One Piece The New Sorcerer Supreme รีไรท์ (Marvel & One Piece Crossover)

ตอนที่ 16 : Special Episode : ตอนที่ 11 เดินทางสู่โลกวันพีชอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 775
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    20 ม.ค. 63


     เป็นเวลาที่ใครหลายคนรอคอยนั่นคือวันสอบของนักศึกษาทุกคนและที่สำคัญถ้าสอบเสร็จแล้วก็จะปิดภาคเรียน รินดาลงมือทำข้อสอบอย่างรวดเร็วและแน่นอนว่ามันอยู่ในหัวเธอหมดเลย หลังจากที่เธอสอบเสร็จแล้วก็ถึงเวลาเลิกขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูวาร์ป กลับคอนโดจู่ๆก็มีคนเรียกเธอ

     เอ็ดดี้ : คุณรินดาครับ!

     รินดา : เอ็ดดี้!?

     แน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเอ็ดดี้นั่นเอง เขาเดินเข้ามาหาเธอในมหาลัยและแน่นอนสุดๆว่าความหล่อของเขาทำให้สาวๆหลายคนมองกันใหญ่จนรินดารู้สึกแปลกๆแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

     รินดา : เอ็ดดี้นายมาได้ไง? แล้วมาทำอะไรที่นี่?

     เอ็ดดี้ : ผมก็มารอรับคุณไง...

     รินดา : มารับฉันเนี่ยนะ....เอ็ดดี้นายก็รู้ว่าฉันวาร์ปได้ไม่ใช่เหรอ?

     เอ็ดดี้ : คุณรินดาควรจะรับบรรยกาศข้างนอกนอกจากการอยู่ในประตูมิติบ้างนะครับ

     รินดา : จ๊ะ.....นายเองก็ไม่เห็นต้องลงทุนมารับฉันเลย....

     เอ็ดดี้ : ใครจะยอมให้แฟนตัวเองกลับบ้านคนเดียวล่ะครับ-

     รินดา : อะไร....แค่ดูกันไปก่อน-

     เอ็ดดี้ : แต่ยังไงคุณรินดาก็เป็นแฟนผมแล้วนะครับ

     รินดา : ตามสบายเลย....ว่าแต่นายมายังไง?

     เอ็ดดี้ : ผมมามอเตอร์ไซค์ครับ

     หลังจากที่เอ็ดดี้พูดว่าเขาขี่มอเตอร์ไซค์มา มันทำให้รินดาสงสัยเล็กน้อยว่าเธอไม่เคยเห็นเขาไปไหนมาไหนด้วยมอเตอร์ไซค์และจากนั้นเขาก็รีบจูงมือเธอไปทันทีโดยมีคนอื่นมองโดยเฉพาะสาวๆที่รู้สึกเสียดาย เขาพาเธอไปที่จอดรถของมหาลัยและก็พบมอเตอร์ไซค์ของเอ็ดดี้ซึ่งทำให้รินดาสตั้นหนักมาก

     รินดา : เอ็ดดี้.....นั่นรถนายเหรอ!?

     เอ็ดดี้ : ใช่ครับรถผมเอง....



     มอเตอร์ไซค์ของเขาก็คือ Honda CBR 150R มันทำให้เธอนึกทันทีว่ามอเตอร์ไซค์พวกนี้มักจะเป็นของคนมีเงินทำให้เธอยิ่งสงสัยเอ็ดดี้แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นเขาก็หยิบหมวกกันน็อคให้เธอก่อนที่เขาจะขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์และสตาร์ทเครื่องจากนั้นก็มองมาที่เธอ

     เอ็ดดี้ : ขึ้นมาเลยครับ....

     รินดา : เอ่อ....เอ็ดดี้ฉันใส่กระโปรงน่ะ

     เอ็ดดี้ : แล้วคุณรินดาเอาผ้าคลุมมาด้วยหรือเปล่า?

