The Strongest Cheat System โคตรระบบ

ตอนที่ 4 : รางวัลจากการสุ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

 


 

เสี่ยวเฟิงรีบพายเรือยางลำน้อยๆเข้าไปไกล้ทางเรือสำเภาของสำนักหงส์ขาว เมื่อเข้ามาไกล้พอที่จะมองเห็นคนบนเรือแล้วก็เกิดความประหลาดใจสุดๆ


 

“อั๊ย..ยี๊”

 


สิ่งที่เห็นคือมีคนบนเรือได้มาที่ราวดาดฟ้าเรือก้มหน้าคายอ๊วกลงทะเลกันถ้วนหน้า บางคนก็ถึงกับล้วงคอแล้วล้วงคออีกเลยทีเดียว

 


“โรคระบาด? พวกเขาติดโรคระบาดกันชัวร์ป๊าบๆ ไม่งั้นคงไม่อ๊วกแตกกันทั้งคณะแบบนี้ ไม่ก็คงวิปริตแล้วล้วงคออวกกันทำไม”

 


ด้วยความมั่นใจเสี่ยวเฟิงคิดว่าผู้คนบนเรือลำนั้นต่างต้องป่วยเป็นโรคบางอย่างแน่ เขาจึงรีบมองหาตำแหน่งเหนือลม

 


ชายหนุ่มสองมือกางออกรับกระแสลม จับทิศทางลมได้เขารีบเปลี่ยนตำแหน่งเรือยางให้ไปอยู่เหนือลมทันทีเพราะกลัวโรคระบาดแพร่มาสู่ตน เหนือลมนั้นอยู่ทางด้านหลังเรือของสำนักหงส์ขาว

 


ทำให้เสี่ยวเฟิงพายเรือตามหลังเข้ามาไกล้เรือใหญ่โดยเร็วโดยไม่มีใครทันสังเกตุเห็นเพราะต่างก็อ๊วกแตกกันอยู่ เขาเข้าร้านระบบและซื้อสายเปียโนกับตะขอเหล็ก ได้มาก็มาปรับปรุงเบ็ดแฮนเมดใหม่ เสร็จก็ใช้คันเบ็ดของเขาเกี่ยวเกาะราวดาดฟ้าเรือทางด้านหลังเพื่อให้เรือใหญ่ลากเรือยางของตนไปด้วย

 

 

ติ้ง

 

[ท่านได้รับเควส]


[ค้นพบดินแดนใหม่ รางวัล 50,000 คริสตัล]

 

 

“อือหือ!” เสี่ยวเฟิงรู้สึกขนลุกมากที่ระบบมอบเควสนี้ให้ รางวัลเยอะจริงๆเชียว และหากมีเควสเยอะๆกว่านี้เขาก็จะรวยคริสตัลแน่นอน

 


“ระบบให้เควสเยอะๆกว่านี้ได้อะป่าว”

 


[ทุกครั้งระบบจะมอบเควสให้ตามสถานการณ์แบบสุ่ม และไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เควสที่ได้รับมากน้อยยากง่ายขึ้นอยู่กับ Lv ของท่าน]

 


ทำให้เสี่ยวเฟิงคิดเรื่องการทำให้ตัวเองเลเวลอัพไวๆ เมื่อตอนที่กินคิงแซลม่อนชิ้นนั้นไปได้ตั้งสามเปอร์เซ็นต์ หากเขากินเนื้อปลาที่เก็บไว้จนหมดทั้งตัวคาดว่าจะได้ไม่เกินสิบเปอร์เซ็นต์

 


มองยอดคริสตัลคงเหลือ ก็แทบจะซื้ออะไรดีๆไม่ได้เลย เหลือเพียง 80 คริสตัล ก็รู้สึกหดหู่ไม่น้อย “เควสใหม่นี้คิดว่าเกาะเรือใหญ่ลำนี้ไปเรื่อยๆคงถึงที่หมายสักแห่งล่ะนะ”

