เธอผู้มาด้วยความบังเอิญ - นิยาย เธอผู้มาด้วยความบังเอิญ : Dek-D.com - Writer
×

    เธอผู้มาด้วยความบังเอิญ

    โดย Ni-Aa

    ผู้เข้าชมรวม

    151

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    2

    ผู้เข้าชมรวม


    151

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักสีเทา
    จำนวนตอน :  0 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ย. 58 / 20:24 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    = เธอ คือ ผู้ที่เข้ามาด้วยความบังเอิญในสนามรบอันดุเดือดของเหล่านักรบ เธอเปรีบยเหมือนมือขวาของท่านเเม่ทัพ ที่ได้รับความไว้วางใจจากทุกๆคน เธอทั้งมีความเมตตา น้อบน้อม ช่วยเหลือเหล่านักรบที่บาดเจ็บหลังสงครามเเละปลอบใจก่อนลงสนามเสมอ ฉันผู้เป็นเกือบ(นักรบ) ก็ได้มารู้จักเธอผู้นี้ด้วยความบังเอิญ เราคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆทั้งในสนามเเละนอกสนาม คุยเรื่องประสบการณ์ในการรบ คุยเรื่องเหล่านักรบด้วยกัน เเละที่สำคัญ..การนินทาเเม่ทัพ 
    เราคุยกันภายใต้ความเคารพต่อกัน จึงทำให้มีช่องว่างระหว่างเราคือ ยศ       _เมื่อถึงเวลาที่ฉันจะต้องลงสนามรบด้วยความหวาดกลัวผู้ต่อสู้ที่เก่งกาจอย่างมาก เปรียบเหมือนทหารกล้าฝีมือดีในกองทัพนั้น หัวใจก็เต้นเเรงด้วยความหวาดหวั่นเเละกลัว ครั้งลงสนาม ฉันเเละผู้ต่อสู้นั้นได้ฟาดฟันกันอย่างห้าวหาญ ความกลัวของฉันก็ไม่ได้ลดละลงเเม้เเต่น้อย เเละเมื่อฉันยังหวาดกลัวอยู่อย่างนั้น ดาบของผู้ต่อสู้ก็ได้ฟาดฟันฉันไปเรื่อยๆ จนฉันก็ต้องล้มลงกองกะพื้นด้วยความหน้าอนาถ ท่ามกลางสายตาของเหล่านักรบด้วยกันเเละเธอ..มือขวา  ชัยชนะเป็นของอีกฝ่าย  ฉันค่อยๆพยุงตัวขึ้นจากพื้น ประคองตัวให้ยืนได้ มือไม้สั่นระหริก น้ำใสๆนองเต็มสองเเก้ม มือซ้ายปาดน้ำตาที่ปาดเท่าไหร่ก็ดูเหมือนไม่มีวันหมดซะที ทันใดนั้น เธอผู้เป็นมือขวาของเเม่ทัพก็วิ่งมาสวมกอดด้วยความอบอุ่น เธอปลอบฉันหลายครั้งจนน้ำตาค่อยๆหยุดไหล เธอยื่นผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบน้ำตาใสๆ ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น เเล้วฉันก็กลับมาเป็นดังปกติ   =หลังจบสงครามอย่างถาวร มีทั้งผู้ชนะเเละผู้พ่าย  เเม่ทัพได้กล่าวให้บทสรุปดูสวยหรู เเละหวังให้เรานำชัยชนะรั้งยิ่งใหญ่กลับมาอีกครั้ง ทุกอย่างดูเหมือนจะสิ้นสุด เพียงเเต่ฉันนักรบที่เเพ้เเต่กลับเริ่มมีความรู้สึกเเปลกประหลาดกับมือขวาเเม่ทัพ ในใจคิดเพียงอาจเเค่ชั่ววูบเท่านั้น เเละฉันก็รีบสบัดความรู้สึกนั้นออก
