Unlimited Spirits System

ตอนที่ 1 : มาร์เวลเวิล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    9 ส.ค. 62



“..?.?..”


ชายหนุ่มผิวขาวเหลืองผมสั้นสีดำหน้าตาจมูกเรียว ดวงตาคม ดั้งโด่งสวยคิ้วเรียวเข้มสีดำหนา จัดว่าหน้าตาดีในระดับปานกลาง เขาไม่สูงมากประมาณ 177เท่านั้น รูปร่างก็สมส่วนพอดี

 

ขณะนี้เขากำลังหันมองไปรอบๆเห็นสิ่งที่ดูคุ้นเคยขณะเดียวกันมันก็ไม่คุ้นเคยเช่นกัน จนเมื่อดูแล้วดูอีกจนนันย์ตาของเขากลายเป็นขดน้ำวนในหัวเต็มไปด้วย เครื่องหมายคำถามนับไม่ถ้วน???

 

“ห้องเรียน? ชาวต่างชาติมากมาย?” ชายหนุ่มรู้สึกสับสนมึนงงอย่างหนัก เขามาอยู่จุดนี้ตั้งแต่เมื่อใด

 

“หรือว่านี่เป็นความฝัน” นั่งอยู่ที่โต๊ะมองเพื่อนร่วมห้องเรียนรอบๆมองดูครูผู้สอนที่กำลังบรรยายอยู่ด้วยภาษาอังกฤษ

 

“แต่เราเก่งอังกฤษและฟังออกตั้งแต่เมื่อไร?” ชายหนุ่มงุนอีกครั้ง เขารู้สึกว่าฟังรู้เรื่อง แต่เดิมเขาไม่เก่งภาษาอังกฤษเลยแต่ตอนนี้เขากลับเข้าใจ

 

“อ๊ะ”

 

ทันใดนั้นเองเขาเจ็บในหัวอย่างรุนแรงจนต้องนำมือกุมขมับและฟุบลงกับโต๊ะ และภาพมากมายไหลแล่นอยู่ในหัวของเขา

 

“อ๊า”

 

ชายหนุ่มเริ่มทนไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นยืนเดินเซก่อนจะคำรามลั่นห้องจนทุกคนหันมามองเขาอย่างตกใจ และเห็นว่าใบหน้าของเขามีเลือดไหลออกมาจากรูจมูกและดวงตาของเขาเหลือกขึ้น

 

“เกิดอะไรขึ้น!

 

ครูผู้สอนและเพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ กลายเป็นแตกตื่นตกใจ

 

เพื่อนร่วมห้องที่นั่งข้างหลังของชายหนุ่มเป็นชายร่างสูง เมื่อเขาเห็นชายหนุ่มนั้นมีท่าทางจะล้มก็รีบลุกจากที่เข้ามาประครองเอาไว้

 

“โอ้เขาสลบไปแล้ว” ขณะเดียวกันชายร่างสูงก็หันไปมองโต๊ะข้างๆและเรียกเด็กชายอีกคน “เฮ้ปีเตอร์มาช่วยฉันพาเขาไปห้องพยาบาลที”

 

“โอเค”

 

ทันใดนั้นชายคนนี้ก็รีบเข้ามาช่วยพยุงร่างชายหนุ่มที่หมดสติเอาไว้ พวกเขาช่วยกันหอบประครองไปส่งห้องพยาบาล

 

.

.

.

 

“หลงเฟย อายุ 18 นักเรียนทุนวิทยาลัยเอ็มไพร์สเตจ” หลงเฟยนอนกระพริบตาปริบๆบนเตียงในห้องพยาบาล

 

ก่อนหน้านี้เขาทำรับความทรงจำจากเจ้าของร่างทำให้เขารู้สึกเจ็บหัวมาก ส่วนความทรงจำเก่าของเขาก็ยังคงอยู่ เขาคิดว่าเขาตายแล้วแต่กลับมาโผล่ต่างโลก มันช่างน่าเหลือเชื่อ

 

