คัดลอกลิงก์เเล้ว

(bts x you) Anpanman ฮีโร่ของเธอ

โดย Nidcha200212

ผมเป็นฮีโร่ที่ไม่มีใครอยากเป็น ไม่มีใครสนใจ แต่มีแค่คุณเท่านั้นที่เข้าใจและสนใจในตัวของผม

ยอดวิวรวม

2,470

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


2,470

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


26
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.ค. 61 / 22:29 น.
นิยาย (bts x you) Anpanman ͧ (bts x you) Anpanman ฮีโร่ของเธอ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ผมเป็นฮีโร่ที่ไม่มีใครอยากเป็น
.
.
ไม่มีใครสนใจ
.
.
ไม่มีใครสนับสนุน
.
.
เป็นแค่เรื่องหลอกเด็ก
.
.
มีแค่คุณเท่านั้นที่เข้าใจผม
.
.

ขอบคุณนะ




จอน จองกุก
นักศึกษาปี 1

.
.
.
.
.

นางเอกของเรื่องนี้คือคุณนะคะ


คุยกับไรท์

สวัสดีค่า หลังจากได้อัพเรื่องสั้นไปก่อนหน้านี้
ติดวงนี้งอมแงมเลยจ้า 555 เรื่องนี้ได้มาจากการแปล
เนื้อเพลงแล้วเอามามโนแต่งเป็นนิยายเน้อ 
ไม่เกี่ยวกับศิลปินเลยจ้า ถ้าชอบก็คอมเม้นให้เราบ้างน้า
อยากให้ลองแต่งเพลงอะไรอีกก็ลองคอมเม้นมาเดี๋ยวจะเอา
ไปพิจารณาจ้า 
ขอบคุณโค้ทสวย จาก s.aqua / สีน้ำ
City Light
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 
- © S E E N A M & B E R L I N ❀ T H E M E V.2 -
O N 2 0 1 5 . D O N ' T C O P Y ! A N D P L E A S E C O M M E N T ! 


 
เพลง Anpanman bts 
กดเล่นเพลงเพื่อความบันเทิงค่ะ

b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ก.ค. 61 / 22:29


Anpanman
Jungkook x you

   ในเช้าอันสดใสกับอารามณ์อันขุนมัวสุดๆของบุคคลคนหนึ่งที่ชื่อ (ชื่อคุณ) ที่เรียนคณะนิเทศ ปี 2 ของมหาวิทยาลัยแห่ง มันจะไปสดใสกับพระแสงอะไรล่ะในเมื่อตัวเธอไม่สบายอยู่ยังสามารถโดนเพื่อนของเธอบังคับให้มาร่วมงานรับน้องของคณะได้  ด้วยเหตุผลแค่ว่า ‘จะได้มาคอยคุมแล้วก็เป็นไม้กันหมาให้ผัวเด็กของมึงไง โคตรหล่อเลยไม่ใช่ไงผัวมึงอ่ะ’ จริงๆแล้วฉันยังไม่ได้แต่งงานแล้วมีผัวหรือไปชิงสุกก่อนห่ามอะไรหรอกแต่ที่เพื่อนมันพูดกัน คือ แฟนของฉันเอง  

     เขาพึ่งเข้ามาเป็นนักศึกษาคณะเดียวกับฉัน เขาบอกว่าที่เข้าคณะนี้ก็เพระเหตุผลสองประการคือ 1.ความใฝ่ฝันของเขาที่อยากจะเป็นนักร้องเป็นดารา ส่วนเหตุผลที่ 2 คือคอยมาคุมฉันไม่ให้ผู้ชายคนไหนมาเข้าใกล้ เขาเคยมีเหตุทะเลาะวิวาทถึงขั้นต้องให้ฉันไปประกันตัวที่โรงพักเพราะแค่มีผู้ชายหน้าตาดีมาจีบฉันแค่นี้เอง โหดสุดๆเลยใช่มั้ยล่ะ 

     “เอ้า! น้องครับมารวมตัวกันได้เเล้วเร็วๆ!” เสียงของเพื่อนของฉันดังขึ้นเพื่อให้น้องๆเดินมาเข้าแถว 
     “เข้าแถวแล้วก็นั่งลงไปเร็วๆ” 
     “พวกพี่จะให้น้องๆแต่ล่ะคนแนะนำตัวกันนะ บอกสิ่งที่คิดว่าควรบอกเสร็จแล้วนั่งลงไป” 
     “เริ่มจากน้องเลยลุกๆ เสียงดังๆด้วย” พอน้องเขาลุกขึ้นมาทำให้มีเสียงซุบซิบกันเกิดขึ้น 
     “ครับ ผมชื่อจอน จองกุกครับ เรียกจองกุกก็ได้ มีแฟนแล้วครับ ชื่อพี่ (ชื่อคุณ) ครับ!”  

