The Strongest Cheat System โคตรระบบ

ตอนที่ 2 : ทิ้งระเบิดกลางทะเล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    13 ส.ค. 61

 

 

 

เลือกดู อุปกรณ์สวมใส่จนตาลายอยู่นานจะหาเสื้อผ้าธรรมดาๆมาสวมใส่กลับไม่มีในที่สุดก็หาแบบที่ถูกๆที่คริสตัลของเขาพอจะซื้อได้มา ในราคา 500 คริสตัล นี่เป็นชุดที่ถูกและเขาคิดว่ามันดูดีอีกด้วย


 

ก่อนจะใส่ชุดใหม่เสี่ยวเฟิงก็ต้องซื้อสบู่กับน้ำจากระบบมาอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายที่สกปรกเสียก่อน พออาบน้ำเสร็จแล้วก็ใส่ชุดใหม่ทันที

 


พอเอามาสวมใส่ปั๊บก็สามารถเปลี่ยนสภาพจากขอทานกลายเป็นอัศวินทันที ชุดสีดำตั้งแต่หัวยันหาง เป็นชุดเซ็ตของคิริโตะ

 


หมุนตัวมือสะบัดผ้าเสื้อคลุมโพสท่าสุดเท่ห์อยู่สักพัก เขาก็ลองพูดอยู่คนเดียว

 


“ระบบเจ้าพูดสนทนากับข้าได้อะป่าว”

 


[โฮสสามารถสอบถามระบบได้]

 

เสียงของเอไอดังอยู่ในหัว ระบบมันได้ตอบกลับคำพูดของเขา

 


“โอ้เยี่ยมเจ้าสามารถสื่อสารได้ข้าค่อยสะดวกหน่อย”

 

ต่อมาเขาก็เข้าไปดูที่หมวดหมู่เควสของระบบ

 

[เควส]

 

1-เลื่อนระดับ Lv 1

รางวัล สุ่มของในร้านระบบ 1 อย่าง

 

2-ออกจากเกาะ (กรุณาออกห่างจากเกาะเดิมอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตร จะถือว่าสำเร็จเควส)

รางวัล 1000 คริสตัล

 

 

“โอ้ว ออกจากเกาะนี่ข้าก็ต้องทำอยู่แล้ว แต่ว่านะ เจ้าระบบข้าจะเลื่อนระดับได้ยังไงมีวิธีไหนบ้าง?ช่วยอธิบายหน่อย”

 


[ปัจจุบันประสบการณ์Exp 0.52% จงหาพลังงานและดูดซับพลังงานจากโลกใบนี้ให้มากขึ้น]

 


“ระบบเจ้ายกตัวอย่างให้ฟังหน่อยได้ไหม” เสี่ยวเฟิงเริ่มมีรอยย่นที่หน้าผากเสียแล้วกับการได้รับคำตอบของระบบที่อธิบายแบบกว้างเกินไป

 


ระบบเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับ

 

[พลังงานแหล่งพลังงานนี้จะได้จากสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิต ได้แก่การกินอาหารหรือสมุนไพรที่มีคุณค่าและเต็มอุดมไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์ และได้จากแร่วัตถุทางธรรมชาติที่สะสมพลังงานไว้ภายในเป็นจำนวนมากเมื่อดูดซับมาท่านจะได้ค่าExp ตามสิ่งนั้น นอกจากนั้นอาจจะหาได้จากแหล่งสถานที่ทางธรรมชาติหรืออื่นๆมากมาย รวมถึงวิญญาณของสิ่งมีชีวิตที่มีพลังมหาศาลก็สามารถเปลี่ยนเป็นค่า Exp ให้กับท่านได้เช่นกัน]

 


“เข้าใจละแสดงว่าค่า Exp 0.52 อันนั้นเป็นที่ตัวข้ากินปลากินผักผลไม้ตอนอยู่ในเกาะนี้สินะ งั้นข้าจะออกจากเกาะแล้วหละ” ชายหนุ่มตัดสินใจแล้วที่จะออกจากเกาะ

 


“ระบบข้าในตอนนี้พอจะสามารถซื้อสิ่งใดในร้านค้าได้เพื่อที่จะออกจากเกาะนี้ได้บ้าง ดูท่าแล้วการที่จะโค่นไม้มาทำแพข้าคงไม่รอดจากมหาสมุทรแห่งนี้แน่นอน”

 


เสี่ยวเฟิงใช้การสอบถามระบบแทนที่จะเข้าไปดูในร้านค้าด้วยตัวเอง เพราะสิ่งของมันมากมายคนานับต้องคอยสอดส่องมองหาอย่างยากลำบาก สู้ถามให้ระบบคำนวณให้เลยจะสะดวกกว่า ใช้ไกด์ระบบให้เป็นประโยชน์