“ฉันได้รับโอกาสได้มีชีวิตอีกครั้ง” หลงเฟยลุกออกจากเตียงนั่งคิดเงียบๆ สักพักเขาก็เดินไปส่องกระจกดูตัวเองในร่างใหม่และผงกหัวดั่งไก่จิกข้าวสารรัวๆด้วยความพึงพอใจ

 

“หล่อกว่าเก่าไม่เลวเลย แต่แปลกตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างใหม่ที่อายุ18แล้วนี่มันแปลกๆ หรือความทรงจำระลึกชาติของฉันพึ่งจะตื่นขึ้นมากันนะ” หลงเฟยเกาหัวสงสัยก่อนมองดูนาฬิกาบนผนังห้อง

 

“เย็นแล้วกลับบ้านก่อนดีกว่า”

 

เมื่อหลงเฟยกำลังจะออกจากห้องพยาบาล ก็มีชายสองคนเปิดประตูห้องเข้ามา

 

“เฮ้นายฟื้นแล้ว ฉันเอากระเป๋าเป้ของนายมาให้” ปีเตอร์เดินมาหาหลงเฟยที่เตียงและวางกระเป๋าเป้

 

แฮรี่มองดูหลงเฟยก่อนจะเตือนว่า “เป็นยังไงดีขึ้นบ้างหรือเปล่า นายควรจะไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอีกทีดีกว่านะ วันนี้ทุกคนในห้องตกใจกันมาก”

 

“พวกนาย...” หลงเฟยมองอ้ำๆอึ้งๆคนสองคนที่ดูเหมือนเป็นเพื่อนร่วมห้องอย่างมึนๆ

 

“โอ้ใช่ ฉันปีเตอร์ ส่วนนี่แฮรี่” ปีเตอร์รีบแนะนำตัวอีกครั้ง และเขาก็ทำท่าทางเกาหัวเล็กน้อยอย่างอายๆและถามว่า “นายคือ?”

 

“ฉัน...”

 

หลงเฟยสมองเกือบลัดวงจรไปนิดหน่อยก่อนจะกลับมาตั้งสติได้ และก็เข้าใจว่าในห้องนักศึกษาของชั้นเรียนเขาไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นๆมากนักเพราะด้วยนิสัยฐานะและเชื่อชาติ เจ้าของร่างเดิมจึงเป็นคนตัวเล็กเงียบๆไม่สุงสิงกับใครนัก

 

หลงเฟยก็ทักทายพูดกับพวกเขา“สวัสดี ปีเตอร์ แฮรี่ ฉันหลงเฟย” เรียกฉันว่าเฟยก็ได้”

 

“นายเฟยไหวหรือเปล่า เดี๋ยวฉันให้คนไปส่งนายที่บ้าน” แฮรี่เหมือนจะสังเกตุเห็นสีหน้าอ้ำอึ้งมึนงงของหลงเฟย เขาจึงเข้าใจผิดคิดว่าหลงเฟยอาการไม่ค่อยจะดีนักและจะสั่งให้คนขับรถไปส่งหลงเฟยกลับบ้าน

 

หลงเฟยรีบโบกมือห้าม “ไม่ ไม่เป็นไรขอบใจฉันสบายดี”

 

แฮรี่พยักหน้าเดินเข้ามาตบบ่าหลงเฟยด้วยรอยยิ้ม “งั้นก็ดีแล้วอย่าลืมมีโอกาสก็ไปตรวจโรงพยาบาล”

 

จากนั้นพวกเขาก็ออกจากห้องพยาบาล เดินไปคุยกันไปเล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายกันไป

 

“ไว้เจอกันพรุ่งนี้”

 

“บายแล้วเจอกัน”

 

หลงเฟยโบกมือลา ปีเตอร์และแฮรี่ด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นพวกเขาลับตาไปแล้วหลงเฟยรีบมองหาห้องน้ำเข้าไปและล้างหน้า มองตัวเองที่กระจก ตบแก้มดังป๊าบจนทิ้งรอยแดงอ่อนๆ

 

“นี่มันโลกมาร์เวลเรอะ!

