ฉันคือปรมาจารย์นักเวทย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    19 ม.ค. 63

เป็นเวลามาสักพักแล้วที่ทั้งสามอยู่ในเรือเล็กๆ โดยที่รินดาก็ถามหลายเรื่องเกี่ยวกับลูฟี่และโคบี้ โดยที่โคบี้เป็นคนนำทางในการเดินเรือทำให้ไม่น่าห่วงมากนัก

รินดา : ที่แท้นายก็กินผลปีศาจโกมุโกมุเข้าไป เลยทำให้ตัวนายเป็นยางยืดสินะ

ลูฟี่ : ฮี่ๆๆ ถูกต้องแล้วล่ะ แต่มันก็ทำให้ฉันว่ายน้ำไม่ได้....

โคบี้ : แล้วคุณสเตรนจ์ล่ะครับ ไปฝึกเวทย์มาจากไหนเหรอครับ?

รินดา : ฉันน่ะฝึกกับอาจารย์ของฉันน่ะสิ เขาเองก็เป็นนักเวทย์ที่เก่งที่สุดในจักรวาลเหมือนกัน จนฉันกลายเป็นผู้สานต่อตำแหน่งของเขาน่ะ

ลูฟี่ : นี่ๆ แล้วสร้อยของเธออ่ะ เธอเรียกมันว่าอะไรนะ?

รินดา : time stone....หรือดวงตาแห่งอากาโมโต้

ลูฟี่ : นั่นแหละ ทำไมฉันถึงลองจับไม่ได้อ่ะ?

รินดา : ไม่ได้นะลูฟี่ ฉันมีหน้าที่ปกป้อง time stone และคนที่มีพลังระดับสูงเท่านั่นที่จะสามารถเตะต้องมันได้ ในมิติของฉันหลายสิบปีก่อนเคยมีผู้ที่ต้องการใช้อัญมณีในการล้างเผ่าพันธ์จนเหลือแค่ครึ่งเดียว

โคบี้ : ฟังดูน่ากลัวจังเลยนะครับ แล้ว time stone ของคุณสเตรนจ์ทำอะไรได้เหรอครับ?

รินดา : ไว้เดียวฉันจะบอก ก่อนอื่นฉันขอแนะนำคู่หู่ของฉัน

ทั้งสองคนสงสัยกับคำว่าคู่หู่ เมื่อรินดาเปิดกระเป๋าผ้าคลุมสีแดงของเธอก็ลอยออกมาแล้วมานั่งตรงขอบเรือในลักษณะเหมือนคนที่กำลังนั่งแต่ไม่มีร่างกาย

โคบี้ : ผะ-ผีหลอก!!!

ลูฟี่ : โห...สุดยอดไปเลย!!!

รินดา : ทั้งสองคน นี่คือแฟนเกิร์ล เธอเป็นผ้าคลุมเวทย์มนต์คู่หู่ของฉันเอง ตอนแรกก็ของอาจารย์ฉันแต่เขามอบเธอให้ฉัน และที่สำคัญเพราะเธอเป็นผู้หญิงฉันเลยเรียกว่าเธอ

ลูฟี่ : ว่าไงผ้าคลุม...ฉันชื่อลูฟี่นะ

ลูฟี่จะยื้นมือไปจับ ทางผ้าคลุมก็จะจับแต่ก็หยุดกระทันหันก่อนจะสะบัดหนี ทำให้เขางงเป็นไก่ตาแตกทันที

ลูฟี่ : เป็นผ้าคลุมที่แปลกจังแฮะ...

รินดา : สงสัยนายจะไม่ใช่สเปคเธอล่ะมั้ง? เห็นแบบนี้เธอก็เลือกคนนะ กว่าจะเข้ากับฉันได้เนี่ยก็นานเหมือนกันแต่ก็ไม่ค่อยลงรอยสักเท่าไร

โคบี้ : คุณสเตรนจ์นี่แปลกจังเลยนะครับ...ว่าแต่การที่คุณลูฟี่จะตามหาวันพีช ก็จำเป็นต้องมุ่งหน้าสู่แกรนด์ไลน์สิครับ

รินดา : และที่นั่นเอง เป็นที่ที่เรียกว่าสุสานแห่งโจรสลัดด้วยนิ

ลูฟี่ : ใช่...เพราะงั้นฉันถึงต้องการพรรคพวกที่เข้มแข็งยังไงล่ะและเดี๋ยวเราจะเข้าไปที่ฐานทัพทหารเรือ นายบอกว่ามีคนถูกจับอยู่นิ

โคบี้ : อ๋อ...โรโรโนอา โซโลหรือครับ?