 


[เหลือ 480 คริสตัล โฮสสามารถชื้อเรือยางได้ในราคา 400 คริสตัล กับ เสื้อชูชีพในราคา 20 คริสตัล ขอแนะนำให้ซื้อทั้งสองอย่างเพื่อความปลอดภัย]

 


[หลังจากออกเกาะมากกว่าหนึ่งกิโลเมตรแล้วจะถือว่าสำเร็จเควส ท่านจะได้รับ 1000 คริสตัลจากรางวัลเควส ระบบขอแนะนำให้ซื้อทักษะล่องเรือในราคา 1000 คริสตัลเพิ่มเติม]

 


“งั้นเอาแบบที่เจ้าว่าแล้วกัน” เสี่ยวเฟิงเชื่อคำแนะนำระบบและก็ได้ซื้อเรือยางกับเสื้อชูชีพมา ทำให้เหลือคริสตัลในระบบเพียงแค่ 10 คริสตัล

 


ไม่รอช้าเขาก็ล่องเรือออกจากเกาะไป

 


มือถือไม้พายเรือโต้คลื่นอย่างยากเย็นช่วยไม่ได้มันไม่มีวิธีอื่นแล้ว พายไปสักพักเหมือนตัวเขาเอะใจบางอย่างได้ในขณะที่พายเรือ

 


ตอนแรกก็ยังไม่คิดอะไรมากกับคำพูดของระบบที่แนะนำมาแต่พอมาคิดแล้วก็ทำให้สีหน้าของเขามืดครึ่มขึ้นมาทันที

 


“เฮ้ย นี่เหมือนข้าจะไม่ได้รางวัลอะไรเลยสักอย่างนิหว่า เจ้าระบบนี่มันเป็นการมัดมือชกชัดๆ”


 

ใช่แล้ว เมื่อสำเร็จเควสก็จะได้รับ 1000 คริสตัลมาแต่เพื่อการที่จะเอาตัวรอดจากมหาสมุทรได้เขาจำต้องซื้อทักษะล่องเรือ ในราคา 1000 อีก งั้นก็จะเหลือ 10 คริสตัลเท่าเดิมไม่มีเพิ่มอะไรเลย เหมือนไม่ได้รางวัล

 


เขาพายเรือพลางสำรวจร้านในระบบอยู่สักพักก็ได้บ่นออกมา “นี่เจ้าระบบข้าว่าเอ็งไว้ใจไม่ค่อยได้เลยจริงๆ ดูสิมีเจ็ทสกีราคา 800 คริสตัล เหอะๆ ดีกว่าเรือยางเซ็งกระบ้วยนี่เสียอีก หากได้ทักษะล่องเรือมาใช้กับเรือยางอันนี้มันจะช่วยได้สักแค่ไหนเชียว เหอะๆ”

 


[โปรดเชื่อมั่นในระบบ ด้วยตัวประมวลผล Ultimate Godtium Core XIII processor ในระบบปฏิบัติการวินโดว์ Cheat System ที่ฝังอยู่ในจิตวิญญาณท่าน ระบบได้เลือกคำแนะนำที่ดีที่สุดให้เสมอ]

 


“พระเจ้า!! นี่เจ้าระบบเอ็งมันยิ่งกว่าซุปเปอร์คอมเสียอีกไหงประมวลผลให้ข้าขาดทุนเยี่ยงนี้”

 


[โปรดเชื่อมั่นในระบบ]

 

 

“.......”

 




 

ติ้ง

 

[สำเร็จเควส ออกจากเกาะ ได้รับ 1000 คริสตัล]

 

เมื่อได้รับคริสตัลจากรางวัลมา เจ้าระบบยังคงแนะนำให้เขาซื้อทักษะล่องเรืออีกครั้ง เสี่ยวเฟิงไม่สนใจเสียงของมันอีกและคิดว่าเจ็ทสกียังคงเหมาะสมกว่า และได้เวลาบอกลาเรือยางเสียที และยังคงเหลือคริสตัลในระบบกว่า 210 คริสตัลอีกด้วย

 

บรึ้นนน  แป๊ดๆๆ

 

เสียงเครื่องยนต์เจ็ทสกีออกตัวตามข้อมือที่บิดเร่ง “ย๊าฮู้วววว” เสี่ยวเฟิงบิดเร่งแรงโต้คลื่นลมอย่างเมามัน

 

.

.

.

.