 

หลงเฟยไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่ได้ชีวิตใหม่ในอีกโลก เพียงแต่ว่าโปรไฟล์ธรรมดาของร่างนี้มัน..

 

“ฉันคนธรรมดา แถมยากจน โชคดีได้ทุนสาขาวิทยาศาสตร์และย้ายมาเรียนวิทยาลัยชั้นนำที่นิวยอร์ค อาศัยอยู่อาร์พาตเม้นมอซอในเขต 21 พนักงานพาร์ททามร้านฟาสฟู๊ดช่วงเย็น”

 

“ไอ้เจ้ากรรม วิญญาณมาเกิดใหม่ได้ร่างใหม่ต่างโลกทั้งทีไม่มีระบบ...” เมื่อเอ่ยพึมพำถึงช่วงนี้น้ำเสียงของเขาก็หยุดชะงักไปทันทีและได้ยินเสียงดังในหัวพร้อมกับภาพที่ฉายขึ้นในหัวสมอง

 

[ยินดีต้อนรับเข้าสู่ อันลิมิเต็ด สปิริต ซิสเต็ม]

[เจ้าภาพเปิดใช้งานระบบครั้งแรก ลัคกี้แรนดอม 1 ครั้งฟรี]

 

หลงเฟยมองดูภาพที่แสดงขึ้นมาเหมือนเกมอะไรสักอย่าง

 

“ฮ่าๆ ข้ามีระบบเว้ย เยสๆ!” มือกำหมัดแน่นเต็มไปด้วยความปิติยินดีในใจและรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ไม่มูลฝอยในโลกมาร์เวลนี้อย่างแน่นอนหากมีระบบเขาก็คงจะเป็นคนพิเศษได้บ้าง

 

“ดะเดี๋ยว มันไม่มีภารกิจอะไรเลยเหรอวะ ระบบอะไรกันเนี่ย” หลงเฟยมองดูหน้าต่างเมนูที่มีเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น มีเพียง

[ค่าสถานะ] [ร้านค้า] [เติมเงิน] [ลัคกี้แรนดอม] และ [ช่องเก็บของ]

 

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและลองเลือกไปที่ ค่าสถานะ ต่อมาก็มีหน้าต่างใหม่แสดงขึ้นมา

 

หลงเฟย

ระดับ 0

ฉายา ไม่มี

สปิริตฟิวชั่น ไม่มี

 

“เฮ่อ..อย่างที่คิด” ถอนหายใจเล็กน้อยกับค่าสถานะที่ไร้ความสามารถก่อนจะเปิดร้านค้าเพื่อดู ทันใดนั้นดวงตาแทบถลนออกมา

 

“ไอ้ แม่งฟัคแฟงแตงไท ราคาพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย!!” และสิ่งที่เขาเห็นคือราคามหาโหดไม่ว่าจะเป็นหมวดโพชั่น หมวดอุปกรณ์ หรือทักษะ

 

“แค่ยาเพิ่มเลือดก็เป็นแสนคริสตัล เอ๊ะเดี๋ยวต้องลองดูระบบเติมเงินนี่ละ”

 

ว่าแล้วเขาก็ทดลองเติมเงินเข้าระบบดู เพราะว่าระบบไม่บอกว่าใช้สกุลเงินอะไรหลงเฟยจึงลองใช้เงินที่มีในกระเป๋าตังค์ทั้งหมดของเขา

 

ถือเงินทั้งหมดแปดดอลล่ากับอีกห้าสิบเซนไว้ในมือและลองเอ่ยกับระบบในใจดู

 

“เติมเงิน”

 

แว๊บ

 

ปรากฏว่าเงินในมือหายไปพร้อมกับได้ยินเสียงระบบดังแจ้งว่า

 

[เจ้าภาพโปรดเติมเงินขั้นต่ำ 100 ดอลล่าห์]

 

“ไอ้ย๊ะ เดี๋ยวสิเอ้ยแล้วเงินนี่ที่หายไปล่ะ?”