     รินดา : ไม่ได้เอามาหรอก ฉันให้นอนอยู่ในห้องน่ะแหละ

     เอ็ดดี้ : งั้นคุณรินดาเอาเสื้อนอกของผมไปปิดขาก่อน อย่างน้อยมันก็ปิดช่วงสำคัญของคุณได้นะ

     จากนั้นเอ็ดดี้ก็ถอดเสื้อของเขาและส่งให้เธอ จากนั้นเธอก็ขึ้นซ้อนท้ายทันทีจากนั้นก็เอาเสื้อของเอ็ดดี้มาปิดช่วงขาเอาไว้ เพราะกระโปรงของรินดานั่นสั้นกว่าหัวเข่าซะอีก จากนั้นทั้งสองก็ออกจากมหาลัยและมุ่งหน้ากลับคอนโดทันทีและในที่สุดทั้งสองก็ถึงคอนโด แต่ขณะที่กำลังจะขึ้นลิฟท์

     ผู้ดูแล : ต๊าย!!! เดี๋ยวนี้มีไปรับไปส่งกันด้วยนะ

     รินดา : มาถึงก็แซวเลยนะคะ....

     เมื่อทั้งสองขึ้นลิฟท์มาเรียบร้อย ทางรินดาก็ให้เอ็ดดี้มาที่ห้องเธอก่อนและเธอก็ไปเอาน้ำมาให้เขาและคุยกันไปสักพักก็มีคนวีดีโอคอลเข้ามาในโทรศัพท์ของเธอ เมื่อเธอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นมอร์แกนที่คอลมา

     รินดา : ว่าไงมอร์แกน....

     มอร์แกน : หายไปนานเลยนะพี่ ตอนนี้พี่อยู่ไหนน่ะ?

     รินดา : พี่อยู่ที่ห้องของพี่ไง....เพิ่งจะสอบเสร็จและกลับมาเนี่ย

     แต่ในจังหวะนั้นรินดาเผลอหันกล้องไปทางเอ็ดดี้ที่กำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ จากนั้นเขาก็ชู่สองนิ้วให้กล้องทำให้มอร์แกนตกใจเล็กน้อย

     มอร์แกน : เฮ้ยพี่! เดี๋ยวนี้พาผู้ชายเข้ามาในห้องแล้วเหรอ...มิน่าล่ะถึงหายไปเลย

     รินดา : เปล่าซะหน่อย....มอร์แกนนี่คือเอ็ดดี้....เขา....เป็น-

     เอ็ดดี้ : เป็นแฟนรินดาครับและเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ข้างห้องของรินดาเมื่อสามวันก่อน

     มอร์แกน : ว้าว....สามวันก็พาเข้าห้องกันแล้วเหรอเนี่ย....พี่ฉันไวไฟจริงๆเลยนะ

     รินดา : พอเลยมอร์แกน....ว่าแต่เธอมีอะไรหรือเปล่า?

     มอร์แกน : พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าเรามีนัดกับพวกพ้องของเราหลังจากสอบเสร็จแล้วน่ะ?

     รินดา : เออ...ใช่ เกือบลืมไปเลย

     มอร์แกน : คือแบบว่าหนูอยากจะเดินทางพรุ่งนี้น่ะหนูอยากให้พี่เตรียมตัวไว้น่ะ อ๋อ! พี่อยากจะเอาแฟนพี่ไปด้วยก็แล้วแต่นะ แต่ขอเตือนแฟนพี่เลยนะว่าไม่เถื่อนจริงอยู่ไม่ได้แล้วพรุ่งนี้พี่ก็มาหาหนูที่บ้านของแม่นะ

     รินดา : จ๊ะๆ จะเตรียมตัวไว้

     จากนั้นมอร์แกนก็ตัดสายไปทันทีเพราะเธอกำลังจะคอลไปหามาเรีย ซึ่งรายนั่นยังไม่ทราบเลยว่าจะว่างหรือเปล่า แต่เมื่อรินดาหันมาที่เอ็ดดี้เขาก็มองเธอด้วยความสงสัยและแน่นอนว่าเธอก็ต้องตอบคำถามเขา

     รินดา : ฉันรู้ว่านายจะต้องถามฉัน....นายยังจำตอนที่ฉันพูดว่าจะพาไปเที่ยวที่ไม่มีในโลกได้หรือเปล่า?