 


ฉะนี้แลเสี่ยวเฟิงคิดว่าผู้คนบนเรือไม่ค่อยจะปรกติกันก็หรืออาจเป็นโรคระบาดหรือโรคติดต่อ เลยไม่กล้าขอขึ้นหรือแอบขึ้นเรือไป กลับติดสายห้อยตามท้ายเรือตลอดเวลา และยังซ้อนหน้ากากกันแก๊สแบบผ้าสีดำเข้ากับชุดมาสวมใส่ปิดปากกับจมูกไว้เพื่อความปลอดภัย

 


เป็นเวลานานกว่าสิบวันก่อนที่เขาจะมองเห็นฝั่งผืนธรณีนอกจากทะเล ไม่นานนักเรือสำเภาของสำนักหงส์ขาวก็เข้าจอดเทียบท่า ส่วนเสี่ยวเฟิงนั้นก็รอให้พวกคนในเรือใหญ่ลงหมดก่อนและตัวเขาค่อยตามหลังไป

 


เก็บเรือยางไว้ในช่องเก็บของระบบเสร็จก็เดินเข้าหมู่บ้าน

 


ติ้ง

 

[สำเร็วเควส ค้นพบดินแดนแห่งใหม่ ได้รับ 50,000 คริสตัล]

 

ชายหนุ่มยิ้มออกมือถูกจมูกเชิดหน้าขึ้นมาพึมพำเบาๆ


“เหอ เหอ ง่ายดายนัก” จากนั้นเขาลองดูค่าสภานะของตัวเอง

 


[เสี่ยวเฟิง]

Exp 55.03/100% Lv0

Hp 10/10 Mp 0/0

สายเลือด/เผ่า    มนุษย์

Str 1   Agi 1   Vit 1   Ki 0

ทักษะ  ไม่มี

 

คงเหลือ 50,080 คริสตัล


 

Str คือพลังร่างกายหรือพละกำลังกายภาพ

Agi ก็จะแสดงค่าความคล่องตัวและความเร็วการหลบหลีก

Vit คือพลังชีวิตและพลังป้องกันอึดถึก

Ki กำลังภายในพลังแฝงหรือจะเรียกว่า ปราณ ก็ได้


 

ตอนนี้สภาพของเสี่ยวเฟิงก็คือไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาๆและอ่อนแอกว่าคนทั่วไปของโลกนี้เสียอีก

 


เสี่ยวเฟิงเดินอยู่แถวท่าเรือ มีเรือใหญ่จอดเทียบท่าแค่สองสามลำเท่านั้น และทุกลำดูจะเป็นเรือรูปลายผ้าใบเรือเหมือนกันหมด

 


มีบ้านเรือนริมน้ำแถวเรียบชายฝั่ง ตามท้ายบ้านจะมีเรือพายแจว ไว้ออกหาปลา สิ่งก่อสร้างอาคารเรือนแถวนี้ล้วนทำจากไม้ ไม่ก็หินดินอิฐทรายโคลนมาทำผนังบ้านและกำแพง หลังคาก็มุงฟาง น้อยอาคารนักที่จะมีหลังคาเป็นกระเบื้อง

 


ตามทางเดินของหมู่บ้านค่อนข้างที่จะยังมืดอยู่บ้างเล็กน้อย เสียงเป็ดไก่แต่ละบ้านครัวเรือนร้องขับขานยามเช้า

 


ถนนทางเดินบางส่วนก็ยังเป็นดินอยู่บ้าง บางจุดก็ยังมีน้ำขังเป็นหลุมบ่อเล็กบ่อน้อย บ่งบอกวิถีชีวิตคนแถวนี้ได้อย่างดี มันแบบว่าชาวเขาชาวดอยมาก โลกนี้ยังคงด้อยพัฒนา ในด้านชีวิตความเป็นอยู่และเทคโนโลยีถือว่าล้าหลังกว่าโลกเดิมที่เสี่ยวเฟิงจากมาแบบสุดๆ