 

[เนื่องจากจำนวนที่ท่านเติมไม่ถึงขั้นต่ำที่กำหนดไว้ ระบบได้สะสมยอดไว้ให้ เมื่อครบยอดจะแปรเปลี่ยนเป็นคริสตัลอัตโนมัติ]

 

หลงเฟยลองถามระบบดูว่า “แล้วถอนออกคืนมาได้มั้ย ขั้นต่ำต้องเติมเท่าไรและจะได้หน่วยคริสตัลเท่าไร”

 

[เจ้าภาพไม่สามารถถอนคืนได้ สกุลเงินที่ท่านเติมคือดอลล่าห์และอัตราขั้นต่ำ 100 ดอลล่าห์ สามารถเปลี่ยนเป็น 10 คริสตัล]

 

ฟังเสียงไร้อารมณ์และไร้หัวใจของระบบแล้วหลงเฟยก็พูดไม่ออก “เออเนอะไม่คืนเงินด้วย ไม่เตือนกันก่อนเลยด้วยถ้าไม่ถามคงไม่รู้เลย..”

 

[เจ้าภาพสามารถถามคำถามได้]

 

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงเฟยจึงยิงคำถามแรกว่า “ระบบนี้มันคืออะไร มีเป้าหมายอะไร”

 

[ไม่สามารถตอบคำถามได้เนื่องจากระดับท่านต่ำเกินไป]

 

“ก็ว่าแล้วเชียว...”

 

หลงเฟยออกจากระบบและเดินทางกลับบ้าน เขาเดินอย่างยาวนานจนฟ้ามืดกว่าจะถึงที่หมายสามารถนับป้ายรถเมล์ที่ผ่านได้ 8 ป้าย ถือว่าเดินมาไกลเลยทีเดียว เขาแวะกดเงินที่ตู้เอทีเอ็มหน้าอาร์พาทเม้น พอเรียกดูยอดเงินในบัตรก็มีสีหน้าน่าเกลียดเล็กน้อยและถอนเงินออกมาทั้งหมด

 

“ทั้งเนื้อทั้งตัว 162.50 ดอลล่า”

 

หลังจากนั้นเขาก็กลับขึ้นห้องของเขาที่อยู่บนชั้น 4 หมายเลขห้อง 408 นี่คือห้องของเขา

 

เปิดประตูเข้ามาก็ถอดรองเท้าเข้าไปในห้องเล็กๆของเขาและถอดเสื้อผ้าอาบน้ำทันที หลังจากนั้นก็กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีพ

 

วันนี้เขาไมได้เข้าไปทำงานพาททามที่ร้านฟาตฟู๊ด และหลังจากนี้เขาคงไม่ไปอีก

 

“มันไม่ใช่เลย นี่มันโลกมาเวลจะให้มาทำงานพาททามได้ยังไงกัน งั่มๆ” เขาบ่นไปพลางกินไปพลาง

 

ชีวิตก่อนหน้าก่อนจะตาย เขาถือว่าเป็นผู้ล้มเหลว เขาเป็นมนุษย์เงินเดือน หน้าตาไม่ดีเลยไม่มีแฟน แถมยังจน และการศึกษานั้นธรรมดาและตำแหน่งงานก็เลยต่ำ โปรไฟล์เขาต่ำแบบทั่วไปดำรงชีวิตรูปแบบตายตัวไร้สีสัน มากว่า 15 ปีหลังเรียนจบ ก่อนจะประสบอุบัติเหตุตายบนท้องถนน

 

ไม่ใช่ว่าไม่ต้องการมีชีวิตแบบมีสีสัน แต่ว่าทำไม่ได้ เขาไม่มีโอกาสเลย หากไม่ทำงานก็ไม่มีเงินใช้จ่ายค่าอุปโภคบริโภค หากทำงานก็ไม่มีเวลาว่างไปเที่ยวหรือผ่อนคลายหรือทำกิจกรรมอื่นๆ

 

ความสุขในชีวิตที่แล้วก็คือช่วงค่ำๆก่อนนอนเท่านั้นทั้งอ่านหนังสือนิยายดูหนังอนิเมะ นั่นแหละความสุขทั้งหมดของเขาสามารถผ่อนหัวสมองหลังเลิกงานได้