     เอ็ดดี้ : จำได้ครับ....ว่าแต่มันยังไงเหรอ? แล้วผู้หญิงที่ชื่อมอร์แกนเมื่อกี้ใช่ลูกสาวของโทนี่ สตาร์คหรือเปล่าครับ?

     รินดา : ถูกต้องแล้ว....ส่วนเรื่องที่เที่ยวที่ไม่มีในโลกก็คือ.....เราจะข้ามมิติไปโลกการ์ตูนกัน!........แล้วไมทำหน้าแบบนั่นล่ะ?

     เอ็ดดี้ : คุณรินดาล้อเล่นใช่มั้ย?

     รินดา : ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะเอ็ดดี้....แค่มี time stone ก็สามารถทำให้เราสามารถเข้าไปในหนังสือการ์ตูนของอนิเมะได้ อย่างที่เราเคยไปก็คือเรื่องวันพีช

     เอ็ดดี้ : พวกคุณรินดาไปที่โลกของวันพีชมาเหรอ!?

     รินดา : นายรู้จักใช่ม้า...

     เอ็ดดี้ : จะว่าก็เคยรู้จักแหละครับ...เมื่อก่อนผมก็มีหนังสือนะจนปัจจุบันนี่ก็หายไปหมดแล้วล่ะครับ....ว่าแต่คุณรินดาไปอยู่ในช่วงเนื้อเรื่องไหนเหรอครับ?

     รินดา : ก็หลังจากเราช่วยบ้านเกิดของนามิเสร็จ พวกเราก็กลับมาโลกปัจจุบันทันทีและวันถัดมาฉันก็มาเจอนายนั่นแหละและที่สำคัญเลยคือ 1 ชั่วโมงของโลกเราจะเท่ากับ 1 วันของโลกการ์ตูนซึ่งฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่ก็ดีแล้วล่ะ จะได้ไม่กระทบงานในโลกจริงของเราด้วย

     เอ็ดดี้ : งั้นแสดงว่าคุณรินดาจะข้ามมิติเข้าไปในการ์ตูนไหนก็ได้สินะครับ

     รินดา : แต่ใช่แหละ แต่ขอเดินเนื้อเรื่องของวันพีชให้ถึงจุดสำคัญก่อนและเราจะบอกลาพวกเขาอย่างจริงจังว่าจะไม่กลับไปอีกแล้ว ก็นะ....จะให้ไปมาก็ใช่เรื่อง

     เอ็ดดี้ : งั้นตอนนี้ผมก็เข้าใจเรื่องที่คุณมอร์แกนบอกว่าไม่เถื่อนจริงอยู่ไม่ได้แล้วล่ะครับ...

     รินดา : ใช่...แล้วฉันก็ไม่อยากจะโม้ด้วยนะว่าฉันได้สู้กับมิฮอว์คมาแล้วด้วย

     เอ็ดดี้ : มิฮอว์ค นักดาบที่เก่งที่สุดในโลกวันพีชน่ะเหรอครับ!?

     หลังจากนั้นรินดาก็เริ่มเล่าเรื่องการผจญภัยในโลกวันพีชตั้งแต่เจอกับลูฟี่ครั้งแรก จากนั้นก็ยาวไปจนถึงกลุ่มโจรสลัดบากี้ แต่ในขณะที่เธอเล่าอยู่เอ็ดดี้ก็พุ่งตัวลงมานอนที่ตักของเธอกระทันหันทำให้เธอสะดุ้งพร้อมหน้าแดงอย่างมาก

     รินดา : นายทำอะไรของนายน่ะเอ็ดดี้!?