 


ชายหนุ่มเดิมตามหลังกลุ่มคนของสำนักหงส์ขาวที่ลงมาจากเรือและเห็นว่าคนกลุ่มนั้นกำลังเดินไปทางขึ้นเขาสูงชัน เขาก็หยุดตามโดยพลัน ทางขึ้นเขามีเสาซุ้มและป้ายเขียนไว้ว่า “สำนักหงส์ขาว”

 


“ที่แท้พวกอมโรคเหล่านี้เป็นศิษย์สาวกของสำนักเหรอเนี่ย พวกเขาจะเหมือนพวกจอมยุทธกำลังภายในปล่อยปราณยิงพลังลำแสงหรือเหาะบินเหินเวหาได้รึป่าวนะ” เสี่ยวเฟิงไม่ติดตามพวกเขาไปอีก เขากลับเดินไปเรื่อยเปื่อยในหมู่บ้านแทน

 


เขาเดินชมบรรยากาศของเมืองเล็กๆนี้แบบเพลินๆอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง อากาศดีวิวธรรมชาติท้องทุ่งนากว้างหลายแปลง มีสวนผลไม้อีก วัวควายเดินอยู่ในสวนนาประปรายดูแล้วช่างสงบสุข เสี่ยวเฟิงแต่เดิมนั้นนอนบนเตียงนุ่มๆ อยู่ดีๆก็มาโผล่ที่โลกนี้และนอนอยู่กลางเกาะร้าง ไม่ได้หวังว่าจะต้องทำอะไร

 


ชายหนุ่มสูดหายใจลึกกวาดตามองไปรอบๆบ้านเรือนในเมืองนี้ มันก็น่าปักปลักลงฐานและใช้ชีวิตของเขาอยู่ในเมืองนี้ไม่น้อย

 


“แค่ใช่ชีวิตธรรมดาๆมีกินมีใช้ มีสังคมผองเพื่อน และก็หาภรรยาสักคนสองคน ไม่สิสามคน...อืม ขอแค่ชีวิตไม่น่าเบื่อและมีสีสันต์บ้างก็พอข้าคงใช้ชีวิตโลกนี้ได้อย่างสงบสุข”

 


เสี่ยวเฟิงเดินไปเรื่อยเปื่อยพลางคิดไปว่าตัวเองจะเริ่มต้นใช้ชีวิตโลกนี้ยังไงถึงจะดี เดินไปเรื่อยอยู่ดีๆก็ต้องสะดุ้งและหยุดก้าวเท้าทันที เสี่ยวเฟิงรู้สึกว่ามีมือใหญ่หนาๆมาจับยึดบ่าตนไว้แน่นดั่งคีมเหล็กจึงหึนไปมอง

 


เห็นชายชราร่างบึกบึนเปลือยท่อนบน จนเสี่ยวเฟิงเห็นมัดกล้ามแน่นตัวขดรูปสวยงามไร้ไขมันโดยสิ้นเชิง ชายชรามองขึ้นๆลงๆสำรวจมาที่ตน และพูดข้างหูกับเขาว่า “เจ้า หน้าตาดูไม่คุ้นเลย อย่าตอบนะว่าเป็นคนของหมู่บ้านนี้ข้าไม่เชื่อแน่”

 


เสี่ยวเฟิงขนลุกชูชัน เท้าตะกายวิ่งแต่ไม่อาจวิ่งได้เพราะโดนแรงจับยึดของชายชราจับบ่าไว้อยู่ เขาตอบด้วยเสียงสั่นๆ “ขะ ข้าไม่อยากโดนขุดทองนะ” เสี่ยวเฟิงกลัวมากเขาเริ่มเนื้อตัวสั่นแปลกๆ “ปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่”

 


