Fanfic. LOTR { HOGWARTS AU || C O L O R S [ Legolas x Oc. ]

ตอนที่ 3 : C O L O U R S ◆ CHAPTER I | ORDINARY GIRL.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ธ.ค. 60

 

 

C H A P T E R  I 」

 

ORDINARY GIRL. 


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ tumblr_ntwfdcme6L1qiegwlo1_500.gif

Eyes Wide Open – Sabrina Carpenter

 

 

 

 

            เฮเลน่ากวาดสายตาไปมองรอบกาย

 

 

            ทางเดินคับแคบภายในรถไฟรายล้อมไปด้วยบรรยากาศครึกครื้น และเนื่องแน่นไปด้วยเหล่าเด็กๆเฉกเช่นเดียวกับทุกปี โดยเท่าที่เฮเลน่าสังเกต ผู้โดยสารส่วนใหญ่ของรถเที่ยวนี้เห็นจะเป็นพวกเด็กปีหนึ่งเสียส่วนมาก พวกเขาต่างดูตื่นเต้นกันทั้งนั้น และหลายคนก็แทบจะตั้งตาคอยไม่ไหวที่จะให้รถไฟแล่นไปถึงฮอกวอตส์ ตู้โดยสารตู้แรกๆมีผู้คนจับจองกันจนเต็มหมดแล้ว เฮเลน่าจึงจำต้องแบกกระเป๋าแทรกเบียดตัวผ่านพวกนักเรียนทั้งหลายไป เพื่อหาห้องที่ยังว่างให้ได้สักห้อง ในระหว่างนั้นก็คอยสอดส่องมองหาเพื่อนของหล่อนไปพลางๆซึ่งก็เป็นไปตามคาด เธอหาเพื่อนไม่พบเลยสักคน

 

 

            ช่วยไม่ได้ ไว้จองที่นั่งได้เมื่อไหร่ ค่อยออกมาหาอีกรอบแล้วกัน

 

 

            เธอคิดในใจแบบนั้น พร้อมทั้งเดินต่อไป

 

 

            ในที่สุดด้วยความพยายามอันมากมายมหาศาล เฮเลน่าก็สามารถหาตู้โดยสารที่ยังคงว่างซึ่งตั้งอยู่ทางเกือบท้ายขบวนเจอจนได้ เธอผ่อนลมหายใจ จัดการเลื่อนบานประตูสไลด์ให้เปิดออก ก่อนจะก้าวเข้าไป มือเรียวจัดการเรียงข้าวของบางส่วนซึ่งเหลือจากการแบ่งฝากไว้ที่ห้องสัมภาระ เก็บใส่ไว้ในชั้นวางเหนือศีรษะ

 

 

            “เฮเลนน่า”

 

 

            ร่างสูงโปร่งกำลังจะหมุนตัวกลับ ตั้งท่าว่าจะออกไปตามหาเพื่อนของเธออีกครั้ง หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้ขยับ เสียงของใครบางคนก็เอ่ยเรียกขึ้นเสียก่อน และเมื่อหันกลับไปมองหล่อนก็พบกับเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอคนหนึ่ง ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวซึ่งดูคุ้นตาเหลือเกินนั้นพลันฉีกยิ้มกว้างอย่างร่าเริงมาให้ เรียกให้กลีบกุหลาบบางแย้มตอบกลับ

 

 

            “ไง โรซี่”

 

 

            เธอทัก ในขณะที่คนตรงหน้านั้นพลันโผตัวเข้ามากอดรัดเธอทันที เรียกเสียงหัวเราะน้อยๆให้หลุดลอดออกจากริมฝีปากสีชมพูอ่อน โรซี่มักจะชอบทำแบบนี้เสมอเป็นปกติ ทุกๆครั้งที่เราสองคนได้พบหน้ากันอีกครั้งในวันเปิดภาคเรียนของแต่ละปี ตามวิสัยของเจ้าหล่อนที่เป็นคนชื่นชอบการสกินชิพนั่นแหละ โดยช่วงแรกที่รู้จักกัน เฮเลน่ายอมรับว่ามันค่อนข้างจะเป็นอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆอยู่บ้าง หากแต่พอเราสนิทกันมากขึ้น เด็กสาวก็เริ่มที่จะคุ้นชิน และคิดว่ามันก็ถือเป็นการทักทายที่น่ารักดีไม่เลว

