[ Kimetsu no Yaiba ] ※ Bad Guy ※ Tanjiro x Giyuu x Kyojuro

ตอนที่ 3 : ※ CHAPTER : 2 ※

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    2 พ.ย. 62



***********





หลังจากข่าวภารกิจที่ล้มเหลวของเร็นโกคุ เคียวจูโร่ รวมถึงข่าวการเสียชีวิตของทันจิโร่ถูกเผยแพร่ออกไป

ตลอดสองสามวันหลังจากนั้นโทมิโอกะ กิยู ก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ เขายกเลิกภารกิจที่ได้รับมาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนแล้วใช้เวลาตลอดทั้งวันทั้งคืนอยู่ที่โรงฝึก ฝึกดาบและร่างกายอย่างหนีความจริงเรื่องที่ทันจิโร่ได้เสียชีวิต

“คุณโทมิโอกะ ได้โปรดทานอะไรหน่อยเถอะค่ะ”

ชิโนบุเดินถือถาดอาหารเข้ามาวางไว้ให้ รวมถึงเปลี่ยนเอาถาดอาหารเดิมที่อีกฝ่ายไม่เคยแตะเลยกลับไปด้วย
เธอมองเขาที่เอาแต่ฝึกอยู่ที่ลานด้วยใบหน้าเศร้า แม้แต่เธอที่มักจะปั้นหน้ายิ้มอยู่เสมอ บัดนี้เธอเองก็เศร้าไม่ต่างกันแล้วยังมาเห็นสภาพของเพื่อนตรงหน้าเป็นแบบนี้อีก

กิยูไม่ได้สนใจว่าใครจะพูดอะไร หรือทำอะไรรอบตัวเขา ภายในใจยังคงมีความหวังว่าทันจิโร่จะกลับมา

ทว่า ความหวังน้อยๆ ในใจเขาก็ต้องถูกทำลายลง เมื่อความจริงถูกเน้นย้ำอีกครั้งด้วยการเรียกประชุมเสาหลัก

หนึ่งอาทิตย์หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้น และอาการของเสาหลักเพลิงเร็นโกคุก็ดีขึ้น เสาหลักทุกคนก็ถูกเรียกมาประชุมกันที่คฤหาสน์เจ้าบ้านอุบุยาชิกิ

กิยูเดินเข้ามาโดยมีชิโนบุคอยประกบตามหลังอยู่อย่างเป็นห่วง

บรรยากาศที่มักจะคึกคักบัดนี้กลับมีเพียงความเศร้าโศกเสียใจจากทุกๆ คน

“ทุกคนคงจะได้รู้กันดีแล้วว่าภารกิจของเคียวจูโร่นั้นล้มเหลว”

ท่านเจ้าบ้านเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าพลางมองเหล่าเสาหลักที่นั่งก้มหน้าฟังอยู่ อีกทั้งยังมีนักล่าอสูรรุ่นเดียวกับทันจิโร่ อย่าง เซนอิทสึ อิโนสุเกะ เก็นยะ และคานาโอะ มาร่วมประชุมอยู่ด้วย

“ภารกิจที่ล้มเหลวนั้นไม่สำคัญเท่ากับเราได้สูญเสียคนสำคัญอย่างคามาโดะ ทันจิโร่ไป...” ท่านเจ้าบ้านหลุบตาลง เขาถอนหายใจอย่างเป็นเรื่องยากลำบากที่จะพูดต่อ

“มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง ! เร็นโกคุ !” ซาเนมิ เสาหลักวายุพูดขึ้นมาพลางมองไปที่เร็นโกคุที่นั่งอยู่บนรถเข็นและมีผ้าพันแผลพันเต็มไปหมดรวมถึงแขนที่เข้าเฝือกอยู่ด้วย

“ใจเย็นๆ ก่อนซาเนมิ ที่เรียกทุกคนมาประชุมที่นี่ก็เพื่อจะให้มาฟังความจริงที่เกิดขึ้น” ท่านเจ้าบ้านเอ่ยปรามก่อนจะส่งสัญญาณให้คาคุชิพาเร็นโกคุที่นั่งรถเข็นอยู่มาด้านหน้าของทุกคนเพื่อเล่าความจริง

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เร็นโกคุ ! เล่ามาให้หมดซะ !” ซาเนมิเงยหน้าขึ้นมองเร็นโกคุที่มักจะมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ทว่าบัดนี้เขากลับเศร้าเสียใจไม่ต่างจากคนอื่นๆ หรือบางทีอาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

“อย่างแรก....”