ชายชราขมวดคิ้วสงสัยไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เจ้าหนุ่มคนนี้พูดสักเท่าไร “หืม กล่าวอะไรของเจ้าใครขุดทอง? หรือเจ้ามาขุดหาแร่ทองคำที่หมู่บ้านนี้หรอกรึ”

 


ชายชรากำลังฝึกยามเช้าอยู่บนหน้าผาสูง เขามองลงมาเห็นว่าเรือที่ไปหาสมัครเฟ้นรับศิษย์เข้าสำนักกลับมาแล้วจึงมองดูอยู่บนเทือกเขา

 


เมื่อมองสักพักกลับสะดุดตาจากเสี่ยวเฟิงที่มีการเคลื่อนไหวแบบแปลกๆคอยตามกลุ่มศิษย์หงส์ขาวที่ลงจากเรือมา และดูจากการแต่ตัวสีดำทั้งชุดและปกปิดใบหน้าแบบนี้ เขาจึงสงสัยอย่างมากและอาจคิดว่าชายหนุ่มคนนี้อาจจะเป็นนักฆ่าก็เป็นได้ ชายชราจึงกระโดดลงจากภูเขามาอย่างรวดเร็ว

 


แต่แล้วเมื่อย่องเข้ามาไกล้และเจ้าหนุ่มนี่ มันก็ยังไม่รู้ตัวอีกเขาก็เริ่มมั่นใจแล้วว่าไม่ใช่นักฆ่า พอเข้ามาไกล้และจับยึดบ่ามันเอาไว้ก็ยิ่งมั่นใจเลยว่า เจ้าหนุ่มนี่โคตรจะอ่อนแอแบบสุดๆ แล้วเมื่อกี้ดันพล่ามอะไร “ทองๆ”อีก

 


ชายชราก็ยิ่งงง ผอมแห้งกำลังน้อยแบบนี้อย่าบอกนะมันเป็นนักขุดแร่ เป็นไปไม่ได้ เครื่องไม้เครื่องมือมันก็ไม่มีอีก แต่ดูสีผิวเนื้อตัวมันก็ไหม้ดำแดดอยู่บ้าง มือไม่หยาบกร้านกล้ามเนื้อก็ไม่ค่อยมี ราวกับว่าเป็นพวกผู้ดีหนีออกจากบ้านมา “ไอ้เจ้าหนุ่มนี่น่าสงสัย มันมาทำอะไรที่เกาะนี้นะ” ชายชราคิดในใจ

 


เสี่ยวเฟิงเจอถามแบบปุบปับก็ไม่รู้จะตอบยังไง แต่แล้วก็คิดได้จึงตอบไป “อ้อ ข้ามาพร้อมกับพรรคพวกหลายคนเลย ข้าเป็นศิษย์จากสำนักหงส์ขาว พึ่งลงจากเรือที่มาเทียบท่าในตอนเช้าแต่ข้าพลัดหลงกับพวกเขา แหะ แหะ” เสี่ยวเฟิงตอบและยิ้มเจื่อนๆกลับไป

 


เมื่อเห็นชายชรายิ้มตอบ ไม่รู้เป็นเพราะอะไรเสี่ยวเฟิงรู้สึกขนลุก มันน่ากลัวนักราวกับกำลังมองปีศาจยิ้มให้ยังไงยังงั้นเลย

 


“ฮ่าๆ อย่างเจ้าเนี่ยนะ” ชายชราหัวเราะมองเสี่ยวเฟิงอย่างขบขัน และคิดว่าจะโกหกอะไรไม่โกหก ดันมาโกหกว่ามาพร้อมกับคนของสำนักหงส์ขาว และยังบอกว่าตัวมันเป็นศิษย์สำนักอีก

 