     เอ็ดดี้ : นั่งฟังมันเมื่อยอ่ะครับ ผมเลยของนอนฟังดีกว่า

     รินดา : แล้วทำไมถึงมานอนที่ตักฉันล่ะ?

     เอ็ดดี้ : แล้วทำไมผมถึงนอนตักคุณรินดาไม่ได้ล่ะครับ?

     รินดา : พูดแล้วเถียงนายนี่มัน......ฮึ่ย! นายมันร้ายเอ็ดดี้....

     เอ็ดดี้ : นี่แค่ส่วนหนึ่งครับ ถ้าวันไหนผมนึกสนุกล่ะก็....ผมทำกับคุณรินดามากกว่านี้แน่นอน

     รินดา : อะไรนะ!?

     เอ็ดดี้ : เปล่าครับไม่มีอะไร....คุณรินดาเล่าต่อเถอะครับเดี๋ยวผมจะหลับตาฟัง....

     รินดา : ตายแล้ว.....ถ้าวันไหนหมอนี้เกิดนึกบ้าอะไรขึ้นมาแล้วขมขืนฉันจะทำไงเนี่ย? ช่างเถอะเล่าต่อล่ะกัน....ฮ้าว~

     เอ็ดดี้ : ทำแน่ครับ แต่พอถึงวันนั่นจริงๆคุณรินดาจะต้องยอมผมด้วยนะ

     จากนั้นรินดาก็เริ่มเล่าต่อยาวจนถึงจุดสิ้นสุดหลังจากที่เธอช่วยบ้านเกิดของนามิได้ แต่ขณะนั้นทุกอย่างกลับเงียบทางเอ็ดดี้ที่กำลังพักสายตาฟังอยู่ก็สงสัยว่าทำไมเงียบ เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่ารินดาได้หลับไปแล้ว เขาได้ส่งยิ้มให้เธอและเอามือลูบแก้มของเธอก่อนจะอุ้มเธอไปนอนที่เตียงและบอกให้ผ้าคลุมของเธอจัดการต่อ ส่วนเขาก็กลับห้องไปเรียบร้อย

เวลาต่อมา

     เป็นเวลา 9 โมงเช้าหลังจากผ่านการสอบเรียบร้อยสิ่งที่ใครหลายคนรอคอยก็คือปิดเทอม ต่างคนก็มีหลายอย่างต้องทำ แต่สำหรับพวกเธอตอนนี้รินดาและเอ็ดดี้ได้วาร์ปมาที่บ้านของเป็ปเปอร์และมาเจอกับมอร์แกนเรียบร้อย รินดาได้เล่าเรื่องของเอ็ดดี้ฟังสักพักใหญ่จนเธอรู้ว่าเอ็ดดี้มีซิมไบโอตอยู่ในร่างกาย แต่นั่นก็ถือเป็นข่าวดีแต่ข่าวร้ายก็คือ

     มอร์แกน : พี่รินดา....พี่มาเรียไปกับเราไม่ได้แล้วค่ะ ตอนนี้พี่เขากำลังยุ่งกับการจัดงานแฟชั่นระดับโลกอยู่ที่ออสเตเรีย พี่เขาเลยบอกว่าจะหาคนมาแทนแต่พี่เขาก็ไม่ได้บอกว่าใครและถ้าเสร็จงานเมื่อไรเขาจะให้ดร.สเตรนจ์พาไปส่ง

     รินดา : ว้า เสียดายจัง....พวกลูฟี่เองก็คงจะเหงาไม่น้อยโดยเฉพาะซันจิอ่ะนะ....ว่าแต่ใครจะไปกลับเราอีกล่ะ?

     ??? : ไหนแม่บอกว่าคุณมาเรียคุณเป็ปเปอร์ชวนเราและจะพาไปเที่ยวต่างประเทศและให้มารวมกันที่บ้านของคุณเป็ปเปอร์และไหนอ่ะไม่เห็นมีอะไรเลย!?