เร็นโกคุเอ่ยออกมาพึมพำ ก่อนที่เขาจะประคองตัวลงจากรถเข็นที่นั่งอยู่มานั่งคุกเข่าบนพื้นแล้วก้มหัวจรดกับพื้นหญ้าต่อหน้าทุกๆ คน ..เขาไม่สนใจว่าร่างกายจะบอบช้ำกว่าเดิมขนาดไหน

ทุกๆ คนมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ

“อย่างแรก.. ข้าอยากขอโทษทุกคน ! ขอโทษที่ไม่สามารถปกป้องนักล่าอสูรในหน่วยของตัวเองทุกคนได้ ! และขอโทษ.. ที่ไม่สามารถปกป้องเจ้าหนูทันจิโร่ด้วย !” น้ำตาของเขาไหลรินออกมา น้ำเสียงอันดังนั้นสั่นเครืออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ตั้งแต่ฟื้นสติขึ้นมา เขาก็นอนจมอยู่กับความรู้สึกผิด.. ผิดที่ไม่สามารถปกป้องทุกคนได้ ผิดที่ปล่อยให้หลายคนตายด้วยน้ำมือของอสูร

“เร็นโกคุ....” ซาเนมิเสียงแผ่วลง เขารับรู้ได้ถึงเจตนารู้สึกผิดจากคนตรงหน้าจริงๆ

“วันนั้น.. หน่วยของข้าได้รับภารกิจให้ไปจัดการอสูรแถวชิโกกุ ภารกิจเกือบจะสำเร็จไปด้วยดีและอสูรตัวสุดท้ายหนึ่งในห้าที่กำลังจะถูกข้าปราบนั้น จู่ๆ ก็มีชายผู้หนึ่งปรากฏตัวออกมา ข้าแน่ใจว่ามันคือคิบุตสึจิ มุซัน ไม่ผิดแน่ ! เพียงแค่มันปรากฏตัวไม่ถึงนาที นักล่าอสูรในหน่วยของข้าก็ถูกมันจัดการไปได้เกือบครึ่ง ข้าทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่เหลือหนีรอดกลับมา ทว่าท้ายที่สุด ในวินาทีที่ข้าพลาดท่าของมันและเกือบจะถูกมันจัดการ... เจ้าหนุ่มทันจิโร่ก็เอาตัวเข้ามาปกป้องข้าแทน...”

ถึงตรงนี้เร็นโกคุก็หยุดและร้องครางด้วยน้ำเสียงสั่น เขาไม่สามารถปิดบังความอ่อนไหวนี้ได้อีกต่อไป ทั้งชีวิตที่เอาตัวปกป้องผู้คน แต่ครั้งนี้กลับเป็นฝ่ายถูกปกป้องแทน และยังเป็นเจ้าหนุ่มคามาโดะ ทันจิโร่ ที่เขาอยากจะให้มาเป็นผู้สืบทอดเสาหลักในอนาคต ...เรื่องทั้งหมด มันไม่ควรเกิดขึ้นแบบนี้เลย

“ช่างน่าสงสาร” เกียวเม เสาหลักหินผาน้ำตาไหลพรากออกมา

“ทันจิโร่...” มุอิจิโร่ที่มักจะเอาแต่เงียบพึมพำออกมา น้ำสีใสไหลหยดลงมาจากดวงตา ช่วงหลังมานี้เขาก็เอ็นดูและสนิทกับทันจิโร่ค่อนข้างมากเลยทีเดียว

“แล้วเนซึโกะน้องสาวของเจ้านั่นล่ะ อย่าบอกนะว่า...” ซาเนมิถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เร็นโกคุพยักหน้าแล้วกล้ำกลืนพูดต่อ “เธอถูกเจ้านั่นเอาตัวไปพร้อมกับร่างของเจ้าหนุ่มทันจิโร่ด้วย”

“บ้าเอ๊ย !!”

