Artiste...ฉันรักคุณ (Yuri)

ตอนที่ 6 : มีนได้พบคุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

6.

มีนได้พบคุณ

 

"มีน..จะโกรธมั้ยถ้าไมด์จากจะถามว่าหลังจากที่คุณเสียขาไป คุณใช้ชีวิตยังไง แล้วทำยังไงถึงได้ผ่านช่วงเวลาแย่แบบนั้นมาได้"

 

"คุณถามมีนแล้วค่ะไม่ใช่จะถาม" เอมีนหัวเราะ

 

"คือไมด์..ไมด์ขอโทษ ไมด์ไม่ได้อยากทำให้มีนรู้สึกแย่"

 

เอมีนส่ายหัว เขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแย่ เพราะเอาเข้าใครมันก็ไม่ใช่ความทรงจำที่แย่อะไรขนาดนั้น ถึงมันจะไม่ใช่ความทรงจำที่ดีเท่าไหร่

 

"ไม่เป็นไร คุณรู้มั้ยในช่วงเวลาที่แย่ๆเหล่านั้น มันก็มีเรื่องดีไปเกิดขึ้น"

 

เอมีนหลับมาลงแล้วนึกไปเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตั้งแต่วันที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ 

 

"วันนั้น..วันที่มีนตื่นขึ้นมาพบว่ามีนได้เสียขาไปแล้ว.."

 

"..."

 

"ตอนนั้นมีนทำอะไรไม่ค่อยสะดวกเพราะมีนไม่สามารถขยับตัวได้อย่างที่ใจนึกด้วยความที่ว่ามีขาข้างเดียวเลยทำให้มีนต้องนั่งวีลแชร์ไปทุกๆที่ มีนพยายามเข็นตัวเองไปถึงหน้าห้องของเด็กคนนั้น เด็กคนนั้นปลอดภัยดี ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมายนอกจากแผลถลอกที่หัวเขาและข้อศอก"

 

"ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาถึงจำคุณไม่ได้" คุณเอไมด์ทำหน้าสงสัย คิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนเธออยากจะเอานิ้วไปจิ้มให้รู้แล้วรู้รอด "ในเมื่อเขาแค่ได้รับแผลถลอกไม่ได้ได้รับการกระทบกระเทือนที่สมองสักหน่อย"

 

"ค่ะ ในตอนที่มีนรู้ว่าเขาเสียความทรงจำในส่วนนั้นไปมีนก็สงสัย แต่มีนไม่ได้ถาม" เอมีนถอนหายใจ เธอยังจำคำที่พ่อแม่เขาบอกกับเธอได้ดี "แน่เหมือนพ่อแม่เขาจะรู้ว่ามีนคิดอะไร พวกเขาบอกว่าหลังจากที่เขาฟื้นเขาก็กรี๊ด จะรับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาเห็นภาพที่มีคนถูกมีนเพราะไปช่วยเขา เขาเห็นขามีนขาด คุณคิดว่าเด็กประถมจะรับภาพนั้นได้มั้ย"

 

เอไมด์นิ่งไปแป๊ปนึงก่อนจะถาม "ทำไมคุณโดนชนแต่กับมีแค่ขาที่ขาด" 

 

"โดยปกติโดนชนไม่ได้ทำให้ขาขาดแต่น่าจะตายไม่ก็เป็นอัมพฤกษ์อัมพาต แต่ในกรณีของมีน มีนวิ่งเข้าไปผลักเด็กคนนั้นในขณะที่รถคันนั้นที่พุ่งมาด้วยความเร็วพยายามที่จะหักรถหลบ แต่ก็นั่นแหละมันเร็วเลยไม่ทัน ล้อรถทับขามีนและลากขามีนไปด้วย ถ้าจะให้อธบายจนเห็นภาพมีนก็ทำไม่เป็นเอาเป็นว่าคงเหมือนที่เขาขับบิ๊กไบค์เร็วๆแล้วหัวขาดขาขาด"

 

เอไมด์ทำหน้าเหยเกหลังจากที่ฟังเธอเล่าและจินตนาการ ไม่แปลกเพราะขนาดแค่เธอนึกถึงยังรู้สึกเจ็บขึ้นมาทันที

 

"พ่อแม่เด็กคนนั้นว่ายังไงต่อคะ"

 

"พวกเขาบอกว่า เขาทนเห็นลูกเขาร้องไห้อย่างทรมาแล้วเอาแต่โทษตัวเองว่าที่มีนขาขาดเป็นเพราะเขาเดินข้ามถนนโดยไม่ระวัง จนเป็นลดไปไม่ได้ เลยขอให้หมอช่วยลบความทรงจำในส่วนนั้นออกแล้วป้อนความทรงจำอื่นเข้าไปแทน"

 

"มันคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับตอนนั้น"

 