      ใช่ผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนของฉันเองหลังที่พวกเราให้พวกน้องๆแนะนำตัวกันเสร็จแล้วจึงเป็นคิวของพวกเราที่ต้องแนะนำตัวกับพวกน้องๆบ้าง 

     “ครับ พี่ชื่อ มิน ยุนกินะ พี่เป็นเฮดว๊ากของปีนี้ เป็นรองประธานของชั้นปี มีแฟนแล้วครับ” 
     “พี่ชื่อ คิม นัมจุนครับ เป็นพี่ว๊ากเหมือนกันเป็นประธานของชั้นปี โสดครับ” 
     “พี่ชื่อ คิม ซอกจินครับ เป็นหน่วยพยาบาลครับ โสดครับ” 
     “คิม แทฮยองครับ พี่สันทนาการครับ แล้วเจอกันครับ” 
    “พี่จอง โฮซอกคร้าบ เรียกพี่ว่าเจโฮปก็ได้ พี่เป็นพี่สันทนาการเน้อ โสดด้วย แล้วก็โฮปร้ากทุกโค้น~” 
     “มึงทำความดุดันความขรึมของไอ้พวกที่ผ่านๆมาหายหมดเลยได้ห่านี่” ยุนกิได้พูดออกมาพร้อมกับส่ายหัว 2 ที 
     “555 ปล่อยมันไปเถอะ พี่ชื่อปาร์ค จีมินครับ พี่เปิดร้านกาแฟอยู่ตรงซอยถัดไปจากประตูม.นะครับอย่าลืมไปอุดหนุนกันนะครับ” 
     “พอแล้วมั้ง อะไรจะขายของขนาดนั้น” ฉันพูดกับจีมิน 
     “อีกนิดๆ ขนมกับเครื่องดื่มร้านพี่อร่อยมากๆนะราคาเป็นกันเองมาซื้อกันได้ครับ ครับจบแล้วครับ อ๋อพี่ไม่โสดนะครับ” 
     “อ่า~ขนมร้านพี่จีมินเค้าอร่อยจริงๆนั่นแหละ พี่ชื่อ (ชื่อคุณ) พี่สันเหมือนกันไม่โสดแล้วเหมือนที่น้องคนแรกพูดเมื่อกี้นี้” หลังฉันพูดจบก็ยิ้มให้น้องๆหน่อยๆแล้วให้คนอื่นๆพูดต่อจนครบทุกคน 
     “OK ครับครบแล้ว” ยุนกิพูด้วยสีหน้านิ่งๆเหมือนเดิม 
     “จำกันได้มั้ยครับ” แล้วจีมินจึงพูดต่อและได้คำตอบจากน้องๆว่า 
     “ไม่ได้ค่ะ/ครับ” 
     “ช่างเป็นคำตอบที่น่าภูมิใจจริงๆนะครับ” เจโฮปพูดแล้วแกล้งเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาเล็กน้อยเรียกเสียงหัวเราะจากน้องๆได้เป็นอย่างดี 
     “จำได้ไม่ได้ก็เรื่องของน้องครับ เพราะพวกพี่จะให้น้องไปขอลายเซ็นของพวกพี่มาให้ครบ 80 ลายเซ็น ภายในเวลา 30นาที จับเวลาเริ่มได้ครับ!” และเป็นยุนกิอีกเหมือนกันที่พูด(แร๊ป)ให้น้องฟัง 
     “พี่ครับผมขอลายเซ็นหน่อย” คนแรกที่มาขอลายเซ็นฉันก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นแฟนเด็กของฉันเอง 
     “จำชื่อพี่ได้ป่าว” ในเมื่อน้องเล่นมาแบบนี้ฉันจึงเล่นกลับ 
     “มากกว่าชื่อก็รู้ครับ” 
     “รู้ไรมั้งอ่ะ” 
     “หลายอย่างครับ เร็วๆครับผมจะได้ไม่โดนทำโทษที่ช้า” 
     “พี่อยากเห็นเราโดนทำโทษอ่ะ” 
     “งั้นพอเรากลับถึงหอเมื่อไหร่ พี่จะโดนทำโทษนะครับ” 
     “OK ไม่แกล้งล่ะ ไปเลยๆ” 

     เขาเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ แต่ก่อนที่เขาจะเดินไปเขาได้เอาสิ่งของบางอย่างยัดใส่มือของฉันเอาไว้ คืออะไรน่ะหรอ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันพอดีกับตอนที่ฉันจะเปิดกล่องไอ้สองตัวแสบประจำกลุ่มก็เดินมาทางนี้พอดี 

     “เฮ้ย กล่องไรอ่ะมึง” จีมินพดูถามฉันก่อน 
    “เปิดดิๆ” แล้วแทฮยองจึงพูดเสริมทันที 

