Unlimited Spirits System

ตอนที่ 4 : เจรจากับโทนี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    9 ส.ค. 62


“เฮ้ลุงโทนี่สตาร์ก”

 

ในฝูงชนหน้าโต๊ะบาคาร่า ทุกคนหันมองไปยังที่มาของเสียงทันที ส่วนโทนี่ที่กำลังทอยเต๋าก็ทำหลุดมือกะทันหันและเขารู้สึกเหมือนโดนมีดแทงใจ ส่วนลูกเต๋าที่ทอยออกไปก็หลุมทันทีโดนแดกเรียบ

 

“ใครเรียกฉันลุง?” โทนี่นิ้วเขี่ยแว่นดันลงหันไปมองเด็กหนุ่มคนนึงที่เดินเข้ามาหาเขา

 

แฮปปี้คนคุ้มกันโทนี่ที่อยู่ข้างกันก็แอบขำไหล่สั่น โทนี่เห็นก็หันมองเขาและยิงด้วยสายตาข่มขู่

 

“เฮ้เด็ก นายเป็นใครมารยาทนายแย่มาก” โทนี่หันมองหลงเฟยพร้อมกับเชิดหน้าเดินเข้าหา “บอกเลยว่าอย่ามาตีซี้กับฉัน คนแบบนายฉันเห็นมาเยอะแล้ว..”

 

“ใช่ไหม?” หลงเฟยเข้าใจอัตลักษณ์ของโทนี่ดี เขารู้ว่าคนๆนี้ขี้ระแวงเดาใจยากเอาแต่ใจ แต่...คลั้งไคร้อะไรที่แน่นอน

 

โทนี่มองสีหน้าของหลงเฟยและเขารู้สึกเหมือนโดนเยาะเย้ยยังไงพิกล สีหน้านั่นรอยยิ้มมุมปากนั่นมันแปลกๆไม่ใช่เด็กวัยรุ่นทั่วไปเหรอ?

 

และตอนนี้เขาเห็นบางอย่าง เด็กนั่นเหมือนจะหยิบอะไรออกมาจากเสื้อ เขาเห็นแสงสีฟ้าแวบๆและวัตถุทรงกลมทำด้วยโลหะมีขดลวดทองแดงเหนี่ยวนำไฟฟ้า

 

หลงเฟยเพียงเผยให้เห็นครึ่งนึงและชั่วครู่เหมือนโบกมือผ่านสายตา หลายคนเห็นมองไม่เข้าใจ แต่มีคนหนึ่งที่พอจะเข้าใจได้

 

“มันเหมือนตัวเหนี่ยวนำแรงแม่เหล็กไฟฟ้า...ไม่สิ”เหมือนโทนี่จะคิดบางอย่างได้ฉับพลันเพราะโรงงานหลักอุสาหกรรมของเขามีมันอยู่แต่มันขนาดใหญ่มากกว่าหลายร้อยเท่า

 

“นั่น เตา...” โทนี่โพล่งคำออกมาก่อนจะชะงักคำพูดของเขาไว้และเงียบมองไปที่หลงเฟยอย่างมึนๆและตะลึง

 

ก่อนจะปรับท่าทางไอกระแอมเล็กน้อยเดินเข้ามาประชิดหลงเฟยยิ่งขึ้นและพูดข่มขู่เขา “นายทำฉันเสียชิพหมดเลย แล้วจะชดใช้ยังไง”

 

“เฮ้ลุงคิดจะทำการค้าไร้ต้นทุนเหรอ หืม?” หลงเฟยไม่กลัวท่าทางข่มขู่ของโทนี่และแอบขำในใจด้วยซ้ำไป ตอนนี้เขารู้แล้วว่า โทนี่ตกหลุมของเขาที่วางไว้แล้ว

 