 

 

          ในสายตาของเฮเลนน่าแล้ว โรซี่โรซิเน่ โปเอซี สาวสวยผมน้ำตาลคนนี้ เปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งในชีวิตของเธอ หล่อนเป็นเพื่อนที่ดี เป็นเพื่อนสาวคนสนิทผู้ที่ทำให้ชีวิตอันแสนธรรมดาของเธอคนนี้พอมีเรื่องราวสนุกสนานขึ้นมาบ้าง

 

 

            “ในรถคนเยอะมาก ฉันตามหาเธอแทบไม่เจอแน่ะ ทีแรกนึกว่าจะคลาดกันซะแล้วโรซิเน่บ่นกระปอดกระแปดกับตัวเองเบาๆ พลางคลายวงแขนที่ใช้โอบรัดรอบตัวของเพื่อนสาวออก หลังจากที่เจ้าหล่อนกอดเธอจนพอใจ สมกับความคิดถึงที่ไม่ได้เจอะเจอกันมานานร่วมสามเดือน ฉันคิดถึงเธอจัง ปิดเทอมที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง

 

 

            “ก็เรื่อยๆน่ะ จะว่าดีก็คงได้ละมั้ง?

 

 

            เฮเลน่าตอบพร้อมโคลงศีรษะ ปิดเทอมฤดูคิมหันต์ที่ผ่านมานี้ กิจวัตรในแต่ละวันของเธอก็เหมือนกับปกติ ไม่ได้มีสิ่งที่พิเศษหรือว่าน่าตื่นเต้นแต่อย่างใด เธอเลือกที่จะใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงเช้าไปกับการอ่านหนังสือ ตกบ่ายก็ออกไปช่วยงานที่เรือนกระจกหลังบ้านจนตกเย็น ทำกิจกรรมเล็กๆน้อยๆเพิ่มบ้างอีกนิดหน่อย แล้วจึงค่อยเข้านอน ผล็อยหลับไป และเมื่อเช้าวันใหม่มาถึง ทุกอย่างก็จะวนกลับไปอยู่ที่จุดเดิม ก่อนจะเริ่มต้นอีกครั้ง

 

 

          ก็แค่กิจวัตรธรรมดาๆอย่างที่ควรจะเป็นในช่วงวันหยุดยาวของเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีนั่นล่ะไร้ซึ่งสิ่งหวือหวา หรือว่าน่าสนใจอะไร

 

 

          มันอาจจะฟังดูน่าเบื่ออยู่ไม่น้อยนะ แต่บางครั้งคนเราก็มักจะพอพึงพอใจในสิ่งที่ เรียบง่าย ไม่ใช่หรือ?

 

 

            โรซี่พยักหน้าให้กับคำตอบที่ตนได้รับกลับมาคิดใคร่ครวญว่านั่นไม่ได้ผิดแผกไปจากที่เธอนึกเดาเท่าไหร่นัก หล่อนรับรู้ถึงนิสัยของเจ้าของเรือนผมสีเปลือกไม้ดี เพื่อนสาวสุดที่รักของเธอซึ่งคบกันมากว่าหกปีคนนี้ค่อนข้างที่จะมีอุปนิสัยแปลกประหลาด

 

 

            ไม่ ไม่ใช่ แปลกประหลาดหรอก ต้องบอกว่า แตกต่างจากคนอื่น มากกว่า

 

 

            ถ้าหากจะให้พูดถึง เฮเลน่า ลอเรเนีย แล้วละก็ โรซี่คิดว่าหล่อนนั้นค่อนข้างจะมีโลกส่วนตัวสูงกว่ามาตรฐานของคนทั่วไปอยู่สักหน่อย เธอไม่ใช่สาวน้อยไทป์เสียงดัง ที่หลงใหลได้ปลื้มในการสังสรรค์ แฟชั่น ปาร์ตี้อะไรเถือกๆนั้น หากแต่ในทางตรงกันข้ามกัน เธอกลับรักธรรมชาติ และมีใจให้กับความเงียบสงบ หล่อนชอบที่จะหลบไปนั่งทบทวนตำรา วาดภาพ หรือว่าอ่านหนังสือเล่มโปรดของเธออยู่ใต้เงาของร่มไม้ใหญ่ โดยไม่นึกที่จะสนใจใคร รวมถึงอาจจะไม่ใคร่แยแสถึงความเป็นไปของโลก