     พอฉันเปิดกล่องมาก็เจอขนมปังอยู่ 2 ก้อนพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับเอาไว้วางอยู่ในกล่อง แต่ที่ฉันสงสัยอยู่อย่างหนึ่งก็คือ เขาเอาเค้ามาได้ยังไงโดยที่ไม่มีใครเห็นเลยสักคน 

    “ขนมปัง~ โอ้ย! มึง! ” จีมินตะโกนขึ้น 
     “ชู่ว~ เบาๆดิวะ มึงจะตะโกนหาพ่อหรอครับคุณปาร์ค จีมิน” จีมินโดนแทฮยองตบหัวไปทีหนึ่งข้อหาตะโกนเสียงดัง ทำให้ภาพพจน์ของพี่ว๊ากเสียหาย เพราะแค่ความหิวและอยากกินของมัน 
     “มึงไม่ต้องตบหัวกูก็ได้ป่ะวะ แม่งเรื่องแค่นี้เอง” 
     “มึงก็อย่าตะโกนดิวะ” และแล้วมันสองคนก็ทะเลาะกันเองอีกครั้ง ฉันจึงหยิบกระดาษในกล่องขึ้นมาอ่านแทน 

     ‘ผมรู้พี่ยังไม่ได้กินข้าวใช่ป่ะ ผมทำขนมปังมาให้นะ ใส้ก็เหมือนเดิมนั้นแหละ (เพราะผมทำอร่อย?แค่ใส้นี้ใส้เดียว 555) พี่ไม่ต้องห่วงนะไม่มีใครเห็นที่ผมเอากล่องเข้าได้ยังไง ถึงเห็นผมก็ไม่สนอ่ะ  พี่รีบกินนะครับ ถึงผมจะมีดีแค่ทำขนมแต่ขนมที่ผมทำมันจะช่วยฟื้นฟูพลังให้พี่เองครับ ถ้าเหนื่อยก็นั่งพักนะครับอย่าฝืนตัวเอง ผมเป็นห่วงครับ 
อันปังแมนของพี่ (ชื่อคุณ) คนเดียว’ 

     ฉันอ่านไปก็ได้แต่ยืนอมยิ้มอยู่คนเดียว ที่จริงขนมปังของจองกุกมันอร่อยมากๆเลยล่ะโดยเฉพาะใส้ถั่วแดงน่ะ อ๋อ ลืมบอกไปอีกอย่างครอบครัวของจองกุกเค้าเปิดร้านขายขนมหรือง่ายก็ร้านเบเกอรี่นั่นแหละ ทั้งพ่อ แม่ และพี่ชายของเขาเก่งเรื่องทำขนมมากๆแต่เขาแหวกแนวจากทำขนมมาสายบันเทิงได้ยังไงก็ไม่รู้ เขาร้องเพลงก็ไพเราะมากๆ 
แร็ปก็เก่ง เต้นก็ดี ไม่มีอะไรที่เด็กคนนี้ทำไม่ได้แล้วล่ะ  

     จริงเขาก็ทำขนมเป็นนะแต่แค่ไม่อร่อยเท่าของที่พ่อกับแม่ของเขาทำก็เท่านั้นเอง แต่เมนูที่จองกุกทำได้อร่อยที่สุดก็คือ ขนมปังใส้ถั่วเองที่เจ้าตัวคิดค้นวิธีทำและสูตรของใส้ขนมปังด้วยตัวเองนั่นแหละ เพราะตอนเด็กดันชอบดูการ์ตูนเรื่องอันปังแมนมากๆ ก็เลยอยากลองเป็นให้ได้แบบอันปังแมน  

     ฉันก็เคยถามเหตุผลที่เขาอยากเป็นอันปังแมนแทนที่จะเป็นซุปเปอร์แมนตอนที่เราคบกับใหม่ๆอยู่หรอกนะ แต่ก็ได้คำตอบที่ทำให้ฉันค่อนข้างแปลกใจมากเลยทีเดียว 

