Unlimited Spirits System

ตอนที่ 2 : ลาสเวกัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

 

หัวเราะอย่างลำพองสักพักจนสายตาเหลือบไปมองกระเป๋าตังค์ที่วางไว้บนโต๊ะ ทันใดนั้นรอยยิ้มร่าเริงก็หยุดชะงักทันใดพร้อมกับห้องที่กลับมาเงียบสงัด

 

“เงินไม่มี!” หลงเฟยเหงื่อผุดบนหน้าผากพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดปมสายตาดูซีเรียส “อัจฉริยะ ไร้เงิน” ก็เหมือน “กษัตริย์ไร้บัลลังก์”

 

[สิทธิพิเศษหากเจ้าภาพเติมเงินครั้งแรก ท่านจะได้รับโบนัสสุ่มลัคกี้แรนดอมฟรีหนึ่งครั้ง]

 

เหมือนได้ยินเสียงมารกระซิบ หลงเฟย เอื้อมมือไปหยิบเงินจากกระเป๋าตังค์ที่วางไว้บนโต๊ะออกมาทันทีทันที

 

“อ่า เติมๆๆ เอาเลยๆ”

 

และแล้วแบงค์ 100 ดอลล่าห์ที่พึ่งจะกดมาในมือก็หายไปทันที หลงเฟยรู้อยู่แล้วว่าระบบมันจะไม่ทอนก็ช่างมัน คาไว้ 8.50 ดอลล่าห์ไว้ในระบบทั้งอย่างนั้น

 

[เติมเงินครั้งแรกสำเร็จ ท่านได้รับ 10 คริสตัล พิเศษโบนัสเติมเงินครั้งแรก ได้รับสิทธิ์สุ่มลัคกี้แรนดอม 1 ครั้ง]

 

“จัดไปสุ่มเลย” ไม่รอช้า เพราะสิบคริสตัลในระบบมันทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว หลงเฟยหวังเพียงโบนัสเท่านั้น

 

[ได้รับกล่องสมบัติ E เปิดเลยหรือไม่]

 

“โอ๊ว เปิดเลย”

 

[ยินดีด้วยท่านได้รับการ์ดวิญญาณ เอมิยะ ชิโร่]

 

“เย้ได้การ์ดวิญญาณติดกันอีกแล้วมันจะคุ้มกว่าทักษะรึป่าวนะ เฮ้ยเดี๋ยว ใครวะเนี่ยไอ้หัวแดงนี่” หลงเฟยมองดูการ์ดรูปแสดงเป็นเด็กหนุ่มผมสีแดง และเขากดเข้าไปอ่านรายระเอียด

 

[การ์ดวิญญาณ เอมิยะ ชิโร่]

-นักเรียนมัธยมธรรมดาที่มีความสามารถพิเศษในด้านการยิงธนูและพรสวรรค์ในการซ่อมแซมอุปกรณ์ อาทิ เครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ รวมทั้งยังมากมายฝีมือในการทำอาหารเป็นอย่างยิ่ง

 

ขมวดคิ้วหนักเพ่งมองการ์ดในรายระเอียดที่แสดง หลงเฟยเขาจำไม่ได้ว่าชายหัวแดงในการ์ดคือใคร เขาก็ไม่ใช่แฟนตัวยงในอนิมากมายนักดูมาก็หลายเรื่อง อันไหนดูรอบสองรอบก็จำไม่ได้เท่าไรนัก

 

และเมื่ออ่านสรรพคุณในรายระเอียดเจ้าหนุ่ม เอมิยะ ชิโร่ นี่แล้วก็ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วหนัก

 

“นี่มันแย่ยิ่งกว่าการ์ดบลูม่าแบบเทียบไม่ติดฝุ่นหรือเปล่าทำไมจัดอยู่ในหมวดหีบสมบัติเกรด E วะเนี่ย!

