How To Love วัยเกรียนเรียนรัก

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 มี.ค. 59

บทนำ

Jern

 

หลบไปนะนังเด็กโสโครก!’ คำพูดหยาบคายหลุดออกมาจากปากผู้ที่มาเป็นแม่ ‘ใหม่’ ของฉัน ในวันเกิดปีที่7ของฉัน

พ่ออยู่ไหนคะ’ ฉันถามเสียงสั่นพลางถือเค้กปอนด์ที่เก็บเงินซื้อเองเพื่อฉลองวันเกิดของฉันกับพ่อ แต่เมื่อกลับมาจากโรงเรียนฉันกลับพบแม่ ‘ใหม่’ นั่งอยู่ที่โซฟาคนเดียว

พ่อ? ไม่มีใครรักแกจริงหรอก พ่อแกรับแกมาก็เพราะแม่แกมันไม่รักแกไง!!’ หล่อนลุกขึ้นพูดแล้วปัดเค้กใส่หน้าฉันเละเทะก่อนจะผลักฉันล้มแล้วแสยะยิ้มออกมา

ฮึก..อย่าทำอะไรหนูเลย หนูแค่อยากฉลองวันเกิดกับพ่อ ฮึก..’ ฉันยกมือไหว้ ร่างสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว

พ่อแกไปทำงาน และจะไม่ฉลองวันเกิดกับแก เข้าใจมั้ย’ เธอก้มหน้ามาพูดกับฉัน

ฮึก..’

ถามว่าเข้าใจมั้ย ตอบสิ ตอบสินังโง่!!!’ เธอตะคอกใส่ฉันแล้วกระชากหัวฉันยกขึ้นจากพื้น

กรี๊ดดดด!!!! ปล่อยหนูนะ! ฮึก.. ปล่อยหนู!!’ ฉันกรีดร้องลั่นบ้านแล้วพยายามเอามือของหล่อนออกจากเส้นผมของฉัน

ดาหลา!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!’ คุณน้าข้างบ้านวิ่งเข้ามาร้องห้ามหล่อนไว้ หล่อนหันควับไปมองก่อนจะทำเสียงขึ้นจมูกแล้วโยนฉันทิ้งลงพื้น ทำให้หัวฉันกระแทกพื้นจนสลบไป...

ความรักมันช่างลึกลับซับซ้อนเหลือเกิน เกินกว่าที่เด็กผู้หญิงโง่ๆอย่างฉันจะเข้าใจมันได้

เจิน’

แต่เขา...เขาผู้มากับแสงสว่างและรอยยิ้มอันสดใสนั่นเข้ามาทำให้อุโมงค์ที่มืดมิดนั่นได้มองเห็นแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาจากปากอุโมงค์

เฮ้อ โล่งอกไปที นึกว่าเธอจะไม่ตื่นแล้วนะเนี่ย’

เขาเข้ามาละลายน้ำแข็งในหัวใจของฉัน

ไม่ต้องกังวลหรอกนะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง อยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน’

สัญญานะ..’

เกี่ยวก้อยสัญญาเลย’ 

เข้ามารักษาแผลเป็นที่ไม่มีวันหายให้เบาบางลง

 

Ruangkhao

 

ฮึก...ฮือ..ทั้งห้องมีแต่เสียงร้องไห้ครวญครางเนื่องจากเสียคนสำคัญของพวกเขาและชั้นไป

พ่อ..

พ่อของชั้นเป็นหัวหน้าแผนกหนึ่งของบริษัทเล็กๆแห่งหนึ่งในเมือง เป็นที่นับถือยังของลูกน้อง เป็นที่เชื่อถือของทุกคนในบริษัท ถึงบริษัทจะไม่เป็นที่รู้จักมาก แต่ก็มีคนมากมายที่รักพ่อของชั้น ท่านเป็นคนดีคอยช่วยเหลือทุกคนอยู่เสมอ ถึงแม้ท่านยังมีงานรออยู่อีกเพียบ แต่เมื่อท่านเห็นคนเดือดร้อนท่านก็ไม่เคยละเลย ท่านต้องยื่นมือไปช่วยอยู่เสมอ นั่นแหละข้อเสียของพ่อชั้น ช่วยเหลือคนอื่นทั้งๆที่มันเกินขีดจำกัดของตัวเองแล้วแท้ๆ ทำให้สุขภาพของท่านแย่ลงๆทุกวัน ถึงจะรู้อย่างนั้นท่านก็ไม่เคยเห็นแก่ตัว ยังคอยช่วยเหลือผู้อื่นจนท่านล้มป่วยอย่างหนัก แต่ท่านก็ไม่เคยให้คนในครอบครัวเห็นว่าท่านเหนื่อย มีแต่รอยยิ้มอ่อนโยนส่งมา และนั่นคือรอยยิ้มสุดท้ายก่อนที่ท่านจะจากไป..

