[END] (Season 1-2) Come to ME - ฟิคมบเด็กขี้อ่อย #MarkBam

ตอนที่ 37 : SS2 - EP.01 Begin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    18 เม.ย. 61

Come to ME
Season 2











- EP.01 - 


 เช้าวันรุ่งขึ้น


     “ปะ พร้อมกันรึยังคะ?” มาร์คถามลูกๆของตัวเองที่กินข้าวเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว


     “พร้อมแล้วค่าาาา” 


เสียงเจื้อยแจ้วของมาร์กี้คนพี่ดังขึ้น แต่คนน้องกลับนั่งสัปหงกเพราะความง่วง


     “เป็นอะไรหืม ทำไมง่วงแบบนั้น” 


แบมเดินไปถามลูกสาวคนเล็กแล้วลูบผมด้วยความเอ็นดู


     “หงึ..” 


   แบมมี่ส่ายหัวแล้วลืมตาพยายามทำให้หายง่วงเพราะกลัวว่าแบมจะดุถ้ารู้ว่าเมื่อคืนตัวเองเอาแต่เล่นเกมไม่ยอมนอนหลังจากที่แกล้งหลับ หลอกพี่เลี้ยงว่านอนไปแล้ว


     “งั้นก็ไปเรียนได้แล้ว เดี๋ยวพี่มาร์กี้จะไปไม่ทันรถออก” 


   แบมจัดให้ลูกสาวคนเล็กสะพายกระเป๋าแล้วเดินไปรอป๊าที่รถ มาร์คหยิบสูทมาใส่แบมจึงเดินไปจัดสูทให้มาร์คเหมือนที่เคยทำเป็นประจำแล้วจุ๊บลงบนปากของสามีเบาๆ


     “ตั้งใจทำงานนะครับ” 


   แบมยิ้มให้มาร์ค มาร์คกอดเอวภรรยาตัวเองแล้วก้มลงหอมแก้มทั้งสองข้างก่อนจะจูบลงบนหน้าผาก


     “เมื่อคืนได้กำลังใจเยอะ วันนี้มีแรงทำงานแน่นอนครับ มาร์คไปก่อนนะ เรื่องโทรศัพท์เดี๋ยวมาร์คให้คนไปดูให้


     “ไม่เป็นไร เดี๋ยวแบมไปซื้อเองดีกว่า บัตรสำรองมาร์คก็อยู่ที่แบมอยู่แล้วนี่น่า


     “แล้วจะออกไปยังไงคนเดียว


     “น่าาาา แบมอายุเท่านี้แล้วนะมาร์ค ก็ต้องออกได้ดิ ไปๆลูกรอแล้วครับ เดี๋ยวจะสายเอา


     “ดื้ออีกแล้วเราอะ งั้นไปที่ไหนอย่าลืมบอกมาร์คนะ ให้จีไลน์มาก็ได้


     “รับทราบครับแบมจุ๊บแก้มมาร์คอีกทีแล้วดันให้มาร์คออกไปส่งลูกได้แล้ว



BamBam’s Part


   ผมมองรถที่ขับออกไปแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ผมไม่อยากให้มาร์คมารู้เรื่องที่ผมทำโทรศัพท์หายเท่าไหร่หรอก เพราะเขาจะต้องเสียเงินซื้อให้ผมใหม่ไง จริงๆผมไม่ได้เสียดายอะไรหรอกแค่โทรศัพท์ แต่ข้อมูลในนั้นต่างหากที่สำคัญกับผม ยังไม่ได้แบ็คอัพข้อมูลอะไรเลยด้วยซ้ำ ผมเดินขึ้นบ้านเพื่อที่จะไปเปลี่ยนชุดจะออกไปดูร้านสักหน่อย ผมยุ่งๆกับร้านใหม่จนเวลาของตัวเองแทบจะไม่มี 