 

 

            แม้ว่าจะนั่งอยู่ที่โต๊ะกับเพื่อนอีกหลายคน แต่เฮเลน่าก็จะทำเพียงแค่ตักอาหารเข้าปาก มีบ้างที่จะคลี่ยิ้ม พยักหน้า และหัวเราะออกมาเป็นครั้งคราว ยามที่บนสนทนาเหล่านั้นกล่าวถึงเธอ หรือว่าสิ่งที่ทุกคนกำลังเอ่ยเป็นเรื่องน่าตลกขบขัน ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจอีกเหมือนกัน เพราะดูเหมือนทุกคนจะโอเค และพึงพอใจกับการมีเฮเลน่าอยู่ข้างกาย อาจจะเพราะว่าภายใต้ความเงียบสงบเหล่านั้น มักมีบรรยากาศนุ่มนวลชวนให้รู้สึกสบายใจแผ่ออกมาตลอดเวลาก็ได้ ต่อให้เธอจะแทบไม่เคยเอ่ยอะไรมากเกินไปกว่าห้าประโยคในแต่ละวัน ทั้งยังไม่มีสิ่งใดที่เหมือนคนอื่นๆเลยก็ตาม

 

 

            แต่ก็นะ เฮเลน่าเปรียบเสมือนข้อยกเว้นของทุกกฎเกณฑ์บนโลกใบนี้ และอีกอย่างเธอเองก็เป็นคนดี ดังนั้นตราบใดที่ทุกคนไม่มีปัญหา โรซี่ก็ไม่คิดว่าเจ้าหล่อนควรจะต้องเปลี่ยนแปลงอะไร

 

 

            พูดถึงการเปลี่ยนแปลงโรซี่คิดว่ามันเป็นอีกหนึ่งในเรื่องที่น่าประหลาด คืออย่างนี้ เฮเลน่านั้นเป็นคนประเภทที่ไม่ค่อยคุ้นชินกับความแปลกใหม่ในชีวิตเสียเท่าไหร่ เธอชอบที่จะทำอะไรเหมือนเดิม แบบที่เธอเคยทำ นั่งที่เดิม เปิดเพลงเดิมๆฟัง อ่านวรรณกรรมเล่มเดิมซ้ำ สวมเสื้อผ้าสไตล์เดิม กับสีโทนเดิมๆที่เธอรัก

 

 

            ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่า ทุกอย่างภายในชีวิตของบุตรสาวตระกูลลอเรเนียนั้นค่อนข้างที่จะดำเนินไปอย่างเรียบง่าย และหลายต่อหลายครั้ง ก็ซ้ำซาก แสนจำเจ ความตื่นเต้นเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้ที่มี เห็นทีคงจะเป็นการที่เธอคือหนึ่งในผู้เล่นควิดดิชฝีมือดีของบ้านเรเวนคลอเสียกระมัง?

 

 

            ทว่านั่นล่ะ โรซี่เชื่อว่า ด้วย ความธรรมดาที่ว่านั้นเอง ที่จะทำให้อีกฝ่าย พิเศษ และไม่เหมือนใคร จะบอกว่ามันคือเอกลักษณ์เฉพาะของเจ้าตัวก็ได้? คิดว่าคงไม่ผิด

 

 

            “แล้วเธอล่ะ เป็นไงบ้าง?” เสียงใสกังวานเอ่ยถามกลับ

 

 

            โรซิเน่เพียงยักไหล่เท่านั้น

 

 