หากมาพร้อมกันจริงแต่ว่าทำไมหลงกลุ่มกันได้ซ้ำยังเดินมาคนละทิศคนละทางกันเลย พวกคนของสำนักหงส์ขาวพวกเขาเดินขึ้นเขาไปตรงที่ทางขึ้นไกล้ฝั่งท่าเรือแล้ว แต่เจ้าหนุ่มนี่ดันเดินมาทางออกหมู่บ้าน เป็นไปไม่ได้ที่จะหลงกลุ่ม หากเดินออกไปเรื่อยๆแล้วล่ะก็คงกลายเป็นซากแน่นอนหากเขาไม่มาหยุดเจ้าหนุ่มนี่ไว้ก่อน แค่หมูป่าสักตัวคงฆ่าเขาตายได้อย่างไม่ยากเย็น

 


ชายชราเมื่อเห็นเสี่ยวเฟิงใช้ข้ออ้างห่วยๆก็ถอยหายใจเบาๆ“เฮ้อ ช่างเถอะ ” ก่อนจะเปลี่ยนมือเป็นจับคว้าคอเสื้อเสี่ยวเฟิงไว้แน่น ชายชราพาดเสี่ยวเฟิงไว้ที่หลังกล้ามของเขาราวกับแบกถุงย่ามด้วยมือเดียว

 


“อ๊า ทะ ท่าน จะทำอะไรน่ะปล่อยข้าๆ” เสี่ยวเฟิงเริ่มแตกตื่นและสังหรแปลกๆพิกล

 


ชายชราแสยะยิ้มก่อนจะกล่าว “ฮึฮึ ก็เจ้าบอกว่าเป็นศิษย์สำนักไม่ใช่รึ ข้าก็จะไปทางนั้นอยู่พอดี ทางเดียวกันไปด้วยกันไงเจ้าจะได้ไม่หลงทางอีก”

 


พูดจบก็ย่อขาทั้งสองข้างลงและดีดตัวออกจากพื้นอย่างรุนแรงและรวดเร็วพุ่งขึ้นเทือกเขาสูง

 


“อ๊า ม่ายยยย ปล่อย...เอ้ยอย่าปล่อยข้า....”

 


เสี่ยวเฟิงต้องพบเจอกับประสบการณ์สุดหวาดเสียวถึงลูกถึงคน ไม่คิดว่าชายแก่บ้ากล้ามคนนี้จะกระโดดพุ่งขึ้นฟ้าแบบนี้ “บ้าเอ้ย นี่มันไม่ใช่คนแล้วสัตว์ประหลาดชัดๆ”

 


เขาตะโกนร้องสุดเสียงไม่ขาดสาย มองลงไปข้างล่างเห็นบ้านเรือนทุ่งท้องนาไกลห่างไปเรื่อยๆ หัวใจยิ่งกระดอนตกลงมาที่ตาตุ่ม หากเขาตกลงไปมีแต่ตายกับตาย

 


ปัก

 


เมื่อขึ้นมาถึงยอดเขา ชายชราก็เหวี่ยงเสี่ยวเฟิงลงพื้นอย่างโหดร้าย “โอ๊ย”ก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นแทบสะโพกเคลื่อน ปากครางร้องโอดโอยน้ำตาปริ่มๆ

 


“เจ้าใจกล้ามากที่หลอกข้า ฮ่าๆ ดี ข้ากำลังขาดเด็กรับใช้อยู่เจ้าก็ทำหน้าที่นี้แล้วกัน” ชายชรากล่าวโดยไม่ถามไถ่เสี่ยวเฟิงสักคำ ก่อนจะเหาะหนีไปและทิ้งเสียงตามหลังดังมา

 


“เรือนทั้งสามตรงนั้นให้เป็นหน้าที่เจ้า ทำความสะอาดให้ดี ส่วนเจ้าก็อาศัยอยู่ในเรือนเล็กท้ายสวนสมุนไพรของข้าไปก่อน หากข้ากลับมายังไม่สะอาดล่ะก็ ข้าจะโยนเจ้าให้สัตว์อสูรกิน  ฮ่าๆๆ”

 


ชายชราส่งเสียงทิ้งท้ายไว้ก่อนบินเหาะหายลับไปจากสายตาเสี่ยวเฟิง

 


