Unlimited Spirits System

ตอนที่ 6 : ไว้อาลัยโทนี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    9 ส.ค. 62



บรึนนนน

 

เสียงคำรามเครื่องยนต์กรีดร้องในเส้นทางถนนสายโล่งพื้นที่ทางตอนใต้ของแคลิฟอเนีย

 

โทนี่สตาร์คแข่งกับแฮปปี้ ส่วนหลงเฟยก็นั่งคันที่แฮปปี้ขับอยู่ ที่ต้องรีบเร่งเครื่องยนต์เต็มกำลังขนาดนี้เพราะว่า โทนี่และหลงเฟยเสียเวลาไปทำสัญญาหุ้นส่วนกันในตอนเช้า และโทนี่ก็ต้องปล่อยให้ผู้พันโร๊ดรอเขาจะไปสายสักเล็กน้อยสามชั่วโมง

 

เมื่อมาถึงสนามบินรถก็เข้ามาจอดที่ท่าเครื่องบินส่วนตัวของสตาร์ค หลงเฟยเปิดประตูรถออกมาเห็นผู้พัน เจมส์ โร๊ด ยืนรออยู่บนประตูบันไดเครื่องด้วยสีหน้าหงุดหงิด

 

“นายไปทำอะไรมา สามชั่วโมงนะสามชั่วโมงเลยหาโทนี่” ผู้พันโร๊ดตะโกนใส่เมื่อเห็นโทนี่ลงจากรถ

 

โทนี่ไปหยิบกระเป๋าสัมภาระจากท้ายรถและเดินไปหาโร๊ดบนเครื่องบิน “อะไร แค่สายสามชั่วโมงเองอย่าเยอะน่า”

 

“ให้ตายสินายนี่มัน..” โร๊ดโกรธก็โกรธทำไงได้เพื่อนของเขานิสัยแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร พจนานุกรมของสหายคนนี้ไม่มีคำว่าตรงเวลาสักครั้ง

 

โร๊ดตบบ่าโทนี่เบาๆ และหันไปยิ้มให้หลงเฟยที่เดินถือพระเป๋าสัมภาระอยู่ “นายเฟย ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง”

 

“ใช่ สวัสดีผู้พัน” หลงเฟยกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

 

“ตามสบาย สหายของโทนี่ก็ถือว่าเป็นสหายของฉันเหมือนกัน เรียกฉันว่าโร๊ดก็ได้” ผู้พันโร๊ดกล่าวอย่างเป็นมิตรและโอบไหล่หลงเฟยเข้ามาในเครื่องบิน

 

“งั้นก็ ลุงโร๊ด” หลงเฟยเรียก

 

“ฮ่าๆๆ” โทนี่ที่อยู่ไม่ห่างนักเมื่อได้ยินก็หัวเราะบ้าง “ลุงโร๊ดนายต้องทำใจในหุ้นส่วนเฟยคนนี้เดี๋ยวก็ชิน” โทนี่แขวะโร๊ดและผิวปากเดินไปเก็บสัมภาระของเขาต่อไป

 

“ผมเห็นด้วยกับลุงโทนี่” หลงเฟยพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวโทนี่และเดินไปเก็บสัมภาระเช่นกัน

 

โทนี่ที่อยู่ไกล้ก็กระแทกไหล่หลงเฟยและพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ“จะต้องทำยังไงให้นายเลิกเรียกฉันว่าลุง”

 

หลงเฟยหันควับดวงตากลายเป็น $$ตอบง่ายๆว่า “เพิ่มอีกสัก 10 % รับรองคำว่าลุงจะหายไปทันที”

 

“เจ้ากรรม” โทนี่สถบและเดินหนีไปนั่งคุยกับโร๊ด

 

และเครื่องบินก็ออกเดินทางจากแคลิฟอเนียไปยังอัฟกานิสถาน

 

หลงเฟยก็ไปนั่งอีกที่โต๊ะข้างๆโทนี่กับโร๊ด เขากำลังกินข้าวปั้นและดื่มชาร้อน

 

ในขณะที่อีกโต๊ะโทนี่ก็แขวะผู้พันโร๊ดที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อย่างเงียบๆ

 

“อ่านอะไร ตุ่มน้อยเหรอ”

 

“เรื่อยๆน่ะ”

 

“เอาน่าบูดตูด”

 

“ไม่ได้บูด”

 

“อย่าโกรธน่า”

 

“เออไม่ได้บูดไม่ได้โกรธฉันแค่ปลงแล้วโอเค๊”

 

โทนี่เรียกแอร์สาวเข้ามาไกล้ “เฮ้อุ่นเหล่าสาเกมาเสิร์ฟให้หน่อย”