            “งั้นๆ พ่อฉันเพิ่งกลับจากฝรั่งเศสเมื่ออาทิตย์ก่อน หอบไวน์จากโรงงานที่นั่นมาด้วย เขากับเอล็กซ์ก็เลยเอาแต่จิบไวน์ตามประสาผู้ดีอะไรของเขานั่นจนหัวราน้ำกันทั้งวัน เหอะพวกผู้ชายขี้เมาเอ๊ย!” หล่อนเบ้ริมฝีปากพลางเอ่ยจิกกัดพี่ชายกับพ่อของเธออย่างไม่ใคร่จะจริงจังนัก โรซี่เป็นมักเกิ้ลบอร์น ครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของกิจการไร่องุ่น และโรงบ่มไวน์อยู่ในแถบเบอร์กันดี ประเทศฝรั่งเศส เฮเลน่ามีโอกาสได้พบกับคุณและคุณนายโปเอซี รวมถึงเอล็กซานเดอร์พี่ชายคนโตของโรซี่อยู่ราวสองสามครั้ง พวกเขาทุกคนทั้งอัธยาศัยดี และน่ารัก รวมถึงดูจะดีใจมากที่ลูกสาวของเขา ดูจะเข้ากับเธอซึ่งเกิดมาในตระกูลผู้วิเศษได้เป็นอย่างดี (“หนูบอกพ่อแล้วไงคะ ว่าเฮเลนของหนูน่ะน่ารักมากเฮ้! เอล็กซ์อย่ามาเนียนจับมือเพื่อนฉันนะ อีตากะล่อนนี่!”)

 

 

            เฮเลน่าส่ายศีรษะขำๆ เด็กสาวรู้ว่าอีกฝ่ายก็เพียงพูดไปอย่างนั้น โรซิเน่รักครอบครัวของเธอยิ่งกว่าสิ่งใด และจะยอมไม่ได้เลยถ้าหากมีใครหน้าไหนกล้าหยิบยกประเด็นอ่อนไหวนี้ขึ้นมาเอ่ยเหยียดหยัน หล่อนเคยต่อยเด็กบ้านสลิธีรินคนหนึ่งจนฟันหัก หลังจากที่หมอนั่นพูดจาดูหมิ่นพ่อของเธอว่าเป็นพวกมักเกิ้ลน่ารังเกียจ

 

 

          “เจ้านั่นสมควรโดนแล้ว! ฉันยอมขัดกองถ้วยรางวัลโง่ๆนั่นไปทั้งชีวิต ถ้ามันจะแลกกับการที่ได้ชกหน้าเขาสักหมัด!

 

 

            เธอจำได้ว่าโรซี่เคยบอกกับเธอเช่นนั้น และถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ถูกต้องเสียทีเดียว แต่เธอก็ยอมรับว่าอีกฝ่ายพูดถูก รวมถึงอดไม่ได้ที่จะคิดอิจฉาในความกล้าหาญของเจ้าตัวอยู่ลึกๆ นั่นถือเป็นอีกหนึ่งในเรื่องที่เธอนึกชื่นชมหล่อน

 

 

            ซึ่งพอลองย้อนกลับมามองตัวเองดูทีไรเฮเลน่าก็อดรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ เธอคิดภาพตัวเองอาจหาญทำเรื่องบ้าบิ่นอย่างนั้นไม่ออกเลย หรือถ้าเกิดทำจริง แม่ของเธอที่รู้เข้าก็คงมีหวังได้เข่าอ่อนจนเป็นลมล้มพับไปแน่ๆ แม่ไม่ค่อยชอบให้เธอทำตัวเลียนแบบผู้ชายเท่าไหร่ แค่ทุกวันนี้ที่ยอมอนุญาตให้เธอเล่นควิดดิชก็นับเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจแล้ว

 

           

            เราสองคนนั่งคุยกันไปเรื่อย ด้วยหัวข้อสัพเพเหระเรื่อยเปื่อยอย่างที่เพื่อนสนิทมิตรสหายทั่วไปพึงจะกระทำ โดยที่ส่วนมากแล้วโรซี่นั้นมักจะเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมา ส่วนเฮเลน่าน่ะหรือ? แน่นอน หล่อนชอบที่จะนิ่งฟังมากกว่า ซึ่งทางด้านเด็กสาวผมสีน้ำตาลซอยสั้นยาวประบ่าเองก็มิได้ถือสา เธอเข้าใจว่าเฮเลน่าไม่ใช่คนช่างเจรจาเท่าไหร่ อย่างไรก็ตามเพื่อนของเธอนั้นกลับทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดีได้อย่างน่าประทับใจ

 

 

            รถไฟแล่นออกจากสถานีมาได้ราวหนึ่งชั่วโมงแล้ว ตอนที่บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ทั้งคู่หันไปมอง ทันเห็นบานประตูถูกเลื่อนเปิดออกพอให้มีช่องว่าง แล้วเด็กหนุ่มร่างสูงชะลู่ในชุดคลุมกริฟฟินดอร์ก็ชะโงกศีรษะเข้ามา

 

 

            โรซิเน่เลิกคิ้วขึ้นช้าๆทันทีที่เห็นหน้าผู้มาใหม่

 

 

            “เอล? มีอะไร?