ลูฟี่ : ถ้าเป็นคนดีคิดว่าจะดึงมาเป็นพวกด้วยน่ะ...

โคบี้ : ว่าไงนะครับ!!!

รินดา : โคบี้แฟนเกิร์ลตกใจหมด!

ในที่สุดตอนนี้ทั้งสามคนก็เดินทางมาถึงเมืองของฐานทัพเรือ ดูไปดูมาก็เป็นเมืองที่ดูสงบดี แต่เหมือนกับว่ามีบางอย่างผิดปกติซึ่งตัวรินดาเองก็รู้สึกได้และตอนนี้ทั้งสามก็อยู่กันที่ร้านอาหาร ลูฟี่ก็กินอย่างอร่อย

ลูฟี่ : อยากกินอีกจัง...

โคบี้ : ผมมีเงินไม่เยอะนะครับคุณลูฟี่...

รินดา : นายอยากกินอีกเหรอลูฟี่...

ลูฟี่ : อืม...เธอเลี้ยงเหรอ?

รินดาได้ยิ้มให้ลูฟี่ก่อนจะลุกขึ้น จากนั้นเธอก็เริ่มร่ายเวทย์จาก time stone สัญลักษณ์วงกลมสีเขียวที่มือของเธอกำลังทำกับจานอาหารบนโต๊ะ จากนั้นสิ่งที่ทำให้โคบี้และลูฟี่ต้องอึ่งก็พบว่าอาหารกลับมาเหมือนเดิมเหมือนกับไม่มีใครกินมาก่อน

ลูฟี่ : สุดยอดดด!!!!

โคบี้ : อาหารกลับมาได้!!!

รินดา : นี่แค่พลังส่วนหนึ่งของ time stone นะ

จากนั้นทั้งสามก็นั่งกินและคุยกันต่อไปเรื่อย ระหว่างนั่นก็พูดถึงเรื่องโซโลและผู้พันมอร์แกน ทำให้คนในร้านอาหารกลัวกันขึ้นมาเพราะแค่ได้ยินชื่อ ทั้งสามตัดสินใจออกมาจากร้านและมุ่งหน้าไปที่ฐานทหารเรือ มันเป็นสถานที่ที่ใหญ่มาก

ลูฟี่ : พอดูใกล้ๆ ก็รู้สึกใหญ่โตมโหฬารจริงๆ

จากนั้นลูฟี่ก็อ้อมกำแพงเพื่อที่จะหาตัวโซโล ทางรินดาเองก็เหนื่อยใจกับการกระทำของหมอนั่นและก็ในที่สุดก็เจอเขาโรโรโนอา โซโล ทำให้โคบี้ตกใจกลัวอย่างมาก ตอนนี้ลูฟี่กับโคบี้กำลังปีนกำแพงมองเขา ส่วนรินดาก็ใช้ผ้าคลุมในการลอยตัว

รินดา : ว้าว นั่นน่ะเหรอโซโลตัวจริง....

โคบี้ : ทำอะไรนะครับคุณลูฟี่

ลูฟี่ : ถ้าแก้เชือกนั่นออกได้คงหนีได้สบายๆ เลยสินะ

โซโล : เฮ้ แกน่ะ....

จู่ๆ โซโลก็เรียกทั้งสามคนที่มองเขาอยู่ ทำให้โคบี้ตกใจอย่างมาก

โซโล : ช่วยมาทางนี้หน่อยสิ...แล้วมาช่วยแก้เชือกให้ฉันทีได้มั้ย ฉันอยู่แบบนี้มา 9 วันแล้ว ท่าจะถูกปล่อยให้ตายแบบนี้จริงๆ แฮะ

ลูฟี่ : หมอนั่นหัวเราะด้วยแน่ะ

รินดา : แปลกคนชะมัด เดี๋ยวฉันจัดการแก้เชือกเอง

โคบี้ : ไม่ได้นะครับคุณสเตรนจ์! ทันทีที่แก้เชือกมันจะต้องฆ่าเราแล้วหนีแน่เลยเนี่ย!?