     ??? : แม่ไม่ได้หลอกซะหน่อย ก็คุณมาเรียบอกมาน่ะ

     รินดา : เสียงนี่มัน.....

     มอร์แกน : ยัยนั่นใช่มั้ย!?

     ??? : อ้าว พวกเธอก็เป็นคนที่จะมาเที่ยวใช่มั้ย-.....มอร์แกน?

 

     หลังจากที่ทั้งหมดไปดูที่หน้าบ้าน ทั้งสามคนก็ต้องพบกับครอบครัว Scarlet Witch วันด้า แม็กซิมอฟฟ์และก็วินแคน แม็กซิมอฟฟ์ ทั้งสองเมื่อเห็นทั้งสามก็สะดุ้งเล็กน้อยพร้อมกับพวกมอร์แกน

     รินดา : ว้าว คุณน้าก็มาด้วยเหรอ?

     วันด้า : เปล่าน้าแค่มาส่งวิแคนน่ะ ว่าแต่คุณเป็ปเปอร์ไม่อยู่เหรอแล้วเรื่องที่-

     มอร์แกน : อ๋อ! คือหนูทำหน้าที่แทนค่ะ ตอนนี่ทุกอย่างอยู่ในมือหนูแล้วไม่ต้องห่วงนะคะเดี๋ยวหนูจะดูแลเป็นอย่างดี

     วันด้า : ฮิๆ ถ้าหนูมอร์แกนจะพูดรัวๆซะขนาดนั่นน้าก็ไม่ได้ว่าอะไร งั้นน้าก็ฝากดูวิแคนด้วยนะ 

     วินแคน : มะ-แม่ไม่ได้ไปด้วยเหรอ!?

     วันด้า : แม่มีงานต้องทำนะวินแคน เดี๋ยวแม่ต้องไปพบลูกค้าอีกเพราะฉะนั้น....เที่ยวให้สนุกนะแม่ไปล่ะ ว่าแต่เจ้าหนุ่มต้องนั่นใครน่ะ?

     มอร์แกน : อ๋อ นั่นคือพี่เอ็ดดี้แฟนพี่รินน่ะค่ะ

     วันด้า : เข้าใจเลือกนะเราน่ะ

     รินดา : ขอบคุณค่ะ....

     วันด้า : งั้นน้าขอตัวก่อนนะฝากวินแคนด้วยล่ะ

     จากนั้นวันด้าก็เดินเข้าลิฟท์ไปพร้อมกับโบกมือให้กับทุกคนก่อนที่จะเดินไปที่รถของเธอ จากนั้นก็มีแค่ 4 คนที่ยืนมองหน้ากันไปมาเพราะพวกเธอจะต้องอธิบายเรื่องทุกอย่างให้วินแคนฟังเช่นกันและแน่นอน...

     วินแคน : ฮ่าๆๆๆ ฉันชอบมุขเธอนะมอร์แกน....แต่มันไม่สุดอ่ะ

     มอร์แกน : ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะวินแคน พวกเราจะไปโลกของวันพีชจริงๆ!

     วินแคน : ฉันเข้าใจ....เธอกับฉันมันก็บ้าการ์ตูนเหมือนกันแต่ก็ไม่คิดเลยว่ามันจะขนาดนี้อ่ะนะ

     มอร์แกน : ฉันไม่ได้....ฮึ่ย....พี่รินดาจะพาเราไปเอง....

     รินดา : ถูกต้องแล้วแม่มด พี่จะพาพวกเราไปเอง

     วินแคน : โอเคๆ ยอมก็ได้....ถ้าไปได้จริงแล้วพี่จะพาไปยังไง?

     จากนั้นรินดาก็ร่ายเวทย์ของ time stone เพื่อให้เปิดดวงตาแห่งอากาโมโต้จากนั้นทั้งหมดก็เข้าไปในห้องของมอร์แกนและอีกครั้งที่เปิดตู้หนังสือกองใหญ่ก็ล่วงลงมาทันทีแม้แต่เอ็ดดี้และวินแคนยังต้องอึ่ง

     เอ็ดดี้ : โว้....ไม่คิดเลยว่ามอร์แกนจะสะสมหนังสือการ์ตูนมากขนาดนี้

     รินดา : ต้องพูดว่าบ้าเลยดีกว่า...