 

 

            “ว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องอยู่นี่” คนที่ถูกเรียกว่าเอล หรือในอีกนัยหนึ่งก็คือ เอลโรเฮียร์ หนึ่งในฝาแฝดของครอบครัวริเวนเดลว่า “เอลลาดาน ถามหาถึงเธออยู่แน่ะ เรากำลังจะเล่นไพ่สแนประเบิดปังกันพอดี เขาเลยให้ฉันมาชวนเธอโอ้ ไง เฮเลน่า” ท้ายประโยคเขาหันมาหาเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวน้ำทะเล ริมฝีปากฉีกยิ้มเป็นมิตรส่งมาให้ พร้อมทั้งโบกมือทักทาย ซึ่งฝ่ายเฮเลน่าก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มนุ่มนวลตามวิสัยของเธอเช่นกัน

 

 

            ด้วยความที่เป็นสาวสังคมทำให้โรซี่มีเพื่อนฝูงที่รู้จักอยู่ค่อนข้างมาก นับตั้งแต่เพื่อนร่วมบ้านซึ่งอยู่เรียนด้วยกันมานานนับเจ็ดปี ไปจนถึงเพื่อนต่างบ้านอย่างเด็กหนุ่มผู้นี้ โรซี่สนิทกับสามทายาทตระกูลริเวนเดล อันได้แก่ เอลลาดาน เอลโรเฮียร์ และอาร์เวนน้องสาวคนสุดท้องของคู่แฝด พอๆกันกับที่หล่อนสนิทสนมกับเฮเลน่า ทว่าถึงอย่างไรก็ตาม ถ้าหากถามถึงความสำคัญ โรซิเน่ก็จะยังยืนยันอย่างเต็มปากว่าเฮเลน่านั้นคือเพื่อนรักคนสำคัญตลอดกาลเพียงหนึ่งเดียวของเธอ

 

 

            “ฉันเองก็อยากไปอยู่หรอกนะ แต่” สาวชาวฝรั่งเศสเว้นจังหวะ พลางมองหน้าร่างสูงสลับกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เรื่องไพ่ระเบิดอะไรนั่นก็ฟังดูน่าสนุกดีอยู่หรอก แต่เธอก็ไม่อยากจะทิ้งเพื่อนสาวของตนไว้ตามลำพัง และอย่างที่รู้ๆกันว่าเฮเลน่านั้นไม่ค่อยชอบการละเล่นสังสรรค์ ดังนั้นต่อให้เอ่ยปากชวนไปด้วยกัน หล่อนก็คงไม่แคล้วปฏิเสธเช่นทุกครั้ง

 

 

            “งั้นก็ชวนเฮเลน่าไปด้วยสิ” เอลโรเฮียร์พูดขึ้นราวกับจะอ่านใจอีกฝ่ายได้ “ไปด้วยกันไหม? เฮเลน่า มีคนมาเพิ่มเยอะๆคงสนุกดี”

 

 

            คำตอบจากคนถูกชวนเป็นไปตามการคาดการณ์ของเด็กสาวผมสั้น เมื่อเฮเลน่านั้นส่ายศีรษะ

 

 

            “ไม่ดีกว่า เธอสองคนไปกันเถอะ” เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ “ส่วนฉันขออ่านหนังสืออยู่ที่นี่แล้วกัน โรซี่เองก็ไปกับเอลโรเฮียร์สิ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกนะ”

 

 

            “แต่ว่า

 

 

            “เถอะน่า ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศบ้างไง ไว้ตอนถึงโรงเรียนเมื่อไหร่ เธอค่อยกลับมาหาฉันก็ได้ ฉันสัญญาเลยว่าจะนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ตกลงไหม?” หล่อนกล่าวตัดบทเด็กสาวผมน้ำตาลซึ่งตั้งท่าจะคัดค้านอย่างติดตลก แล้วเอื้อมมือไปดันหลังอีกคนที่มัวแต่รั้งๆรอๆให้ออกไปหาเด็กหนุ่มบ้านราชสีห์ที่ตอนนี้กำลังยืนรออยู่ที่ด้านนอกเรียบร้อย