 

[โปรดเชื่อมั่นในระบบในการจัดลำดับเกรดคุณสมบัตินั้นแม่นยำอย่างยิ่ง]

 

“เออมีชมตัวเองด้วย ระบบหลุมเงินนี่ ไม่ลองใช้คงไม่รู้สินะ ไหนลองเอาออกมาใช้งานที่โลกภายนอกบ้างดีกว่า”

 

หลงเฟยเพียงแค่สั่งในใจและการ์ดวิญญาณเอมิยะชิโร่ก็ปรากฏบนฝ่ามือของเขา การ์ดนั้นมีขนาดพอๆกับพวกบัตรเอทีเอ็มแต่ใหญ่กว่าเล็กน้อย มันเหมือนพวกการ์ดเกมมากกว่าหากเคยเล่นพวกดูเอลมอนสเตอร์ก็คงประมานนั้น

 

เขานำการ์ดมาแตะที่หน้าผากและรู้สึกว่ามีพลังงานบางอย่างแทรกซึมผ่านเข้ามาในจิตใจของเขา หลังจากนั้นชั่วครู่การ์ดในมือที่แตะหน้าผากก็สลายไปกลายเป็นเถ้าละออง

 

หลังจากนั้นเขาก็ลองซึมซับองค์ความรู้ความเข้าใจจากจิตวิญญาณในการ์ด เอมิยะ ชิโร่ ที่ได้หลอมรวมเข้ามานี้ สักพักหลงเฟยเบิกตาโพลงทันทีจนเกือบถลนออกมา

 

“นี่มัน..” หลงเฟยรีบลุกไปหยิบสมาร์ทโฟนมาไว้ในมือ และลองใช้ความสามารถแปลกๆที่เขาพึ่งจะเข้าใจนี้ หลงเฟยหลับตาลงทำสมาธิและวางสมาร์ทโฟนไว้ในฝ่ามือ

 

“เทรสออน”

 

ทันใดนั้นเขาก็รับรู้องค์ประกอบภายในทั้งหมดของสมาร์ทโฟนได้ทุกรายระเอียดที่พลังวิญญาณเขาสัมผัสแผ่นผ่านไป รวมทั้งยังมีองค์ความรู้ของบลูม่า มันช่วยให้เขาเห็นและเข้าใจแผงวงจรทางเดินไฟอินพุทเอ้าพุดมากมายไอซี ชิปเซตแต่ละตัว ซีพียูแรมแบตเตอรี่

 

เขารู้สึกว่าจะสามารถทั้งปรับแต่และแก้ไขได้โดยการใช้เพียงความคิดและพลังวิญญาณเท่านั้น

 

ลืมตาขึ้นมาทำปากส่งเสีย “ซี๊ด จิ๊ๆๆ” พร้อมกับหมุนและส่ายสะโพกจนเกือบเคล็ด

 

“นี่มันลัคกี้ชัดๆ มันช่างผสานกับความรู้ของบลูม่าได้ดีสุดๆ และมันโกงๆยังไงชอบกลนะ ต้องทดสอบกันสักนิด”

 

หลงเฟยวางสมาร์ทโฟนไว้และมองหาอย่างอื่นมาลอง เขาไม่สามารถรับได้หากเกิดผิดพลาดขึ้นมา เพราะตอนนี้ไม่มีเงินซื้อสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่แน่ๆ

.

.

.

 

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงผ่านไป จากการที่หลงเฟยหาเป้าหมายทดลองใหม่ก็คือพัดลมในห้องของเขานั่นเอง ทำให้พัดลมแต่เดิมเปลี่ยนไปวิวัฒนาการกลายเป็นเครื่องยนเจ็ทไฟฟ้า

 

พูดง่ายๆคือหลงเฟยได้จินตนาการสร้างองค์ประกอบใหม่แทบทั้งหมดเลยก็ว่าได้ ด้วยความรู้ความเข้าใจในธาตุทำให้เขาสร้างแร่เหล็กเข้ามาเสริมใบพัดลมพร้อมกับขยายขนาดออกไป เสริมด้วยใบพัดหลายชั้นแบบสับฟันซ้อนกันคล้ายเครื่องเจ็ทของเครื่องบินพร้อมกับขยายขนาดไดนาโมสร้างองค์ประกอบทองแดงขยายมันให้เส้นใหญ่ขึ้น ปรากฏว่าเมื่อทดลองแล้วก็ได้ผลชิบหายเกินคาด

 

วี๊ดดดดด

 

เสียงดังสนั่นแรงหมุนเครื่องพัดลมเจ็ทเสียงดังลั่นส่งผลให้ข้าวของภายในห้องของเขาปลิวว่อนไปทั่วรวมทั้งตัวของหลงเฟยก็ปลิวไปติดกับผนังห้อง เขาไม่สามารถไปปิดเครืองได้