     มอร์แกน : อย่าเสียเวลาเลยค่ะมาช่วยกันรวบรวมหนังสือวันพีชให้ได้เยอะที่สุดก่อนดีกว่า ตอนนี้เรายังไม่รู้เลยว่าพวกลูฟี่เขาเดินทางไปถึงไหนกันแล้ว

     ในที่สุดทั้งหมดก็ช่วยกันจัดกองหนังสือของวันพีชจนครบ จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของรินดาในการเปิดประตูมิติของ time stone ในการเข้าไปในโลกของวันพีชและทันใดนั่นเองแสงสีเขียวก็ส่องสว่างขึ้นมาทันที จากนั้นเมื่อแสงหายไปทั้งหมดก็พบว่าพวกเขากำลังอยู่ในที่ๆมีควันสีเขียวรอบๆ เป็นลักษณะทางเดินยาวแถมยังมีภาพเหตุการณ์ของการ์ตูนวันพีชลอยอยู่เป็นฉากๆด้วย

     วินแคน : นี่ฉันฝันไปใช่มั้ย?

     เอ็ดดี้ : สุดยอดไปเลย....

     รินดา : เมื่อก่อนมันไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ คราวนี้มาเป็นฉากๆเลย...

     มอร์แกน : หรือว่าเขาจะให้เราเลือกสถานการณ์เอง?

     เอ็ดดี้ : แล้วแบบนี้เราจะรู้ได้ยังไงครับว่าพวกคุณเคยจากมาตอนไหนและพวกเขาจะไปถึงไหนกันแล้ว?

     รินดา : นั่นสินะ....

     วินแคน : ทุกคนดูนั่น!

     ทันใดนั่นจู่ๆก็มีแสงสว่างสีขาวพุ่งมาจากทางเดินข้างหน้าและพุ่งเข้าใส่ทั้ง 4 คนทำให้เกิดภาพสว่างอย่างมาก แต่ที่ๆเขามาโผล่อยู่กลางอากาศที่เต็มไปด้วยความมืดรินดารีบเปิดเวทย์บาเรียป้องกันทุกคนส่วนวินแคนก็ใช้พลังจิตคอยช่วยอีกแรง แต่ที่ๆพวกเขาจะลงไปนั่นเอง.....

     รินดา : นั่นมันอะไรน่ะ!?

     มอร์แกน : ว้าว! ทุกคนนั่นมันเกาะกระบองเพรช วิสกี้ พีค เมืองแห่งสุราและเสียงเพลงและที่สำคัญยังเป็นรังของพวกนักล่าโจรสลัดอีกด้วย



     เอ็ดดี้ : งั้นแสดงว่าพวกคุณลูฟี่ก็คงจะอยู่ที่นี่สิครับ?

     วินแคน : ตามเนื้อเรื่องก็ประมาณนั่นค่ะ

     รินดา : ทุกคนดูนั่น!

     สิ่งที่ทุกคนเห็นคือโซโลกำลังยืนถือดาบอยู่บนอาคารแห่งหนึ่ง โดยมีกลุ่มคนจำนวนมากถืออาวุธครบมืออยู่ข้างล่าง คนแรกที่เปิดประเด็นคือมอร์แกน เธอได้ใส่ชุดเรียบร้อยพร้อมกับบินลงไปและยิงจรวดใส่กลุ่มพวกนั่นจนกระเด็นไปคนล่ะทาง




     รินดา : เอ็ดดี้แปลงร่างเลย!!!

     วินแคน : ได้เวลาของอเวนเจอร์แล้ว!

     เอ็ดดี้ : จัดให้ครับ......หึๆๆๆฮ่าๆๆๆๆ!!!!!