 

 

            โรซิเน่มีท่าทีลังเลอยู่ชั่วครู่ หล่อนพรูอากาศออกทางโพรงจมูก มองดูเธอ แล้วจึงค่อยตอบตกลง

 

 

            “งั้นเดี๋ยวฉันมานะ”

 

 

            เธอพูด โดยไม่ลืมที่จะเอ่ยกำชับ กล่าวย้ำนักย้ำหนากับอีกฝ่ายเสียหลายคำรบว่าเวลาอยู่คนเดียวให้ระมัดระวังตัวให้ดี และถ้าหากมีอะไรก็ให้รีบมาเรียกเธอที่ตู้ของพวกเอลลาดานซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ช่วงขบวนได้เลย ก่อนที่เธอจะได้ฤกษ์ยินยอมเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนชายต่างบ้าน ซึ่งพูดล้อเลียนเธอไปตลอดทางไม่ยอมหยุดว่า เธอชักจะทำตัวเหมือนแม่คนที่สองของเฮเลน่ามากเกินไป และแน่นอน ฝ่ายโรซิเน่เองก็ปล่อยให้ตัวเองถูกล้ออยู่คนเดียวเสียที่ไหน หล่อนเลือกที่จะเปิดฉากสงครามน้ำลายกับคู่กรณีไปตามอีหรอบเดิม

 

 

            คล้อยหลังของคนทั้งสอง เฮเลน่าก็ผ่อนลมหายใจออกมา รอยยิ้มแผ่วจางอย่างระอาระคนขบขันพลันถูกยกขึ้นประดับลงบนเสี้ยวหน้าสวยหวาน มันก็จริงตามอย่างที่เด็กหนุ่มว่านั่นแหละ โรซี่ชักจะทำตัวคล้ายแม่ของเธอมากขึ้นทุกวัน จนบางครั้งเธอก็ยังอดคิดไม่ได้ ว่าตัวหล่อนเองเป็นคนที่ดูใช้ไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือไง เพื่อนสาวของเธอถึงได้เที่ยวคอยเป็นห่วงเธอไปหมดเสียทุกอย่าง เอาตามตรง มันก็ไม่ได้ชวนให้เธอรู้สึกรำคาญหรอกนะ ออกจะรู้สึกดีใจในความหวังดีที่สาวเจ้ามีให้ต่อเธอโดยเสมอมาเสียด้วยซ้ำ

 

 

            ติดเพียงอยู่แต่มันค่อนข้างจะเป็นเรื่องที่น่าเกรงใจสำหรับเธออยู่เสียหน่อยเท่านั้นเอง

 

 

            เฮเลน่าเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายที่เธอวางพิงไว้ตรงกรอบหน้าต่าง พลางตัดสินใจว่าจะหาอะไรทำเป็นการฆ่าเวลาเสียหน่อย เธอค่อยๆดึงหนังสือเล่มหนาที่มีปกสีฟ้าเรียบๆขึ้นมา เรียวนิ้วพลิกเปิดกระดาษผ่านไปทีละแผ่นอย่างแช่มช้าเพื่อหาหน้าซึ่งตนเองอ่านค้างเอาไว้

 

 

            นัยน์ตาสีเขียวน้ำทะเลกวาดเสไปตามตัวอักษรซึ่งถ่ายทอด ร้อยเรียงออกเป็นข้อความทีละบรรทัด เฮเลน่ารักการอ่าน เธอชื่นชอบที่จะท่องโลกกว้าง และวาดภาพจินตนาการในหัวตามเรื่องราวที่ตัวเองได้อ่านมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เธอคิดว่ามันเป็นสิ่งน่าอัศจรรย์ใจที่นักเขียนคนหนึ่งจะสามารถสรรสร้างโลกทั้งใบของตนขึ้นมาได้ โดยใช้เพียงความคิดที่บรรจุอยู่ภายในหัวสมอง กอปรกับหยดหมึกจากปลายปากกา

 

 