   วันนี้ไอ้ยูคบอกจะเข้ามาหาผม มันนัดผมไว้แปดโมงที่ร้าน จะมาป่วนผมอีกล่ะสิ งานการที่บ้านมันก็มีแต่ก็ชอบโดดมานั่งเล่นกับผม ทั้งๆที่ร้านใหม่ผมก็ยังตกแต่งไม่เสร็จด้วยซ้ำ ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็คว้ากุญแจรถของตัวเองแล้วไปที่รถเพื่อขับไปที่ร้านของผมเอง

ผมจอดรถไว้ที่หน้าร้านแล้วเดินไปที่ประตู หน้าประตูมีเลขาของผมรออยู่ก่อนแล้ว


     “พี่แบม ทำไมจีโทรไปแล้วไม่ติดล่ะคะ จีจะบอกว่าจีถึงร้านแล้ว” 


เลขาคนสนิทของผม ผมรู้จักกับเธอมาสักพัก เรานิสัยเข้ากันได้ จึงร่วมงานกันได้สะดวก


     “พี่ทำมือถือหายน่ะ” 


     “ตายแล้ว ทำหายที่ไหนคะ จีว่าเมื่อวานจีก็ไม่เห็นในร้านนะ เพราะจีดูหมดแล้ว


     “สงสัยจะหล่นที่ห้างตอนไปเลือกเฟอร์นิเจอร์มั้ง ช่างเถอะ” 


   ผมบอกแล้วไขประตูเปิดเข้าไปเช็คภายในร้าน ไม่นานคนงานก็มาทำต่อจากส่วนที่เหลือ ตอนนี้ก็ไม่เหลืออะไรมาก เหลือแค่ตกแต่งกับเอาเฟอร์นิเจอร์เข้าร้านก็เสร็จแล้ว 


     “ฮายยยยย บีบี้~” 


     “ฮายพ่องผมหันไปด่าไอ้ยูคที่เดินลั้ลลาเข้ามากอดคอผม 


     “เอ้า กูก็เรียกตามที่ไอ้พี่มาร์คมันเรียกไง


     “ไม่ได้ พี่มาร์คเรียกได้คนเดียว เข้าใจ๊?” 


   ผมเอามือมันออกจากคอผมแล้วเดินเข้าไปในร้าน ผมได้ยินโทรศัพท์มันดังแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร


     “ฮัลโหลครับ...ใช่ครับ....อ้อ..ได้ครับ เขาอยู่กับผมพอดี สักครู่นะครับ” 


ไอ้ยูคกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ผมหันไปมองมันก็เอาโทรศัพท์มายื่นให้ผมพอดี


     “อะไรวะ?” ผมถามมัน อยู่ดีๆมันก็เอาโทรศัพท์มันมายื่นให้ผม


     “เขาเก็บโทรศัพท์มึงได้อะ จะขอคุยกับมึงหน่อย” 


     “จริงเหรอวะ?!” 


   ผมดีใจมาก เมื่อรู้ว่ามีคนเก็บโทรศัพท์ของผมได้ เขาโทรมาแบบนี้แสดงว่าเขาต้องเป็นคนดีแน่ๆ ผมรับโทรศัพท์มันมาเพื่อที่จะคุยต่อ


     “ฮัลโหลครับ” 


     ( ฮัลโหล นั่นใช่คุณที่เป็นเจ้าของโทรศัพท์ไอโฟนใส่เคสหลุยส์วิคตองใช่มั้ยครับ? พอดีผมเก็บโทรศัพท์ของคุณได้น่ะ )


     “ใช่ครับ นั่นโทรศัพท์ของผมเอง ผมอยากได้โทรศัพท์ของผมคืน ผมสามารถไปรับคืนที่ไหนได้บ้างครับ แล้วผมจะให้สินน้ำใจเป็นการตอบแทนที่คุณเก็บโทรศัพท์ผมได้” 


     ( ถ้าคุณคือคนที่ผมดำแล้วอยู่บนวอลเปเปอร์โทรศัพท์แล้วล่ะก็...ผมไม่อยากได้เงินหรืออะไรหรอกนะครับ ผมแค่อยากให้คุณมาช่วยงานผมเล็กๆน้อยๆแล้วคุณก็ได้โทรศัพท์ของคุณคืนไป )


     “งาน? แล้วงานของคุณคืองานอะไรล่ะครับ?”