ที่หลงเฟยทำขึ้นมาก็คือเตาปฏิกรณ์อาร์คที่จำลองด้วยศาสตร์เวท “เทรซ” ที่ใช้จินตนาการผสานกับความรู้ของบลูม่า ทำให้สามารถสร้างมันขึ้นมาให้สู่ความเป็นจริงและมีประสิทธิภาพเพียงด้อยกว่าของจริงหนึ่งระดับเท่านั้นหรือก็คือ 9/10 จากต้นแบบ

 

โทนี่เหมือนพะอืดพะอมในใจ โดนเด็กวัยรุ่นเรียกเขาว่าลุงมันเลยรู้สึกคันใจยิบๆอยากเอาคือหน่อยๆ แต่แล้วเห็นท่าทางเด็กคนนี้ยังไม่ค่อยเกรงกลัวเขาเลย และสิ่งที่เขาสนใจคือเตาปฏิกรณ์นิวเคลียฟิวชั่นที่เด็กคนนี้แอบโชว์ดึงดูดเขา และมันประสบผลสำเร็จอย่างยิ่ง

 

เขาเองก็รู้ทั้งรู้ว่าโดนหลุมแต่ก็กระโจนเข้าหาหลุมนี้ เมื่อทำขรึมข่มลักไก่ไม่สำเร็จโทนี่ก็เปลี่ยนอารมณ์ปั้นหน้ายิ้มหลอกเด็ก

 

“ฮ่าๆ นายน่าสนใจมาก” โทนี่เข้ามาตบบ่าหลงเฟยและกระซิบว่า “เรามาเปลี่ยนที่คุยกันไหม”

 

หลงเฟยได้ยินก็ยิ้มเล็กๆและตอบกลับไป “นี่แน่นอนลุงโทนี่”

 

“แฮปปี้เตรียมรถ” โทนี่หันไปสั่งแฮปปี้อย่างรวดเร็วและไม่สนใจสิ่งอื่นเลยตอนนี้

 

“ใช่แล้ว”แฮปปี้ตอบและวิ่งหายไปที่ทางออกไปเตรียมรถ

 

และโทนี่ก็เดินนำหลงเฟยไปที่ทางออกโดยที่หลงเฟยเดินอยู่ข้างๆ

 

ในระยะไกลชายผิวดำเมื่อเห็นโทนี่กำลังเด็นอยู่ก็รีบตะโกนดังมา

“เฮ้ โทนี่ หยุดๆ”

 

“เสียงนี้ โร๊ด เหรอ” โทนี่ก็หยุดและหันไปมอง หลงเฟยเองก็เช่นกันหันไปมองชายคนนี้ที่เรียกโทนี่ เขาคือ ผู้พัน เจมส์ โร๊ด ซึ่งเป็นเพื่อนของโทนี่ สตาร์ก

 

“นายนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ เหลือเชื่อมาก” ผู้พันโร๊ดเข้ามาหาโทนี่และพูดด้วยน้ำเสียงเชิงเล่นเชิงจริง

 

“ทางทีมงานบอกมาว่าหากฉันเป็นคนมามอบรางวัลให้นาย นายคงจะรู้สึกเป็นเกียรติมาก”

 

โทนี่ไม่ได้ขึ้นไปรับรางวัลแต่แอบมาเล่นพนันก็ตีเนียนแถตอบแบบส่งๆ “ใช่เป็นเกีรยติอยู่แล้วสุดยอดมากๆ”

 

โร๊ดส่ายหัวระอาและยื่นโล่รางวัลอะโพกี้ห้โทนี่ โทนี่รับมาและดูลวกๆก่อนตอบไปว่า “โอ้ดูนี่สิ ดูไม่ธรรมดาเลยนะ”

 

“โอ้นี่ใครเด็กคนนี้ เด็กฝึกงานนายเหรอ” โร๊ดสังเกตุเห็นหลงเฟยและถามโทนี่ เพราะว่ายากที่การที่ใครจะมาเดินอยู่ข้างๆโทนี่แสดงว่าคนๆนั้นต้องมีตำแหน่งที่ไกล้ชิดหรือสำคัญพอที่จะทำให้โทนี่สนใจ