“หะ ไม่ถามสักคำ นี่เป็นการบังคับใช้แรงงานทาส? คนบนโลกนี้ป่าเถื่อนเสียจริง” เสี่ยวเฟิงตะโกนออกมา เมื่อเห็นชายชราบ้ากล้ามแล้วเขาก็ไม่กล้าที่จะขัดคำสั่ง

 


ใจคิดว่า หากโลกนี้มีคนป่าเถื่อนแบบนี้แล้วตัวเขาที่ยังไม่มีรากฐานอะไรเลยคงอยู่ยากแน่ๆ เป็นคนทำความสะอาดบ้านก็ยังดี อยู่แบบนี้ไปก่อนเพื่อเรียนรู้เรื่องราวต่างๆของโลกใบนี้ก็ดีไม่เลว

 


“ดูเหมือนว่าพวกฝึกวิทยายุทธกำลังภายในจะมีจริงๆซะแล้ว นึกว่าแค่กุเรื่องนิยายซีรี่จีนหลอกคนรุ่นหลังนะเนี่ย” เขาพึมพำพลางคิดไปถึงนิยายและซีรี่ย์ที่เขาเคยดูมาบ้างและไม่คิดว่าไอ้การเหาะวิชาตัวเบาอาศัยสายสลิงจะมีคนทำได้จริงๆ

 


ชายหนุ่มมองไปล่างเนินก็เห็นสวนสมุนไพรพืชชนิดต่างๆ กับเรือนอีกสามหลังที่แต่ละเรือนขนาดกว้างกว่า สามสิบตารางเมตร

 


เขาลงเนินไปเปิดประตูทั้งสามเรือนดูก็พบว่า หลังแรกเป็นที่พักอาศัยทั่วไป ภายในมีรโต๊ะกับเตียงนอนหินปูด้วยหนังเสือยัดฟางมันก็จะนุ่มหน่อยๆไม่นุ่มมาก

 


อีกเรือนนั้นเต็มไปด้วยชั้นวางและเก็บพวกหนังสัตว์มัดเย็บด้วยเชือกคล้ายตำราหนังสือ ส่วนเรือนที่สามหลังติดๆกันก็มี เตาโลหะไม่ทราบชนิดขนาดพอๆกับโอ่งทำด้วยโลหะสีดำใต้เตาก็เป็นผงเถ้าจากฟืน พอเปิดฝาหม้อโอ่งดูก็ได้กลิ่นหอมแปลกๆหลากหลายกลิ่น

 


[ได้รับค่า EXP 3250]


[เลเวลอัพ Lv1 Exp 0.25%]

 

เมื่อสูดกลิ่นเข้าไปก็ได้ยินเสียงการแจ้งเตือนจากระบบ

 


“เฮ้ย ขนาดนั้นเลย!!!” อดไม่ได้ที่ตะลึงและอุทานออกมา “หรือว่าตาแก่นั่นจะเป็นนักปรุงยา กลิ่นสมุนไพรที่ติดค้างอยู่ถึงขนาดทำให้ EXP ของข้าเพิ่มขึ้น เขาคงไม่ใช่นักปรุงยาสามัญแน่ๆเลย”

 


เขาคิดกับตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะมีสีหน้าที่เบิกบานและเดินไปยังสวนสมุนไพรของชายชราที่ชากตนมาข้างบนภูเขานี้

 


“ฮิฮิ หากข้ากินสมุนไพรพวกนี้จะได้รับ Exp เท่าไหร่นะ” เขาเดินผ่านสวนพร้อมกับมองเหล่าสมุนไพรจำนวนมากมาย

 


