How To Love วัยเกรียนเรียนรัก

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 [Ruangkhao's Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มี.ค. 59

2

Ruangkhao

 

วันแรกของการเปิดเทอม

ชั้นพึ่งย้ายโรงเรียนมาค่ะ! และนี่ก็เป็นวันแรกที่มาโรงเรียน ชั้นย้ายมาตอนขึ้นม.5 โชคดีที่เป็นเทอมหนึ่ง เพราะยังพอจะจับกลุ่มได้ง่ายหน่อย อย่างน้อยก็ขอให้วันนี้ชั้นมีเพื่อนนั่งกินข้าวเที่ยงด้วยละกัน

“นี่ราชา อย่าทำตัวนักเลงมากเข้าใจมั้ย นี่เป็นโรงเรียนเอกชนก็จริง แต่ใช่ว่าจะไม่มีพวกอันธพาลนะ” ชั้นพูดกับน้องเบาๆ

“รู้แล้วน่าเลิกพูดมากได้แล้ว” ราชาหันมาทำท่าทีรำคาญใส่

“ทำหน้าเหมือนรำคาญชั้นนี่หมายความว่ายังไงยะ” ชั้นดึงหูหมอนั่นลงมา “แล้วก็ตั้งใจเรียนด้วยให้คุ้มกับเงินค่าเทอมที่พ่ออุตส่าห์หามาให้ก่อนตายด้วยนะยะ”

“เออรู้แล้วๆ โอ้ยมันเจ็บนะพี่ข้าว”

ชั้นปล่อยมือออกจากหูของราชา

“เราอยู่กันคนละตึกเพราะฉะนั้นแยกย้ายได้แล้ว อย่าไปเถลไถลที่ไหนด้วย” พูดจบชั้นก็เดินขึ้นตึกของตัวเองไป โดยที่ไม่ได้ฟังประโยคสุดท้ายของน้องชายตนเอง

“เรื่องไรจะขึ้นห้องเลยล่ะ ก็ต้องสำรวจโรงเรียนก่อนสิ”

 

เมื่อชั้นขึ้นมาถึงบนห้องก็มีนักเรียนจับกลุ่มคุยกันมากมาย ชั้นหาที่ที่ว่างและนั่งลง โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเอกชนที่ไม่มีการเข้าแถวเคารพธงชาติ จึงเริ่มคาบโฮมรูมเลยตอนแปดโมง หลังจากนั้นก็เริ่มคาบเรียนที่หนึ่ง ที่ไม่มีการเข้าแถวเห็นบอกว่าเสียเวลาเรียน..

 

คาบโฮมรูม

เมื่อครูให้นักเรียนทุกคนออกไปแนะนำตัวหน้าห้องกันเสร็จเรียบร้อย ครูก็ให้จับฉลากที่นั่ง ครูจะให้นั่งเป็นคู่ชายหญิง ชั้นพอจะจำได้อยู่ว่าใครคือคนที่ชั้นจับฉลากได้จากตอนที่อาจารย์ให้แนะนำตัว เมื่อชั้นไปถึงโต๊ะ คนที่นั่งข้างๆชั้นก็คือหนุ่มแว่นฟันเหยินไว้ผมทรงหัวเห็ด ซึ่งชั้นก็ไม่ค่อยแคร์อยู่แล้วเพราะยังไงตานี่ก็ไม่มีบทมากเท่าไหร่หรอกเป็นแค่ตัวปลากรอบเงินน้อยที่อาจจะโผล่มาแค่ฉากเดียว

“นายคือปากกาใช่มั้ย?” ชั้นถามตัวประกอบข้างๆ

“ใช่แล้ว ชั้นขอแนะนำตัวอีกรอบนะ สวัสดี ชั้นชื่อปากกานะ ยินดีที่ได้รู้จัก เธอชื่อรวงข้าวใช่มั้ย นี่รู้มั้ยชั้นตั้งใจฟังเธอแนะนำตัวมากเลยนะ เพราะเธอน่ะน่ารักอย่างกะนางฟ้าเลย เธอน่ะตรงสเป็คชั้นสุดๆ ชั้นจะไม่มองใครเลยนอกจากเธอนะรวงข้าว ชั้นจำได้หมดเลยตอนที่เธอออกไปแนะนำตัว เธอมาจากโรงเรียน..บลาๆๆ”

รู้สึกว่าชั้นจะคิดผิดแฮะที่ไม่แคร์หมอนี่ ไม่น่าจะรับไหวแล้ว มันเกินจะต้านทานจริงๆ ใครก็ได้ช่วยชั้นที ~

“ลุกไปเลยไอปากเน่า ชั้นจะนั่งตรงนี้” จู่ๆก็มีหนุ่มหล่อไฟแรงผมแดงไฮไลท์ดำมาแย่งที่นั่งของปากกาไป

“ชั้นชื่อปากกาต่างหากล่ะ นี่นายจะมาแย่งรวงข้าวของชั้นรึไงคิม”