     เอ็ดดี้ได้แปลงร่างและพุ่งลงไปพร้อมกับเอามือทุ่มพื้นอย่างจังทำให้หลายคนกระเด็นไปทันที ส่วนคนที่โดนก็นอนจมกองเลือดตรงมือของเขา จากนั้นรินดาและวินแคนก็กระโดดลงมาสมทบ ตอนนี้ทั้งสี่ยืนล้อมกันเป็นวงกลมท่ามกลางนักล่าโจรสลัด

     ??? : พวกนั่นเป็นใครกันน่ะ!?

     ??? : เล่นงานพวกเราไปหลายคนเลย!!!

     ??? : ลงมาจากท้องฟ้างั้นเหรอ!?

     มอร์แกน : คุณโซโล!!!

     โซโล : มอร์แกน! รินดา! ไม่ได้เจอกันนานพาเพื่อนมาด้วยเหรอ!?

     จากนั้นโซโลก็กระโดดลงมารวมกับทั้งหมด จากนั้นพวกนักล่าก็ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าจะมีอยู่ 4 คนที่ยืนเรียงกันเด่นๆ แต่ล่ะคนก็ดูไม่ปกติเลยยกเว้นผู้หญิงผมยาวหางม้าสีฟ้า

 

 

     ??? : ดูเหมือนว่ามันจะพาพวกมาเพิ่มนะ

     ??? : แบบนี้เห็นทีพวกเราจะต้องร่วมมือกันแล้ว!!!

     ??? : คิดจะสู้กับพวกเราทุกคนด้วย 5 คนจริงๆงั้นรึ?

     ??? : ยิงมันเลย!!!!

     จากนั้นกลุ่มนักล่าหลายคนก็ระดมยิงปืนใส่ แต่ขณะที่รินดาจะสร้างบาเรียวินแคนก็กระโดดไปข้างหน้าพร้อมกับใช้พลังจิตสร้างบาเรียกันกระสุนขึ้นมาทำให้พวกเขาสตั้นไปทันที

     ??? : ว้าก! นั่นอะไรน่ะ!?

     รินดา : ตาฉันบ้างล่ะ!

     รินดาไม่รอช้าประกบมือและแตะลงพื้นปรากฏเป็นเวทย์ลักษณะคล้ายสายฟ้าพุ่งเข้าไปหากลุ่มนักล่าจนกระเด็นกลับไปหลายคน


     ??? : แกต้องเจอฉัน.....สนับมือ....

     จากนั้นก็เป็นผู้หญิงตัวใหญ่มีกล้ามผิวเข้มพุ่งเข้าใส่พร้อมกับสนับมือ แต่จังหวะนั้นเวน่อมก็พุ่งเข้าไปด้วยความเร็วก่อนจะจับหัวของเธอทุ่มลงกับพื้นและยกเธอขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะอย่างสะใจ

     เวน่อม : ฮิๆๆๆ....เป็นอะไรไป.....แรงเยอะนักไม่ใช่เหรอ? 

     จากนั้นเวน่อมก็ค่อยแสดงสีหน้าอันน่ากลัวพร้อมกับบีบหัวของเธอจนเธอน็อคไปทันที จากนั้นเขาก็โยนเธอออกไปทำให้มอร์แกนที่ดูอยู่เดินมาหารินดาทันที

     มอร์แกน : โฮ่พี่...แฟนพี่ตอนแปลงร่างคล้ายกับฮัคเลยนะแต่ต่างกันที่พี่เอ็ดดี้ดูจิตกว่านิดหน่อย งั้นหนูขอให้พี่โชดดีตอนมี Sex ก็แล้วกันนะ....รับรองว่าเขาจัดหนักแน่

     รินดา : นั่นปากเหรอ?

     ??? : อ๊า....มิสมันเดย์ประลองกำลังแพ้รึเนี่ย!!!

     ??? : ไม่น่าเป็นไปได้นี่เรื่องโกหกใช่มั้ย!?