รินดา : นิไอ้หนู...ลืมไปแล้วเหรอว่าเธอกำลังอยู่กับปรมาจารย์นักเวทย์ที่เก่งที่สุดในโลก ถ้าหมอนั่นขัดขืนจริงๆ ล่ะก็ หมอนั่นจะไม่มีทางได้ขยับตัวแน่นอน-

??? : ชู่วว!!

ทันใดนั่นเองก็มีบรรไดเกยขึ้นมาข้างๆ พวกเขาทั้งสาม จากนั้นก็มีเด็กผู้หญิงปีนบรรไดขึ้นมาแล้วส่งเสียงเบาๆ ประมาณว่าให้เงียบๆ เด็กผู้หญิงคนนั่นกระโดดข้ามกำแพงไปหาโซโลทันที

โคบี้ :ช่วยห้ามทีที่ครับลูฟี่เดี๋ยวเด็กคนนั้นก็โดนฆ่าหรอก!!

รินดา : ใจเย็นโคบี้....รอดูไปก่อน

โซโล : เธอเป็นใคร? อยากถูกฆ่านักหรือไง?! รีบไปซะหนูน้อย-

??? : หนูทำข้าวปั้นมาให้ พี่ชายคงหิวมากสินะโดนจับหมัดแบบนั่นน่ะ อีกอย่างถึงหนูจะทำเป็นครั้งแรกแต่หนูก็ตั้งใจทำนะคะ

โซโล : ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องการกลับไปซะเดี๋ยวก็เหยียบให้แบนเลยนิ!!!

??? : โรโรโนอา โซโล....อย่าไปแกล้งเค้าสิ ไม่งั้นฟ้องพ่อนะ

ทันใดนั่นเองก็มีผู้ชายที่แต่งตัวเหมือนลูกคุณหนู มีทรงผมสีทองพร้อมกับหน้าตาที่กวนนิดๆ หืม....ไม่ หน้าที่โครตกวน_ีนเลยดีกว่า เขาเดินมาพร้อมกับทหารเรืออีกสองคน

โซโล : เชอะ ลูกชายปัญญาอ่อนของเจ้านั่นเองเหรอ?

??? : เฮ้ย...พ่อของฉันคือผู้พันมอร์แกนเชียวนะ...ข้าวปั้นหน้ากินจังเลยนะจ้ะ แม่หนูขอชิมหน่อยนะ

??? : ไม่ได้นะ!!!

เขาได้หยิบข้าวปั้นของเด็กผู้หญิงคนนั่นไปกิน จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป

??? : รสชาติห่วยแตก!หวานเจี๊ยบเลย.... ใส่น้ำตาลลงไปสิเนี่ย! ปกติข้าวปั้นก็ต้องใส่เกลือนะ!!

??? :ก็หนูคิดว่าหวานๆ มันจะอร่อยกว่านี้นี่นา

จากนั้นเขาก็ปัดข้าวปั้นที่ยังเหลือลงกับพื้นและก็เหยียบมันซ้ำๆ และมันเริ่มทำให้รินดาอารมณ์เดือดอย่างมาก

รินดา :ทนไม่ไหวแล้วเฟ้ย-

ขณะที่รินดาจะบุก ก็ถูกผ้าคลุมพันเข้าที่หน้าทำให้เธอตกลงข้างล่าง เหมือนเธอพยายามจะเตือนรินดาว่าให้ใช้สติ ทำให้รินดาสงบลงได้จากนั้นผู้ชายคนนั้นก็สั่งให้ทหารเรือที่เดินมาด้วยโยนเด็กออกไปแต่โชดดีที่ลูฟี่รับไว้ได้

โคบี้ :ไม่เป็นไรใช่มั้ย?

??? : ไม่เป็นไรคะ...