 

“เด็กเหรอใคร..อ้อคู่ค้า” โทนี่มองดูหลงเฟยอีกครั้งเหมือนกำลังจะนึกชื่อ เขาเป็นคนไม่ค่อยจำชื่อใครแต่คนที่สำคัญๆเขาจะจำ ทำไมเขาถึงจำชื่อเด็กเครื่องปฏิกรณ์คนนี้ไม่ได้หว่า โทนี่คิดกับตัวเอง

 

“คู่ค้า..”โร๊ดงงทวนคำพูดโทนี่เบาๆและมองหลงเฟยอย่างตั้งใจและคิดในใจว่าเด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่ง่าย คู่ค้าโทนี่งั้นเหรอ?

 

หลงเฟยเขาก็ยังไม่แนะนำตัวเองให้กับโทนี่เลย มองสีหน้าโทนี่ที่ดูอึดอัดใจเขายิ้มและยื่นมือเข้าหาผู้พันโร๊ดและกล่าวว่า

 

“สวัสดีผู้พัน ฉันหลงเฟย เรียกเฟย เฉยๆก็ได้”

 

โร๊ดก็จับมือหลงเฟยเช่นกันและแนะนำตัว “ยินดีที่ได้รู้จัก เฟย ฉันเจมส์ โร๊ด คุณเป็นคนเอเชีย?”

 

หลงเฟยก็พยักหน้าและตอบ“ใช่ คนจีน”

 

“เด็กคนจีนเหรอ ฉันตอนไปจีนฉันชอบกินซูชิมาก ฮ่าๆ” โทนี่กล่าวแทรก

 

“ฮ่าๆใช่อาหารจีนอร่อยกิมจิก็ยอดเยี่ยม” โร๊ดพยักหน้าเห็นด้วยกับโทนี่

 

หลงเฟยกรอกตา ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เล่นมุขหรือจริงจัง เขาจึงพูดว่า “ฉันก็ชอบอเมริกา ที่นี่ผัดไทยอร่อยมาก”

 

เมื่อได้ยินรอยยิ้มทั้งหมดโทนี่และโร๊ดก็แข็งค้างและหัวเราะเฝือนๆ หลังจากนั้นโทนี่กับโร๊ดก็คุยกันเล็กน้อยและกล่าวลากัน

 

“แยกกันตระนี้นะ โทนี่พรุ่งนี้อย่าสายล่ะ”โร๊ด

 

“ได้รับประกันเลย”โทนี่

 

“เฮ้ซีเรียสนะ”โร๊ด

 

“โอเครู้เรื่อง”โทนี่

 

หลังจากที่โร๊ดแยกไปแล้วโทนี่ก็ยื่นโล่อะโพกี้มาให้หลงเฟย

“อะเอาไปเลย”

 

หลงเฟยก็รับมาและเดินไปกับโทนี่

 

ระหว่างเดินออกจากฮอลคาสิโนทางผ่านหลงเฟยเห็นคนแต่งชุดคอสเพลนักรบโรมเขาจึงยื่นโล่รางวัลโทนี่ไปให้นักรบคนนี้อีกที

“โรมยิ่งใหญ่ต้องส่งส่วยซีซ่า อะเอาไปเลย”

 

“เฮ้มุขนี้ใช้ได้” โทนี่หันมาชมและรู้สึกเหมือนนิสัยเด็กคนนี้มันคลึงคล้ายเขายังไงชอบกล และดูที่หน้าตาของหลงเฟยหากไม่ใช่คนเอเชียเขาก็นึกว่าไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนหรือไม่?

