Artiste...ฉันรักคุณ (Yuri)

ตอนที่ 3 : หวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 เม.ย. 63

หวัง

 

มีใครเคยบอกมั้ยว่าชื่อของเราคล้ายๆกัน หลังจากที่ได้รู้ชื่อของคนตัวเล็กตรงหน้าความรู้สึกเเรกคือมันช่างบังเอิญ บังเอิญที่ชื่อของเราคล้ายกัน

"จริงด้วย เรารบกวนมีนหรือเปล่า จู่ๆก็ลากมาด้วยขอโทษนะ"

"อ..อ๋อไม่เป็นไรเราอยู่ห้องเบื่อๆเลยออกมาเดินเล่น"

ลืมสนิทเลยว่าลงมาทำอะไรพอโดนถามก็เลยโมเมตอบไป แล้วตกลงเธอออกจากห้องมาทำอะไรกันแน่นะ

"เครื่องดื่มที่สั่งได้แล้วค่ะ รายการที่สั่งครบนะคะ"

"ค่ะ"

พนักงานก้มหัวให้พวกเราทีหนึ่งแล้วเดินจากไป ทันทีที่หลังของพนักงานสาวพ้นขอบประตูเอไมด์ก็ถอดหมวกหน้ากากและแว่นกันแดดที่สวมใส่อยู่ออกทันที 

"เฮ้อร้อนมาก"

เธอยกมือขึ้นพัดใบหน้าตนเอง ดูท่าแล้วคงร้อนมาก แต่ก็ไม่แปลกใส่ขนาดนั้น เอมีนตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่พกติดตัวเสมอยื่นไปให้คนตรงหน้า

"ถ้าไม่รังเกียจจะให้ก็ได้นะคะ เรายังไม่ได้ใช้"

"ขอบคุณค่ะ" เอไมด์รับมันไปใช้อย่างไม่นึกรังเกียจ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธ อีกอย่างเขาก็บอกเองว่ายังไม่ได้ใช้ 

"คุณต้องแต่งตัวแบบนี้ตอนออกจากบ้านทุกครั้งเลยเหรอคะ ลำบากแย่"

"ก็นิดหน่อยค่ะ ปกติถ้าไม่ได้ทำงานก็ต้องใส่แบบนี้ทุกครั้งกันแฟนคลับมารุมน่ะค่ะ เอ่อไม่ใช่รังเกียจแฟนคลับนะคะ"

"คิก เราเข้าใจค่ะ"

ท่าทีลุกลี้ลุกลนกลัวเธอเข้าใจผิดของคนตรงหน้าทำเอาอดขำไม่ได้ ไม่ว่าวันนี้เธอจะออกจากห้องมาเพื่อทำอะไร มีอะไรดลใจให้เธอออกมาก็ตาม แต่ที่แน่ๆตอนนี้เธอขอบคุณที่ตนเองไม่ขี้เกียจถึงได้มาเจอคนคนนี้

คนที่เธอแอบชอบมาหลายปี 

"เราขอถามอะไรมีนได้มั้ยคะ"

"ค่ะ

"คือ..." เอไมด์รังเลเพราะสิ่งที่เธอจะถามมันค่อนข้างเสียมารยาท และดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะดูเธอออก เขายิ้มแล้วพยักหน้าให้เธอเป็นเชิงบอกว่าถามได้

"ถ้ามีนตอบได้..มีนจะตอบ"

"นั้นทำไมขาของมีนถึงได้.."

เขาเงียบไป เอมีนมองหน้าของคนตายิ้มที่ตอนนี้ไม่ได้ยิ้มเหมือนทุกครั้งที่เห็นในโทรทัศน์ เธอเข้าใจดีไม่ว่าใครพอเห็นขาเธอก็มักจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น และเธอก็ไม่ได้รังเกียจอะไรที่จะตอบ 

"เมื่อหลายปีก่อน มีนถูกรถชนตอนที่จะไปช่วยคนคนหนึ่ง..."