“เรื่องของชั้นน่า ไปๆเอาของๆนายออกไปจากโต๊ะเลย ยังไงชั้นก็จะนั่งตรงนี้! บุคคลที่น่าจะชื่อคิมจากการฟังนายปากกาพูด ทำท่าจะหลงหลักปักฐานอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน

“อะ-เออ ก็ได้ เห็นว่าเป็นเพื่อนกันหรอกนะ แล้วเจอกันใหม่นะรวงข้าว ฮึ่ย!” และแล้วปากกาก็จากไป

“ถ้าจะมาจีบชั้นล่ะก็ บอกเลยนะชั้นไม่แลคนอย่างนายหรอก ชั้นมองแต่รุ่นน้องย่ะ” ชั้นเตือนนายคิม จะได้ไม่เจ็บหนัก

“แหวะ! ชั้นจะนั่งตรงนี้เพราะเห็นกระดานชัดกว่าต่างหากล่ะ”

“อ้อหรอ” ชั้นทำลอยหน้าลอยตา “ว่าแต่นายชื่อคิมใช่มั้ย”

“หน้าแตกละทำมาเป็นเปลี่ยนเรื่องนะ ชั้นชื่อคิมหันต์ต่างหากละ แต่จริงๆเรียกคิมก็ได้ไม่ว่ากัน”

“อ้าวหรอ อืมๆ จะจำไว้ ว่าแต่ ดูจากผมสีแดงแปร๊ดของนายนี่ไม่คิดเลยนะว่าจะตั้งใจเรียนน่ะ”

“เขาถึงบอกไงว่าอย่าดูคนจากรูปลักษณ์ภายนอกน่ะ”

“นายนี่เอาจริงๆก็เป็นคนจริงจังผิดจากเมื่อกี้เลยนะเนี่ย” ชั้นว่า

“คนส่วนใหญ่มักจะชอบตัดสินคนจากการคุยกันไม่กี่ประโยคเหมือนเธอไง แค่นี้เธอก็คิดซะแล้วว่าชั้นน่ะเป็นคนจริงจัง วะฮะฮ่า เธอโดนหลอกซะแล้วนังหนูเอ๋ย กร๊ากก”

ห๊ะ?

อะไร?

นี่ชั้นงง มาก

จะว่าไปก่อนที่นายปากกาจะเดินไปหาที่ว่าง นายนั่นได้ทิ้งประโยคไว้ให้ชั้นประโยคนึง

ระวังตัวให้ดีล่ะ ด้วยความเป็นห่วง

ซึ่งตอนแรกชั้นก็งงน่ะ แต่ไปๆมาๆก็ขี้เกียจเก็บมาคิดให้รกสมอง แต่ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วล่ะ..

“นี่นายหมายความว่าไง แล้วที่นายบอกว่ามานั่งตรงนี้เพราะจะได้เห็นกระดานชัดไม่ใช่เรอะ”

“ใครว่าล่ะ ชั้นหมายถึงจะให้เธอดูว่าครูอยู่ตรงไหน แล้วชั้นจะได้นอนหลับอย่างสบายใจไง” พูดจบก็ยิ้มแฉ่ง

เห้อ..เสร็จแล้วตรู..

 

เริ่มคาบแรก

“ดูครูให้ชั้นด้วยนะ เออ ว่าแต่เธอชื่อไร” หมอนี่เคยหัดจำอะไรบ้างมั้ยเนี่ย

“ชั้นชื่อรวงข้าวย่ะ ว่าแต่นายจะนอนตั้งแต่คาบแรกเลยเนี่ยนะ?”

“ยุ่งน่ะ นอนละ อย่าลืมดูครูด้วย ถ้าชั้นโดนครูจับได้นะ เธออยู่ไม่เป็นสุขแน่”

จ้ะ..

“โอ้ยจะอะไรนักหนาวะชวนคุยอยู่ได้ น่ารำคาญ!!” จู่ๆก็มีชายหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างมากลุกขึ้นมาโวยวาย ทำให้จุดสนใจจากอาจารย์ที่สอนอยู่กลายเป็นหนุ่มคนนั้น หลังจากนั้นอาจารย์ก็เรียกให้ไปคุยกันหลังจบคาบ ก็คาบแรกนี้เป็นวิชาของอาจารย์ประจำชั้นพอดีเลยนี่นา

เอ๊ะ ผู้ชายที่โดนจับให้เป็นบัดดี้กับผู้หญิงข้างๆนี่มัน.. ตะปูนี่หว่า ทำไมชั้นถึงไม่เห็นหมอนี่ตอนออกไปแนะนำตัวกันนะ หวายไม่ได้การละ หลังจากจบคาบคงต้องไปทักทายซักหน่อยแล้ว

 

จบคาบแรก

เมื่อตะปูและเพื่อนอีกคนเดินกลับมาที่โต๊ะชั้นจึงรีบเข้าไปทัก

“เฮ้! ตะปู ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ หล่อขึ้นเยอะเกือบจำไม่ได้เลยแหนะ” ชั้นทุบโต๊ะของตะปูดังป้าบ