"ค่ะ พ่อแม่เขาบอกว่าจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้มีนทุกอย่างและจะคอยจ่ายค่าขาเทียมให้มีนทุกครั้งที่มีนมาเปลี่ยนเวลาที่มีนโตขึ้น ตอนแรกมีนไม่รับเพราะว่ามันราคาสูง ครอบครัวมีนไม่ได้มีฐานะขนาดนั้น แต่ก็เกรงใจที่จะให้พ่อแม่เด็กคนนั้นมาจ่ายค่าขาเทียมให้ เพราะเอาจริงไปก็เป็นมีนเองที่วิ่งเข้าไปให้รถชน"

 

"แต่ว่าคุณมีคนทำเพราะช่วยคนอื่น มันไม่เห็นเป็นไรถ้าคุณกับครอบครัวจะรับข้อเสนอนั้น"

 

"ค่ะ พวกเขาไม่ยอมบอกว่ายังไงก็จะจ่ายให้ถ้าไม่ได้ทำให้คงจะรู้สึกผิดไปจนตายที่ทำให้ทีนต้องเสียขา สุดท้ายมีนกับครอบครัวก็ต้องยอม แต่คุณรู้มั้ยว่ามีนไปเปลี่ยนขานี่แค่ไม่กี่ครั้ง"

 

"ทำไมคะ" เอไมด์ขมวดคิ้วแล้วมองขาเธอสลับกับหน้าเธอ "คุณเกรงใจเขา"

 

"ก็ส่วนหนึ่ง แต่เหตุผลจริงๆคือ มีนเตี้ยค่ะ ส่วนสูงไม่ยอมเพิ่ม มันเลยไม่จำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนบ่อยๆถ้ามันไม่พัง คิด"

 

"คุณมีน! โถ้ไมด์ก็นึกว่าอะไร" เอไมด์หัวเราะและยิ้มจนตาหยี เห็นแบบนี้เธอก็ดีใจที่ทำให้เขายิ้มได้ ก่อนหน้านี้ที่ฟังเรื่องของเธอหน้าของเขาดูเครียดและไม่ยิ้มสักนิด

 

"แล้วเป็นยังไงต่อคะหลังจากได้ขา"

 

"มีนควบคุมมันไม่ได้ค่ะ มันหนัก มีนรู้สึกไม่สบายตัวที่อยู่ๆก็มีอะไรไม่รู้มาต่อที่ร่างกาย จะขยับอะไรก็ไม่ค่อยสะดวกต้องใช้ไม้เท้า ช่วงแรกๆมีนเดินก้าวสองก้าวก็ล้ม แต่พอมีนคิดว่าเขาอุส่าจ่ายค่าขาบ้าๆนี่ที่โคตรจะแพงให้ มีนก็เลยพยายามที่จะทำความคุ้นเคยกับมัน จากสองก้าวล้มก็เป็นสามก้าว สี่ก้าว ห้าก้าว จนไม่ล้มเลย"

 

"คุณเก่ง"

 

"ไม่หรอกค่ะ มีนยังคงต้องใช้ไม้เท้าตอนนี้ก็ด้วย แต่พอใช้ไม้เท้ามีนก็รำคาญต้องถือมันไปทุกที่มีนเลยแกล้งลืมมันไว้ที่บ้าน ที่โรงเรียน ทุกที่ที่ลืมแล้วมันจะไม่หาย จนโดนว่าบ่อยๆ"

 

"สมควร คุณดื้อถ้าถูกชนหรือเกิดอะไรขึ้นมาทำให้คุณล้มจะทำยัง"

 

"ก็มีนไม่ชอบนิ่ มีนก็พยายามจะเดินโดยที่ไม่ใช้ไม้เท้า จนตอนนี้มีนทำได้เห็นมั้ย ถึงจะไม่ค่อยแข็งแรงก็เถอะ"

 

เอมีนยิ้มแล้วยกขาข้างที่ใส่ขาเทียมขึ้นลงเป็นการอวดว่าเธอสามารถขยับมันได้อย่างใจนึกเห็นมั้ย สบายๆ 

 

"ไมด์ก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดี แล้วก็จากที่ฟังมาไม่เห็นว่าคุณจะมีเรื่องดีๆตรงไหน มีแต่เรื่องน่าเศร้า"

 

"มีสิ มีคนได้ช่วยคนที่ชอบ ได้เพื่อนดีๆที่รับมีนได้ทั้งๆที่มีนไม่มีขาตั้งสองคน และที่สำคัญ.." เอมีนหันไปมองเอไมด์อีกครั้งแล้วยิ้มให้ "มีนได้เจอและได้คุยกับคุณอยู่นี่ไง ถ้ามีนไม่เป็นแบบนี้ วันนั้นมีนคงไม่โดนชนจนเกือบล้มแล้วคุณก็มาช่วยมีนไว้ได้ทันหรอก แล้วเราคงไม่ได้คุยกันแบบนี้จริงมั้ยคะ"

 

"ก็จริง"

 

"เห็นมั้ยดีจะตายไป มีนได้นั่งคุยกับคุณดาราที่มีนชอบในขณะที่แฟนคลับคนอื่นๆยังนั่งไถไอจีทวิตเตอร์และเฟสบุ๊กเพื่อติดตามข่าวสารของคุณ แค่นี้ก็ถือเป็นเรื่องราวดีๆแล้ว เรื่องราวดีๆที่มีนได้พบคุณ"

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น