"แล้วมีนช่วยได้มั้ยเขาเอ่อ.." เขายิ้ม แล้วพยักหน้าตอบ เธอมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น นัยน์ตาของเขาไม่ได้มีความเศร้าเลยสักนิด มีแต่ความสุขเอ่อล้นเต็มไปหมด เขาคงรู้สึกดีมากๆที่ได้ช่วยคนคนนั้น

"ค่ะ มีนช่วยเขาไว้ได้ และถ้าให้ย้อนเวลากลับไปมีนก็จะทำแบบเดิม"

"แม้ว่าจะรู้ว่าต้องเสียขา"

"ค่ะ มีนเสียขาแค่ข้างเดียว แต่เขาได้มีชีวิตต่อ ได้ใช้ชีวิตทำในสิ่งที่ฝัน มีนว่ามันคุ้มค่ามากๆ"

ใช่ ต่อให้เธอมีโอกาสย้อนเวลากลับไปแก้ไขเหตุการณ์ครั้งนั้นเธอก็จะทำแบบเดิม เพราะถ้าขาของเธอสามารถช่วยชีวิตเธอคนนั้นได้เธอก็ยินดี

"แล้วมีนได้ติดต่อเขาอยู่มั้ย เขาได้ขอบคุณมีนหรือเปล่า"

เขาส่ายหน้า เธอขมวดคิ้ว ทำไมเขาถึงได้ยังยิ้มทั้งๆที่คนคนนั้นไม่ได้ขอบคุณเขาและยังไม่ติดต่อมาอีก ทั้งๆที่เขาเป็นคนช่วยชีวิตแถมยังต้องเสียขาไปข้างหนึ่งอีก 

"เขาความจำเสื่อมค่ะ มีนไม่ได้ติดใจอะไรครอบครัวของเขาเองก็ขอบคุณและจ่ายค่ารักษาให้มีนแล้ว"

"แล้วหลังจากนั้นมีนได้เจอเขาอีกมั้ย"

"ค่ะ :)แต่ดูเหมือนเขาจะจำมีนไม่ได้"

"ไมด์ว่าถ้าเขาจำมีนได้เขาต้องอยากขอบคุณมีนมากแน่ๆ"

เอมีนมองคนตรงหน้าที่พูดออกมาด้วยใบหน้าจริงจังชนิดที่ว่ามันเป็นเรื่องของเขาเอง แต่นั่นแหละที่เป็นเสน่ห์ของคนตรงหน้า 

"มีนจะเชื่อคุณ"

"อ้อจริงด้วยไมด์ต้องไปแล้ว ไมด์ขอไลน์มีนไว้ได้มั้ย"

"ไลน์มีน?!"

ไม่อยากจะเชื่อว่าชีวิตนี้จะมีดารามาขอไลน์ แถมยังเป็นดาราที่ชอบมากๆด้วย บอกเลยถ้าฝันอยู่เธอจะไม่ยอมตื่น

"ค่ะ คุยกับมีนสนุกมากเลย ไมด์อยากเป็นเพื่อนกับมีนนะ ได้มั้ย"

"ต้องได้อยู่แล้ว มีนแค่ตกใจไม่คิดว่าคุณจะอยากเป็นเพื่อนกับคนพิการแบบมีน"

เอมีนยื่นโทรศัพท์ของตนเองไปให้คนตรงหน้าพร้อมปลดล็อคหน้าจอเปิดหน้าต่างแอพพิเคชั่นไลน์เรียบร้อย เขารับไปสแกนคิวอาร์โค๊ตก่อนจะส่งมันคืนมาให้พร้อมรอยยิ้ม

"ถึงมีนจะพิการ แต่ใจของมีนสวยงามและน่านับถือกว่าหลายคนที่ครบ32อีกค่ะ เพราะงั้นมีนอย่าไปคิดมากเลยนะ"

"อ..อือ -///- "

"ไมด์ต้องไปแล้วหวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะคะ แล้วไมด์จะทักไปเวลาว่างๆ"

"ค่ะ"

เขาออกไปแล้วแต่เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ยกมือขึ้นมากุมอกตัวเอง หัวใจมันเต้นแรงจัง ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ และขอบคุณที่มันไม่ใช่ความฝัน และเธอจะไม่มีวันลืมวันนี้ไปตลอดชีวิตวันที่เธอได้บังเอิญมานั่งคุยกับคนที่ชอบแบบนี้เหมือนฝันไปเลย ไม่ๆๆจะไม่พูดว่าฝันอีกแล้วเพราะมันคือความจริง

ดื้อดึง! 

"หือ"

 

หน้าตาดี๊ดี(3)

Alkene : มีนแกอยู่ไหน!! พวกฉันรอมาหลายชั่วโมงแล้วนะ

Ether : มีนแกไม่ได้ลืมนัดพวกเราใช่มั้ย

Alkene : ตอบพวกฉันเดี๋ยวนี้นะเอมีน!!!

 

"!!!" แย่แล้ว!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น