     ‘ทำไมถึงอยากเป็นแบบอันปังแมนล่ะทำไม่ไม่เป็นซุปเปอร์แมน แบทแมนหรืออะไรก็แล้วแต่แบบคนอื่นล่ะ’ 
     ‘เห็นมะ พี่ก็ถาม ทำไมคนชอบถามเรื่องนี้กันจังเลยน้า~’ 
     ‘ก็แค่อยากรู้ ไม่ต้องบอกก็ได้ งั้นเดี๋ยวพี่กลับก่อนนะ มันค่ำแล้ว’ 
     ‘ไม่ๆพี่ผมก็แค่บ่นเฉย ผมอยากบอกพี่นะครับ ฟังผมก่อนๆ’ 
     ‘อือๆ ฟังอยู่ๆ’ 
     ‘คืองี้ พี่ไม่สังเกตบ้างหรอว่าไม่ค่อยมีใครอันปังแมนเลยทั้งๆที่มันก็เป็นฮีโร่เหมือนกันกับซุปเปอร์แมน’ 
     ‘นั่นสินะ’ 
     ‘ก็เพราะไม่มีใตรอยากเป็น ผมก็เลยจะเป็นมันซะเอง ผมมันก็เป็นได้แค่อันปังแมนนั่นแหละ ผมคงจะหล่อจะเก่งจะเท่แบบซุปเปอร์แมนหรือแบทแมนไมได้หรอกครับ’ 
     ‘แต่อันปังแมนมันก็มีดีอยู่นี้หน่า มันมีสิ่งที่ฮีโร่พวกนั้นทำไม่ได้อยู่นะ รู้มั้ยมันคืออะไร’ 
     ‘ทำขนมปังไงล่ะ!’ 
     ‘555 ก็จริง แล้วเราอ่ะทำได้มั้ย’ 
     ‘ได้สิครับ ผมนี่เป็นถึงลูกของเจ้าของร้านเบเกอรี่ที่ดังที่สุดในปูซานเลยนะ แถมมีหลายสาขาด้วย ถึงผมจะไม่เก่งเท่าคนอื่นผมก็ทำได้อยู่แล้ว และขนมปังของผมก็มีรสชาติที่ไม่เหมือนใครเพราะผมเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเองไงล่ะ!’ 
     ‘ไหนได้ทำยัง อยากชิมจังเลย~’ 
     ‘รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้ชิม พี่ต้องดีใจมากแน่ๆเพราะนอกจากผมก็ยังไม่มีใครเคยชิมเลย’ 
     ‘พี่จะตายมั้ยเนี่ย555’ 
     ‘ไม่ดิพี่ผมรับรองเลยเนี่ยเอาหัวใจผมเป็นประกันเลย’ 
     ‘จ้า หืม อร่อยอ่ะ จะทำขายป่ะเนี่ย’ 
     ‘ไม่อ่ะครับ ผมจะรสใส้นี้ให้แฟนผมกินแค่คนเดียว’ 
     นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้จองกุกทำขนมปังใส้นี้ใส่กล่องมาให้ฉัน แต่ก็นะจนถึงตอนนี้จองกุกก็ไม่ได้ทำขนมปังใส้นี้ให้ใครได้ชิมเลยแม้กระทั่งครอบครัวของเขาเอง 

     “แล้วสรุปคือฉันกินได้มั้ยอ่ะ” จีมินหันมาถามฉันหลังจากที่มันสองคนทะเลาะกันจนเหนื่อย 
     “ไม่ต้องให้มันกินนะ (ชื่อคุณ) มึงยังไม่ได้กินข้าวไม่ใช่ไง” 
     “อือ แต่มันมีสองชิ้นแบ่งกันก็ได้” 
     “เย่!/เฮ้ย!” จีมินร้องออกมาอย่างดีใจต่างจากแทฮยอง 
     “เธอก็กินด้วยสิ ดูดิไอ้เด็กนั่นจ้องจนตาจะหลุดออกจากเบ้าแล้วน่ะ” จีมินชี้ไปที่จองกุกแล้วก็ทำท่าทางล้อเลียน 
     “อืม” พอฉันมองกลับบ้างจึงเห็นว่าเขากำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่ 
     ‘รีบๆกินครับ เดี๋ยวเป็นลม’ พอฉันอ่านปากของเขาเสร็จก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ฉันจึงได้แต่พยักหน้ากลับไป 
     ‘รักนะครับ’ จองกุกพูดแบบไร้เสียงอีกครั้ง ทำเอาฉันหน้าร้อนไปหมด บ้าที่สุดฉันเขินนะแต่ก็นะ ฉันก็ตอบจองกุกกลับไปว่า 
 
     “รักเหมือนกัน”

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Nidcha200212 จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 kindaco0l (@kindaco0l) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 01:56

    ชอบเรื่องสั้นแบบนี้ คนแต่งยังอยู่ไหมแง้ ชอบบนะ
    #3
    1
    • #3-1 Nidcha200212 (@Nidcha200212) (จากตอนที่ 1)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 16:56
      อยู่ค่า555 ดีใจที่มีคนชอบนะคะ ก็อยากจะแต่งต่อนะคะแต่ไม่รู้จะเอาเพลงอะไรดี555
      #3-1
  2. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 13:36
    ต่อนะคะ
    #2
    1
    • 13 สิงหาคม 2561 / 15:34
      เรื่องนี้น่าจบแล้วค่ะหรือไม่ก็คงต้องทำเป็นเรื่องยาวแล้วล่ะค่ะ
      #2-1
  3. #1 H.anwol (@JUTHAMASLUKKAEWW) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:56
    ต่ออีกนะคะ
    #1
    1