     ( ง่ายๆครับ ตอนนี้ผมกำลังทำโปรเจกต์นึงอยู่ ผมอยากให้คุณมาช่วยเป็นแบบงานให้ผมก็พอ แล้วคุณก็ได้โทรศัพท์คุณคืน ถือว่าเป็นสินน้ำใจให้ผมเล็กๆน้อยๆแล้วกันนะครับ


ไอ้เราก็นึกว่าจะเป็นคนดี เอาโทรศัพท์มาคืน ที่ไหนได้ดันมีข้อแลกเปลี่ยนอีก


     “ผมขอดูรายละเอียดก่อนได้มั้ยครับ?” 


     ( ได้สิครับ งั้นคุณมาเจอผมพรุ่งนี้ที่ร้านXXXได้มั้ย ผมว่างตอนช่วงบ่าย เราจะได้คุยกันได้ง่ายขึ้น )


     “งั้นก็ได้ครับ แล้ว...ผมจะไว้ใจคุณได้มากแค่ไหน?”


     ( ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยครับ ผมไม่ทำอะไรตุกติกหรอกน่า ไว้ใจผมได้ )


     “งั้นก็ได้ครับ


     ( โอเคครับ พรุ่งนี้เจอกันครับ )


     “ครับผมตัดสายเขาไปแล้วยื่นโทรศัพท์ส่งคืนให้กับยูคยอม


     “เขาว่าไงบ้างวะ?” ยูคยอมได้ยินที่ผมคุยหมดจึงเข้าามาถามว่าผมคุยอะไรไป


     “ก็แค่นัดกูไปเอาโทรศัพท์คืน


     “แล้วรายละเอียดอะไรของมึง รับโทรศัพท์ต้องมีเอกสารอะไรด้วยเหรอวะ” 


ผมคิดอยู่ว่าจะบอกไอ้ยูคมันดีมั้ย แล้วถ้าเกิดมันไปบอกพี่มาร์คล่ะ ผมไม่แย่หรอกเหรอ


     “กูไว้ใจมึงได้มั้ยวะ?” ผมถามมันตรงๆ


     “เอ้า! ก็ได้ดิ ไอ้แบม กูกับมึงเป็นเพื่อนกันมากี่ปีแล้ว ทำไมมึงพูดงี้วะ?!” 


   มันอารมณ์เสียใส่ผม ผมก็ดันพูดไปแบบไม่คิด จริงๆผมไม่ได้หมายความว่าผมไม่ได้ไม่ไว้ใจมันสักหน่อย


     “เอ้ย กูขอโทษๆๆ กูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น คือเขาจะเอาโทรศัพท์มาคืนกู แต่ว่ามันก็มีข้อแลกเปลี่ยน


     “ข้อแลกเปลี่ยน? ข้อแลกเปลี่ยนอะไรวะ ทำไมต้องมีด้วย


     “กูก็ไม่รู้ แต่กูอยากได้โทรศัพท์คืน เขาจะให้กูไปเป็นแบบถ่ายงานให้หน่อย เพราะเขาเก็บโทรศัพท์กูได้ กูเลยต้องขอดูรายละเอียดก่อน


     “งั้นกูไปบอกไอ้เฮียมันก่อน มันต้องรู้เรื่องนี้ด้วยโอ๊ยยย ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด ผมต้องรีบห้ามมัน


     “ไม่ได้นะเว้ย ขืนพี่มาร์ครู้เขาต้องโมโหมากแน่ๆ พี่มาร์คจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้ กูตัดสินใจเองได้ เชื่อกูเถอะนะมึง