 

โร๊ดได้ยินก็แย้งทันที “เฮ้ยดื่มเหล้าได้ยังไง นี่เรากำลังทำงานอยู่ นะนายนี่มันขาดความรับผิดชอบอย่างเป็นทางการจากรากเหง้าจริงๆ”

 

สักพักแอร์สาวก็มาเสิร์ฟ วางถ้วยสาเกให้ “สาเกร้อนค่ะ”

 

“อ่าใช่สองที่เลย” โทนี่เลื่อนถ้วยสาเกไปทางโร๊ดและให้แอร์สาวรินให้

 

“ไม่ผมไม่ดื่ม ไม่เอาเลย”

 

หลงเฟยก็เข้ามาแจมปัญหานี้ “ลุงโร๊ดผ่อนคลายน่า แค่ลุงโร๊ดถอดเครื่องแบบราชการออกและมาดื่มก็พอแล้วก็จะไม่ถือว่าอยู่ในหน้าที่ ว่าไง?”

 

“โอ้ใช่ เยี่ยมมากความคิดที่ดีเด็กน้อย” โทนี่ยกนิ้วโป้ง

 

โร๊ด”....” เขาเกาหัวและพยักหน้า “ใช่ทำไมฉันคิดไม่ได้”

 

ต่อมาก็หลุมกันทั้งแก๊งรวมทั้งแอร์สาวอีกสามคนบนเครื่อง ทั้งหลงเฟย โทนี่ และ โร๊ด กับอีกสามสาวก็ขลุกหลุมกันอยู่ในห้องคาราโอเกะบนเครื่อง ยาวๆกันปาย... และโทนี่ก็ต้องรับกรรกับโร๊ดที่เมามายบ่นเกี่ยวกับเครื่องแบบจนต้องหูชาแล้วชาอีก

 

“สงสัยเขาคงจะเก็บกดความกดดันจากเครื่องแบบราชการคงไม่น้อย หะๆ” หลงเฟยส่ายหัวและไปรับเครื่องดื่นกับแอร์สาวที่กลายเป็นเด็กดริ้งในทันใด อีกสองนางก็จับเสาเต้นกันถลกเสื้อร่อนเอวส่ายสะโพกไม่แคร์สายตาจระเข้ป่า

 

แต่ในระดับนี้หลงเฟยยังพอทนได้ เขาไม่ได้เป็นสัตว์ป่าหื่นกระหายอะไรขนาดนั้นและยังคงดื่มต่อไป

 

ราวๆสิบชั่วโมงผ่านไป เครื่องบินก็ลงจอดท่าสนามบินบากรัมซึ่งเป็นฐานทัพของทัพสหรัฐในอัพกานิสถาน

 

โทนี่และโร๊ดจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและออกจากเครื่องบินไปพบกับนายพลที่ยืนรออยู่ด้านล่างเครื่องพร้อมกับทหารหลายคน

 

นายพลกับโทนี่จับมือกันและเขาได้กล่าวกับโทนี่ว่า “ผมอยากจะยลโฉมอาวุธของคุณเต็มแก่แล้ว”

 

“ดีเลย ไปกัน” โทนี่ตอบกลับนายพลและโร๊ดก็พาทหารคนอื่นๆไปขนลังอาวุธที่ช่องโหลดของเครื่องบิน หลงเฟยก็ว่างอยู่ก็เลยไปช่วยโร๊ดขนของอีกแรง

 

ขณะขนของหลงเฟยก็มองๆตัวเองเปรียบกับกำลังของทหารในกองทัพที่ขนสัมภาระลังอาวุธหนักๆโดยสีหน้าไม่ทรมานเหมือนตัวเอง หลงเฟยรู้สึกอับอายเล็กน้อยและปล่อยให้พี่ๆทหารเขาทำงานกันดีกว่าอยู่ไปก็เกะกะ

 

“ฉันอ่อนแอขนาดนี้เลย?”

