[Fic BTS] Destiny ปีกเทวา (VGA, VSUGA)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,629 Views

  • 237 Comments

  • 483 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    6,629

ตอนที่ 32 : ปีกที่ 32 ...หัวขโมยในตลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

ปีกที่ 32 ...หัวขโมยในตลาด





...กลางป่า

ป่าทึบที่เสมือนบ้านคิดว่ามันมีอยู่จริงมั้ย ไม่มีหรอก อย่างน้อยนัมจุนก็คิดเช่นนั้น ยิ่งเขามองจองโฮซอกที่กำลังยืนนิ่งมองทิวทัศน์อยู่ตรงหน้าผาแล้วยิ่งไม่ใช่เลย ตอนเด็กเคยวิ่งไล่กัน ตอนนี้ทำไม่ได้ ตอนโตเคยหัวเราะเพราะจองโฮซอกปีนต้นไม้ตกลงมา ตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว สิ่งต่าง ๆ มากมายทำไม่ได้...อีกแล้ว

“เจ้ามองอะไรอยู่งั้นรึ” เดินไปหายืนข้าง ๆ แล้วถามโฮซอก แต่ก็มิได้คำตอบกลับมา

“วิวที่นี่สวยกว่าที่บ้านเจ้าอีกนะ ข้ายังจำมันได้ดี ตอนเจ้าปีนต้นไม้เพื่อจะดูมัน” นัมจุนยิ้มและแค่นหัวเราะเล็กน้อย

“แต่สุดท้ายเจ้าก็ตกลงมา ตอนนั้นข้าหัวเราะเจ้าจนเหนื่อยเลยล่ะ แต่กลับโดนเจ้าโกรธอยู่หลายวัน ข้านี่เขลาปัญญาจริง ๆ ” แค่นหัวเราะให้ตัวเองที่ไม่มีคำตอบกลับจากอีกคน นัมจุนยกนิ้วชี้ไปยังที่สักแห่งตรงหน้าโฮซอกให้มองตาม

“ข้าอยากไปไกล ๆ จากเมืองนี้ ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้ว และเจ้าเองก็บอกว่าจะไปกับข้า แต่เจ้ากลับทิ้งข้าไปก่อน ข้า...โกรธเจ้ามากนะ แต่ก็คิดถึงเจ้ามากเช่นกัน แต่ในที่สุดเจ้าก็กลับมา” นัมจุนหันไปมองหน้านิ่ง ๆ ของอีกคน แล้วยกมือสัมผัสแก้มโฮซอกที่เย็นชื้นให้หันมามองตนแล้วเอ่ย

“ตอนนี้เรา...จะไปที่นั้นกันได้มั้ยนะ” น้ำเสียงฟังดูเศร้าอย่างไงอย่างั้น โฮซอกยังคงนิ่ง นัมจุนเองค่อย ๆ กอดโฮซอกกระชับให้ความอบอุ่นนี้หวังว่าจะส่งไปถึงใจอีกคนได้ มันไม่มีอะไรนอกจากสิ่งที่เรียกว่าการพูดคนเดียว ไร้เสียง ไร้ความรู้สึก และอาจเป็นเช่นนี้...ตลอดกาล

“เจ้าจะยังอยู่กับข้าไปตลอดใช่หรือไม่ ข้าเฝ้ารอวันที่เจ้าจะยิ้มจะพูดกับข้า ข้าจะรอวันนั้น” เสมือนการพูดคนเดียวอีกครั้ง โฮซอกที่เป็นหุ่นเชิดมิอาจรับรู้ความรู้สึกนี้ได้...ใช่หรือไม่

“ข้า...คิดถึงเจ้าเหลือเกิน”

 

 


แกรบ...!

