How To Love วัยเกรียนเรียนรัก

ตอนที่ 13 : บทที่ 11 [Jern's Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 มี.ค. 59

11

Jern

 

“เย็นนี้เลิกเรียนแล้วก็ไปเลือกชมรมกันด้วยล่ะ จะมีพวกรุ่นพี่คอยยืนแนะนำอยู่ เลือกกี่ชมรมก็ได้แต่ห้ามเกินห้านะเข้าใจมั้ย” อาจารย์ประจำชั้นพูดในชั่วโมงเรียนภาษาอังกฤษซึ่งตรงกับคาบสุดท้ายพอดี

อาทิตย์นี้โรงเรียนจะให้เลือกชมรมล่ะ เลือกกันทั้งอาทิตย์เลย เข้ากี่ชมรมก็ได้แต่ห้ามเกินห้าและต้องมั่นใจด้วยว่าจะรับมือกับกิจกรรมชมรมของทุกชมรมที่เลือกไหว ฉันกำลังคิดว่าจะเข้าคหกรรมกับบรรณารักษ์ล่ะ (เข้าเพราะเป็นชมรมที่แอบงีบได้และได้อ่านหนังสือด้วย)

“ครับ! / ค่ะ!” ทุกคนขานรับด้วยความกระตือรือร้น พอหัวหน้าห้องบอกทำความเคารพ เด็กทั้งห้องก็พร้อมใจกันวิ่งออกไปนอกห้องทันที รวมทั้งรวงข้าวและคิมหันต์ที่ดูเหมือนจะลืมฉันและนายตะปูแล้วออกไปหาชมรมก่อนแล้ว

“นายไปชมรมไหนหรอ” ฉันถามนายตะปูที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าสะพายไหล่ใบโต

“ไลฟ์การ์ดกับธนู” นายตะปูพูดนิ่งๆแต่ในแววตาเขาที่มองมาที่ฉันเป็นประกายแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาคงจะชอบพวกนั้นมากสินะ

“เจินๆ เข้าชมรมอะไรเหรอ” อยู่ดีๆทะเลก็มาถามฉันเรื่องชมรมทั้งที่ปกติแทบไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ พอเลิกเรียนเขาก็ตรงไปห้องสามทันที ตอนกลางวันก็รีบออกไปกินข้าวไม่ก็เล่นบาสทันที ตอนเช้าก็ออกจากบ้านเช้ากว่าฉันประจำเพื่อไปรับยัยไอฟ้าถึงที่บ้าน ถามว่าฉันรู้ได้ไง เพราะฉันสวยไง (เดี๋ยว)

“เอ่อ...เท่าทีอ่านชื่อชมรมก็คิดว่าจะเข้าคหกรรมกับบรรณารักษ์น่ะ” ฉันพูดพร้อมกับเก็บของไปพลาง

“งั้นฉันขอไปบรรณารักษ์ด้วยคนสิ!” ทะเลพูดตาโตพร้อมกับจับมือฉันไว้ เหมือนจะได้ยินเสียงอะไรซักอย่างโดนทุบนะ แถวนี้มีก่อสร้างรึไงเนี่ย “พอดีไปบาสแล้วอยากเข้าอีกชมรมหนึ่งน่ะ แต่ไม่รู้จะเข้าอะไรดี ก็เลยคิดว่าไปกับเธอน่าจะดี”

“จ...จ้ะ...” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆให้ พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเรายังจับมือกันอยู่แฮะ รู้สึกเสียดายนิดหน่อยแต่ฉันควรจะดึงมือกลับสินะ แต่ปล่อยไว้อย่างนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ฟินดี(?)

“นี่ ยัยเพี้ยน ไปกันได้แล้วเดี๋ยวชมรมคนเต็มก่อนพอดี” นายตะปูพูดเสียงนิ่ง ฉันเลยหันกลับไปและพบกับสีหน้าอันนิ่งเรียบแต่แฝงความหงุดหงิดเล็กน้อยเอาไว้ เขาดึงเป้ที่ฉันสะพายไปทางเขาแล้วมองทะเล

“แต่นายไม่ได้ไปชมรมเดียวกับเจินซักหน่อย เจินไปกันเราไปชมรมบรรณารักษ์กันเนอะ” ทะเลยิ้มให้นายตะปูด้วยความขุ่นมัวแล้วดึงมือฉันที่จับไว้ตอนแรกจนฉันเกือบหน้าคว่ำ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

“หยุด! ไปด้วยกันเนี่ยแหละ!” ฉันร้องห้ามทั้งสองคนแล้วลากชายเสื้อทั้งสองให้เดินตามมา นี่มันบ้าชะมัด ปกติทะเลไม่ได้เป็นแบบนี้ซักหน่อยทำไมอยู่ดีๆเกิดจะสนใจฉันขึ้นมาล่ะ แล้วนายตะปูอยู่ดีๆก็เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ฉันคุยกับเพื่อนแล้วจะหงุดหงิดทำไม วันนี้สองคนนี้ผีเข้ารึไงเนี่ย