     “แต่กูไม่เชื่อคำที่มึงบอกว่าไม่มีอะไรว่ะไอ้แบม มึงจำครั้งก่อนที่มึงทะเลาะกับไอ้เฮียหนักๆไม่ได้เหรอ


     “แต่นั่นมันตั้งแต่ก่อนมีลูกแล้วนะ มึงจะรื้อฟื้นทำไมวะ


     “เออๆงั้นก็ตามใจมึง แต่คิดให้ดีๆว่ามันคุ้มกับโทรศัพท์มึงเครื่องเดียวรึเปล่า


     “ช่างเถอะ มึงก็เข้างานได้ละ ป๊าให้มาคุมงานที่นี่ไม่ใช่ไง? เดี๋ยวโดนด่าตาย


     “เออๆ ไปละ แล้วจะบอกว่าอาทิตย์หน้ายองแจจะบินมาหา


     “เออๆมันบอกกูละ ตั้งใจทำงานล่ะอย่าไปแอ๊วสาวออฟฟิศมึงอีก ป๊ามึงรู้เอาตายแน่ๆยูคยอม


     “เออออ ไม่รู้หรอกน่า ไปละบาย” 

    

     ผมเดินไปส่งมันเสร็จก็เดินกลับมาเคลียร์ของในร้าน อีกสักพักจะออกไปเลือกซื้อของใช้เข้าบ้านสักหน่อย ว่าแต่เย็นนี้จะทำอะไรให้มาร์คกินดีนะ คิดแล้วก็โทรหาเลยดีกว่า



     Rrrrrrrrrrrrrrr


     ( ว่าไงครับบีบี้ของมาร์ค ) ไม่นานมาร์คก็รับสาย แต่เสียงนี่ทำไมอ้อนจริงๆ


     “เย็นนี้อยากกินอะไรมั้ย?” 


     ( อยาก อยากกินแบม


     “ทะลึ่ง! เดี๋ยวใครก็ได้ยินเข้าหรอกมาร์ค” 


     ( ไม่มีใครได้ยินหรอกน่า อยากกินสปาเก็ตตี้ อะไรเมาๆนะ


   มาร์คน่ะเริ่มจะพูดไทยได้บ้างแล้ว แต่เวลาพูดกับลูกถ้าคำยากๆหรือประโยคยากๆจะใช้ภาษาอังกฤษแทน


     “ผัดขี้เมา?” 


     ( นั่นแหละๆ มาร์คก็เรียกไม่ค่อยถูก )


     “อืม ก็ได้ๆ


     ( แล้วนี่จะออกไปซื้อของเหรอ ให้มาร์คไปด้วยมั้ย? )


     “ไม่เป็นไร มาร์คทำงานนิ เดี๋ยวแบมไปเองก็ได้ แบมขับรถมา


     ( งั้นเดี๋ยวมาร์คนั่งแท็กซี่ไปหา เอารถมาร์คไว้ที่บริษัทนี่แหละ รอแปปนะครับ )


     “แล้วงานเสร็จแล้วเหรอ?”


     ( วันนี้ไม่ค่อยมีงาน มีอีกทีคือออกไปพบลูกค้าพรุ่งนี้ )


     “ก็ได้ แต่มาร์คไม่ต้องนั่งแท็กซี่มานะ เดี๋ยวแบมไปหาที่บริษัทมาร์คเอง” 


     ( เอางั้นก็ได้ ขับรถดีๆนะ )


     “ครับผม รับทราบครับ!” 