จากนั้นเด็กผู้หญิงก็เล่าเรื่องให้ฟังว่าทำไมโซโลถึงเป็นแบบนั่นและมันเป็นไปตามหนังสือที่รินดาอ่าน เพราะว่าโซโลไปฟันหมาของหมอนั่นและรับผิดแทนพวกเด็กๆ และถึงคราวที่จะไปช่วยโซโลแล้ว

รินดา : จำไว้ฉันมีประสบการณ์มากกว่าเพราะฉะนั่นนี่คือแผน ฉันกับโคบี้จะไปแก้มัดให้โซโล ส่วนลูฟี่ก็ไปด้านในเพื่อไปเอาดาบของโซโลมา

จากนั้นทุกคนก็เริ่มตามแผนโดยลูฟี่ดีดตัวเองขึ้นไปบนหอคอย แถมยังไปพังรูปปั้นของผู้พันอีกต่างหาก จากนั้นก็มีประตูวาร์ปปรากฏตรงหน้าของโซโลและเป็นรินดาและโคบี้ที่เดินออกมา ทำให้โซโลตกใจทันที

โซโล : เธอคือคนที่มากับลูฟี่นิ....เธอเป็นอะไร?

รินดา : เรียกฉันว่าสเตรนจ์ ฉันจะแก้มัดให้นาย...

โซโล : ฟังนะ...ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไร ถ้าเธอปล่อยฉันเธอจะต้องถูกฆ่าแน่

รินดา : นายไม่ได้ทำอะไรผิด....และที่สำคัญพวกนั่นก็พลาดอย่างใหญ่หลวงที่จะมาเผชิญกับสุดยอดปรมาจารย์นักเวทย์อย่างฉัน

โซโล : นักเวทย์?

โคบี้ : อีกอย่างหมอนั่นไม่ได้จะทำตามตั้งแต่แรกแล้วล่ะ คุณลูฟี่โมโหก็เลยไปต่อยหน้าของเขานะครับ

??? : พอแค่นั่นแหละเจ้าคนที่คิดก่อกบฏต่อท่านผู้พันมอร์แกน เราจะจัดการสำเร็จโทษพวกแกที่นี่เดี๋ยวนี้!!!

เมื่อรินดาหันไปข้างหลังก็พบกับพวกทหารเรือหลายคน พร้อมเล็งปืนมาที่เธอและโคบี้ แต่แค่นั้นก็ไม่ทำให้รินดารู้สึกอะไร แต่ก็มีคนตามหลังมานั่นคือผู้พันมอร์แกนนั่นเอง เขามีร่างกายใหญ่มีแขนข้างซ้ายเป็นขวานขนาดยักษ์

มอร์แกน : มีแค่ 4 คนที่คิดจะก่อกบฏกับฉันงั้นเหรอ? พวกแกนี่ทำให้ฉันรู้สึกสนุกแล้วสิ...เตรียมพร้อมยิง!!!

รินดา : โอ้....น่ากลัวจังเลย~ ชิ ฉันขอเตือนให้พวกแกถอยไปดีกว่า ไม่ยังงั้นพวกแกจะต้องเสียใจที่จะต้องมาเจอกับสุดยอดปรมาจารย์นักเวทย์อย่างฉัน

รินดาผลักโคบี้ไปยืนข้างๆ โซโล จากนั้นเธอก็ทำท่าเตรียมพร้อมปล่อยเวทย์เต็มที ทำให้พวกทหารเรือตกใจกันเป็นแถว มอร์แกนก็ประหลาดใจพอสมควร

มอร์แกน : หือ? ผลปีศาจงั้นเหรอ?

รินดา : ฉันขอเตือนครั้งสุดท้ายและฉันคือนักเวทย์....

มอร์แกน : นักเวทย์งั้นเหรอ....ดี ขอดูหน่อยล่ะกัน ยิง!!!