ชั้นยืนอยู่หน้าประตูและคอยขอบคุณผู้คนที่มาร่วมงานศพของพ่อชั้น

ไม่เป็นไรนะลูก ควรจะยินดีกับเขานะพ่อเขาไปสบายแล้ว ทุกคนต่างพูดปลอบใจชั้นและน้อง

ขอบคุณที่มาร่วมงานนะคะมีเพียงรอยยิ้มส่งกลับมา

หลังจากทุกคนกลับออกไปหมดแล้วชั้นก็ไปนั่งพักที่เก้าอี้

ราชา! นี่งานศพพ่อแกนะยังจะมาเล่นอีกชั้นดึงโทรศัพท์ออกมาจากมือน้องชายตัวแสบ

โห่พี่ข้าว นั่งร้องไห้ไปก็ไม่เกิดอะไร ยังไงพ่อก็ไม่กลับมาหรอก ก็อย่างที่ป้าคนเมื่อกี้พูดพ่อเขาไปสบายแล้ว

น้องเขาพูดถูกแล้วนะยัยข้าว ทำตัวให้มีความสุขดีกว่านะ พ่อเขาคงไม่อยากให้เราทำหน้าอมทุกข์หรอก จริงมั้ย?แม่ชั้นพูดขึ้นขณะนั่งมองรูพ่อที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ

แต่ถึงอย่างนั้น ในเวลาแบบนี้ราชาก็ทำไม่ถูกนะคะ ควรทำตัวให้มีความสุขก็จริง แต่มานั่งเล่นเกมในงานศพพ่อแบบนี้นี่มันผิดกาลเทศะนะคะ”

ว่าไงนะ! นี่ราชาแกเอาอีกแล้วเรอะ แม่มองพ่อแปปเดียวนี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นอีกแล้วหรอฮะ มาให้ตีซะดีๆ

โอ้ย อะไรอ่ะแม่ ไหนบอกว่าให้ทำตัวมีความสุขไง โอ้ยๆน้องชายชั้นวิ่งหนีแม่ที่ไปหยิบไม้มาจากไหนไม่รู้มาไล่ตี

ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้าแก ราชาชั้นหัวเราเยาะน้องชาย นี่เป็นงานศพพ่อก็จริงแต่ที่แม่พูดมันก็ถูก พ่อที่อยู่บนฟ้าคงอยากจะเห็นเราที่มีความสุขมากกว่า ก็แหงล่ะ นิสัยที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นของพ่อ ถ้าเห็นใครเป็นทุกข์ต้องกังวลใจมากแน่ๆ

ชั้นแหงนมองฟ้าและพูดเบาๆ

พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะดูแลน้องกับแม่ให้เอง

 

และด้วยเหตุนี้ทำให้ชั้นต้องย้ายโรงเรียน เนื่องจากก่อนหน้านี้เราอยู่กันที่อพาร์ทเม้นเพราะมันใกล้ที่ทำงานพ่อมากกว่า และแม่ชั้นก็ไม่ได้ทำงานด้วยเลยไม่มีเงินมาจ่ายค่าเช่าต่อ หลังจากนั้นชั้นจึงต้องย้ายบ้านมาอยู่กับพี่สาวของแม่ ซึ่งก็คือป้าของชั้น ป้าทิวามีลูกบุญธรรมอยู่คนนึง เพิ่งรับมาเลี้ยงได้ไม่กี่ปี

“นี่ราตรี ชั้นจะแนะนำให้รู้จักลูกชายของชั้นนะจ๊ะ” ราตรีนี่ชื่อแม่ชั้นเอง

ป้าทิวาพาเด็กผู้ชายตัวเล็กน่ารักมาแนะนำให้แม่ชั้น

“เอ๊ะไม่ยักรู้ว่าพี่มีลูกชายด้วย”

“บุตรบุญธรรมน่ะ เพิ่งรับเลี้ยงมาได้ไม่กี่ปีเอง กำลังจะขึ้นป.3 จ้ะ ชื่อแม็ก แม็กนี่น้องสาวแม่เอง ชื่อน้าราตรี”

“สวัสดีฮะน้าราตรี” น้องแม็กยิ้ม

นี่มัน! ดาเมจรุนแรงมาก ความโชตะนี่มันอะไรกัน!

อ่า..จริงสิ ลืมบอกไปอย่าง พอดีชั้นเป็น โชตะค่อนน่ะอร้ายย

“สวัสดีจ้ะ นี่ลูกๆน้าเอง นี่พี่รวงข้าว และนี่พี่ราชาจ้ะ” แม่กำลังจะดันชั้นไปข้างหน้า แต่ดันได้แต่อากาศเพราะตัวชั้นนั้น พุ่งทะยานออกไปหาน้องแม็กเรียบร้อยแล้ว

“พี่รวงข้าวเองน้า ไม่ต้องพูดเพราะก็ได้ พูดเป็นกันเองเนี่ยแหละนะ ไม่ต้องคิดมากจ้า” ชั้นส่งยิ้มพริมใจไปให้น้องแม็ก

“หยี อะไรเนี่ยจะกินเด็กหรอพี่ข้าว” เด็กไพร่ข้างหลังแขวะ

“อะไร เป็นแค่ไพร่อ่ะเงียบไปเลย”

“ชั้นชื่อราชาว้อยยยย”

“พอๆ ทั้งสองคนน่ะ ไปจัดของได้ละ ข้าวห้องอยู่ในสุดด้านซ้ายนะ” แม่บอกทางไปห้องนอนชั้น

“แล้วห้องผมอ่ะแม่”

“ลืมบอกไป นอนห้องเดียวกันก่อนซักอาทิตย์นะ พอดีเราย้ายมากะทันหันเกินไปน่ะป้าเขาเลยจัดห้องไม่ทัน อาจจะแคบไปหน่อยแต่แม่ดูแล้วว่าเราสองคนนอนได้”

“ว่าไงนะ! / ว่าไงนะ!” ชั้นกับราชาพูดพร้อมกัน

“ก็บอกว่าให้นอนห้องเดียวกันไปก่อนไง ห้ามเถียง! ไปจัดของได้แล้วไป!

“ค่า / ค้าบ”

คำสั่งแม่ถือเป็นที่สุด..

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น