 

หลังจากกินเสร็จก็โยนถ้วยบะหมี่สำเร็จรูปลงถัง สายตาขชองเขากลายเป็นนิ่งงันเหม่อเหมือนกำลังคิดบางอย่าง

 

“เงิน ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาเงินมาเติมให้ระบบนี่แหละยิ่งมากเท่าไรก็ยิ่งเปลี่ยนชีวิตของคนธรรมดาให้เปลี่ยนไปเหนือคนธรรมดาได้”

 

“เฮ้ ใช่ เหมือนจะมีอะไรฟรีๆ 1 ครั้งนี่นา” หลงเฟยนึกขึ้นได้ เขาก็เรียกระบบทันที “ระบบลัคกี้แรนดอมที่ว่าฟรี 1 ครั้งมันคืออะไร”

 

[ลัคกี้แรนด้อม เป็นการสุ่มกล่องสมบัติ กล่องสมบัติจำแนกเป็นเกรด F E D C B A S SS SSS เมื่อเปิดกล่องจะลุ้นรับสปิริตการ์ดหรือไอเทมที่มีในร้านค้าที่เหรือระดับร้านค้าของเจ้าภาพ ณ ปัจจุบันได้ ตอนนี้ท่านสามารถใช้งานลัคกี้แรนดอมฟรี 1 ครั้ง ยืนยันการใช้งาน ใช่หรือไม่]

 

“ใช่ ยืนยัน” หลงเฟยกล่าวยืนยันเพียงหลังจากนั้นก็ปรากฏหน้าต่างใหม่ขึ้นมา มีหีบสมบัติตั้งแต่ระดับ F – SSS พร้อมกับแสงไฟกระพริบวิ่งไปมาสลับกันไปอย่างรวดเร็วและมันก็ค่อยๆหยุดลงที่...

 

 

 

[ขอแสดงความยินดี ท่านได้รับกล่องสมบัติ F ต้องการสุ่มต่อหรือไม่]

 

“เฮ้ได้เหรอ งั้นสุ่มต่อสิ”

 

[คริสตัลไม่พอโปรดเติมเงิน ต้องการ หนึ่งแสนคริสตัลเพื่อสุ่มหนึ่งครั้ง]

 

“แค่กๆๆ ” หลงเฟยสถบออกมาเขาหัวเสียมาก “ว่าแล้วมีการเติมเงินเข้าในระบบมันจะต้องวางหลุมผู้เล่นให้ตกให้เติมเงินจนได้”

 

หลงเฟยย้ายไปในหมวดช่องเก็บของและเปิดกล่องสมบัติระดับ F ที่ได้มาทันที

 

กล่อมสมบัติถูกเปิดออกและมีการ์ดลอยออกมา

 

“มันคืออะไร” หลงเฟยมองดูรูปแบบการ์ดที่ได้มาจากกล่องสมบัติ เขาเห็นภาพในการ์ดเป็นผู้หญิงหน้าตาดีผมสีฟ้าดูคุ้นตา

 

[ท่านได้รับการ์ดวิญญาณ บลูม่า]

 

เมื่อได้ยินเสียงของระบบเท่านั้นแหละถึงบางอ้อนึกออกทันที

 

“การ์ดบลูม่าจากซีรี่ย์ดราก้อนบอล มันใช้ทำอะไรได้?” หลงเฟยขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าจะได้รับสมบัติในรูปแบบการ์ด ที่คาดหวังไว้ว่าน่าจะเป็นไอเทมไม่ก็ทักษะบางอย่าง

 

[ไอเทมการ์ดวิญญาณ กดใช้หรือนำออกมาภายนอกแตะแนบหน้าผากเพื่อใช้งาน วิญญาณการ์ดจะหลอมรวมกับวิญญาณของเจ้าภาพ ท่านจะได้รับประสบการณ์ทั้งหมดจากวิญญาณในการ์ดในรูปแบบองค์ความรู้ความเข้าใจต่างๆรวมถึงทักษะต่างๆจากวิญญาณในการ์ดนั้นๆ เมื่อใช้งานแล้วไอเทมจะหายไป]

 

“.......”