เสียงบางอย่างดังขึ้นทำนัมจุนต้องละกอดออกมา มองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เห็นใคร นั้นยิ่งทำให้นัมจุนเริ่มหวั่นวิตก มือกำมืออีกคนแน่น เท้าเริ่มออกเดิน ต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

...ไม่มีใครรู้ว่าเราอยู่ที่นี่นี่

สับเท้าเดินอย่างรวดเร็ว เพราะโฮซอกวิ่งไม่ได้ ตาก็มอง มือก็จับ เท้าก็วิ่ง ผ่านต้นไม้ใหญ่หลายต้นต่อหลายต้นอยากจะไปถึงที่พักให้โดยเร็ว

พรึบ!

ทันทีที่คนมาใหม่โผล่ออกมาดักด้านหน้าก็ทำนัมจุนขมวดคิ้วทันทีกับความคุ้นหน้าคุ้นตานี้

...เจ้าเด็กหัวขโมยที่ตลาดเมื่อครานั้น

ใช่แล้ว...เจ้าหัวขโมยที่ว่าก็คือมินยุนกิ คนที่เคยยืนเถียงกับนัมจุนมาแล้ว ยุนกิยืนประจันหน้านัมจุนเพียงคนเดียว ท่าทางนิ่งจนนัมจุนต้องกำมือคนข้างหลังแน่น

“ท่านนัมจุน ไม่เจอกันนานนะ” ไร้คำว่า ขอรับสะกิดความสงสัยขึ้นมาในใจนัมจุนทันที

“ข้าจำเจ้าได้ มีอะไรงั้นรึ”

“ข้ามีเรื่องอยากถามนิดหน่อย”

“ไว้วันหลังเถิด ข้าต้องพาเพื่อนกลับบ้านก่อน” เตรียมปลีกตัวออกเดิน แต่ยุนกิไม่ยอม

“หลบไป”

“ฟังข้าสักประเดี๋ยวเถิดท่าน” ยุนกิยันมือเอาไว้เชิงให้นัมจุนหยุดก่อน

“อะไรของเจ้า จะมาขว้างข้าเพื่ออะไรกัน”

“ท่านชอบฟังนิทานหรือไม่”

“อะไรของเจ้า” นัมจุนไม่เข้าใจยุนกิเอาเสียเลย ทั้งคำพูดและบรรยากาศในตอนนี้ชวนให้สับสนไปหมด

“ข้าเคยได้ยินว่าท่านเคยเล่านิทานให้ท่านมือปราบฟังเรื่องของดอกไม้ในมือเสือ” นัมจุนแปลกใจมากที่ยุนกิรู้เรื่องที่เขาเคยคุยกับนัมจุน

“เจ้ารู้ได้ยังไง”

“ไม่สำคัญว่าที่มาข้ารู้ได้อย่างไร เมื่อท่านบอกว่าดอกไม้ในมือเสือนั้นคือการเก็บรักษามันให้กลับมาสวยงามอีกครั้ง บางทีการเก็บมันไว้ในอุ้งมือแบบนั้นอาจคือการฆ่ามันอีกรอบนะท่าน” ยุนกิเอ่ยพร้อมมองไปยังอีกคนด้านหลังนัมจุน นัมจุนรู้ความหมายที่อีกคนพูด เขารู้ความหมายของมัน


ดอกไม้คือ...จองโฮซอกของเขา


“ความตายไม่อาจย้อนกลับมาได้นะท่าน” ใช่...นั้นล่ะความหมายของมัน  นัมจุนมองยุนกินิ่ง เขารู้ว่าบทกวีหรือนิทานปะรำปะราทั่วไปไม่อาจทำให้เด็กหัวขโมยทั่วไปรู้หนังสือได้ แต่กับคน ๆ นี้ ไม่ใช่เช่นนั้น คนตรงหน้านัมจุนเขา...ฉลาด

“เจ้า...เป็นใครกันแน่”

“ไม่สำคัญว่าข้าเป็นใคร..”