 

เมื่อสังเกตุแล้วก็รู้สึกแย่นิดหน่อย เพราะกำลังของเขาตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ถึงครึ่งของทหารเหล่านี้ด้วยซ้ำ และตอนนี้ซึ่งเขากำลังคิดจะสังหารผู้ก่อการร้ายเพื่ออัพเลเวลคงยากที่เขาจะต้องไปต่อสู้ในระยะประชิดกับคนอื่น

 

“หนทางความแข็งแกร่งยังคงอยู่อีก.....ไม่ไกลมั้ง!” ส่ายหัวเดินไปทางสตาร์คที่คุยกับนายพลอยู่ เขากำลังอวดคุณภาพจรวดเจริโก้ของเขาอย่างเต็มที่

 

ไม่นานนักเหล่าทหารก็ติดตั้งขีปณาวุธจรวดเจริโก้พร้อมยิงเสร็จสิ้น และ โทนี่ก็ไปยืนพรีเซ้นงานกล่าวเปิดตัว

 

“ทุกคนอยากให้ยำเกรง หรือคนเคารพ”

“แต่ผมว่า ได้ทั้งคู่คงไม่มากเกิน”

“ต่อไปนี้ผมจะขอเสนออาวุธ”

“เพชรเม็ดเอกในชุดฟรีด้อมของสตาร์ค เป็นมิดไซด์ชุดแรกที่ใช้เทคโนโลยีไล่ล่าของเราเป็นระบบหลัก”

“เค้าว่าสุดยอดอาวุธ คืออาวุธที่ไม่มีวันต้องใช้”

“เปล่าลบหลู่แต่ไม่เห็นด้วย แต่จะดีกว่าที่จะเป็นอาวุธที่จะยิงแค่ครั้งเดียวแล้วอยู่หมัด”

“เหมือนที่บรรพบุรุษ แห่งอเมริกาเคยบอมบ์ศัตรูจนขยาดถึงทุกวันนี้ หาช่องสักครั้ง ประกาศศักดิ์ดาจรวดชุดนี้ให้โลกเห็น”

“ผมขอรับรองว่าพวกเหล่าร้ายจะไม่กล้าโผล่จากถ้ำอีกเลย”

 

กล่าวจบก็ให้สัญญาณมือกับทหารให้ยิงไปทางภูเขารกร้างที่อยู่ไกลๆ

 

จรวดเจริโก้ จากเครื่องยิงที่อยู่ไม่ไกลเคลื่อนที่ออกไปด้วยความเร็วสูง ทะยานสู่ฟ้าและดิ่งลงเป็นเส้นโค้งเข้าหาแนวภูเขา

 

ต่อมาจรวดหลักก็แตกตัวออกเป็นลูกปรายจรวดจิ๋วอีกยี่สิบลูกกระจายด้านข้างและพุ่งตรงเข้าหาแนวภูเขาทั้งหมด

 

โทนี่ไม่ได้หันไปมองเขายังคงพรีเซ้นกับนายพลและทหารต่อไป

 

“ลองพิจารณากันครับ จรวดเจริโก้” พูดจนจบพร้อมกับสองมือข้างลำตัวของเขาแผ่ออกค่อยๆยกขึ้นช้าๆราวกับสรรญเสริญกับผลงานจรวดของตัวเอง

 

ตูมมมม

 

ขณะเดียวกันจรวดลูกปรายทั้งยี่สิบลูกก็กระหน่ำลงบนแนวภูเขาส่งเสียงดังกระหึ่มพร้อมกับเปลวไฟที่ลุกโชน

 

ต่อมาได้มีคลื่นกระแทกจากแรงระเบิดพัดพามาพร้อมกับฝุ่นละอองมากมายปลิวมาถึงที่นี่จนนายพลที่ยืนดูอยู่หมวกปลิวหลุดไปเผยศรีษะที่โล่งเตียนบนหนังหัว

 

ส่วนหลงเฟยนั้นก็ลี้ห่างไปหลบไกลๆตั้งนานแล้ว เพราะเขาคิดว่าค่าฝุ่นละออง 2 พีเอ็ม ไม่ดีต่อร่างกายเพราะเขาอยากอายุยืน ยืนหลบอยู่หลังหินไกลๆเขาก็ออกมาและควักกล่องซิกการ์คิวบายี่ห้อมอนเตคริสโต้ที่แต๊บมาจากบ้านของโทนี่มาจุดสูบและหาที่นั่งเพื่อเพลิดเพลินไปกับเกมหลุมในโทรศัพท์เพื่อฆ่าเวลารอโทนี่เสร็จงาน

 

 

“หีบใบนี้แถมไปกับยอดสั่งซื้อทุกๆห้าร้อยล้านเหรียญ” โทนี่หยิบแก้วที่รินแชมเปญในกล่องเย็นออกมาแล้วยกดื่ม “สันติ”

 

ติ๊ดๆ

 

เสียงมือถือดังมา โทนี่หยิบมือถือ Verizon ออกมาดูและรับสายแบบวีดีโอคอล

 

“ไงโอบียังไม่นอนอีกเหรอ” โทนี่ทักทายโอบาไดอาห์โดยเรียกชื่อย่อของเขา

 