ทำให้จินตนาการเกิดเตลิดไปไกลเกินตัวน้ำลายยืนเล็กน้อย แต่ก็ต้องรีบหยุดความคิดทันที “อ่าไม่ได้ๆ ตาแก่นั่นดูท่าว่าจะแข็งแกร่งมากๆ หากข้าแอบฉกของและชิ่งหนีไม่แน่ว่าจะถูกจับได้ แบบนั้นไม่ดีอย่างยิ่ง” ชายหนุ่มส่ายหัวก่อนจะเดินผ่านสวนและไปถึงที่พักของตัวเอง เป็นเรือนเล็กๆพอมีหลังคาบังแดดบังฝน ในห้องก็ไม่มีอะไรมาก เปิดประตูไปก็เจอเตียงไม้แผ่นเล็กๆ ไม่ต่างกับเรือนคนใช้

 


“แค่นี้ก็ดีละ ดีกว่านอนตากคลื่นลมทะเล” เสี่ยวเฟิงล้มตัวนอนบนเตียงไม้แข็งๆก่อนจะเปิดระบบดูและสุ่มรางวัล จากการทำเควสเลื่อนระดับสำเร็จ เมื่อเข้าระบบสุ่มมันเป็นเครื่องสล๊อต เมื่อกดเริ่มดำเนินการ มันก็หมุนๆๆๆอย่างรวดเร็ว มีอยู่สามลูกหมุน ลูกหมุนแรกเป็นหัวข้อหลัก

 


-เครื่องสวมใส่

-ทักษะ

-พาหนะ/สัตว์เลี้ยง

-อาหาร/ยา

-อุปกรณ์/ของใช้/วัตถุดิบเบ็ดเตล็ด

 


 ลูกกลิ้งที่สองเป็นชนิดประเภท และลูกกลิ้งที่สามบ่งบอกชื่อของวัตถุที่ได้รับ


 

ติ้ง

 

เสี่ยวเฟิงกดหยุดในทันที ลูกหมุนอันแรกก็ค่อยๆหยุดลง

 

[เครื่องสวมใส่]

 


เสี่ยวเฟิงถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาภาวนาไม่ให้มันไปหยุดที่ อุปกรณ์ของใช้และของเบ็ดเตล็ด หากเขาสุ่มได้สบู่ขึ้นมา แปรง ยาสีฟันงี้เขาคงเป็นคงที่โชคร้ายที่สุดในโลกแน่ๆ มือกดหยุดอีกครั้ง ลูกกลิ้งที่สองก็เริ่มหยุดอย่างช้าๆ อาวุธ ชุด เครื่องประดับ สามชื่อนี้เลื่อนไปมาในลูกหมุนอันนี้ และมันได้หยุดลงที่

 


[เครื่องประดับ]

 


สองมือแนบหน้าปากเป็นรูปตัวโอเหวอหวา พร้อมกับร่ำร้องออกมา “ไม่นะ”

 


โชคร้ายที่มันไม่ใช่หมวดที่เขาต้องการนัก เครื่องประดับ เสี่ยวเฟิงอยากได้อาวุธเสียมากกว่าเพราะเท่าที่ดูในร้านค้าระบบแล้วพวกอาวุธมันสามารถใช้ให้เกิดประโยชน์ได้ดีกว่าแน่ๆ


 

เขาไม่เคยเข้าไปดูหมวดเครื่องประดับเลยและคิดว่ามันไม่สำคัญเลยจริงๆอย่างมากก็เพิ่มค่าสเตตัส คงไม่ต่างกับในเกมที่เคยเล่นมาเท่าไร และเขาก็กดหยุดลูกหมุนที่สามอย่างไม่สนใจนักและมันก็ได้หยุดลงพร้อมกับเสียงแสดงความยินดีของระบบ

 


[ยินดีด้วย ท่านได้รับ อุปกรณ์สวมใส่เครื่องประดั Duel Disk]

 


“อะไรเนี่ย”

 


มึนเขามึนจริงๆนี่เขาได้ของเล่นเหรอเนี่ยเสี่ยวเฟิงหัวเสียอย่างแรง

 


“จะบ้าตาย ได้สบู่ยังดีกว่าอีกไม่ใช่เหรอไง”