“เข้าชมรมศิลปะมั้ยคะ พวกพี่มีกิจกรรมสนุกๆให้น้องๆทำเพียบเลย! อ๊ะ น้องผู้หญิงคนนั้น ดูท่าจะมีหัวนะ มาเข้าชมรมพี่สิ” นั่นคงหมายถึงฉันสินะ

“ชมรมว่ายน้ำทางนี้คร้าบ! เราไปคว้าเหรียญทองด้วยกันเถอะ! อ๊ะ น้องผู้ชายตัวสูงๆสองคนนั้นน่ะ เข้าชมรมว่ายน้ำมั้ยครับ น้องผู้หญิงตัวเล็กๆคนนั้นก็เข้าได้นะ” นั่นหมายถึงพวกเราทั้งสามคนเลยสินะ

“น้องผู้ชายตัวสูงสองคนนั้น!  มาเข้าชมรมบาสสิ! ตัวสูงๆแบบนี้กำลังดีเลย” พี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาทะเลและนายตะปู เพราะสองคนนี้ตัวสูงเลยเป็นที่ต้องการของชมรมกีฬาแถมเป็นที่สะดุดตาอีกต่างหาก ก็สองคนนั้นเล่นหน้าตาดีซะขนาดนั้น แล้วยังหุ่นดีดูเท่สุดๆอีกต่างหาก (แต่ฉันไม่หวั่นไหวกับนายตะปูหรอกนะ!) จนแทบไม่มีใครสนใจเด็กผู้หญิงตัวเตี้ยๆหน้าตาธรรมดาที่เดินอยู่ตรงกลาง ยังดีนะที่พี่สาวชมรมศิลปะกับพี่ชายชมรมว่ายน้ำยังพอจะเห็นฉันบ้าง

“เข้าครับ / ไม่ครับ” ทะเลกับนายตะปูพูดพร้อมกันแต่คนละคำตอบกับพี่ผู้หญิงเลยทำหน้างง

“ผมเข้าแต่หมอนั่นไม่เข้าครับ” ทะเลชี้ไปทางตะปู พี่ผู้หญิงทำหน้าเสียดายแล้วส่งใบสมัครให้ทะเล

“เสียดายจัง น่าจะเข้าทั้งสองคนน้า แต่ยังไงก็ขอบคุณมากนะ พี่จะรอใบสมัครชมรมจากน้องนะ” พี่ผู้หญิงยิ้มกว้างแล้วหันมามองฉัน “อ๊ะ น้องผู้หญิงสนใจเป็นผู้จัดการชมรมบาสทีมผู้หญิงหรือผู้ชายมั้ย”

“อ่า...ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้มแห้งๆให้พี่ผู้หญิงคนนั้น เธอยิ้มให้อย่างเสียดายก่อนจะเดินไปให้ความสนใจกับรุ่นน้องคนอื่นๆ

“ชมรมบรรณารักษ์จ้า มาเข้าห้องสมุดแล้วอ่านหนังสือกันเถอะ” พวกรุ่นพี่หลายคนยืนนำเสนอชมรมกันอยู่ พวกเรารีบเดินเข้าไปขอใบสมัครทันทีที่ได้ยิน

“ชมรมไลฟ์การ์ดอยู่ทางนี้! มาฝึกเป็นไลฟ์การ์ดแล้วหารายได้ก่อนมหาลัยสิ” เสียงผู้ชายหลายคนดังขึ้นทำให้นายตะปูรีบหันไปให้ความสนใจก่อนจะลากฉันมาด้วยแล้วรับใบสมัครมา

“มาทำขนมกับพวกเราสิ! ที่ห้องคหกรรมอาคารสามชั้นสองนะ” พี่ชมรมคหกรรมยืนถือป้ายชมรมแล้วร้องตะโกนเรียกเด็กๆทั้งหลาย

“ของเธอแน่ะ” ทะเลชี้ให้ฉันดู ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะเดินไปขอใบสมัครจากพี่ๆ

“ครบแล้ว เรากลับกันเถอะยัยเตี้ย” นายตะปูลากฉันให้ไปกับเขาอีกครั้งหนึ่ง

“แล้วชมรมธนูล่ะ”

“ไปขอมาแล้วระหว่างรอเธอ”

“เจินอยู่บ้านตรงข้ามกับฉันนะ นายจะพาเจินไปไหนน่ะตะปู” ทะเลรีบดึงตัวฉันไปจากนายตะปู

บอกฉันทีว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร วันนี้อยู่ๆดีสองคนนี้ก็ผีเข้าขึ้นมารึไง หรือว่าอยากเล่นชักเย่อแต่ไม่มีเชือกเลยใช้ฉันเป็นเชือกแทนเนี่ย แขนจะหลุดอยู่แล้วให้ตายสิ

“เรากลับบ้านทางเดียวกัน แล้วแฟนนายล่ะ” นายตะปูดึงฉันกลับมาแล้ว...กอดคอ...ฉันเอาไว้ กรี๊ดดด นายตะปูกอดคอฉัน อ๊ากกก วันนี้นายตะปูถูกผีเขาจริงๆด้วย! แถมพอพยายามจะเอามือเขาออกเขากลับยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก โอ๊ย นายกำลังทำฉันเขินนะนายตะปู!