 

ต่อมาเครื่องพัดลมเจ็ทดึงไฟฟ้าของทั้งอาร์พาทเม้นจนลัดวงจร ส่งผลให้ไฟฟ้าดับทั้งอาคารแถมหม้อแปลงระเบิดดังสนั่น

 

ปัง

 

ทั้งตึกกลายเป็นแตกตื่นวุ่นวาย ผู้คนมากมายแต่ละชั้นล้วนออกมาจากห้อง ยิ่งห้องข้างๆของหลงเฟยยิ่งแล้วใหญ่พวกเขาออกมาเคาะประตูห้องหลงเฟยอย่างแรง

 

หลายคนก็ได้ยินเสียงหวีดแหลมสูง พวกเขาก็มุ่งมาห้อง 408 กันทันทีและรู้สึกว่าปัญหาทั้งหมดเกิดจากห้องนี้แน่นอน

 

หลงเฟยเหงื่อผุดมากมายหน้าตาซีดเซียว แน่นอนว่าเขาเหนื่อยและใช้พลังวิญญาณปรับแต่และสร้างโครงสร้างเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบพัดลมมากมาย

 

เขารีบไปที่ประตูและแนบฝ่ามือวางทาบไว้

 

“เทรสออน”

 

พร้อมกับจินตนาการเสริมแกร่งให้กับประตูห้องจากประตูไม้กลายเป็นประตูไม้คุณภาพประตูเหล็กทันที พร้อมกับรีบไปแก้ไขพัดลมที่ดัดแปลงเอาไว้ให้กลับกลายสู่สภาพเดิม

 

สุดยอดพลังโกงของ เอมิยะ ชิโร่ ที่สามารถสรรสร้างสิ่งของเสกสรรค์ตามจินตนาการและความเข้าใจ ยิ่งเขามีความรู้ความเข้าใจของบลูม่ายิ่งแล้วใหญ่มันหนุนเสริมพลังพิเศษนี้ให้สุดยอดยิ่งเข้าไปอีกขั้น

 

เมื่อทุกอย่างไปเป็นปรกติแล้วเขาก็เปิดประตูห้องพร้อมกับแถไขสือว่านอนอยู่บ่ฮู้เรื่องใดๆทั้งสิ้น บางคนไม่เชื่อเขาก็เชิญพวกเขาเข้ามาดูภายในห้อง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปรกติพวกเขาก็จากไปด้วยความสงสัย

 

“เฮ่อ คืนนี้คงยาวนานกว่าทุกคืนในชีวิต ฮ่ะๆ” หลงเฟยถอนหายใจอย่างยิ้มๆ และตัดสินใจว่าจะไม่นอนในคืนนี้ หลงเฟยหยิบโทรศัพท์มาและโทรออกเบอร์ที่ได้มาเมื่อตอนเย็น เป็นเบอร์ของแฮรี่ ออสบอร์น

 

“ไงแฮรี่ ฉันเองเฟย”

 

“ว่าไงเพื่อรร่วมชั้นมีอะไรถึงโทรมาดึกดื่นล่ะ” แฮรี่รับสายพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

 

“โอ้ขอรบกวนนายเล็กน้อยพอดีฉันมีปัญหาเร่งด่วนนิดหน่อยต้องกลับไปหาญาติที่ลาสเวกัสน่ะ เลยจะขอยืมเงินนายหมื่นเป็นค่าเครื่องบิน แล้วพอฉันถึงที่นั่นจะขอญาติใช้คืนให้นายทีหลัง”

 

“โอ้ ได้สิแค่นี้ไม่มีปัญหาเลย ว่าแต่แบบนี้นายก็ต้องขาดเรียน”

 

“ใช่ แหะๆ ฝากลาอาจารย์ให้ฉันหน่อยสิ”

 

“ก็ได้บอกเลขบัญชีมาเดี๋ยวชั้นโอนให้เลยตอนนี้”

 

“โอเคเลขบัญชี 123x5-6xx-90xx

 

“ราตรีสวัส”

“บาย”

 

 

หลังจากวางสายไปไม่นานนักก็ได้รับข้อความเงินเข้าบัญชีมาสามหมื่น

 