“โหดร้าย โหดร้ายเกินไปแล้ว” คันโรจิ เสาหลักความรักหันไปกอดโอบะไนแล้วร้องไห้ออกมาฟูมฟาย

“คงหมดเวรหมดกรรมแล้วล่ะเจ้าหนุ่มนั่น” อุซุย เสาหลักเสียงถอนหายใจแล้วเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย

ชิโนบุนั่งกอดและลูบหัวไหล่ของคานาโอะปลอบ ในขณะที่เซนอิทสึกับอิโนะสุเกะนั่งสะอื้นมาตั้งแต่ต้น เขาเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุด แน่นอนว่าใจสลายจนแทบอยากตายตามกันไปเลยให้รู้แล้วรู้รอด

ซาเนมิมองไปที่ทุกคนก่อนจะกัดฟันกรอด เขายอมไม่ได้ การตายอย่างเสียสละของคามาโดะ ทันจิโร่จะต้องไม่สูญเปล่า !

“ข้าขอโทษ.. มันเป็นความผิดของข้าเอง ถ้าข้าแข็งแกร่งกว่านี้ล่ะก็” เร็นโกคุนั่งไหล่สั่นเทิ้ม เขาร้องไห้และจมอยู่กับการโทษตัวเอง

“เคียวจูโร่ มันไม่ใช่ความผิดของนายเลย” ท่านเจ้าบ้านเอ่ยออกมา

“นายทำดีที่สุดแล้วเร็นโกคุ !” ซาเนมิเอ่ยออกมา และคนอื่นๆ ก็พูดเสริม เพราะทุกคนเข้าใจดี มันไม่ใช่ความผิดของเร็นโกคุหรอก เขาเองก็พยายามอย่างเต็มที่แล้วเพราะงั้นถึงได้มีนักล่าอสูรคนอื่นๆ รอดกลับมาไงล่ะ

“ท่านอุบุยาชิกิครับ ! ได้โปรดออกคำสั่งให้เร่งออกตามล่าเจ้าคิบุตสึจิ มุซันด้วยเถิด !” ซาเนมิเอ่ยออกมา เขาต้องการที่จะแก้แค้นให้กับผู้เสียสละทุกคนเร็วๆ เรื่องโหดร้ายทั้งหมดนี่จะได้จบๆ ไปเสียที !

“เห็นด้วยครับ ได้โปรดออกคำสั่ง !” อุซุยพูดสมทบด้วยอีกคน

“ใจเย็นๆ แม้นจะพบกับความสูญเสียแต่จงอย่าละทิ้งความสงบและเยือกเย็น จงเฝ้าระวังให้มากกว่าเดิม เราจะไม่ผลีผลามเข้าหามันมิเช่นนั้นก็คงจะพบกับความสูญเสียที่มากกว่าเดิมอีก”

“ครับ ! ขออภัยที่ผลีผลามเกินไป” ซาเนมิก้มหัวรวมถึงคนอื่นๆ ด้วย

“ข้าเข้าใจความรู้สึกของทุกๆ คนดี ต่อจากนี้หนึ่งเดือนจะเป็นการไว้อาลัยแก่คามาโดะ ทันจิโร่และนักล่าอสูรทุกคนที่เสียสละ และพวกเธอจงทำหน้าที่ของเสาหลักต่อไปให้ดี”

“ครับ/ค่ะ !!”

และแล้วการประชุมของเสาหลักก็จบลง เร็นโกคุถูกเข็นไปส่งรักษาตัวต่อที่คฤหาสน์ผีเสื้อ และต่างคนก็ต่างแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง แม้จะยังคงอยู่ในความเศร้าโศกกันไม่หาย

“ทันจิโร่... ฮึก... เนซึโกะจัง...” เซนอิทสึยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วใช้มือปาดน้ำตาที่ร่วงลงมาไม่หยุด

“เจ้าบ้าเอ๊ย ! ถ้าเจ้ากอนปาจิโร่รู้เข้าว่านายร้องไห้ขนาดนี้ล่ะก็... หยุดร้องเลยนะเฟ้ย !!” อิโนะสุเกะกำหมัดแล้วทุบใส่หัวของเซนอิทสึ ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เขาเองก็กำลังกลั้นไม่ให้ร้องออกมาจนร่างกายสั่นไปหมดนั่นแหละ

“นายเองก็ร้องไห้ไม่ใช่เรอะ !” เซนอิทสึตะโกนใส่ทั้งน้ำตา

“ใครร้อง ! ข้าไม่ได้ร้องเฟ้ย !!”

