All Anime x oc จิตนาการไม่มีสิ้นสุด

ตอนที่ 1 : ฉันวิเศษหรอคะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    13 ก.ค. 63

"สวัสดีค่ะ พระเจ้าไม่ได้เจอ

กันต้องนานเลยนะคะ"

_____________________________________________

 

[ ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ]

 

    ร่างของเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้านิ่งๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเผยให้เห็นดวงตาสีทองอร่ามงดงาม ตรงกลางเป็นไม้กางเขนก่อนจะหลับตาอีกครั้งและลืมตาขึ้นมาใหม่พบว่าดวงตากลับเป็นสีม่วงเข้มดูน่าลึกลับ ค้นหา สีผมแปลกประหลาดแต่กลับเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มนี้ที่แสดงสีหน้าเบื่อหน่ายอยู่ ก่อนจะหันไปกดปุ่มเรียกหมอ พยาบาลมา

 

 

    ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงคนเดินอย่างเร่งรีบก่อนประตูจะถูกเปิดออก ฮิโรชิ ฮิเมะ รึก็คือฉันที่หันไปมองอย่างเฉยๆ “เรียกผู้ปกครองเธอมาด้วย ส่วนฉันจะตรวจร่างกายเธอ” คุณหมอพูดออกมานางพยาบาลพยักหน้าก่อนจะเดินไปหาตู้โทรศัพท์ใกล้ๆ หมอหันมามองฉันก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาและลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบา

 

 

    “แม้จะหลับไปนานแต่เธอก็ดูไม่เปลี่ยนแปลงเลยนะ ฮิเมะ” คุณหมอพูดขึ้นมาส่วนฉันถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะปัดมือคุณหมอออก “คุณก็หยุดส่งพลังแปลกๆเข้าร่างกายของฉันสิคะ ฉันจะได้หายจากนอนหลับใหล” ฉันพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะมุยหน้าลงกว่าเดิมเหมือนเห็นคุณหมอหัวเราะออกมา

 

 

     “เอาน่าๆ ยังไงมันก็เหมาะกับเธอนิเพราะฉะนั้นทำใจสักเถอะ” คุณหมอพูดออกมานั้นทำให้ฉันหยิบหมอนมาฟาดเข้าที่หน้าเขาทันที พร้อมกับนางพยาบาลเข้ามาพอดี “ว๊ายยย!! คุณหมอเป็นอะไรไหมคะ!?” นางพยาบาลเข้ามาพยุงคุณหมอเพราะฉันเอาหมอนมาฟาดเขาแบบอ้อมแรงไว้ทำให้เขาล้มลง นี้ขนาดอ้อมแรงไว้นะเนี้ยไม่อ้อมแรงจะขนาดไหนกัน? ฉันหันมามองนางพยาบาลและคิ้วกระตุกก่อนที่ฉันจะเบะปาก

 

 

     ถามว่าทำไมหรอ? ก็นางเล่นเอาหน้าอกอันน้อยนิดของนางเบียดต้นแขนของคุณหมออยู่น่ะสิ!! ไม่ได้หวงหรอกนะแต่รับไม่ได้คะ!! “คุณครับจะช่วยทำอะไร ดูสถานที่และคนมองด้วยนะครับ เดี๋ยวเขาหาว่า ร่าน น่ะครับ” คุณหมอพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตาส่วนนางพยาบาลนางช็อคเพลอผ่อนแรงทำให้คุณหมอดึงมือกลับมาได้ ส่วนฉันก็ขำนิดหน่อยก่อนจะมองคุณหมอเพื่อสื่อสารอะไรบ้างอย่าง คุณหมอที่เห็นก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะผลักนางพยาบาลออกประตู

 

 

    “พอดีเด็กจะร้องไห้เพราะคุณผมเลยจำเป็นต้องเอาคุณออกไปหวังว่าจะไม่ว่านะครับ” คุณหมอพูดออกมาส่วนฉันขมวดคิ้วก่อนจะหยิบขวดน้ำและโยนไปทางคุณหมอ คุณหมอก็ยื่นมือมารับได้อย่างง่ายดายก่อนจะเดินมาหาฉัน “มิเกลอยู่ไหน?” ฉันเอ่ยถามออกมาคุณหมอยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยอะไรบ้างอย่างและวางสายไป

 

 

    “ฮิเมะจำผมได้ไหม ว่าผมคือใคร?” คุณหมอเอ่ยออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์ฉันมองอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะถอนหายใจออกมา “คาลอส จบยังแล้วทำไมนึกอยากเป็นหมอ?” ฉันพูดออกมาและมองหน้าต่างเห็นนกตัวน้อยเกาะอยู่สักพักก็บินออกไป “ก็มันสนุกนิครับ อยู่แต่บนสวรรค์มีแต่เอกสารจนขึ้นสมองหมดแล้วเลยหาอะไรทำคลายเครียดสักหน่อย” คาลอสพูดออกมาด้วยใบหน้าสดใส ส่วนฉันก็อยากจะเสกปืนมายิงอัดหน้าคาลอสแต่ก็ทำไม่ได้

 

 