“สำคัญสิ” นัมุจเอ่ยสวนขึ้นทันที เขายังคงมองยุนกินิ่ง มือก็ยิ่งบีบโฮซอกแน่นขึ้น จนมือที่ขาวซีดอยู่แล้วยิ่งซีดเข้าไปอีก

“เจ้ารู้เรื่องบทกวีที่ข้าเคยเอ่ยกับมือปราบคนนั้นได้อย่างไร เจ้ารู้จักมือปราบคนนั้นใช่หรือไม่ ความมีปัญญานี้อีก เจ้าเป็นใครกันแน่ แล้ว..ต้องการอะไรจากข้า”

“สิ่งที่เจ้ารู้”

“สิ่งที่ข้ารู้งั้นรึ”

 




“ชายปริศนาเป็นใครกันแน่”

 





ดวงตาเบิกกว้างทันทีกับประโยคนี้ บรรยากาศรอบข้างเงียบงันในทันที ไม่เพียงแค่นัมจุนเท่านั้น โฮซอกเองก็ดูเหมือนแปลก ๆ ไป ดวงตาที่นิ่งงันเริ่มสั่นระริก จ้องมองยุนกิเขม็ง

“เจ้ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง เจ้าเป็นใครกันแน่!” ตวาดลั่นเพราะเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย

“ข้ามิได้มาร้าย ข้ามาดี ข้าเพียงต้องการตัวชายคนนั้น และ..เขา” สายตาวาดไปที่โฮซอก ทำนัมจุนรีบขว้างเอาไว้

“อย่าได้แตะต้องเขา”

“คิมนัมจุน...เจ้าเองเป็นคนฉลาด เจ้าอย่าได้โดนมนต์มายาหรือคำพูดใด ๆ หลอกเจ้าได้ เจ้ามิได้มีจิตใจที่โหดร้าย เจ้ามิควรมาอยู่ตรงนี้ ชีวิตเจ้ามิควรต้องมาพบเจอสิ่งเหล่านี้เลย”

“เจ้าพูดเรื่องอะไร” นัมจุนเริ่มหวั่นใจมากขึ้น มือยิ่งกำแน่น มันไม่ใช่อาการของความกลัวหรือขี้ขลาดแต่อย่างใด เขาเพียงแค่...ไม่อยากได้ยินคำพูดต่อไป

“เขาคนนั้นมิใช่มนุษย์...อีกต่อไปแล้ว”

“...”

“เจ้าเองก็รู้มิใช่หรือว่าความตาย...มิอาจย้อนกลับได้”

“...”

“เจ้ารู้...มาตลอดงั้นสิ” เพียงมองหน้านัมจุนก็รู้คำตอบทันที

“เมื่อเจ้ารู้อย่างนั้นแล้ว เจ้าต้องบอกข้าว่าชายปริศนาคนนั้นเป็นใครกันแน่” นัมจุนกำมือโฮซอกแน่นมากกว่าเดิม ตอนนี้เขากลัว...ใช่กลัว มิใช่ความกลัวของตัวเอง แต่เป็นเพื่อคนด้านหลังต่างหาก

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าชายคนนั้นน่ากลัวเพียงใด เขาสร้างคนด้านหลังเจ้าขึ้นจากสิ่งที่ไม่ควรพากลับมา ข้าจะไม่โทษฟ้าหรือชะตาของใครหรอกนะ แต่นั้นมิใช่สิ่งที่มนุษย์ทำกับมนุษย์ด้วยกันหรอกนะ”

“...”

“เจ้าต้องบอกข้าว่าชายปริศนาเป็นใคร” นัมจุนมองยุนกินิ่งอยู่พักหนึ่ง คำถามเกิดขึ้นในหัวอีกครั้ง

“ถ้ารู้แล้วเจ้าจะทำอะไรชายคนนั้นงั้นรึ”

“ข้าจะหยุดเขา”

“ทำอย่างไรล่ะ เจ้าว่าชายคนนั้นอันตราย น่ากลัว ชายตัวเล็กอย่างเจ้าจะทำอะไรเขาได้งั้นรึ”

“ข้ามิได้อยู่คนเดียวหรอก เจ้าต้องเชื่อข้า”