“โกหก ! ร้องชัดๆ ! นายเองก็เสียใจไม่ต่างกันแหละน่า !!” เซนอิทสึเข้าไปยื้อดึงหมวกหน้ากากหมูป่า ทว่าอิโนะสุเกะพยายามดึงไว้ไม่ไม่ให้เอาออก

...ก็ถ้าหัวหมูป่าหลุด ทุกคนก็รู้น่ะสิว่าเขาเองก็ร้องไห้จนตาบวมแดงปูดไปหมดเหมือนกัน

“พวกนายหยุดทะเลาะกันเดี๋ยวนี้นะ !” ชิโนบุเข้ามาห้ามเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเริ่มตีกันแล้ว

กิยูที่นิ่งเงียบมาตลอดไม่พูดไม่จามาตั้งแต่แรก เขาลุกขึ้นยืน

ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับคนไร้ความรู้สึกและไร้วิญญาณ เขาเดินก้มหน้ากลับไปที่พักของตัวเองโดยไม่สนใจคำเรียกจากใครทั้งนั้น

ทุกคนรู้ดีว่าอีกคนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือเขา โทมิโอกะ กิยู ผู้ที่ใกล้ชิดทันจิโร่มากที่สุด...

หลังจากนั้นเพียงแค่สองวัน
ภารกิจและหน่วยนักล่าอสูรของกิยูก็ถูกยุบชั่วคราวเนื่องจากเขาที่ไม่สามารถปฏิบัติงานต่อได้ ท่านเจ้าบ้านจึงสั่งให้เขาหยุดลาเป็นกรณีพิเศษ เพื่อฟื้นฟูร่างกายและจิตใจ

ทว่ากิยูไม่ได้ออกไปไหนเลย เขาใช้เวลาอยู่แค่ที่พักกับโรงฝึกแค่นั้น อาหารน้ำก็แทบไม่แตะจนร่างกายซูบผอมจนดูไม่ได้

ใครเห็นก็ว่าเขาไม่ใช่โทมิโอกะ กิยู คนเดิมที่เคยแข็งแกร่งและเยือกเย็น

คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง เขาออกมานั่งที่ระเบียงด้านหลังห้องพัก สายลมเย็นๆ พัดความเหงาและอ้างว้างมาหาเขา

เขาเงยหน้ามองพระจันทร์ด้วยสายตาเศร้าสร้อย ต้องอยู่กับความจริงที่ว่าทันจิโร่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ข้างกายเขาอีกแล้ว

“ทันจิโร่....” น้ำเสียงเศร้าเอ่ยบางเบา ก่อนที่น้ำตาจะรินไหลอาบใบแก้มของชายหนุ่มลงมาข้างหนึ่ง

“กลับมาได้มั้ย... กลับมาให้ฉันเห็นหน้านายอีกครั้ง”

“ฉัน... คิดถึงนายจริงๆ”

.


.



“เรียกหาผมหรือครับ ?” เสียงที่คุ้นหูทำเอากิยูต้องหันไปมอง

ร่างกายชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าทันจิโร่กระโดดลงมาจากเงามืดบนต้นไม้สูง เขาเดินเข้ามาหากิยู

กิยูเบิกตาโตมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ความรู้สึกทุกอย่างเอ่อล้นออกมา กลายเป็นน้ำตาที่ไหลรินพรั่งพรูอาบแก้มทั้งสองของเขา

ทันจิโร่เดินมาตรงหน้า หากแต่สิ่งที่แปลกไปจากเดิม เขาไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป ทันจิโร่ที่ถูกเปลี่ยนให้เป็นอสูร เขายิ้มด้วยรอยยิ้มแบบเดิมที่แสนอบอุ่น นิ้วเรียวยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาของชายตรงหน้าออกให้


“คุณร้องไห้เหรอครับคุณกิยู ?”


“ทันจิโร่ !!!”






************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #15 Ayase Mayuri. (@sunmaaum2004) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 20:29
    ไหนบอกโดนจับไปไงลูก!!!!!

    หนูทันมาให้แม่กอดหน่อยมามะ(?)
    #15
    0
  2. #13 jiraphattatan (@jiraphattatan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 07:45

    รอตอนต่อไปอยู่น่าาาาาาาาาา
    #13
    0
  3. #12 star rose (@nice0303) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 01:20

    น้ำตาไหลพรากๆเลยอ่ะ ฮืออออ
    #12
    0
  4. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 00:50

    อย่าตัดอย่านี้สิ โฮ่~~~~ น้ำตากำลังมาเลย
    #11
    0
  5. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 00:09
    เขินแทน
    #10
    0