   ผมได้ยินเสียงเขาแอบขำลอดสายมา ก็ผมดันทำเสียงตลกใส่เขาอะ จะว่าไปตั้งแต่แต่งงานกันมาร์คก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เขายังคอยดูแลเทคแคร์ผมดีเสมอ ถ้าวันนั้นผมไม่แก่แดดไปยั่วเขาก่อนเราก็คงไมได้คบกันจนถึงวันนี้หรอก




     “จี เดี๋ยวพี่คงเข้าร้านแค่นี้นะ ฝากเราดูต่อด้วย ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไปพักผ่อนได้ตามสะดวกเลย


     “ได้ค่ะ เดี๋ยวจีจัดการทางนี้ให้เอง พี่แบมไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ” 


     "ขอบใจเรามาก งั้นพี่ไปละนะ” 


   ผมบอกลาเธอแล้วเดินออกมาเพื่อขับรถไปหามาร์คที่บริษัท บริษัทมาร์คอยู่ไม่ไกลจากร้านของผมเท่าไหร่นัก เขาเลือกทำเลร้านให้ผม เหตุผลเพราะเขาจะได้มารับผมได้ละสามารถดูแลผมใกล้ๆได้ เอาจริงนะ กรุงเทพไม่ได้ใหญ่อะไรนักหรอก มาร์คน่ะเวอร์ไปเอง


     ผมจอดรถแล้วเดินเข้าบริษัทของมาร์ค จริงๆมันก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดเป็นตึกอะไรหรอก แต่เป็นโชว์รูมขนาดกลางๆแล้วแยกออฟฟิศไว้อีกส่วน ผมเดินเข้าไปในออฟฟิศ แปลกแหะวันนี้ไม่เห็นเจอเลขานมตู้มๆของมาร์คเลย ทำไมผมเรียกเธอแบบนั้นน่ะเหรอ เพราะผมไม่ค่อยถูกชะตากับเธอไง ดูก็รู้ว่าอยากจะจับมาร์คขนาดไหน ผมเคยคุยกับมาร์คเรื่องเธอแล้ว แต่ก็ต้องยอมแพ้เหตุเพราะเธอทำงานเก่งจริงๆ แต่ก็ไม่ค่อยอยากจะยอมรับสักหน่อย..


     แกร็ก....

     

     ผมถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปหามาร์คโดยที่ไม่เคาะก่อน เขาคงไม่มีอะไรจะปิดบังผมหรอก แต่บังเอิญไปหน่อย ตรงที่เลขานมตู้มของมาร์คดันเท้าโต๊ะแล้วชะโงกดูเอกสารที่อยู่บนมือมาร์ค แต่นมนั่นจะเกยหน้าอยู่แล้ว


     “อะแฮ่ม!!” 


   ผมกระแอมใส่ ผมไม่ได้ว่ามาร์คหรอก เพราะผมเห็นมาร์คกำลังขมวดคิ้วกับเอกสารอยู่ ท่าจะเป็นอันใหม่ เพราะก่อนหน้านี้เขาบอกว่าไม่มีงาน


     “อุ๊ย..คุณแบม...” เธอทำท่าตกใจ แต่มันโคตรเฟคเลยอะ


     “ตกใจอะไรเหรอครับผมกอดอกตัวเองแล้วพิงขอบประตูมองหน้าเธอคนนั้น


     “ไม่เอาน่าแบม... คุณลิสออกไปก่อน เดี๋ยวเอกสารนี้พรุ่งนี้ผมจะให้ละกันนะ


     “แต่บอสคะ ทางนั้นเขาเร่งมานะคะ เขาบอกว่าอยากจะได้วันนี้เลย” 


ยัยลิสอะไรนั่นทำท่าจะไม่ยอมออก ตกลงนี่ใครเป็นบอสกันแน่นะ


     “ผมเคลียร์ได้น่ะ ไม่ต้องห่วง


     “ก็ได้ค่ะ งั้น..ลิสขอตัวก่อนนะคะ” 


   เธอโค้งให้บอสกับผมเล็กน้อยแล้วเดินออกไป ตอนเดินออกผมว่าประตูก็ไม่ได้แคบนะ ยังเอานมมาเบียดผมอีก อยากจะหาเข็มมาจิ้มให้แตกจริงๆ


