จันทร์ล่าง - นิยาย จันทร์ล่าง : Dek-D.com - Writer
×

จันทร์ล่าง

โดย Nicolehana

เป็นเรื่องราวของ จันทร์ล่าง ที่ผิดหวังจากความรัก ถูกทำร้าย และโดนหักหลัง ทำให้จันทร์ล่างนั้นยอมแพ้ในการใช้ชีวิตต่อไป แต่ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น ทำให้จันทร์ล่างนั้นต้องใช้ชีวิตต่อไป.....

ยอดวิวรวม

21

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


21

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนตอน : 1 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  13 มิ.ย. 65 / 20:58 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

แม่ฉันมักจะบอกประโยคที่ว่า “ทำดี ก็จะได้ดี” “ทำชั่ว ก็จะได้ชั่ว” และฉันก็เชื่อมาตลอด ฉันพยายามทำดี ดีเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าบางครั้งฉันจะทำโดยไม่เต็มใจ หรือหวังผลตอบแทนก็ตาม แต่ฉันก็เลือกที่จะทำดี มากกว่าที่จะทำในสิ่งที่ไม่ดี และทุกๆ ครั้งผลลัพธ์ที่ตามมาก็จะเป็นอย่างที่แม่บอกไว้อยู่เสมอ

แต่เมื่อฉันเริ่มโตขึ้นเรื่องราวและประสบการณ์ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาภายในชีวิตฉัน ทำให้คำที่ฉันยึดมั่นมาตลอดนั้นก็เริ่มสั่นคลอน ฉันเลือกที่จะทำเหมือนเดิมตามที่แม่เคยสอนไว้ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการที่ฉันถูกหักหลัง ถูกทำร้าย และการตัดสินใจที่ผิดพลาด จนฉันเริ่มย่อท้อ หมดแรงที่จะใช้ชีวิตต่อไป แต่ฉันก็ยังอดทนและสู้ต่อไปเพราะคิดว่าสักวันจะต้องมีความสุขกับสิ่งที่ฉันเคยทำดี คิดดีไว้ได้อย่างแน่นอน ฉันไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนที่พยายามจบชีวิตของตัวเองลง เพราะฉันถูกสอนมาว่ามันคือการทำบาป และจะทำให้ครอบครัว และคนที่รักเรานั้นโศกเศร้าเสียใจ ฉันคิดว่าคนที่พยายามจะจบชีวิตของตัวเองก็คงรู้เรื่องเหล่านี้เหมือนกัน แต่ก็เลือกที่จะทำมัน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไร?

จนกระทั่งฉันได้มาเจอกับตัวเอง เหตุผลเหล่านั้นไม่มีความหมายอีกต่อไป สิ่งที่เคยทำให้ฉันมีความสุข ความสนุกนั้น เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิต จิตใจและความรู้สึกได้แตกสลายพังทลาย ความทรงจำทุกอย่างเริ่มที่จะเลือนราง และเจ็บปวด ภาพที่มองเห็นพร่ามั่วไม่ชัดเจนเพราะน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา การหายใจที่ติดขัดขณะร้องไห้ แต่ไม่มีแม้แต่เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอ มือข้างหนึ่งกำภาพถ่ายเก่าๆ ไว้แน่นวางแนบทับอยู่บนหน้าอก ลำตัวนอนคดงอแบบคนที่ทรมานเหมือนจะขาดใจ มืออีกข้างหนึ่งมีรอยกรีดลึกๆ ตัดผ่านเส้นเลือดบนข้อมือ เลือดสีแดงเข้มไหลนองท่วมเต็มอยู่บนพื้นห้อง ร่างกายไม่ฟังคำสั่งเหมือนไม่ใช่ร่างกายของฉันอีกต่อไป

เสียงกลุ่มนกร้องที่กำลังบินข้ามผ่านทางหน้าต่าง กระดิ่งลมที่แขวนอยู่ตรงระเบียงถูกลมกระทบเสียงดังชัดเจนและไพเราะกว่าทุกครั้งที่เคยได้ยิน มันช่วยปลอบประโลม และทำให้จิตใจของฉันสงบลง

“ช่างเงียบจริงๆ เลย” ความรู้สึกนี้ได้ไหลผ่านเข้ามาในหัวและจิตใจของฉัน แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

“ดีจริงๆเลย มันใกล้จะจบแล้วเรื่องราวเหล่านี้ ฉันไม่จำเป็นที่จะต้องพยายามจะต่อสู้ หรือสนใจใครอีกแล้ว ไม่มีใครที่จะทำร้ายฉันได้อีกแล้ว ฉันเป็นอิสระแล้ว” ฉันคิดไป ยิ้มไป แบบเศร้าๆ