หลงเฟยดูข้อความยอดเงินในมือถือพร้อมกับส่ายหัวอย่างเอือมๆ “ไอ้เจ้านี่คนขอแค่หมื่นให้มาสามหมื่นสมกับเป็นเศรษฐีออสบอร์นจริงๆ”

 

จากนั้นหลงเฟยก็เตรียมกระเป๋าเป้ เสื้อผ้าอีกสามชุดและพาสปอร์ตเดินทางและออกจากห้องไปหาที่กดตังค์ ดีมีร้านสะดวกซื้อไม่ไกลมีตู้เอทีเอ็มใช้ได้อยู่เหมือนจะมีระบบไฟสำรอง

 

เขากดเงินมาสามหมื่น สหายให้สามหมื่นก็กดหมดรวดเดียวไปเลย หลังจากนั้นก็โบกแท็กซี่ไปสนามบินและซื้อตีตั๋วไปลาสเวกัส

 

เป็นเวลากว่าห้าชั่วโมงในการเดินทางมาที่ลาสเวกัส ก็ไกล้รุ่งสางพอดี เดินออกมาหน้าสนามบินหารถแท็กซี่ขึ้นและขอให้คนขับพาไปที่ซีซ่าพาเลส

 

และมันก็ไกล้ๆจริงๆห่างจากสนามบินเพียง 4.2 กิโลก็มาถึงโรงแรมมันช่างเหนือความคาดหมาย

 

เขาไม่รู้จักสถานที่ในลาสเวกัสนักหรอกเพียงแค่เคยเห็นในหนังที่ดูและจำชื่อสถานที่เอาไว้เท่านั้น ส่วนความทรงจำเจ้าของร่างถึงจะเป็นคนที่โลกนี้มันก็ไม่เคยมาที่เวกัสเหมือนกัน

 

ลงจากรถเงยหน้ามองโรงแรมหรูหราใหญ่โตและกว้างขวาง มองดูป้ายชื่อโรงแรมก็เข้าใจทำไมมันกว้างนัก

 

“ซีซ่าพาเลส โฮเต็ลและคาสิโน หรูเกิ๊น”

 

พอเดินเข้าไปที่ล๊อบบี้ก็เกือบจะโดนยามกั้นไม่ให้เข้า ดีที่แหวกชายเสื้อให้ยามเห็นปึกเงินแลบออกมาจากเป๋ากางเกงและเดินเข้ามาด้วยสีหน้ามั่นคง

 

หลงเฟยก็หมดไปอีกห้าพันเช็คอินกับห้องดีลักซ์คิงห้าวันห้าคืน

 

ทำไมเขาถึงมาที่นี่น่ะเหรอ หากพูดถึงลาสเวกันสิ่งแรกที่คิดได้คืออะไร? ในหัวของหลงเฟยมีเพียงอย่างเดียวในลาสเวกัสที่ผุดขึ้นมาคือ “การพนัน”

 

ทำไมเขาต้องยืมเงินแฮรี่มาทั้งๆที่สร้างเงินได้ด้วยความสามารถของ เอมิยะ ชิโร่ คำตอบนั้นก็คือมันไม่ถาวรและมันจะหายไปเมื่อพลังของเขาที่อัดฉีดเข้าไปหมดลง

 

อีกอย่างก็คือระบบซีเรียลนัมเบอร์บนธนบัตรเขาก็ไม่สามารถปลอมมันได้ ไม่เช่นนั้นหากโดนจับได้จะเกิดปัญหา เพราะหากใช้เงินนั่นและถูกตรวจจับว่าซีเรียลบนธนบัตรซ้ำกันจะเกิดปัญหาตามมาแน่ๆและยิ่งนำเงินไปใช้กับสนามบินหรือตามโรงแรมใหญ่ๆ

 

มาถึงห้องสุดหรูวางกระเป๋าไว้และเปิดโน๊ตบุคของโรงแรมท่องอินเตอร์เน็ตของโลกนี้ และเขาก็ต้องไปสะดุดกับหัวข้อข่าว

 

-อัจฉริยะ โทนี่ สตาร์ก ได้รับรางวัลอพอกี้ประจำปีพิธีรับมอบรางวัลจัดที่ ซีซ่าพาเลส ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ เวลา 20.30 น

 

“เอ๋ เหตุการณ์นี้มันเมนหลักของไอรอนแมนภาคแรกนี่!