     “ไปรอที่รถนะ อย่าช้า” 


   ผมมองมาร์คนิ่งๆแล้วหมุนตัวเดินออกมา หงุดหงิด ห้ามยังไงก็หายหงุดหงิดไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นงานของมาร์ค ภาพที่ยัยนั่นอ่อยมาร์คยังติดตาอยู่เลย รู้ทั้งรู้ว่าเขามีเมียมีลูกแล้วก็ยังอ่อยไม่เลิก


     ที่หงุดหงิดกว่าคือมาร์คนี่แหละ นั่งทื่อเป็นขอนไม้อยู่ได้ โว้ย!


   ผมเข้าไปนั่งรอในรถด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะคงที่เท่าไหร่ ไม่นานมาร์คก็เดินแล้วเข้าไปนั่งฝั่งคนขับ ซึ่งผมนั่งอยู่ฝั่งข้างคนขับ 


     “เป็นอะไรเนี่ยยยมาร์คเอื้อมมือมาดึงแก้มผม แต่ก็โดนผมตีมือกลับไปแรงๆ


     “ไม่ต้องมาจับผมกอดอกแล้วมองออกไปนอกกระจก


     “งอนบ่อยๆตีนกาเเริ่มมาแล้วนะมาร์คยังคงจิ้มแก้มผมไม่เลิก


     “ใช่สิ ไม่เหมือนเลขามาร์คนิ ใครจะไปสู้ได้


     “โถ่แบม..เรื่องนี้อีกแล้ว ไหนว่าคุยกันรู้เรื่องแล้วไงหืม” 


   มาร์คโน้มตัวมาดึงผมให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเขาแล้วโยกตัวเบาๆเหมือนผมเป็นเด็กอายุสิบขวบอย่างนั้นแหละ 


     “ก็รู้เรื่องไง แต่ไม่รู้เรื่องว่าทำไมเธอต้องเอานมไปเบียดหน้ามาร์คด้วย


     “แบม! ยังไม่โดนเลย พูดไปเรื่อย


     “แล้วถ้าโดนล่ะ!!” 


     “อืมมมม ก็คงเต็มดี” 


     “มาร์ค!!” ผมโวยวายเขา ดูดิแก่จนป่านนี้ยังคงตัณหาจัดอยู่เลยอะ


     “ฮ่ะๆ ล้อเล่น ใครจะสู้นมเมียมาร์คได้ล่ะ ถึงจะแบนก็เถอะ ..โอ๊ยยยย ไม่แบนจ้า ไม่แบน” 


สาเหตุที่มาร์คร้องน่ะเหรอ ก็ตอนนี้ผมดึงหูเขาอยู่ไง น่าหมั่นไส้นัก


     “ขับรถไปเลย!”


     “ใช้จังนะ ระวังคืนนี้จะไม่ได้นอน


     “งั้นคืนนี้แบมหนีไปนอนกับลูกแล้วกัน” 


     “ไม่ให้ไป ไม่อนุญาต” 


   มาร์คมองผมตาขวางแล้วรีบพูดขัดขวางผมทันที ผมก็แค่อยากจะนอนกอดลูกบ้าง แต่มาร์คเนี่ยไม่ยอมให้ผมไปนอนกับลูกเลย


     “เป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาสั่งแบม?”



     “เป็นผัว ขอใช้สิทธิ์ความเป็นผัวในการสั่งเมีย 

ถ้ายังไม่เข้าใจ งั้นให้มาร์คทวนความจำบนรถให้เอามั้ย?”