            ไม่รู้ว่าเวลาผันผ่านไปนานเท่าไหร่ เช่นเดียวกันกับเด็กสาวที่แทบจะไม่รับรู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองนั่งอ่านหนังสืออยู่เช่นนั้นนานแค่ไหน เวลามักจะเดินผ่านไปอย่างว่องไวเสมอเวลาที่เธอมีสมาธิจดจ่ออยู่กับอะไรสักอย่าง หากทว่าในที่สุด เฮเลน่าก็ถึงคราวรู้สึกตัวขึ้นมา คราที่มีเสียงฝีเท้าหนักๆคล้ายกับมีใครสักคนกำลังวิ่งดังแว่วมาให้ได้ยินจากทางเดินด้านนอก เรียกให้หล่อนจำต้องเบนสายตาไปมองอย่างช่วยไม่ได้ ในตอนแรกเธอคิดว่าคงจะเป็นพวกเด็กๆที่วิ่งเล่นกันอยู่เสียอีก หากซ้ำแล้วแทนที่เสียงฝีเท้านั้นจะดังผ่านเลยไป มันกลับค่อยๆใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่ง

 

 

            แล้วทันใดนั้นเอง บานประตูเหล็กก็ถูกกระชากให้เปิดออก พร้อมกับร่างของใครหนึ่งที่โถมตัวเข้ามา

 

 

 

 

 

 

   

TALK WITH DeepBlue Sea

                พาตอนที่หนึ่งมาเสิร์ฟค่ะ รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้เวลาตัวเองแต่งนิยายที สกิลในการปั่นหน้าลดฮวบเอามากๆ เพราะงั้นเนื้อหาในแต่ละตอนคงจะไม่ยาวมากนะคะ (มากสุดคงไม่เกิน 14 หน้าเวิร์ดจริงๆ) แต่ถึงมาสั้นก็จะพยายามอัพบ่อยๆแทนนะคะ! ช่วงแรกๆนี้ถ้าไหว จะพยายามลงให้วันเว้นวัน หรือสอง – สามวันอัพค่ะ อย่าเพิ่งรำคาญกันนะ ฮือ ;7;

                ตอนนี้มีตัวละครหลักโผล่มาหนึ่งตัวแล้วค่ะ คือแม่นางโรซิเน่ เพื่อนสนิทนางเอกเอง แล้วก็มีฝาแฝดเอลลาดาน กับเอลโรเฮียร์โผล่มานิดหน่อยด้วย (ไว้เราจะเพิ่มอิมเมจของสองคนนี้ไว้ที่หน้า CHARACTERS ให้ทีหลังนะคะ!) ส่วนพ่อพระเอก เราสัญญาว่าตอนหน้าเขาจะได้มีบทจริงๆแล้วค่ะ555555 แต่ตอนนี้มาลองเดากันเล่นๆดีกว่าว่าใครกันหนอที่โผล่เข้ามาในช่วงท้ายสุดของแช็ปเตอร์นี้ อุอิ <3

                ในส่วนของภาษา หรือว่าการดำเนินเรื่อง ถ้าหากอ่านแล้วรู้สึกว่ามันไม่โอเคยังไง ท้วงติงกันเข้ามาได้นะคะ เราจะได้เอาไปปรับปรุงเนอะ ;7; ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอค่ะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าเร็วๆนี้นะคะ รัก!

 


1 คอมเม้นต์ = 1 พันล้านกำลังใจของผู้เขียนนะคะ


9 / 7 / 2017



(c) Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #33 lamb_san (@lamb20) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 08:43
    ตอนนี้ยังปูเรื่องเรื่อยๆอยู่ ส่วนตอนหน้าเลโกลัสที่เรากรี้ดกร้าดจะมาแล้วค่ะ!!!
    #33
    0
  2. วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 06:25
    ไรท์ตัดจบโหดร้ายเกินไปแล้ว ;_;
    แงงงงงงงง อยากรู้จังค่ะว่าใครมา
    #6
    1
    • #6-1 Ni'Nour (@Ni-Nour) (จากตอนที่ 3)
      16 กรกฎาคม 2560 / 18:21
      มาต่อให้แล้วนะคะ มีเฉลยในตอนแล้วด้วยว่าใครมา ฮา
      #6-1
  3. #5 Sittamonpalm (@Sittamonpalm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:13
    ต่อหน่อยค้าาา
    #5
    1
    • #5-1 Ni'Nour (@Ni-Nour) (จากตอนที่ 3)
      16 กรกฎาคม 2560 / 18:22
      มาต่อแล้วค่ะ อย่าลืมเข้ามาอ่านน้าา
      #5-1