“หรอ จำไม่ได้ก็ดีแล้วหนิ ไม่น่าจำได้เลย” หมอนั่นเท้าคางและพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

“เอาน่าๆ อย่างน้อยก็เคยเป็นเพื่อนกัน ว่าแต่ครูลงโทษอะไรพวกเธอเปล่า

“ครูแค่จับให้เป็นบัดดี้กันเฉยๆน่ะจ้ะ” ผู้หญิงที่นั่งข้างๆตะปูตอบ

“อ๋อๆ แต่ว่านะตะปู นายน่ะควรจะใจดีกับผู้หญิงบ้างสิ อีกอย่างนี่ก็เป็นเพื่อนใหม่ด้วย มาอาละวาดตั้งแต่วันแรกของเทอมน่ะ ครูแค่จับให้เป็นบัดดี้กันก็ดีแค่ไหนแล้ว”

“แล้วเธอมีปัญหาอะไรล่ะ” โอ้ยไม่สนใจมันละ เมินเลยดีกว่า

“เอ้อว่าแต่ เธอชื่อเจินใช่มั้ย ได้เป็นบัดดี้กับหมอนี่ก็ทนหน่อยนะแต่ก็ไม่มีไรมากหรอกแค่ต้องเอาให้อยู่ ละก็เที่ยงนี้ไปทานข้าวด้วยกันนะ เธอยังไม่มีกลุ่มใช่ม้า นายด้วยตะปู” ตะปูเหลือบมองชั้นแบบเบื่อหน่าย ทำหน้าแบบเบื่อหน่าย และหาวแบบเบื่อหน่าย อะไรมันจะน่าเบื่อขนาดนั้น

ฟระ “นายก็ไปด้วยนะคิมหันต์ ชั้นรู้คนอย่างนายมันไม่มีเพื่อนหรอก” ชั้นตะโกนข้ามไปตรงโต๊ะที่คิมหันต์นั่งอยู่ ชั้นพูดเองเสร็จสรรพ ส่วนเจินนั้นก็ทำท่าอ้ำๆอึ้งๆ สงสัยคงจะตื่นเต้น

“จะหาเรื่องกันหรือยังไง” คิมเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วยุ่ง

“โอเคตกลงตามนี้ เจอกันตอนเที่ยงน้า” ชั้นบอกตะปูกับเจินและวิ่งกลับที่ไปเมื่อครูเดินเข้าห้องเรียนและเริ่มสอนคาบที่สอง

 

เมื่อพักเที่ยงมาถึง

“เจิน ตะปู คิมหันต์ไปทานข้าวกัน!” รู้สึกว่าจะมีแค่ชั้นนะที่กระตือรือร้นกับการได้เพื่อนใหม่น่ะ

“จ-จ้ะ!” เจินตอบ อย่างน้อยก็ยังมีคนตอบชั้นละกัน ส่วนสองหนุ่มนั่นน่ะหรอ

“ชั้นไม่ไปล่ะง่วง” คิมหันต์

“ชั้นก็ไม่ไป หงุดหงิด” ตะปู

“คิมหันต์นายลุกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นวันหลังชั้นจะไม่ดูครูให้แล้วนะเวลานายหลับน่ะ”

“เรื่องของเธอสิ แต่ถ้าชั้นโดนครูจับได้ เธอก็แค่จะไม่สามารถอยู่อย่างเป็นสุขได้ก็แค่นั้นเอ๊งง” หมอนี่พูดซะการมโนถึงชีวิตในโรงเรียนของชั้นนี่พังครืนลงมาเลย

“แล้วแต่นายะกัน อยากเป็นโรคกระเพาะก็เชิญ ส่วนเธอ เจิน เธอเป็นบัดดี้เขานะกระตือรือร้นหน่อยสิ”

“อ-อื้ม” บางทีชั้นก็ไม่เข้าใจทำไมทุกประโยคของยัยนี่จะต้องติดอ่างหมดเลย ก็ไม่แปลกหรอกถ้าตะปูจะรำคาญน่ะ..

“ไปกินข้าวกันเถอะนะตะปู เดี๋ยวตอนบ่ายก็หิวหรอก..” เจินเขย่าแขนตะปูที่นอนฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะ

“ไม่ไปก็คือไม่ไปไง! รำคาญโว้ย!!” แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป

“เอ่อ..ไม่เป็นไรหรอกเนอะ ช่างมันเถอะ เราไปทานข้าวกลางวันกันดีกว่า แหะๆ” ชั้นส่งยิ้มแหยๆไปให้ และเธอก็ได้แต่พยักหน้าตอบชั้น รู้สึกผิดนิดๆแล้วแฮะที่ให้ยัยนี่ไปตื๊อคนแบบหมอนั่น ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วแท้ๆว่าตะปูเป็นคนยังไง.. เริ่มสงสารเพื่อนใหม่ของชั้นคนนี้ซะแล้วสิ

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น