 

หลงเฟยเหมือนจะจำเหตุการณ์ได้ โทนี่เขาได้รับรางวัลและไม่ขึ้นมารับบนเวทีแต่ไปขลุกที่คาสิโนทอยเต๋ากอดสาวๆ

 

“และที่สำคัญคืองานพิธีรับมอบรางวัลจัดที่นี่คืนนี้งั้นเหรอ หะๆ บังเอิญจริงๆนั่นแหละ ก็กะว่าจะมาปั้มเงินนะเนี่ย ดันเจอเนื้อเรื่องหลักเข้าให้จนได้”

 

หลงเฟยปิดคอมพิวเตอร์นั่งอยู่บนเตียงตากระพริบปริบๆ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ หากคุณได้ยินคำว่าโทนี่สตาร์ก สิ่งแรกทิ่คิดถึงคืออะไร? แน่นอนหากอยู่โลกก่อน หลงเฟยจะตอบว่า “ไอรอนแมน”

 

ตอนนี้บนโลกมาร์เวล เขาอยู่ที่นี่ ไอรอนแมนยังไม่ปรากฏ หากพูดถึงโทนี่ สตาร์ก สิ่งแรกที่แว๊บเข้ามาในหัวคือ “กองเงิน” นั่นเอง มหาเศรษฐี เพลบอย และ อัจฉริยะด้านเทคโนโลยี คิดค้นอาวุธไฮเทคทรงพลานุภาพผลิตให้แก่ประเทศชาติ

 

หลงเฟยเช็คสถานะดูค่าของตัวเอง

 

[หลงเฟย]

เลเวล 0

ฉายา ไม่มี

สปิริตฟิวชั่น

-บลูม่า (ดราก้อนบอล)

-เอมิยะ ชิโร่ (สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์)

 

“แล้วเลเวลทำยังไงถึงจะขึ้นล่ะ” หลงเฟยสอบถามระบบและเขาก็ได้รับคำตอบแบบเรียบง่ายสุดๆสั้นสุดๆว่า

 

[สังหาร]

 

“คือต้องไปตีรันฟันแทงหรือฆ่าคนใช่ไหม อธิบายให้กระจ่างหน่อยก็ได้”

 

[ทุกสิ่งที่มีชีวิตเมื่อเจ้าภาพทำการสังหารด้วยตัวเอง ระบบจะสามารถดูดกลืนวิญญาณของสิ่งมีชีวิตนั้นมา และจะแปรเป็นค่าประสบการณ์เลื่อนระดับเลเวลของท่านได้ ส่วนปริมาณค่าประสบการณ์ก็ขึ้นอยู่กับคุณค่าของวิญญาณสิ่งมีชีวิตนั้นๆ]

 

“จะไปฆ่าไก่กาปลากระป๋องก็ได้ใช่มั้ย? ทุกอย่างที่มีชีวิตถือว่าได้หมดครอบคลุมสุดยอด ระบบฆาตกรชัดๆเลยนี่หว่า”

 

ถ้าจะให้หลงเฟยไปฆ่าคนเขาทำไม่ได้แน่นอน เพราะว่าไม่เคยฆ่าคนมาก่อน จะว่าเขาเป็นคนดีหรือไม่ดีนั้นก็ยากจะพูดและที่แน่ๆเขาก็ไม่มีหัวใจในการเป็นฮีโร่สักนิด เรียกได้ว่าระดับความดีเลวขึ้นอยู่กับสถานะการณ์และอารมณ์ล้วนๆ

 

“ตีรันฟันแทงหรือเรื่องฆ่าๆช่างหัวมัน ตอนนี้ไปเล่นพนันปั้มเงินดีกว่า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

43 ความคิดเห็น

  1. #42 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 18:48
    คนรวย 555
    #42
    0
  2. #11 ThaipaKing (@ThaipaKing) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 18:06
    ให้ยืมง่ายไปไหมแกไม่ใช่เพื่อนสนิดกันด้วยซ่ำ
    #11
    0
  3. #10 ThaipaKing (@ThaipaKing) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 18:04
    การ์ดชิโร่ ที่ทำได้แค่เสริมพลังกับปรับแต่งสินะ ยังไม่ถึงขั้นสร้างอาวุธจากพลังเพียวๆได้
    #10
    0