    คาลอส เลขาของมิเกลรึพระเจ้า ที่ฉันไปพบโดยบังเอิญในตอนที่อยู่ร่างมนุษย์เหมือนตอนนั้นมิเกลงอแงอยากกินไอติมที่ฉันชอบ แต่ฉันกลับให้ไปเพราะฉันเล่นซื้อมา 20 แท่ง ให้แท่งหนึ่งไปคงไม่เป็นไรหรอก ตอนนั้นเลยกลายเป็นเพื่อนกันจนฉันอายุ 14 ก็รู้สึกแปลกๆกับร่างกายที่เหนื่อยง่ายและง่วงนอนมากกว่าเดิมจนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไป พึ่งมารู้ตอนที่มิเกลเข้าฝันมาบอกว่าให้พลังกับฉันมากเกินกว่ามนุษย์จะรับไหว

 

 

    ฉันก็ไม่ได้วิเศษอะไรขนาดนั้นก็แค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่มีสามัญสำนึกอยู่แล้ว ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงเท้าเดินมาอย่างเร่งรีบก่อนประตูจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาผมสีเงินฟูเล็กน้อยทำให้ดูน่ารักและหล่อแปลกๆ ดวงตาสีฟ้าทะเลมีความอ่อนโยนและอบอุ่นทำให้ใครเห็นบ้างอย่างจะเข้าไปทำความรู้จัก ส่วนคาลอสรายนั้นออกไปทางแนวเถื่อนและซาดิสท์นิดหน่อย ย้ำว่า นิดหน่อยจริงๆ

 

 

    “โอฮาโย~ฮิเมะจังงง~” พระเจ้านั้นเองเข้ามาทักทายแถมยังพุ่งมากอดอีก แต่คาลอสกลับจับคอเสื้อไว้ก่อน “หยุดทำเป็นเด็กสักทีครับ ฮิเมะกำลังจะโกรธแล้วนะครับ” คาลอสพูดออกมาพระเจ้าหันมามองฉันที่ตอนนี้ใบหน้าไม่สบอารมณ์สุดๆ และมีดในมือมันสั่น “ง่ะ!! เฮ้อออ ฉันจะให้ไปในโลกแห่งจิตนาการ” พระเจ้าพูดออกมาพร้อมลูบหัวฉันเบาๆ ส่วนฉันก็ปล่อยให้ลูบเพราะมันสบายแปลกๆ

 

 

    “โลกอะไรละนั้นน่ะ-____-? ไม่แปลกประหลาดใช้ไหม?” ฉันถามออกมาเพื่อความปลอดภัยกับตัวเอง คาลอสหันมามองฉันก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู “ไม่หรอก เธอ วิเศษ จะตายไปไม่มีทางที่คุณมิเกลจะทำร้ายเธอหรอก” คาลอสลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบาก่อนจะผละออกมา ฉันมองนิ่งๆก่อนจะมองมือตัวเอง

 

 

    “ฉันหรอที่วิเศษ?” ฉัน

 

 

    “เชื่อสิเธอวิเศษจริงๆนะ” มิเกล

 

 

     “คนอย่างฉันที่เคยฆ่าครอบครัวไม่ต่ำกว่า 6-7 ครอบครัวแถมยังเคยฆ่าทารกอีก!! ฉันเนี้ยนะวิเศษ!! บ้าไปแล้ว!!” ฉัน

 

 

    “ไม่ที่เธอทำเป็นเพราะคำสั่งนิ ในใจเธอคงไม่อยากทำหรอก” มิเกล

 

 

    “ฉันไม่วิเศษหรอก อย่าพูดคำนั้นกับฉันเลย----” ฉัน

 

 

     “เธอวิเศษจริงๆ เธอราวกับนภาในดวงดาวที่ค่อยเป็นห่วงทุกคนแม้พวกเขาจะหักหลังเธอ ยอมพวกเขาจนไปถึงจุดสูงสุดและให้พี่ชายตัวคบกับคนที่รัก แม้ตัวเองจะเจ็บปวดเพราะรักพี่ชายไม่ใช้พี่น้อง” คำพูดของมิเกลทำให้ฉันน้ำตาคลอ ใช้เธอยอม ยอมทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับพี่ชายเพราะเธอรักเขาแต่เขาให้ผลตอบแทนมาโดยการ หักหลังเธอ

 

 

    “โลกนี้มันดีต่อเธอแน่ๆ เชื่อฉันสิเธอต้องเข้ากับพวกเขาได้แน่ๆ” คำพูดของมิเกลทำให้ฉันสงสัยก่อนจะมีบ้างอย่างดูดฉันเข้าไปทำให้ ฉันประมวลผลไม่ทันพร้อมอาการคลื่นไส้อย่างรุนแรงจนอยากอาเจียนออกมา แต่ก็ทำไม่ได้ก่อนจะสลบลงไปเพราะรับกับความทรงจำแปลกๆไม่ไหว

 

 

     “ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำให้เธอเสียใจนะครับ” คาลอสพูดออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องพยาบาลและลบความทรงจำเกี่ยวกับเธอออกทั้งหมด “ฉันไม่เคยทำเธอเสียใจนอกจากพวกนั้น แน่ๆ” มิเกลพูดออกมาก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องลอย

 

 

================================================

 

ผมพึ่งแต่งครั้งแรกครับมีตรงไหน

ผิดพลาดตักเตือนได้ครับ

ผมอายุ 14 ปี ชื่อ ภู ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:13
    สวัสดี
    #1
    0