 

พวกเขาเดินออกมาหน้าโรงแรมกำลังเตรียมจะขึ้นรถ โทนี่ก็กำลังเปิดประตูเข้าไป แต่ก็มีคนมาเรียกโทนี่อีกแล้วเขาจึงหยุดและมองไปที่เธอ

 

“คุณสตาร์กคะ” สาวสวยผมสีบลอนด์เดินเข้ามาหาแต่กลับถูกผู้คุ้มกันของโทนี่รั้งไว้ไม่ให้เข้าไกล้

 

“โทษนะคะคุณสตาร์ก” เธอเห็นสตาร์กรีบขึ้นรถเธอรีบแนะนำตัวเองว่า “คริสติน เอเวอร์ฮาท จากวาตินี่แฟร์ ขอสัมภาษนิดหน่อยค่ะ”

 

โทนี่ ใช้สายตาส่งหาหลงเฟยเล็กน้อยเหมือนจะลังเลว่าจะให้สัมภาษณ์หรือไม่ให้ดี

 

“ลุงก็ให้เธอสัมภาษณ์สักหน่อยก็ได้” หลงเฟยแนะ

 

“ลุง!” คริสตินรีบย้ายสายตาไปมองเด็กหนุ่มคนนั้นที่พูดออกมาทันที เด็กที่สามารถเรียกโทนี่ว่าลุงอย่างสนิทสนม เขาคือใคร? เธอสงสัยและดูเหมือนอาจจะได้ข่าวอีกชิ้น

 

เธอขยับปกเสื้อที่ซ่อนกล้องเล็กน้อยหันไปทางหลงเฟยที่อยู่ไกล้ประตูรถของโทนี่

 

ตามจริงแล้วหลงเฟยเป็นคนจีนเคารพผู้สูงอายุผู้หลักผู้ใหญ่เวลาเรียกต้องมียศความแก่นำหน้าเสมอ พอมาอเมริกาจะเรียกใครหรือคำใช้เรียกกันมันห้วนๆยังไงพิกลเลยไม่ชินก็เลยเติมยศตัวนี้ให้เลยแต่ละคน พี่ น้อง ป้า ลุง ย่า ยาย ตามสมควร

 

จากนั้นโทนี่ก็ไปคุยให้สัมภาษณ์กับคริสตินสักเล็กน้อย หากตามโครงเรื่องดั้งเดิม โทนี่ จะต้องหยอกหยอดคว้าเธอไปบ้าน แต่ว่าตอนนี้ผิดสคริป์คิวไปเล็กน้อยเนื่องจากหลงเฟยมาเยือนโลกมาร์เวล คริสตินจึงรอดพ้นเงื้อมมือมารไปอย่างเฉียดฉิว

 

โทนี่เข้ามาในรถและบอกแฮปปี้ที่นั่งคนขับ “ไปกลับบ้าน”

 

หลงเฟยนั่งข้างหลังรถกับโทนี่และเห็นโทนี่ดูยุกยิงนั่งไม่นิ่งก็แปลกใจเล็กน้อย บางทีก็นำมือถือมาเล่นและแอบหันมือถือกล้องหลังเล็งไปที่หน้าของหลงเฟย

 

ในที่สุดไม่พ้นหลักกิโลโทนี่ก็ยื่นนามบัตรนักข่าวสาวที่ชื่อคริสตินส่งให้หลงเฟย

 

หลงเฟยมองมือโทนี่ที่คีบนามบัตรเบอร์โทรนักข่าวสาวก็งงๆ

 

“เฮ้แลกกัน” โทนี่กล่าวและมือกวักเรียกให้หลงเฟยเอาของในเสื้อออกมา “แลกกันเอามาดูหน่อย”

 

“เอ่อ..” หลงเฟยพูดไม่ออก นี่คุณคิดจะเอาเบอร์หญิงมาแลกกับเตาปฏิกรณ์อาร์คจริงหรือเล่นเนี่ย เอาเถอะแต่มือหลงเฟยก็ยื่นไปรับนามบัตรมาก่อนที่จะคิดซะอีกและเขาก็นำเตาปฏิกรณ์อาร์คให้โทนี่เอาไปดู