ทหารเรือหลายสิบคนกระหน่ำปืนใส่ รินดาได้ทำการเปิดวาร์ปของมิติข้างหน้าเธอ จากนั้นก็เปิดมิติข้างบนของกลุ่มทหารทำให้กระสุนที่เข้าไปในประตูวาร์ปก็สะท้อนมาโดนทั้งกลุ่ม ทำให้ทหารหลายคนเริ่มกลัว ขณะนั้นเองลูฟี่กระโดดผ่านหน้าต่างพร้อมกับดาบสามเล่ม

ลูฟี่ : ฉันเอามาให้แล้วนะ....แต่ไม่รู้อันไหนดาบนาย

โซโล :ก็ดาบของฉันหมดน่ะแหละ ฉันใช้วิชาดาบสามเล่มน่ะ

รินดา : ครบแล้วสินะ ฉันจะแก้เชือกให้

จากนั้นรินดาร่ายเวทย์ของเธอ ทำให้เชือกที่ถูกมัดก็คลายออกมาอย่างง่ายดายทำให้โซโลประหลาดใจอย่างมาก

โซโล : นิเธอเป็นนักเวทย์จริงๆ เหรอเนี่ย?

หลังจากนั้นทั้งรินดา ลูฟี่และโซโลก็สั่งสอนพวกทหาร จนลูฟี่ได้เข้าไปซัดกับมอร์แกนตามเนื้อเรื่อง ในขณะที่ลูฟี่กำลังจะชนะก็มีเสียงตะโกนขึ้น

??? : หยุดนะ! ขืนขยับตัวแม้แต่นิดเดียวฉันเป่าไอ้นี่ทิ้งแน่!!!

ทั้งสามคนหันไปก็พบว่าเจ้าลูกชายตัวดีของผู้พันมอร์แกน กำลังเอาปืนจ่อที่หัวของโคบี้ จากนั้นรินดาก็นึกอะไรออกพร้อมกับกระซิบบอกผ้าคลุมของเธอ

รินดา : อย่าให้มันได้ใช้ปืน....

ทันใดนั่นเองผ้าคลุมก็พุ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วบินไปหาลูกชายของมอร์แกนด้วยความเร็วและทำการพันทั้งมือของเขาทำให้เขาใช้ปืนไม่ได้

??? : ไอ้ผ้าคลุมบ้านี่มาจากไหนเนี่ย!? ออกไปให้พ้นนะ!!!

ลูฟี่ : เจ๋งไปเลยสเตรนจ์ หมัด....ยางยืด!

โคบี้ : คุณลูฟี่ข้างหลัง!!!

จังหวะนั้นเองมอร์แกนก็อยู่ข้างหลังลูฟี่และเตรียมจะเอาขวานสับลูฟี่ แต่จังหวะนั่นโซโลก็ใช้วิชาสามดาบพุ่งมาจัดการกับเขาด้วยความเร็ว ส่วนลูกชายของมอร์แกนก็ถูกลูฟี่อัดหน้าไปเต็มๆ

โซโล : กัปตัน งานง่ายๆ น่ะ

??? : ผู้พันมอร์แกนโดนจัดการไปแล้ว!!!

จากนั้นรินดาก็เดินข้ามร่างมอร์แกนโดยที่ผ้าคลุมของเธอก็บินกลับมาติดที่ไหลของเธอ ก่อนจะไปหยุดตรงหน้าของพวกทหารเรือ โดยพวกเขาก็กลัวเธออย่างมาก

รินดา : พวกนายทุกคนเป็นอิสระแล้ว....ยุคของมอร์แกนจบแล้ว....

สิ่งที่เธอพูดทำให้โซโลและลูฟี่งงกันเล็กน้อย ก่อนที่พวกทหารเรือจะมองหน้ากันแล้ว กระโดดด้วยความดีใจอย่างมาก เป็นเพราะว่าทุกคนนั่นกลัวมอร์แกน ตอนนี้ทั้งสี่คนกำลังอยู่ในบ้านของเด็กผู้หญิงโดยแม่ของเธอทำอาหารเลี้ยงเพราะช่วยเมืองไว้ รินดากลัวว่าแม่ของเด็กจะล้างจากเยอะ เลยโชว์พลังของ time stone ทำให้ทุกคนอึ่งกันทันที

ลูฟี่ : สุดยอดเลยสเตรนจ์ ทำอีกนะ!

โซโล : เธอทำได้ยังไงเนี่ย?