“เจ้าเป็นใครข้ายังมิรู้เลย จะให้ข้าเชื่อเจ้าได้เยี่ยงไร” ยุนกิมองนัมจุนอยู่นาน ยุนกิรู้ว่าสิ่งเดียวที่จะยืนยันตัวตนได้คือ เผยร่างเทวา ออกมา แต่การทำอย่างนั้นอาจหมายถึง คนด้านหลังนัมจุนมีโอกาศโจมตีเขาได้ และ...จองกุกจะไม่ปลอดภัย

...หลังพุ่มไม้ไหวนั้น ร่างเด็กหนุ่มจองกุกกำลังสุ่มรอประชิดตัวนัมจุนอยู่

“เจ้าบอกข้อมูลของเจ้า ข้าจะบอกว่าข้าเป็นใคร” นัมจุนสนใจข้อเสนอนี้มาก คนที่เป็นหัวขโมยมีท่าทางอย่างนี้เขาไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน

“เจ้าเป็นใคร”

“...ข้าคือคนที่ชายปริศนาต้องการตัวมากที่สุด”

“เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน หัวขโมยอย่างเจ้าจะเป็นที่ต้องการของชายคนนั้นได้อย่างไร มิใช่เทวาเสีย...หน่อย” นัมจุนชะงักไปกับคำพูดตัวเอง เขามองยุนกิอีกครั้งแล้วคิดใหม่อีกครั้ง

!

แต่ก่อนจะคิดอะไรต่อไป ยุนกิก็เริ่มเผยปีกตนออกมาเพียงนิดให้เห็นสองสีชัดเจน มิใช่แค่นัมจุนที่ตกใจ จองกุกเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ตกลงกันไว้

“เจ้า...เป็นเทวา..”

“ข้อมูลของท่านข้าหวังว่ามันจะมีประโยชน์ต่อพวกเรานะ ท่านต้องสัญญากับข้าว่าจะพูดในสิ่งที่รู้ทั้งหมดให้พวกเราได้ฟัง” นัมจุนขมวดคิ้วทันทีกับท่าทางของเทวา มิใช่แค่นัมจุนแต่จองกุกเองก็ด้วย แต่ก่อนจะได้คิดตาม จองกุกเผลอไปเห็นร่างด้านหลังนัมจุนที่มีท่าทีเปลี่ยนไป

 บลั๊ก! โครม! ตูม!!

โฮซอกพุ่งออกใส่เทวาเต็มแรง ร่างลอยสูงตามแรงของโฮซอกไปชนกับต้อไม้ใหญ่ จนต้นไม้นั้นล้มลงเสียงดังลั่นกลางป่าทึบ

“อัก!” ยังไม่ทันลุก โฮซอกก็พุ่งเข้ามาบีบคอแล้วบินสูงลากขึ้นไปตามต้นไม้ใหญ่อีกต้น จนตอนนี้ทั้งคู่กำลังลอยด้วยแรงปีกของตัวเอง แรงโฮซอกมากกว่าครั้งก่อนมหาศาลจนยุนกิเริ่มหายใจไม่ออก ไม่เข้าใจจริง ๆ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

“จองกุก! อึก! รีบพาตัวนัมจุนกลับไปหาจีมิน!!” ตะโกนเรียกชื่อใหม่ทำนัมจุนรีบหันขวับไปมอง เตรียมหนีแต่ไม่ทันแล้ว จองกุกเป็นเด็กฉลาดและรู้ว่าตนควรทำอะไร จึงรอดักอยู่ด้านหลังก่อนแล้ว

หมับ!!