 

หลงเฟยแทบพูดไม่ออก หลังจากฟังสรรพคุณการใช้การ์ดวิญญาณ การ์ดบลูม่า เธอคือนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะที่สามารถสร้างเครื่องมืออุปกรณ์ไฮเทคได้มากมายรวมทั้งห้องแรงโน้มถ่วงหรือทามแมตชีนได้อีกด้วย และดันได้จากกล่องสมบัติระดับ F ซึ่งต่ำที่สุด

 

หลงเฟยอดสงสัยไม่ได้ว่าระบบมันจัดระดับเกรดยังไงของมันกันแน่

 

“เอ่อ ระบบเจ้าจัดระดับเกรดกล่องสมบัติยังไงถึงให้กล่องเกรด F สุ่มออกมาได้ดีขนาดนี้ล่ะ อย่างเช่นการ์ดวิญญาณบลูม่าเป็นเกรดF เนี่ยวัดระดับเกรดจากอะไรกันแน่”

 

[ ระบบ อันลิมิเต็ด สปิริต ซิสเต็ม ทำการแยกแยะเกรดตามความแข็งแกร่งไม่ว่าจะไอเทม ความสามารถ หรือ การ์ดวิญญาณตัวละครทุกตัวจากซีรี่ย์นั้นๆ ตัวอย่างเช่น บลูม่าที่เจ้าภาพได้มาจากซีรี่ย์ดราก้อนบอลเธอเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาความแข็งแกร่งอยู่ในระดับต่ำสุดจึงจัดเป็นเกรด F]

 

หลงเฟยเข้าใจในทันที ระบบหลุมนี่วัดระดับหรือจัดอันดับเกรดจากความแข็งแกร่งและความสำคัญจากเรื่องนั้นๆเท่านั้น และคราวนี้โชคนับว่าดีที่ได้การ์ดวิญญาณบลูม่าที่อยู่ในซีรี่ย์ดราก้อนบอล หากได้การ์ดระดับ F หรืออื่นๆที่อยู่ซีรี่ย์อื่นแล้วก็ไม่รับประกันว่าจะเกลือหรือไม่

 

ฉะนั้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาสั่งใช้งานการ์ดวิญญาณบลูม่าทันที

 

ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนว่าสดชื่นขึ้นมาทันที รวมทั้งอาการเหนื่อยล้าเหมือนจะถูกฟื้นฟูขึ้นเล็กน้อยเหมือนมีพลังงานบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก หรือจะเรียกว่าพลังวิญญาณของเขาเมื่อหลอมรวมกับการ์ดวิญญาณบลูม่า ส่งผลให้พลังวิญญาณเพิ่มเป็นสองเท่าเหนือคนปรกติเลยทีเดียว

 

หลังจากนั้นหลงเฟยลองทดสอบ เขาเลือกหยิบตำราเรียนคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ของมหาลัยมาเปิดดู แค่มองดูเขาก็เข้าใจได้ในทันทีแถมยังมีรอยยิ้มหยันเล็กน้อยอีกด้วย

 

ฟืบ

 

ปิดหนังสือและแหงนหน้าขึ้นหัวเราะอย่างลำพอง

 

“ก๊ะ กั่ก ก๊ะๆๆ พี่เป็นอัจฉริยะแล้วโว้ย”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #41 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 18:36
    นี่มันระดับ F คุณภาพ
    #41
    0
  2. #9 ThaipaKing (@ThaipaKing) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 17:58
    โหดเชี้ยๆเลยการ์ด ถ้าได้ โกคูแกไม่เป็น ก๊อตซุปเปอร์ไซย่าได้ทันทีเลยหรอ!!
    #9
    1
    • #9-1 ThaipaKing (@ThaipaKing) (จากตอนที่ 1)
      12 สิงหาคม 2562 / 17:59
      การ์ดระดับF ยังได้ความรู้บลูม่า ก็รู้ๆอยู่บลูม่าฉลาดโคตรๆเครื่องข้ามเวลายังสร้างมาแล้ว
      #9-1