“นอนไม่หลับจนกว่าจะรู้ผลการพรีเซ้นนั่นแหละ” โอบาไดอาห์นอนอยู่บนเตียงและพูดคุยกับโทนี่อย่างเป็นธรรมชาติ

 

“ไปได้สวยปีนี้คงได้โบนัสแล้วแหละ”

 

“โอ้วยอดไปเลยไอ้หลายชาย งั้นพรุ่งนี้เจอกันใช่ไหม ราตรีสวัสดิ์โทนี่”

 

โทนี่ก็วางสายและเรียกหลงเฟย

 

“เฮ้เฟยมาลองขึ้นฮัมวี่ฮาคันนี้มา”

 

หลงเฟยไม่คาดคิดเลยว่าโทนี่จะชวนตนขึ้นรถคันเดียวกันกับเขา กรอกตาไปมาและเล่นมือถือต่อไม่สนใจโทนี่ ใครจะไปอยากขึ้นเขายังไม่อยากพรุนแต่งแต้มกายเนื้อด้วยกระสุน ผู้ที่รู้อนาคตอันเป็นที่แน่ชัดของโทนี่จากนี้ไปเขาได้แต่ภาวนาขอให้โทนี่โชคดีเท่านั้น

 

“เฮ้โทนี่...” โร๊ดก็เข้าไปขัดเพราะโทนี่แย่งรถที่นั่งของเขา

 

และโทนี่ก็พูดแขวะโร๊ดว่า “โอ้โทษทีนี่มันฮัมวี่ฮา ฮัมวี่เห่ยของนายคันโน้น”

 

“ไอ่นี่ งั้นแจ๋วไปเลยไป” โร๊ดตบประตูรถและเดินจากไปและเห็นเฟยทำท่าแปลกๆเขาก็ทักว่า

 

“เฟยคุณทำอะไรน่ะ” โร๊ดเข้ามาหาหลงเฟยแล้วถาม

 

“เดชะพระบิดาพระบุตรและพระจิต เอเมน” หลงเฟยกำลังไว้อาลัยให้กับโทนี่เสร็จแล้วก็พูดกับโร๊ด “ไม่มีอะไรแค่ไว้อาลัย”

 

“ไว้อาลัย?หมายถึงอะไร” โร๊ดงงและมึนสมองตามไม่ทัน

 

“ไอ้นั่นก็ป่วนไอ้นี่ก็แปลก” ว่าแล้วเขาก็ไปยกแก้วแชมเปญในกล่องเย็นมาดื่มเขาอาจจะรู้สึกดีขึ้นได้

 

ทิ้งช่วงเวลาห่างกันแค่หนึ่งชั่วโมง เมื่อทหารเก็บของและพักผ่อนกันเสร็จก็เตรียมตัวเดินทางกลับไปยังค่ายทหารที่บากรัม

 

และเมื่อรถขบวานของพวกเขาผ่านเส้นทางก็พบร่องรอยการต่อสู้ใหม่ๆที่ตกค้างอยู่ และคาดเดากันว่า ขบวนรถของโทนี่ถูกกลุ่มก่อการร้ายดักซู่มโจมตี

 

ทุกคนนั้นก็ลงมาจากรถและตรวจสอบเคลียพื้นที่พร้อมกับเก็บกู้ซากต่างๆโดยเฉพาะศพของทหารที่ตายเพื่อนำกลับไปฝังที่บ้านเกิดพวกเขา และโร๊ดก็กระวนกระวาย เขาไม่พบศพโทนี่หนึ่งก็โล่งในพร้อมกังวลในเวลาเดียวกัน

 

เมื่อกลับมายังฐานบัญชาการ นายพลก็ออกคำสั่งค้นหาโทนี่สตาร์คทันที ส่วนหลงเฟยก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนักนอนเล่นอยู่ที่ฐานทหารอย่างสบายใจข้าวที่พักฟรีพร้อมไวไฟว์หมกอยู่กับหลุมROV เล่นไปเล่นมาก็โดนมันหลุมจนได้ จึงจำใจต้องเติมอัดเข้าไปซื้อทุกตัวละคนซื้อทุกสกิน

 

วันต่อมาข่าวการหายตัวไปของโทนี่ก็เข้าไปถึงหูหน่วยชิล นิคฟิวรี่เขาได้ส่งฟิลโคสันไปสอบปากคำเหล่าหุ้นส่วนของสตาร์คและโอบาไดอาห์ลุงของโทนี่ เพื่อที่จะหาความเป็นไปได้ทุกอย่างหรือเบาะแสใดๆของการหายตัวไปของโทนี่

 