“แฟนฉันจะอยู่ไหนทำอะไรนายไม่จำเป็นต้องรู้แต่วันนี้ฉันจะกลับกับเจิน” เป็นครั้งแรกที่เห็นด้วยกับนายตะปู แฟนนายไปไหนซะล่ะทะเล ปกติตัวติดเป็นปาท่องโก๋ แถมยัยนั่นเห็นขี้หวงจะตายไป แล้วทำไมถึงมาขอฉันกลับบ้านด้วยล่ะ

“โอ๊ย!! ก็กลับมันด้วยกันเนี่ยแหละจะอะไรนักหนา” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใส่ทั้งสองคนก่อนจะเดินนำหน้ามา ระหว่างทางกลับพวกเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก แต่ที่น่าแปลกคือนายตะปูเดินมาส่งฉันถึงหน้าบ้านเลยเนี่ยสิ ปกติอย่างมากก็แค่ส่งหน้าปากซอยโดยที่เจ้าตัวให้เหตุผลว่า ‘ถ้าเธอโดนจับไปใครจะเอาการบ้านให้ฉันลอกล่ะ’ แหม เหตุผลดีมากเลยพ่อคนอารมณ์ไม่คงที่ แต่บางทีฉันก็คิดว่านายตะปูจะเป็นห่วงฉันบ้างมั้ยน้า

“งั้นก็เจอกันพรุ่งนี้นะเจิน ฝันดีนะ” ทะเลโบกมือแล้วยิ้มอย่างร่าเริงให้ก่อนจะหันไปโบกมือให้นายตะปูด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

“อื้ม ฝันดีนะทะเล” ฉันยิ้มให้ทะเลแล้วรอให้เขาเดินเข้าบ้านไปก่อนจะหันมาหานายตะปู “ขอบคุณนะ เดินมาส่งถึงหน้าบ้านเลยนะวันนี้ งั้นฉันเข้าบ้านแล้วนะ บ๊ายบาย”

ฉันโบกมือให้เขาแล้วไขประตูข้างๆรั้วและกำลังจะเดินเข้าไปแล้ว แต่ก็ถูกนายตะปูรั้งมือไว้ก่อน โว้ยยย คนจะเข้าบ้าน จะรั้งทำไมวะเนี่ย ฉันหันไปเตรียมจะบ่นใส่เขาแต่ก็ต้องกลืนคำบ่นสารพัดนึกนั่นลงไปเมื่อได้ยินสิ่งที่นายตะปูพูด

“เธอชอบไอ้ทะเลใช่มั้ย” เขาพูดด้วยสีหน้าที่ฉันไม่สามารถบอกอารมณ์ได้แล้วดันฉันชิดกำแพง

“อ...อะไรของนายน...เนี่ย” ฉันถามเสียงสั่นด้วยความตกใจปะปนความกลัว

“เธอ-ชอบ-ไอ้-ทะเล-ใช่-มั้ย” เขาพูดเน้นคำ น้ำเสียงเจือไปด้วยความหงุดหงิดจนฉันเริ่มจะขนลุก อ๊า นี่มันเป็นวันที่แย่สุดๆเลย! ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยเนี่ย แล้วนี่นายตะปูรู้ได้ไงกันว่าฉันชอบทะเลแถมยังเรียกทะเลว่าไอ้อีก แต่ประเด็นไม่ใช่ตรงที่เขาเรียกว่าไอ้ซักหน่อย

“พ...พูดอะไรของนาย” ฉันพยายามข่มความกลัวจากใบหน้าที่เดาอารมณ์ไม่ออก เขาจะลงระเบิดใส่ฉันเมื่อไหร่ก็ได้ ต้องอย่าขึ้นเสียงหรือใช้อารมณ์กับเขา...

“ตอบมา!” พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาตะคอกใส่ฉัน ดีนะที่แถวนี้ไม่มีคนและทะเลก็เข้าบ้านไปแล้ว คงจะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแล้วเพราะนั่นเป็นสิ่งที่เขาทำประจำ

“ใช่ ฉันชอบทะเล”

 

ดวงตาสีดำคมเข้มจ้องมองไปยังคนสองคนที่กำลังยืนอยู่ไม่วางตา โดยที่สองคนนั้นเองก็ไม่รู้ ร่างสูงโปร่งแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา

...

“โอ๊ะโอ ดูเหมือนว่าฉันคงจะได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยินเข้าแล้วสินะ”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น