“ฮือ.......ฮือ......ฮือ” เสียงหายใจที่ต้องใช้ปากในการช่วยหายใจ เพราะมันเริ่มหายใจไม่เป็นปกติ ทำให้ฉันนึกถึงคนที่รักฉันมากๆ มาตลอด นั้นคือก็แม่ของฉัน น้ำตาที่เหมือนจะเหือดแห้งไปแล้วก็ได้เริ่มไหลอีกครั้ง “แม่หนูขอโทษที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอย่างที่แม่เคยบอกไว้ไม่ได้ หนูขอโทษที่ทำแบบนี้ลงไป หนูพยายามแล้ว พยายามที่จะใช้ชีวิตตามที่แม่เคยบอกไว้ แต่หนูอดทน สู้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว หนูไม่ไหวอีกแล้ว หนูขอโทษ หนูคิดถึงแม่ คิดถึงแม่มาตลอด ทุกครั้งที่หนูท้อเหมือนจะยอมแพ้ มันก็ทำให้หนูสามารถผ่านสิ่งเหล่านั้นมาได้เสมอ แต่ครั้งนี้หนูแพ้แล้ว..... หนูอยากเจอแม่ อยากกอดแม่ อยากให้แม่ปลอบหนู ลูบหัวหนู เพราะหนูรู้แล้วว่ามีแค่แม่คนเดียวเท่านั้นที่รักหนูจริง และรักหนูจริงจริง ฮือ...ฮือ.....” ลมหายใจเริ่มแผ่วเบา เหมือนกำลังจะหมดแรง ริมฝีปากแห้งผาก ฉันเริ่มรู้สึกอยากที่จะพักผ่อน ไม่อยากคิดถึงอะไรอีกแล้ว เพราะมันมีแต่ความเจ็บปวด ความทุกข์ ไม่อยากโกรธ หรือโทษใครอีกแล้ว ทุกอย่างที่มาถึงจุดนี้มันเป็นเพราะตัวฉันเอง ฉันผิดเอง

ฉันหลับตาลงเหมือนคนนอนหลับปกติ แต่ที่รู้สึกได้คือหัวใจของฉันที่มันเริ่มเต้นช้าลง ช้าลงเรื่อยๆ และกำลังจะหยุดลง ทุกๆ อย่างนิ่งสงบไปหมด

“จบเสียที ที่ที่ไม่มีที่ยืนสำหรับฉัน ที่ที่ไม่มีใครต้องการฉัน ฉันพอแล้ว.......” รูปภาพในมือที่ถูกกำแน่นจนเป็นรอยยับ ได้หลุดออกจากมือของฉัน เพราะฉันไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะกำมันไว้อีกต่อไป มันคือภาพที่ฉันถ่ายคู่กับแม่ เป็นภาพถ่ายเพียงรูปเดียวที่มีแม่อยู่กับฉัน และเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับฉันที่สุด

“จะได้เจอแม่ไหมนะ แม่จะยังคอยฉันอยู่ไหมนะ แม่จะอยู่ในที่ที่ฉันกำลังจะเดินทางไปไหมนะ อยากเจอแม่อีกสักครั้งจังเลย คิดถึงแม่จังเลย หนูรักแม่นะ...”

ในที่สุด หัวใจของฉัน ได้หยุดเต้นลง

ฉันเหมือนหลับไป หลับไปแสนนาน และคงจะไม่ต้องตื่นอีกแล้ว

อยู่ดีดีฉันก็มีความรู้สึก เหมือนได้นอนอยู่บนที่นอนที่นุ่มสบายราวกับก้อนเมฆ มีแสงแดดที่อบอุ่นรอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างอาบมาบนตัวฉัน

“จันทร์ลูก จันทร์ ตื่นได้แล้ว...”

เสียงที่คุ้นเคย เสียงที่คิดถึง เสียงที่โหยหาอยากจะได้ยินอีกสักครั้งมาตลอด กำลังเรียกฉันอยู่ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น แต่ภาพตรงหน้ามันช่างเหมือนฝัน ฉันร้องไห้โฮ และโผล่เข้ากอดไปที่ที่คนที่เรียกฉัน คนคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น คือแม่ของฉันเอง

“แม่ นี่แม่จริงๆ ใช่ไหม ฮือๆ”

“ถ้าหนูรู้ว่าจะได้มาเจอแม่ หนูคงจะไม่ทนใช้ชีวิตที่น่าสมเพชแบบนี้ หนูคิดถึงแม่ ฮือฮือ....” ฉันพูดไม่เป็นภาษา เพราะร้องไห้ด้วยความคิดถึงกับความเศร้าปะปนกันไป และการร้องไห้ครั้งนี้ไม่มีท่าทีจะหยุดลง

แม่พูดปลอบฉัน “ใครบอกว่าลูกของแม่ใช้ชีวิตน่าสมเพชกัน ลูกใช้ชีวิตได้ดีมาก ลูกทำดี เป็นคนดีอย่างที่แม่เคยสอนไว้มาโดยตลอด แม่รู้นะ ถึงแม้แม่จะไม่ได้อยู่กับหนู แต่คำสอนสั่งของแม่ก็อยู่ในความทรงจำ ในใจของหนูมาโดยตลอด” แม่ลูบที่หัวและหลังฉันอย่างอ่อนโยน ฉันไม่รู้ว่าเหตุการณ์มหัศจรรย์ครั้งนี้ที่เกิดขึ้นกับฉันได้อย่างไร อาจจะเป็นเพราะคำขอพรครั้งสุดท้ายของฉันที่ส่งไปถึงสวรรค์ หรืออาจจะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนที่ฉันจะต้องไปชดใช้กรรม แต่ฉันก็จะยอมรับมันแต่โดยดี และขอบคุณอย่างสุดหัวใจ