 


เส้นเลือดเริ่มปูดๆบนหน้าผาก ใบหน้าซีดขาวรู้สึกเหวงๆ เขาไม่นึกว่าจะโชคร้ายแบบนี้เลย “ดูเอลดิส”

 


มันของเล่นชัดๆไว้ใส่การ์ดเกมยูกิแบบในการ์ตูนไม่ใช่เหรอไง ในหัวเขาพอได้ยินชื่อ ดูลเอลดิสก็คิดไปถึงสิ่งที่เขาเคยเปิดทีวีดูผ่านๆ สังเวยมอนสเตอร์สองตัวอัญเชิญ........ 

 


แต่แล้วก็ตระหนึกถึงบางอย่างได้ เขามาอีกโลกและก็ได้ระบบที่แปลกๆไม่เหมือนใครก่อนจะรีบเปิดดูช่องเก็บของจากระบบ และดูรายระเอียดไอเทม

 


[Duel Disk]


ดูลเอลดิส รุ่น xxx จากผู้ผลิต ไคบะ คอร์ปเรชั่น พร้อมกับ ชุดเริ่มต้นจำนวน 30 การ์ด

 

สกิล -สุ่มเรียกการ์ดครั้งแรกจำกัด 5 การ์ดจากเด็ค

 

*วิธีใช้ เป็นไปตามกฎของดูเอลมอนสเตอร์

-เมื่ออัญเชิญมอนเตอร์ตัวแรก ไม่สามารถอัญเชิญติดๆกันได้จนกว่าท่านจะกล่าวว่า “จบเทริน”

 

หากไม่มีการตอบรับ หรือ การตอบโต้จากฝ่ายตรงข้ามหรือศัตรูภายใน 120 วินาที ท่านจึงสามารถเข้าสู่เทรินถัดไปได้และสามารถจั่วการ์ดเพิ่มได้อีก1ใบ/120วินาที

 

*ข้อจำกัดอัญเชิญเรียก มอนส์เตอร์สูงสุด 3 กับดัก/เวทย์มนต์ 2

 

*ตำเตือน  มอนสเตอร์ที่อัญเชิญออกมาสามารถรับคำสั่งเฉพาะจากท่านได้หรืออาจทำร้ายท่านได้เช่นกันโปรดใช้อย่างระวัง


 


เมื่อดูรายระเอียดแล้วก็ตาเบิกกว่างขึ้น สูดลมหายใจลึกและพยายามจะสงบสติอารมณ์เอาไว้ แต่ก็อดไม่ได้ที่ตะร่ำร้องออกมาด้วยความยินดีปรีดาอย่างตื่นเต้น “นี่มัน.. ของดีเว้ยเฮ้ย!!


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #83 Alan_Walker (@Alan_Walker) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:29
    พวกเอ็งคิดยังไงกับคนที่อ่านคำว่าคอร์ปเรชั่นว่าคอลัปชั่น?!
    #83
    0
  2. #22 thawit989 (@thawit989) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 10:13
    ลงยังน้อรอนานแล้วนะ
    #22
    0
  3. #20 Zoubutsushu (@rika21545) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:51

    น่าสนๆ รออ่านนะ
    #20
    0
  4. #19 0641457901 (@0641457901) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 12:59
    ต่อเลยๆ
    #19
    0
  5. #18 Totorokun (@look-golf) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 11:58
    แล้วก็กลายเป็นนักฝึกสัตว์อสูรจำเป็น 55555
    #18
    0
  6. #17 NONSATITMUN (@NONSATITMUN) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:22
    อย่างนี้ก้ได้หรือ
    #17
    0
  7. #16 NeetWriter (@NeetWriter) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:16

    ขอโทษผู้อ่าครับ พอดีหัวสมองรวนจำชื่อตัวเอกสลับกับอีกเรื่อง หลงเฟย ตอนนี้แก้เป็น เสี่ยวเฟิงแล้วครับ

    #16
    0