     เวน่อม : ฮิๆๆๆ....ใครอยากจะมาให้ฉันชิมเลือดอีกล่ะ?

     โซโล : ว้าว นั่นแฟนเธอเหรอสเตรนจ์ โหดใช่เล่นเลยนะ

     รินดา : แฮ่ๆ~

     มอร์แกน : นี่พวกแกน่ะ จะมาสนุกกันต่อมั้ยบาล็อคเวิร์คส เรื่องทะเลาะวิวาทกันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรอกนะจะบอกให้

     ??? : ยัยเด็กชุดเกราะนั่นรู้จักบริษัทเราด้วยเหรอ!?

     ??? : พวกนั่นอย่าบอกนะว่าเป็นกลุ่มคนเหนือมนุษย์ที่พวกกองทัพเรือบอกเอาไว้น่ะ!?

     ??? : งี้นี่เอง....เห็นทีแบบนี้ก็ต้องเอาจริงแล้วมั้ง ก็ว่ามันแปลกๆอยู่....

     ??? : บอสมอบหมายให้เราดูแลเมืองนี้ถ้าเกิดแพ้เจ้าพวกนั่นมันจะกลายเป็นปัญหาความรับผิดชอบสำหรับพวกเรา

     ??? : ลุยเลยมิสเวนสเดย์!!!

     ??? : ฮื่อ....มิสเตอร์ไนน์!!

     จากนั้นผู้ชายที่ถือกระบองเหล็กสองท่อนก็กระโดดเข้ามาหาทั้ง 5 คน โดยที่ผู้หญิงผมฟ้าเอานิ้วเข้าปากและเปาออกมาเหมือนจะเรียกอะไรบางอย่างเข้ามา

     ??? : กาลูจงมา!!!

     ??? : ก้าบ!!!!

     จากนั้นสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายกับนกเป็ดน้ำที่มีขนาดพอจะให้คนขี่ได้พุ่งลงมาจากท้องฟ้าและก็มาอยู่ข้างๆกับผู้หญิงผมสีฟ้า



     ??? : กระบองคู่พิฆาตมาแล้ว!!!!

     รินดา : เกะกะชะมัด....

     ชายถือกระบอกเหล็กพุ่งเข้าใส่รินดา จากนั้นรินดาก็ถอนหายใจเบาๆก่อนจะปัดเขาออกไปเบาๆเช่นกัน แต่พลังของเธอมันไม่เบาด้วยทำให้เขาพุ่งไปชนอาคารจนถูกบ้านเรือนทับอีกที

     รินดา : อยู่เฉยๆไปเถอะ

     จากนั้นรินดาก็ร่ายเวทย์ให้เศษสิ่งก่อสร้างกลายเป็นเหมือนเชือกขนาดใหญ่และรัดร่างของชายคนนั้นจนไม่สามารถขยับไปไหนได้

     ??? : แกต้องเจอฉัน....สุ้มเสียงสังหาร- อ๊าาา!!!!



     ??? : ดาบเขี้ยวบิน!!!!

     คราวนี้เป็นผู้หญิงผมสีฟ้าขี่เป็ดของเธอและวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกวีน่อมยิงใยสีดำใส่จนเธอกระเด็นไปติดกับอาคารส่วนเป็ดของเธอก็นอนกลัวอยู่ที่พื้นและสถานการณ์ก็กลับมาสงบสุขแต่ก็ไม่ร้อยเปอร์เซนต์ เพราะในขณะที่ทุกคนจัดการเก็บกวาดเรียบร้อย มีอะไรบางอย่างกำลังจ้องดูทั้งหมดอยู่

     คาเนจ : ทำไมพวกแกไม่รู้สึกสงสัยเลยนะว่าฉันก็ติดมากับพวกแกด้วยน่ะ....ฮิๆๆๆ



To Be Continue...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #52 Mrtaza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 19:53
    รออยู่นะครับ​
    #52
    0