 

ครึ่งวันผ่านไปไวเหมือนโกหก กลางทะเลมหาสมุทรอันกว้างใหญ่นี้ได้มีเจ็ทสกีจอดแน่นิ่งอยู่ไม่ขยับเคลื่อนไหวกับชายหนุ่มที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนักนั่งคร่อมอยู่บนเจ็ทสกี เขาลงทุนเติมน้ำมันไปหมดไปอีก 100 คริสตัลยังใช้ไม่ถึงครึ่งถัง เจ็ทสกีกับเจ้งเสียแล้ว เครื่องยนต์โอเวอฮีทและเกิดการขัดข้องขึ้นมาไม่สามารถไปต่อได้อีก

 


เหมือนเขาจะได้ยินเสียงดังแว่วออกมาทั้งๆที่ในตอนนี้ระบบยังไม่ได้เอ่ยอะไร [โปรดเชื่อมั่นในระบบ] ชายหนุ่มถอนหายใจหน้าม่อยคอตก

 


ตอนนี้ก็ช่วยไม่ได้ เขาจำต้องนำเรือยางออกมาพายและเก็บเจ็ทสกีไว้ในช่องเก็บของ

 


หนึ่งวันผ่านไป การใช้ชีวิตกลางทะเลไม่ได้เรียบง่ายเหมือนที่ใครหลายคนคิดเสี่ยวเฟิงเคยอ่านนิยายบางเรื่องที่ตัวเอกนั้นเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลด้วยเรือลำเล็กๆโดยไม่ได้เขียนอธิบายการขับถ่ายหรืออะไรทำนองนั้นเลย ตอนอ่านก็ไม่ได้คิดถึงจุดนี้หรืออะไรมาก

 


แต่พอมาเจอกับตัวเองตอนนี้ เลยรู้ว่าพวกเขาทำกันยังไง ชายหนุ่มจำต้องถอดกางเกงสองมือยังคงเกาะเรือยางลงน้ำไปเพียงครึ่งตัว แล้วลงไปขับถ่ายในน้ำทะเลอย่างช่วยไม่ได้ ยังดีที่ระเบิดของเขาใหญ่มากและมันหนักพอที่จะจมลงไปหากมันเบากว่านี้ก็คงลอยโชว์หลาอยู่กลางทะเลเป็นแน่

 


“เอาเถอะคิดเสียว่าเดี๋ยวมันก็คงเป็นอาหารปลา ใครแจ๊คพอตดันเอาปลาตัวนั้นทำซาชิมิก็โชคดีไปแล้วกัน” สีหน้าหลังปลดทุกข์ของเขาดูโปร่งโล่งสบาย กลับมานั่งพายเรือต่อหลังจากสวมชุดเสร็จ

 


เสี่ยวเฟิงรีบพายเรือออกจากตำแหน่งล่าสุดอยู่นาน เมื่อคิดว่าไกลพอแล้วจึงหย่อนเบ็ดไม้แฮนเมดลงไปในน้ำ คันเบ็ดทำจากกิ่งไม้หนาเหมาะพอดีมือ สายเบ็ดเป็นเถาไม้เหนียว ตะขอเบ็ดเป็นไม้เนื้อแข็งที่แหลาแต่งจากคมหินจนมีรูปร่างเหมือนตะขอเหยื่อปลาก็เป็นหนอนผีเสื้อที่เก็บมาจากเกาะ

 


ขณะตกปลาก็พลางภาวนาอย่าให้เจอปลาวิปริตกินระเบิดเข้าไปอยู่ตลอดเวลา ไม่งั้นคงอวสานอาหารเช้ามื้อนี้แน่นอน

 


“อืม แต่ก็คงมีโอกาสเจอหนึ่งในล้านเท่านั้นแหละถ้าไม่ดวงซวยจริงคงไม่เจอหรอก ฮ่าๆ ข้ากังวลเรื่องไม่เป็นเรื่องเสียได้” เขาสลัดความคิดทิ้งไปทันทีและเอนหลังนอนงีบบนเรือรอปลามาติดเบ็ด

 

 

 


ผืนทะเลสีฟ้ากว้างใหญ่ทอดยาวออกไปส่องแสงสะท้อนจากดวงอาทิตย์ยามเช้าห่างจากจุดเรือยางของเสี่ยวเฟิงประมาณห้าหกกิโลเมตร

 


เรือไม้ลำใหญ่เป็นเรือสำเภาเดินสมุทร ใบเรือมีสัญลักษณ์หงส์สีขาวดูเด่นสง่าผงาดปีกและหางเห็นดูเด่นชัดมาแต่ใกล

 


นี่คือเรือของสำนัก”หงส์ขาว” สำนักนี้เป็นสำนักฝ่ายธรรมมะและต่อต้านฝ่ายอธรรมมาอย่างยาวนาน พวกเขามีหน้าที่ปกป้องผู้คนที่อ่อนแอและรักษาความสงบสุขของยุทธภพ

 


