ราชินีซาตาน

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 ส.ค. 62

     ‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...

          ติ้ด!

          หญิงสาวกดโทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังได้ยินเสียงเดิม หลายเดือนมานี้เธอติดต่อครอบครัวไม่ได้เลยแม้แต่ลูกน้องคนสนิทของพ่อ ถึงแม้ว่าปกติแล้วจะงานยุ่งจนไม่ได้ติดต่อกันก็เถอะ แต่นี่มันผิดปกติเกินไป ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอรู้สึกหวั่นใจมาก่อนครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องเกิดขึ้นที่บ้านของเธออย่างแน่นอน เธอจึงได้ตัดสินใจบินกลับมาที่ไทยซึ่งเป็นสถานที่ๆบิดาและพี่ชายพำนับอยู่ ณ ปัจจุบัน

          ดารินยืนอยู่ท่ามกลางสนามบินใจกลางเมืองหลวง ดวงตาสีน้ำตาลถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดมีราคา เส้นผมสีน้ำตาลถูกรวบมัดขึ้นอย่างลวกๆเพราะทันทีที่ก้าวเข้ามาเธอก็รู้สึกร้อนราวถูกเผาไหม้ ดารินในตอนนี้อายุเพียง 25 เธอพึ่งเรียนจบได้ไม่กี่ปีระหว่างนั้นก็ดูแลกิจการของพ่อที่อเมริกาไปด้วย หญิงสาวทอดสายตามองไปรอบๆสนามบิน เป็นไม่กี่ครั้งที่เธอนั้นจะมาที่นี่โดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากทางบ้านครั้งนี้เธอจึงต้องหารถแท็กซี่ไปเอง

          “คุณหนูดารินครับ”เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อมพร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดสูตสีดำมากมายโดยหนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาหาเธอ

          “แกเป็นใคร”ดารินถามออกไปอย่างไม่เป็นมิตร จากที่เธอสังเกตคนพวกนนี้ไม่ใช่คนจากที่บ้านเธอแน่นอน แต่การที่เจ้าพวกนนี้รู้จักเธอนั้นเห็นทีจะมีจุดประสงค์บางอย่าง

          “เจ้านายของผมได้ส่งให้ผมมารับคุณครับ”คนตรงตอบด้วยท่าทีสงบไม่มีการคุกคามแต่อย่างใด

          “เจ้านาย?”ใครกัน ดารินอดนึกสงสัยไม่ได้ เธอจำไม่เห็นได้เลยว่าเคยผูกมิตรกับใครที่ไทย ชายตรงหน้าไม่ได้ตอบอะไร เขายังมีท่าทีที่สงบก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ทำให้เธอต้องตกใจ

          “ตอนนี้พ่อของคุณได้หายตัวไปครับ”

          “มะ หมายความว่าไง”ดารินบีบมือแน่น เธอพยายามบอกกับตัวเองว่าอย่าไปเชื่อ แต่เรื่องที่เธอติดต่อครอบครัวไม่ได้มันก็ดูสมเหตุสมผลอยู่

          “ทำไมฉันต้องเชื่อแกด้วย”แต่ถ้าจะให้เธอเชื่อคนที่พึ่งพบหน้าก็ขอไปเห็นด้วยตาตัวเองดีกว่า ไม่ต้องคิดให้มาก ดารินเดินฝ่ากลุ่มบอดี้การ์ดออกไปอย่างไม่เกรงกลัว แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อทั้งหมดหันมาล้อมเธอไว้จนไม่มีทางหนี

          “หลีกไป!

          “ได้โปรดอย่าให้เราใช้กำลัง”ชายคนนั้นพูดอีกครั้ง แต่หญิงสาวก็ไม่ฟังทันทีที่เธอขยับหนึ่งในคนชุดดำก็พุ่งตัวเตรียมจับเธอไว้ทันที

          ตุบ!

          แทนที่ชายคนนั้นจะจับดารินไว้ได้กลับกลายเป็นดารินเสียเองที่จับชายคนนั้นทุ่มลงพื้นด้วยทักษะยูโด

          ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังวงล้อมเหงื่อแตกพลัก เพราะไม่คิดว่าลูกสาวของเดวาลจะมีฝีมือขนาดนี้

          ดารินจัดการพวกมันด้วยมืออย่างยากลำบากด้วยทักษะของเธอในตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาแต่เป็นทักษะของคนพวกนี้ที่เรียกได้ว่าพอมีฝีมืออยู่บ้างอีกทั้งจำนวนคนที่ต่างกันทำให้เธอรู้สึกตึงมือไม่น้อย น่าแปลกที่เธอมีเรื่องกลางสนามบินกลับไม่มีใครให้ความสนใจหรือตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อลองสังเกตดีๆจึงได้รู้ว่าสนามบินแถวนี้แทบไม่มีคนอยู่เลย ชายชุดดำคนสุดท้ายกองไปนอนกับพื้นด้วยสภาพที่สะบักสะบอม ดวงตางามจ้องมองไปยังชายคนสุดท้ายที่เป็นหัวหน้าคอยสั่งการ


          ปัง!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น