อิมเมจแบมมี่ตอนเด็กกับตอนโต








อิมเมจมาร์กี้ตอนเด็กกับตอนโต








#ฟิคมบเด็กขี้อ่อย

--------------------------------------------------------------------


ลงสเปเชี่ยลSS1ให้ที่ปักหมุดหน้าทวิตเตอร์ @NeeMo96_ แล้วนะคะ
ใครอยากอ่านไปเปิดอ่านกันที่ลิ้งค์ได้เลยน้าาาา <3

06.12.17
100per.แล้วค่าาาาา เย้ๆ กว่าจะไล่ตัวเองมาแต่งได้
เหนื่อยเหลือเกิน ยิ่งเรียนหนัก+ไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน
ความเครียดทำให้เราคิดพล็อตเรื่องไม่ค่อยออก
แต่ก็ยังไม่ล้มเลิกที่จะแต่งต่อ ขอบคุณคนที่ติดตามตั้งแต่SS1
จนนี่SS2 เป็นเวลาปีนึงได้แล้ว ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะคะ <3


แฮชแท็ก  #ฟิคมบเด็กขี้อ่อย 



Twitter : @NeeMo96_ / @FicNeeMo_96



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

2,499 ความคิดเห็น

  1. #2407 WTWT (@world5532410100) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:08
    อยากตบเลขามาร์ค
    #2407
    0
  2. #2406 WTWT (@world5532410100) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:08
    แบมเราต้องสู้นังลิสนะ
    #2406
    0
  3. #2306 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 21:10

    มาร์คนี่ไม่รู้เรื่องอะไรบ้างเลย

    #2306
    0
  4. #2232 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 11:26
    คิดเหมือนแบมเลยจิ้มให้แตกไปเลย
    #2232
    0
  5. #2070 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 19:49
    เอายัยเลขาหน้าปลาดุกออกไปปป
    #2070
    0
  6. #1744 Pinkypita (@Pinkypita) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 00:36
    น้องแบมโหมดขี้หึงก้อน่ารักไปอีกแบบ อิอิ
    #1744
    0
  7. #1732 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 12:24
    ใช้เลยสิจ๊ะ ทบทวนเลย
    #1732
    0
  8. #1731 KunpimookTuan9397 (@jarja_love) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 11:22
    ทบทวนเลยมาร์ค บนรถน่าจะจำความได้ดี คิคิ
    #1731
    0
  9. #1729 PexYen (@PexYen) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 14:26
    จัดไป...แบมหายงอนทันที
    #1729
    0
  10. #1728 แค่คนอินดี้ (@0942845903) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 07:10
    ไหนๆ ทบทวนซิ555555
    #1728
    0
  11. #1727 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 07:01
    เกือบไปแล้วมาร์ค
    #1727
    0
  12. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 12:38
    น้องแบมมมม
    #1725
    0
  13. #1724 w.miaags (@wimmmm) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 22:19
    น้องแบมมมม ทำไมไม่บอกพี่มาร์คเขาไปลูกกกก
    #1724
    0
  14. #1723 0942845903 (@0942845903) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 16:04
    กลัวอ่ะ ถ่ายแบบอะไรอีก แล้วไม่ให้พี่มาร์ครู้อีก
    #1723
    0
  15. #1721 JittreSeeo (@JittreSeeo) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 13:24
    มีอีกไหม
    #1721
    0
  16. #1720 Lovely_MB37ALL (@sawassdeethai) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 08:39
    ตอนแรกมาก็ดูชวนมาร์คเกรี้ยวกราดเลย
    #1720
    0
  17. #1718 PexYen (@PexYen) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 06:57
    ต้องมีเรื่องราวชวนให้ทะเลาะกันตลอด เหนื่อยแทนมาร์ค ไม่ไหวจะหึงหวง
    #1718
    0
  18. #1717 i_am_a_weirdo (@i_am_a_weirdo) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 01:31
    ระวังพี่มาร์คจะยอม
    #1717
    0
  19. #1716 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 22:55
    รออออออ
    #1716
    0
  20. #1715 jinnie.gung (@jinniegung) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 22:10
    ตายๆๆๆๆ พี่มาร์คหึงตายเลยแบบนี้😅
    #1715
    0