 

มาลิบู แคลิฟอเนีย

 

เมื่อมาถึงบ้านสีขาวบนผาริมหาดของโทนี่ หลงเฟยก็อดที่จะตื่นตากับสถานที่ไม่ได้ มันหรูหราเกินไปแถมอากาศก็ดีอย่างยิ่งลมทะเลสดชื่นตลอดทั้งวันคืน กับทิวทันน์โล่งๆไม่มีตึกบังแถมยังเห็นทะเลจากมุมสูง

 

โทนี่เองก็ยังมองจับสังเกตพฤติกรรมหลงเฟยเป็นพักๆ ตอนนี้เขาได้ยืนยันตัวตนของหลงเฟยแล้วโดยการแอบถ่ายรูปและให้จาร์วิสค้นในเครือข่ายเน็ตเวิร์ค

 

“หลงเฟย อายุ 18 คนจีน นักศึกษาทุนสาขาวิทยาศาสมหาวิทยาลัยเอ็มไพร์สเตจที่นิวยอร์ค โปรไฟล์ธรรมดา แปลก แปลกเกินไป” โทนี่คิดกับตัวเองมองไปที่หลงเฟยและมองเตาปฏิกรณ์ในมือ

 

“เด็กมหาลัยทำได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?” ยิ่งมองวัตถุในมือยิ่งยากจะหาคำตอบ นี่ไม่ใช่การประกอบสร้างแบบเรียบง่ายมันต้องใช้เทคโนโลยีเครื่องจักรขั้นสูง

 

หากไม่ใช่บริษัทหรือโรงงานชั้นนำคาดว่ายากที่จะผลิตขึ้นมาให้ดูเนี๊ยบเนียนเรียบขนาดนี้ ขนาดประเทศยักใหญ่ รัสเซียที่กำลังทดลองปฏิกิริยานิวเคลียฟิวชั่นให้กลายเป็นพลังงานสะอาดยังทำไม่สำเร็จเลย ที่สำเร็จก็มีแต่ในโรงงานสตาร์กเครื่องใหญ่ก็เท่านั้น

 

“ลึกลับแต่ไม่ลึกลับ” ส่ายหัวเลิกคิดและพาหลงเฟยเข้าบ้านไปที่ห้องรับแขก

 

ในห้องรับแขก

 

โทนี่เดินวนๆรอบโต๊ะดูเหมือนเขาจะรีบร้อนลุกลี้ลุกลนทั้งๆที่เป็นเจ้าของบ้าน ผิดกับหลงเฟยที่ดูนิ่งๆอยู่

 

อันที่จริงโทนี่เขาใจร้อนอยากจะเจรจาไวๆและรีบไปห้องแลปใต้ดินเพื่อแงะสำรวจและวิจัยเตาปฏิกรณ์อันนี้ แต่ดูเหมือนมันไม่ง่าย โทนี่รู้คุณค่าของสิ่งนี้ดีว่ามันมีค่ามากแค่ไหน อยู่ที่ว่าจะหลอกเด็กได้มั้ยก็แค่นั้น

 

“เอาอะไรหน่อยมั้ย ชา กาแฟ น้ำเปล่า น้ำส้มก็มี นม..เหมือนจะไม่มี” โทนี่เดินไปเปิดตู้เย็นและหยิบน้ำส้มมารินให้หลงเฟย

 

“ที่จริงผมจะเอากาแฟนะ” หลงเฟยยังไม่ทันบอกโทนี่ก็เสิร์ฟน้ำส้มมาให้เสียแล้ว ก็อยากจะพูดอยู่ว่าแล้วจะถามทำไม แต่ไม่พูดดีกว่า

 

โทนี้ชี้มือไปที่เครื่องทำกาแฟ “นายไปชงเอาเองชั้นขี้เกียจชง”