“ข้าขอล่ะ อย่าให้ข้าต้องโมโหไปมากกว่าเลยท่าน” ดวงตาที่แข็งกร้าวของจองกุกนั้นบอกได้ดีว่าตนอยากช่วยเทวามากเพียงใด แต่ตอนนี้ทำไม่ได้ กระชากอาภรณ์นัมจุนด้วยความโกรธ สีหน้าและดวงตาบ่งบอกได้ว่าจองกุกกำลังโกรธกลับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้

“ถ้าท่านไม่ไปข้ามิอาจรับรองได้ว่าจะมีใครที่ต้องสิ้นใจไปตรงนี้ อาจจะเป็นท่านหรือข้า หรือเทวาหรือจองโฮซอกก็เป็นได้ เพราะฉะนั้นจงไปกับข้าเดี๋ยวนี้” มันไม่ใช่บทสนทนาโต้ตอบแต่มันคือคำสั่ง ใช่เขาสั่งนัมจุนอยู่ พร้อมกระชากเสื้อได้เดินนำไป โฮซอกมิได้มองหรือสนใจอะไร ตอนนี้โฮซอกมิใช่โฮซอกที่มีท่าทีสงบอีกแล้ว

“ไป!!” เสียงยุนกิตะโกนลั่นป่า ถึงอยากช่วยแค่ไหน สิ่งที่ตกลงกันไว้คือต้องพานัมจุนกลับไปนั้น...ต้องมาก่อน

และด้านหลังไม่อาจรู้ได้ว่าจะจบลงเช่นไร แต่จองกุกไม่กล้าหันกลับไปมอง เหมือนการแลกเปลี่ยน ข้อมูลที่นัมจุนมีแลกกับยุนกิไปเจอกับชายปริศนา...ตัวต่อตัว





















กราบขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งกับตอนที่ 32 แล้วขอรับ 

คุยกัน  ๆ             ...ยุนกิโดนจับขอรับ บอกไว้เลย 

                             ...ส่วนนัมจุน คือกุญแจอีกดอกที่จะบอกความเป็นมาขอรับ

                             ...ตอนหน้าอาจจะยังมีความจริงอะไรบางอย่างเปิดเผย 

                             ...รู้มั้ยว่า "ชายปริศนา" คือใคร รู้กันมั้ยเอ่ยขอรับ

ตัวละครคือตัวละคร

ฝากจากฟีฮุ          ...ฟีฮุมีสอบขอรับ แต่ ก็อย่างที่บอกว่าจะอัพให้ถี่ ๆ (ถี่กว่าเมื่อก่อน แฮ่..)

                             ...ยังไงช่วงนี้แดดร้อนมากถึงมากที่สุด ที่บ้านฟีฮุ 41 c  กลัวออกจากบ้านละลายมากเลยขอรับ

                             ...Hwighting Reader! ดูแลสุขภาพกันด้วยนะ



ขอบคุณรูปสวย ๆ จาก BIGHIT บ้านหลังอบอุ่นของเด็ก ๆ กันด้วยขอรับ




              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #237 Shawdy☆Lloyd (@dark-arcobaleno) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 00:21
    โอโห แบบนี้ต้องย้อนอ่านใหม่ ขอปักไว้ก่อนนะ
    #237
    0
  2. #236 khounmee (@khounmee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 03:12

    ไม่นะเทวา ฮืออ ชายปริศนาจะใช่คนที่นี่คิดไหมนะ...
    #236
    0
  3. #235 ___PP___ (@chidchanokPIN) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 00:14

    รออยู่นะคะ สู้ๆนะคะไรท์>< ตื่นเต้นมากๆเลยกลัวว่าท่านเทวาจะเป็นอะไรไปมากเลยยย
    #235
    0
  4. #234 GiPopo (@GiPopo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:54
    ดอกไม้เมื่อมันเฉาตายไปแล้ว มันไม่สามารถกลับมาสวยได้เหมือนเดิมหรอกนะนัมจุน ...รออยู่น่าค้าาา^^
    #234
    0
  5. #233 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 10:45
    โอยยยยยเห็นไหมนัมจุน โฮซอกไม่ใช่คนเดิมแล้ว ลุ้นมาก
    #233
    0
  6. #232 VGN1510 (@VGN1510) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 23:59

    ท่านมือปราบ&#8203;รีบมาช่่วยท่านเทวาเร็วๆนะะะ

    รอนะคะ สู้ๆค่ะ
    #232
    0