ฉันเริ่มพูดคุยกับแม่ เล่าเรื่องชีวิตหลังจากที่ไม่มีแม่อยู่ให้แม่ฟัง และฉันก็เล่าถึงสาเหตุที่ฉันไม่รักตัวเอง ไว้ใจเชื่อใจคนผิด เอาความรู้สึกของตัวเองไปขึ้นอยู่กับคนอื่น จนทำให้ต้องจบชีวิตของตัวเองลง แม่รับฟัง และก็บอกฉันว่า

“แม่ขอโทษที่แม่จากไปโดยทิ้งลูกไว้คนเดียว ทำให้ลูกไม่มีที่พึงพาแบบนี้” แม่พูดและมองฉันด้วยความเศร้า

แต่ฉันยิ้มและตอบกลับแม่ว่า “มันไม่ใช่ความผิดของแม่เลย ผิดที่หนูเอง หนูเอาเขามาเป็นโลกทั้งใบของหนู พอเขาไม่ต้องการหนู โลกของหนูเลยพังทลาย”

แม่ใช้มือทั้งสองข้างจับมาที่มือของฉันข้างหนึ่ง และบีบเบาๆ พร้อมพูดว่า “แม่จะให้ชีวิตกับลูกอีกครั้ง” ฉันสับสนกับสิ่งที่แม่พูดออกมา จึงเอยถามออกไปว่า “แม่หมายความว่ายังไง หนูตายแล้วไม่ใช่หรอ หนูถึงได้มาเจอแม่อีกครั้ง หนูไม่อยากมีชีวิตอีกแล้ว” ฉันพูดตัดพ้อ

แม่มองมาที่ฉันอย่างจริงจัง และข้ามที่จะฟังในสิ่งที่ฉันกำลังถามและบอกแม่ แม่พูดต่อว่า “แต่ชีวิตที่ลูกได้มาครั้งนี้ ลูกจะต้องใช้ชีวิตที่ได้มาอย่างถูกต้อง มีสติ ทำความดี ละเว้นความโกรธความแค้น ถ้าลูกไม่ให้อภัยและโต้กลับความรู้สึกเหล่านี้ ลูกจะต้องพบกับความเจ็บปวดที่ทรมาน สัญญากับแม่ว่าลูกจะรู้จักให้อภัย ไม่คิดโกรธแค้น อาฆาต”

ฉันได้แต่งงกับสิ่งที่แม่กำลังพูดออกมา จึงได้แต่พยักหน้าตอบกลับแม่ แม่ยิ้มแล้วเอามือทั้งสองข้างเปลี่ยนมาจับที่แก้มของฉันทั้งสองข้างและพูดว่า “เพราะลูกเป็นคนดี ลูกทำความดี และเชื่อในสิ่งที่แม่เคยสั่งสอนให้เป็นคนดี ลูกถึงได้โอกาสครั้งนี้ที่เป็นดั่งปาฏิหาริย์ ขอให้ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ทำสิ่งที่อยากทำที่เป็นสิ่งที่ถูกต้องสมควร และเลือกเส้นทางเดินชีวิตครั้งใหม่นี้ไปในทางที่ดี พบเจอแต่สิ่งดีดี พบเจอแต่ผู้คนจิตใจดีมีเมตตา ถึงแม้จะมีอุปสรรคใดใดก็ขอให้ลูกเข้มแข็งอดทนผ่านมันไปให้ได้ลูกก็จะพบเจอเรื่องดีดี และพบคนที่จะรักลูกจากใจจริง”

หลังสิ้นสุดเสียงที่แม่พูดกับฉัน ตัวของฉันก็ลอยถอยห่างออกไปจากตัวแม่ ฉันได้แต่ตะโกนเรียกแม่ และตะเกียกตะกายอย่างสุดกำลังที่จะกลับไปหาแม่ แต่พยายามแค่ไหนก็ยิ่งลอยห่างออกมาจากแม่มากขึ้นเรื่อยๆ แม่โบกมือลาและขยับปากพูดคำว่า “ลาก่อนนะลูก แม่รักลูกน่ะ” ฉันได้แต่ร้องไห้ และพยายามตะโกนกลับไปหาแม่อย่างสุดเสียงว่า “อย่าทิ้งหนูไป” แต่ดูเหมือนว่าเสียงก็ไปไม่ถึงแม่แล้ว

ฉันเริ่มกลัวและหายใจไม่ออก เหมือนอากาศเบาบางลง ฉันเกร็งตัวกำมือทุบไปที่หน้าอก เพื่อพยายามที่จะหายใจ แต่ก็ไม่ได้ผล มันทรมานมาก จนฉันพูดออกมาว่า “ช่วยด้วย ช่วยด้วย” ตามสัญชาตญาณ แต่สุดท้ายฉันก็ล้มลง.......

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น