 

หลงเฟยอ้าปากค้าง นี่คือวิธีรับแขกของโทนี่ที่ไม่มีใครเหมือนจริงๆ

 

“ฮ่าๆ” โทนี่เห็นสีหน้าของหลงเฟยแล้วเขาก็หัวเราะ “เอาล่ะชั้นล้อเล่นจะเสียมารยาทกับแขกวีไอพีอัจฉริยะตัวน้อยและลึกลับคนนี้ได้ยังไง จาร์วิส ชงกาแฟให้แขกหน่อย”

 

[ครับเจ้านาย]

 

“สวัสดีจาร์วิส” เมื่อได้ยินเสียงจาร์วิสหลงเฟยก็กล่าวทักทาย

 

[สวัสดีคุณเฟย กาแฟของคุณกำลังผ่านกระบวนการกรุณารอสักครู่]

 

“จาร์วิสสุภาพมาก” หลงเฟยพยักหน้าและลองเทียบอัตลักษณ์นี้กับระบบของเขาและรู้สึกว่ามันดีกว่าในนิสัยและน้ำเสียง

 

“โอ้นี่เป็นเอไออัจฉริยะประจำบ้าน จาร์วิสของชั้นเองเจ๋งใช่ไหม ที่นี่เขาคุมหมด” โทนี่เห็นหลงเฟยสนใจจาร์วิสเขาก็รีบอวดโดยเน้นว่าเขาสร้างเอง

 

“เขาสามรถรู้ชื่อของผมได้เองทั้งที่ยังไม่แนะนำตัวเลย จาร์วิสที่คุณลุงโทนี่สร้างฉลาดสุดๆ” หลงเฟยยิ้มและยกนิ้วโป้งให้โทนี่ หลงเฟยรู้ว่าที่จาร์วิสรู้ชื่อของเขาเพราะโทนี่ได้ถ่ายภาพของเขามาให้จาร์วิสวิเคราะห์ตัวตนก่อนแล้ว

 

“อะ..” โทนี่ยิ้มค้างหน้าเสียและไอกระแอมเปลี่ยนเรื่องทันที โทนี่หยิบกาแฟที่จาร์วิสทำเสร็จแล้วมาวางที่โต๊ะและเลื่อนถ้วยไปให้หลงเฟย

 

“เอาล่ะว่ามา เด็ก อืม นายเฟยต้องการอะไรจากฉัน เงินเท่าไร? นายลองว่ามาสิ” โทนี่เอนหลังพิงโซฟาในมือถือเตาปฏิกรณ์ของหลงเฟยสายตาหดแคบมองหลงเฟยอย่างจริงจัง เขาอยากรู้จุดประสงค์ของหลงเฟยเอามากๆ

 

หลงเฟยได้ยินโทนี่ เขาแทบไม่ต้องคิดเลยเพราะคิดมาก่อนแล้ว โทนี่คืออะไร นั่นแหละมองหาเงินคิดถึงโทนี่สตาร์ค หลงเฟยส่ายหัวและตอบโทนี่

 

“ไม่ ไม่ใช่เงิน”

 

“แล้วนายต้องการอะไร?”

 

“ฉันต้องการ....”หลงเฟยลากเสียงยาวจนโทนี่อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายจากหลุมที่หลงเฟยวางจนเขารู้สึกคอแห้งและกระดกน้ำส้มพอดีกับที่หลงเฟยพูดว่า

 

“ฉันต้องการหุ้นสตาร์คอินดัสตรี้”

 

“พรวดดดดด” โทนี่พ่นน้ำเต็มหน้าแถมยังลงไปในถ้วยกาแฟหลงเฟยอีกด้วย “อะไรนะไหนพูดอีกทีซิ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

43 ความคิดเห็น

  1. #34 biwlove134 (@biwlove134) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 17:41
    โห เอาเรื่อง
    #34
    0