บนดาดฟ้าเรือมี สตรีนางนึงกำลังจ้องมองลงมาที่ผืนน้ำ นางเห็นปลาตัวหนึ่งอาการแปลกๆดำผุดดำว่ายเหมือนดิ้นพล่านก็ไม่ปาน

 


จากนั้นเสียงเล็กใสแจ๋วเจือยแจ้วออกมาฟังแล้วดูท่าทางเหมือนกำลังตื่นเต้นดีใจ “นะ นี่ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย นั่นมันปลาหินดำเกล็ดนิลสัตว์อสูรระดับสาม เป็นปลาทะเลน้ำลึกอย่างมาก โอ้ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะลอยมาว่ายบนผิวน้ำดูท่าว่าวันนี้ข้าจะโชคดีอย่างยิ่งแล้ว ดียิ่งนักข้าจะทำปลานึ่งให้พวกอาจารย์ พวกเขาจะได้พิจารณาข้าเสียใหม่ ฮิฮิ” รอยยิ้มปรากฏออกมาบนใบหน้าของนางมองดูแล้วเห็นได้ว่านางพึงพอใจอย่างยิ่ง

 


ปลาหินดำเกล็ดนิลอาศัยอยู่ใต้ทะเลน้ำลึกอย่างมาก นอกจากใต้น้ำที่มืดแสงสว่างยากที่จะส่องถึง ลำบากว่ายน้ำดำลงไปแล้วยังต้องลำบากมองหามันอีกด้วย

 


การจะจับมันได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำเพราะมันว่ายน้ำได้อย่างปราดเปรียวแถมเก่งเรื่องการพลางตาตามโขดหินใต้น้ำอีก หรือคิดจะทำการโจมตีมันด้วยแล้วก็ยิ่งแล้วเข้าไปใหญ่ พลังป้องกันจากเกล็ดของมันที่แข็งดุจหินก็ยากที่จะทำการโจมตีมันได้อีกด้วย ทว่าเนื้อของมันก็อร่อยใช่ย่อยแถมยังเป็นสัตว์อสูรระดับสาม ทำให้ทุกส่วนของร่างกายมันเป็นยาบำรุงชั้นยอดให้กับผู้ฝึกยุทธหรือคนธรรมดาที่กินมันเข้าไปอย่างดียิ่ง

 


แล้วการที่เจอปลาชนิดนี้ลอยว่ายลอยตื้นดิ้นพล่านไปมาคล้ายคนนอนดิ้นสำลักอาหาร เพียงปลาแค่ดิ้นไปมาอย่างไร้ทิศทางเหมือนคนคลั่งมากกว่าที่มันจะหนี แบบนี้แล้วย่อมมีโอกาสมากมายที่จะจับมันได้

 


การที่อาการประหลาดของปลาตัวนี้แสดงออกมา ทำให้สตรีนางนี้แปลกใจอยู่บ้างแต่การที่เห็นเป็นปลาหายาก ทำให้นางมองข้ามเรื่องนี้ไปและเตรียมโยนบ่วงห่วงเชือกไปเพื่อที่จะจับดึงมันขึ้นมาหวังนำมาทำอาหาร

 


หวังให้เหล่าอาจารย์ของสำนัก”หงส์ขาว”ที่อยู่บนเรือได้ทาน และการที่นางหาปลาหินดำเกล็ดนิลมาได้จะถือว่านางมีฝีมือและความสามารถมากคู่ควรพอที่จะเข้าไปเป็นศิษย์สายในของสำนักได้เหมือนกันเฉกเช่นพี่สาวนาง

 


ลี่จิงสาวน้อยวัยสิบสี่ ที่ขึ้นมาบนเรือลำนี้ได้เพราะว่านางผ่านการทดสอบเป็นศิษย์สายนอกของสำนักแล้ว เหล่าอาจารย์สำนัก”หงส์ขาว”ได้ไปเยือนตามเกาะตามทวีปต่างๆเพื่อรับคัดเลือกศิษย์มา และนางก็ผ่านอย่างฉิวเฉียด

 


สาวน้อยลี่จิงฉีกยิ้มอย่างสดใสเมื่อเห็นบ่วงคล้องและดึงปลาขึ้นมาได้ นางวิ่งเตาะแตะมือถือหางปลารีบวิ่งเข้าครัวในตัวเรือ เตรียมทำเมนูปลาหินดำเกล็ดนิลนึ่งสมุนไพรเพื่อให้มีกลิ่นหอมของสมุนไพรเพิ่มรสชาติของปลาให้ดียิ่งขึ้น

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #51 YumaEXP (@MonsArm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:08
    ไม่ดีมั้งที่มองข้ามแบบนี้ไม่อยากคิดสภาพตอนกินเลย
    #51
    0
  2. #14 tomarl (@tomarl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 00:41

    ไม่อยากนึกภาพตาม

    #14
    0