        เวลาผ่านไปไม่นาน ฉันก็ได้เริ่มเจอะเจอกับเธอผู้นั้นอีกครั้ง ณ สถานที่ฝึกรบ เราเริ่มคุยกัน เมื่อนานเข้าจึงเกิดคำว่า..ผูกพันธ์ เธอเองก็ดูเหมือนเริ่มมีใจให้เเก่นักรบอย่างฉัน เเล้วเราก็เกิดความเชื่อใจกัน รักใคร่ต่อกัน เเต่ดูเหมือนทุกอย่างหายไปเพียงอึดใจไม่นานมานี้ เธอผู้นั้นได้ก่อกบฎต่อเหล่าเเม่ทัพ เเท้จริงเเล้วเธอเป็นเพียงหนอนบ่อนไส้ของฝ่ายอริศัตรู เธอผู้นั้นได้ทำลายล้างผลาญทุกอย่าง ฆ่าฟันทุกคนที่ขวางหน้า ลีลาท่าทางการฟาดฟันอันปราดเปรื่องท่ามกลางกองไฟอันโชติช่วง  ท่าทีตอนนี้ดุร้ายเเละทารุณ ซึ่งไม่หน้าใช่คนเดียวกะเมื่อก่อนอย่างเเน่นอน  ทั้งไร้ความปราณี ไร้ซึ่งหัวใจ เเละไร้ซึ่งวิญญาณ ดุจร่างเปล่าที่ถูกควบคุม ฉันอยู่เบื้องหน้าของเธอเหมือนคนสุดท้าย เธอไม่เหมือนเดิม ในมือฉันกำดาบเเน่น ท่าทางกล้าหาญเเต่ก็หวั่นกลัวอีกครา  เเววตาทั้งสองจ้องมองกันราวจะปะทะได้ทุกเมื่อ สายลมพัดผ่าน เล่มดาบทั้งคู่ก็เริ่มเเกว่งไกวทำท่วงท่าที ฟาดปะทะลำตัว หลบหลีกเลี่ยงซ้ายขวา เเต่ก็ไม่วาย ดาบของเธอได้เเทงทะลุเข้าช่วงอกซ้าย การเคลื่อนไหวทั้งคู่หยุดนิ่ง เเววตามองกันเเบบประชิดกว่าเดิม ห่างเพียงเเค่2คืบเท่านั้น เเววตาอันว่างเปล่าของเธอมันช่างทำร้ายจิตใจฉันที่เมื่อวินาทีที่เเล้วเคยเต้น ณ ตอนนี้มันถูกดาบเหล็กเสียบทะลุ หึๆ เเววตาฉันเริ่มพล่ามัว เห็นเพียงลางๆ ร่างเธอยืนขึ้นเเล้วหันหลัง สุดท้ายเธอผู้นั้นก็เดินจากไป เดินจนสุดขอบสายตาโดยไร้ซึ่งคำกล่าวลาใดๆทั้งสิ้น ฉันนอนนิ่งอย่างพ่ายเเพ้ น้ำตาไหลนองอีกครั้ง อย่างน้อยก็พอจะมีเวลาว่างก่อนตายได้คิดอะไรสักครู่  ....เธอ ผู้ที่เข้ามาให้ความหวัง ไว้เนื้อเชื่อใจ รักใคร่สนิทสนมจากฉันเเละผู้คนด้วยความบังเอิญ เเละจากไปอย่างไร้เยื่อใย พร้อมทั้งทิ้งบาดเเผลลึกใหญ่ไว้ที่กลางอก  จะโทษความบังเอิญก็ไม่ได้  มีบุรุษคนหนึ่งได้กล่าวไว้เป็นสุนทรพจน์ประจำใจว่า "เรื่องบังเอิญ...ไม่มีอยู่จริง" ฉันได้ยินคำพูดนี้ก้องอยู่ในหูซ้ำไปซ้ำมา ฉันหน้าจะโทษใจตัวเองซะมากกว่า ที่ปล่อยให้ความรู้สึกกลับมาทำร้ายตัวเอง เเต่ก็ช่าง..เรื่องนี้ก็ไม่สามารถมีใครมาสานต่อได้ ร่างกายของฉันก็ได้ลงโทษใจตัวเองเรียบร้อย ครั้งนี้จะไม่มีผู้ผิดอีกรอบ จะมีก็เเต่ผู้กระทำเเละผู้ถูกกระทำ ฉันเเละเธอ 
         

         ในใจฉันยังมีอีกหนึ่งคำถามที่ไม่สามารถมีใครตอบได้เลยเเม้เเต่คนเดียว ฉันก็ได้เเค่คิด ก่อนวินาทีสุดท้ายเเละสิ้นลม.....
                    
                     ทุกความทรงจำ ทุกคำถาม ได้ตายไปพร้อมกับฉัน เเละ... ไม่มีผู้ใดสามารถสานต่อได้... 

                                 เพียงตายเเล้วเกิดใหม่ เพื่อมาสานต่อ


                                                                                                                                            .....นิทานเรื่องนี้  ไม่ได้สอนอะไรเลย.....

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น