รินดา : แน่นอน....ฉันเป็นนักเวทย์นิ

??? : ว้าว พี่สาวเป็นนักเวทย์เหรอคะ สุดยอดไปเลยนะคะ

โซโล : แล้ว....จากนี้ไปคิดจะไปไหนต่อล่ะ?

ลูฟี่ : ฉันจะมุ่งหน้าไป แกรนด์ไลน์

หลังจากที่คุยกันสักพัก ก็มีทหารเรือมาบอกว่าพวกเขาควรไปจากที่นี่ได้แล้วเพราะพวกเขาเป็นโจรสลัด เลยตัดสินใจลาโคบี้และนั่งเรือลำเล็กออกจากเมืองโดยมีทหารเรือมาทำความเคารพด้วย และก็เป็นเวลาสักพักใหญ่ที่ทั้งสามนั่งอยู่บนเรือ โดยที่ไม่มีใครรู้ทางเลยสักคนยกเว้นรินดาที่สามารถบอกทางได้แต่เธอยังไม่พูด

ลูฟี่ : เฮ้อ!! หิวเป็นบ้าเลย

รินดา : นายหิวเหรอ? ฉันเอาอาหารมาให้นายได้นะ

โซโล : หืม....เธอจะทำยังไง

รินดา : ก็แบบนี่ไง...

รินดาได้ทำการเปิดวาร์ป ดูเหมือนจะไปโผล่ที่ร้านอาหารที่ไหนสักที่ในโลกนี้ จากนั้นเธอก็หยิบอาหารออกมาก่อนจะปิดประตูมิติทำให้ลูฟี่มองตาเป็นประกาย

ลูฟี่ : ว้าว สุดยอดเลยขอกินล่ะนะ!!!

โซโล : ฉันเองก็เพิ่งจะเคยเห็นเวทย์มนต์ครั้งแรกนะเนี่ย...เธอฝึกมาจากไหนน่ะ?

รินดา : ฉันฝึกกับอาจารย์ของฉันอีกมิติน่ะ ฉันแค่มาหาอะไรสนุกๆ ในมิตินี่เท่านั่นเอง

โซโล : แล้วเจ้าสร้อยส่องแสงสีเขียวนั่นล่ะ ดูเหมือนว่าเธอจะห่วงมันมากเลยนะ

รินดา : เอาล่ะฉันจะเล่าให้ฟังก็ได้ เจ้าสิ่งนี้คือดวงตาแห่งอากาโมโต้หรือที่ฉันชอบเรียกว่า time stone ฉันได้รับหน้าที่อันใหญ่หลวงในการปกป้องมันและคนที่มีพลังมากพอเท่านั่นจึงจะสามารถจับมันได้ไม่งั้นคนที่ไม่มีพลังมากพอก็จะตายถ้าจับมัน

โซโล : แล้วมันทำอะไรได้อีกหรือเปล่า นอกจากการที่เธอเรียกอาหารที่เรากินเข้าไปกลับมาได้น่ะ

รินดา : มันคืออัญมณีแห่งเวลา ฉันสามารถมองดูได้ทั้งอดีตและอนาคต อีกทั้งฉันยังสามารถใช้ทำได้หลายอย่างอีกมาก แถมฉันสามารถทำให้นายกลายเป็นเด็กก็ได้นะ

ลูฟี่ : จริงเหรอ ทำให้ดูหน่อย!

โซโล : เจ้าบ้า ลองกับแกสิเฟ้ย!

รินดา : แล้วนายล่ะเป็นนักล่าเงินรางวัลที่ตระเวนตามท้องทะเลไม่ใช่เหรอ?

โซโล : ฉันจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเป็นนักล่าเงินรางวัลตั้งแต่เมื่อไร ฉันแค่ออกทะเลตามหาผู้ชายคนหนึ่งแล้วกลับหมู่บ้านตัวเองไม่ถูก

รินดา : อ้อ...เด็กหลงทางสินะ

โซโล : ห้ามพูดแบบนั่นนะ!!

ลูฟี่ : นิ ฉันอยากกินเจ้านกนั่นน่ะ

ลูฟี่ชี้ขึ้นไปบนฟ้า พวกเขาเห็นนกตัวหนึ่งดูแล้วใหญ่พอสมควร รินดามองไปที่จานอาหารที่เธอขโมยมาก็พบว่าหมดแล้ว

รินดา : นายยังไม่อิ่มอีกเหรอ?