และก็เป็นที่น่าเสียดาย ทางชิลเองก็ไม่ได้ข่าวใดๆที่เกี่ยวกับร่องรอยการหายไปของโทนี่เลย แต่พวกเขาก็ต้องแปลกใจกับหุ้นส่วนคนใหม่ของโทนี่

 

“โคสันแน่ใจว่านี่เรื่องจริง?” นิคฟิวรี่ชายผิวเข้มตาเดียวดวงตาอีกข้างสวมผ้าคาดตาสีหน้าดูดุดัน เขาดูเอกสารรายงานผู้ถือหุ้นรายบุคคลของสตาร์คอย่างไม่เชื่อ

 

“ใช่ ผมเองก็แปลกใจเหมือนกันและคนๆนี้ก็ยังเดินทางไปกับสตาร์คและตอนนี้เขาก็ยังอยู่ที่ฐานอัฟกานิสถาน ทางนั้นยังไม่มีแจ้งว่าเขาต้องการจะเดินทางกลับสหรัฐ” โคสันรายงานนิค

 

นิคหยิบเอกสารประวัติและมองดูรูปพร้อมบรรทัดเขียนรายงานด้วยความถี่ถ้วนอีกครั้ง

 

“หลงเฟย คนเอเชียเชื้อสายจีน บิดามารดาประสบอุบัติเหตุถึงแก่กรรมเมื่อห้าปีที่แล้ว ต่อมาเจ้าตัวเรียนดีจนได้ทุนสาขาวิทยาศาสตร์จึงย้ายมาที่อเมริกา”

 

“อาศัยอยู่ห้องเช่าถูกๆในเขตถนนที่ 21นิวยอร์ค ในคืนวันที่ 11 ออกจากนิวยอร์คมาลาสเวกัสขณะเดียวกัน แฮรี่ออสบอร์นก็โอนเงินเข้าบัญชีของเขา 3 หมื่น”

 

“เมื่อมาถึงเวกัสก็เช็คอินโรงแรมห้าวัน วันรุ่งขึ้นได้ไปทำเงินกอบโกยตีแจ๊คพอตสล๊อต17ตู้รวดเดียวภายในห้าชั่วโมงที่คาสิโนเคสซ่าพาเลส นี่แหละจุดนี้มันช่างน่าสงสัย” อ่านถึงตรงนี้นิคก็ขมวดคิ้วเป็นปม คนบ้าอะไรถ้าไม่โกงจะตีแจ๊คพอตสล๊อตแมชชีนรวดเดียว 17 ตู้

 

“ต่อมาเขาก็เข้าหาสตาร์คอย่างจงใจและวันรุ่งขึ้นทั้งสองทำสัญญาหุ้นส่วนก่อนจะเดินทางไปอัฟกานิสถาน”

 

“ท่านครับนี่คือวีดีโอวงจรปิดที่เราได้มาจากห้องเฝ้าระวังที่โรงแรมคาสิโน” โคลสันก็ยื่นยูเอสบีให้นิคฟิวรี่ และนิคฟิวรี่ก็เปิดดูที่แลปท๊อปทันที

 

ซึ่งภาพที่พวกเขาเห็นนั้นก็มีเพียงหลงเฟยเล่นสล๊อตย้ายตู้ไปเรื่อยๆที่แปลกก็มีเพียงเขามักจะหยุดนิ่งสักพักก่อนจะเริ่มเล่น

 

 

“เกี่ยวกับบุคคลนี้ประวัติเหมือนจะธรรมดาตั้งแต่ช่วงวันที่ 11 กุมภา เขาก็เริ่มเปลี่ยนไปจากวิถีชีวิตเดิมๆ” นิคสูดหายใจลึกและวางเอกสารตบโต๊ะและมองที่เจ้าหน้าที่ระดับ 8 ฟิล โคลสัน

 

“โคลสัน ฉันถามนายหน่อยว่ามันจะมีอะไรน่าสงสัยมากไปกว่านี้อีกล่ะ ดังนั้นส่งตัวแทนตามประกบชายคนนี้เฝ้าระวังอย่างไกล้ชิดจนกว่าเราจะหาสตาร์คเจอ”

 

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #7 Kn_nann (@Kn_nann) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 16:48
    หาแนวนี้อ่านยากมาก รอๆ
    #7
    0
  2. #6 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 14:45
    รอตอนต่อไปครับ
    #6
    0
  3. #5 Ronron12 (@Ronron12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 02:20
    ขออีกได้มั้ยหนุก็จริง
    #5
    0
  4. #4 Pet88 (@Pet88) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 13:48

    ขออีกกสนุกทุกเรื่องจริงๆๆๆ

    #4
    0
  5. #2 vee2 (@sonthavee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 00:22

    สุดยอด​
    #2
    0