ลูฟี่ : เราต้องหารสชาติใหม่สิ!!

จากนั้นสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง ลูฟี่ได้ทำการดีดตัวเองกับเสาเรือแล้วพุ่งไปหานกนั่น ตอนแรกก็เหมือนจะไปด้วยดีแต่.....

รินดา : คิดว่ามันจะ....

โซโล : เอ่อ.....

ลูฟี่ : จ๊าก!! ช่วยฉันด้วย!

รินดา/โซโล : เจ้าโง่เอ๊ย!!!

แน่นอน ตอนนี้ลูฟี่ได้โดนเจ้านกนั่นพาตัวออกไป ทำให้โซโลรีบพายเรือตามไปทันที

รินดา : โซโล! ฉันจะล่วงหน้าตามลูฟี่ไปก่อน

โซโล : ดะ-เดี๋ยวสิ!

รินดารีบวิ่งไปทางหัวหน้า จากนั้นผ้าคลุมก็มาเกาะไหลของเธอจากนั้นเธอก็ลอยขึ้นและก็บินตามลูฟี่ไปทันที ทั้งคู่กำลังบินผ่านเมือง จนกระทั่งทั้งนกและลูฟี่ก็โดนอะไรบางอย่างทำให้ตกลงไปข้างล่าง เธอจึงรีบตามไปทันที แต่เมื่อเธอมองดีๆ ก็เห็นว่าลูฟี่กำลังยืนอยู่ตรงกลางระหว่างผู้หญิงผมสั่นสีส้มและก็ชายสามคน จากนั้นรินดาได้ทำการลอยลงมาหาลูฟี่ ทำให้พวกที่เห็นตกใจกับการมาของเธอทันที

รินดา : ลูฟี่นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?

ลูฟี่ : อืม ฉันสบายดี...

??? : อา....หัวหน้า!! มาช่วยฉันรึค่ะ!? ที่เหลือฝากด้วยนะคะ!!

จู่ๆ ผู้หญิงผมสีส้มก็มองมาที่ทั้งคู่แล้วบอกว่าทั้งคู่เป็นหัวหน้าของเธอ จากนั้นเธอก็วิ่งหนีไปทันที รินดาก็รู้อยู่แล้วว่านั่นคือนามิ

??? : ไม่จำเป็นต้องตามไปหรอก....หัวหน้ามันยืนอยู่ตรงนี้แล้ว

??? : จริงด้วยสิ จับตัวลูกน้องมันไปก็แค่นั่น....

จากนั้นรินดาก็แสยะยิ้มแล้วหันไปหาพวกโจรสลัดสามคน ก่อนจะลอยตัวขึ้นทำให้ทั้งสามคนตะลึงทันที จากนั้นเธอก็เสกแส้เวทย์มนต์ขึ้นมาแล้วฟาดใส่ทั้งสามคนกระเด็นออกไปไกลพอสมควร

รินดา : พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง....

นามิ : ว้าว...เธอน่ะสุดยอดไปเลย มันเหมือนกับเวทย์มนต์เลยแฮะ

ลูฟี่ : เธอเป็นใคร?

นามิ : ฉันชื่อนามิจะมาเป็นพวกกับฉันมั้ย? ฉันเป็นนักขโมยของโจรสลัดมืออาชีพ!!

ลูฟี่ : นักขโมยของโจรสลัดมืออาชีพ?

To Be Continue...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #115 sopitnapa1789 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 17:37
    time stone ใช้สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นิคะ? นิยามของการปกป้องมณีนี้คือยังไงคะ?
    #115
    1
    • #115-1 Snow Weiss(จากตอนที่ 2)
      12 เมษายน 2563 / 06:36
      เป็นวัยรุ่นก็แบบนี้แหละครับ
      #115-1
  2. วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:06
    มาต่อเร็วๆนะครับ
    #6
    0
  3. #4 Bendy TV. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 07:19
    มาต่อเร็วๆๆนะไรท์
    #4
    0